Όλοι γνωρίζουμε ότι το άγχος της καθημερινότητας μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις μας. Μερικές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα διάλειμμα για επαναφορά και τι καλύτερο από ένα ταξίδι; Ένα ταξίδι που μας βοηθά να ξεφύγουμε, να ανανεωθούμε και να ξανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας και τους άλλους.

Ένα τριήμερο στη Μάλτα μου υπενθύμισε την αξία των ταξιδιών. Δεν είναι απλώς μια απόδραση! Eίναι μια εμπειρία που ανανεώνει την ψυχή, εμπλουτίζει τις γνώσεις μας, γεμίζει τη ζωή μας με στιγμές και μας εξελίσσει.

Σκεφτείτε το!

Τα ταξίδια μάς φέρνουν πιο κοντά με τους ανθρώπους που τα μοιραζόμαστε. Μαθαίνουμε περισσότερα ο ένας για τον άλλον, βιώνουμε την καθημερινότητά τους, γινόμαστε παρατηρητές και συνοδοιπόροι. Και αυτό είναι όμορφο! Αλλά μπορεί και να απογοητευτούμε! Κι αυτό, όμως, για καλό γίνεται.

Κάθε ταξίδι είναι ένας πλούτος γνώσεων και ένα ξύπνημα των αισθήσεων. Μαθαίνεις για τον τόπο που επισκέπτεσαι, γνωρίζεις τον πολιτισμό του, αφουγκράζεσαι την κουλτούρα του. Και καθώς βρίσκεις τον τρόπο να κινηθείς σε έναν άγνωστο προορισμό (πού να φας, πώς να μετακινηθείς, τι να ανακαλύψεις) η αυτοπεποίθησή σου μεγαλώνει.

Και έπειτα, έρχονται οι αισθήσεις. Η μυρωδιά του βουνού, των μπαχαρικών, της θάλασσας. Οι διαφορετικές γεύσεις, οι ήχοι της πόλης, ο ρυθμός των ανθρώπων. Τα ταξίδια μας διδάσκουν να είμαστε παρόντες στη στιγμή.

Γιατί, τελικά, το πιο όμορφο ταξίδι είναι αυτό που μας αλλάζει.

Να θυμάσαι! Μην ψάχνεις τον ιδανικό προορισμό. Δεν έχει σημασία αν θα πας σε μια μακρινή χώρα ή σε μια γειτονική πόλη. Το ταξίδι από μόνο του είναι το τέλειο φάρμακο.

Εσύ, πόσο συχνά ταξιδεύεις;

Διάβασε επίσης: Τα ταξίδια αποτελούν την καλύτερη επένδυση που μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας

The post Δεν έχει σημασία πού… αρκεί να ταξιδεύεις! appeared first on Miss or Madam.

Η εικόνα σαρακατσάνων νομάδων κτηνοτρόφων να περπατούν με τα ζώα τους στον δρόμο από την αρχαία Κόρινθο προς το Άργος ένα κυριακάτικο μεσημεριανό το μακρινό 1968, εντυπώθηκε βαθιά μέσα της και, όταν αρκετά χρόνια αργότερα μετακόμισε μόνιμα στην Ελλάδα, θέλησε να μάθει περισσότερα γι’ αυτήν την ξεχωριστή φυλή.

Με καταγωγή από την Οκλαχόμα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά κατά βάθος πολίτης του κόσμου από νεαρή ηλικία, αφού ο αξιωματικός πατέρας της έπαιρνε μεταθέσεις σε διάφορες πόλεις και χώρες -από τη Χαβάη, στο Λονδίνο κι από εκεί στη Γερμανία και αλλού- η Ράνταλ Γουόρνερ (Randall Warner) αγάπησε την Ελλάδα, αυτή που γνώρισε μέσα από τα βιβλία της αρχαιοελληνικής ιστορίας, και όχι μόνο την επισκέφθηκε ως φοιτήτρια στη «δύση» της δεκαετίας του ’60, αλλά κάποια χρόνια αργότερα έμελλε να μετακομίσει μόνιμα και να μεγαλώσει εδώ την οικογένειά της.

Πώς την έκανε ν’ αγαπήσει τους Σαρακατσάνους;

Το φως του ουρανού αλλά και η αγάπη για την απλή ζωή την κράτησαν, μαζί με τον καλλιτέχνη σύζυγό της Μπάρι Φέλντμαν (Barry Feldman), στην Ελλάδα από το 1989 έως σήμερα. Όμως, ήταν η «νομαδική» ζωή της οικογένειάς της, λόγω των πολλών μετακινήσεων, αυτή που θα έλεγε κανείς, πως την έκανε ν’ αγαπήσει τους Σαρακατσάνους, να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε γι’ αυτούς αλλά και να συλλέξει πολλά αντικείμενα σχετικά με τη σαρακατσάνικη παράδοση, τα οποία σήμερα βρίσκονται στο Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, στο οποίο και τα δώρισε.

«Ήρθα στην Ελλάδα για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1968, έχοντας σπουδάσει αρχαία ελληνικά. Ήθελα να δω αν η Ελλάδα του σήμερα (σ.σ. της εποχής εκείνης) ήταν τόσο συναρπαστική όσο υπήρξε για ‘μένα η αρχαία Ελλάδα», αφηγείται στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κ. Γουόρνερ, η οποία, στο πρώτο εκείνο ταξίδι, είδε την εικόνα αυτή με τους νομάδες κτηνοτρόφους, πάνω στην οποία «έχτισε» μία μοναδική σχέση με το σαρακατσάνικο στοιχείο.

Δύο δεκαετίες αργότερα από εκείνη την πρώτη επίσκεψη, η κ. Γουόρνερ ήρθε στη Θεσσαλονίκη και εργάστηκε έως τη συνταξιοδότησή της στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, όπου ανάμεσα στους πολλούς μικρούς «θησαυρούς» του αρχείου της εντόπισε μια φωτογραφία Σαρακατσάνων να περπατάνε από τη Θέρμη προς το κέντρο της πόλης, με τα άλογα φορτωμένα, καθώς οι νομάδες όπου πάνε «κουβαλούν» μαζί κι ολόκληρο το σπίτι τους.

Όταν η κ. Γουόρνερ ανακάλυψε τον θαυμαστό κόσμο των Σαρακατσάνων

Μέσα από τα βιβλία της Αγγελικής Χατζημιχάλη για τους Σαρακατσάνους, τις αναφορές της Δόμνας Σαμίου και του Πάτρικ Σεϊμούρ αλλά και τα πολλά ταξίδια στην ηπειρωτική χώρα, η κ. Γουόρνερ ανακάλυψε τον θαυμαστό κόσμο των Σαρακατσάνων, και απέκτησε το πρώτο της αντικείμενο, μία παραδοσιακή φούστα από την περιοχή της Ροδόπης, σ’ ένα ταξίδι στην Καβάλα με το ντεσεβό, το πρώτο αυτοκίνητο του ζευγαριού στην Ελλάδα.

«Το πρώτο αντικείμενο της συλλογής μου το βρήκα στην Καβάλα. Ακολούθησε η Κομοτηνή, μετά το Μέτσοβο και αλλού. Από την Ήπειρο ως τη Ροδόπη ήταν μία ξεχωριστή εμπειρία. Ακόμη και στη Σκόπελο εντόπισα ορισμένα αντικείμενα. Έμαθα τους Σαρακατσάνους, τόσο μέσα από τον ξεχωριστό ρουχισμό τους -τις φούστες, τα γιλέκα, τα ζωνάρια- όσο και από τα καλύβια τους, αλλά και τα ανταμώματά τους», λέει η συνταξιούχος, πλέον, Αμερικανίδα.

Ακόμη και σήμερα, μέσα από τις σελίδες βιβλίων για τους Σαρακατσάνους «ταξιδεύει» αναμειγνύοντας τις εικόνες που παίρνει απ’ αυτά με αναμνήσεις από τα ταξίδια με το μικρό ντεσεβό, που αποδείχθηκε, ωστόσο, αρκετά μεγάλο, ώστε να «κουβαλήσει» την ανεκτίμητη γνώση κι εμπειρία που μπορεί να προσφέρει σε κάποιον η διαδρομή…

Δεν περιορίστηκε, όμως, μόνο στην αναζήτηση αντικειμένων σχετικών με τη σαρακατσάνικη κουλτούρα, αλλά θέλησε να διεισδύσει βαθύτερα στην ίδια τη ζωή, τα ήθη κι έθιμα των Σαρακατσάνων, συμμετέχοντας από τη δεκαετία του ’90 ήδη στο πρώτο της σαρακατσάνικο αντάμωμα, κάπου βόρεια της Δράμας, όπως λέει, σε μία αχανή έκταση, μέσα στη φύση.

«Η συλλογή μου δεν ανήκει σ’ εμένα για πάντα, για κάποιον καιρό ναι, αλλά όχι παντοτινά.»

Γύρω στο 2015, η κ. Γουόρνερ αποφάσισε να δωρίσει τη συλλογή της σε κάποιο μουσείο και σε μία επαφή με την πολύ δραστήρια πρόεδρο και διευθύντρια του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, Αγγελική Γιαννακίδου, τα αντικείμενα αυτά βρήκαν τη νέα μόνιμη στέγη τους. «Η συλλογή μου δεν ανήκει σ’ εμένα για πάντα, για κάποιον καιρό ναι, αλλά όχι παντοτινά», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Επρόκειτο για μία δωρεά που η κ. Γιαννακίδου χαρακτηρίζει «σημαντική και συγκινητική», αποτελούμενη από διάφορα αντικείμενα: δύο τεμάχια Παναγούλες Σαρακατσάνικες, μία τάβλα, ένα τουρνοκώλι, μία ζώνη κεντημένη με χάντρες, ένα πουκάμισο με μανίκια μεσιακά, ένα ζωνάρι, ένα γιλέκο, μία φούστα κοντή πλισέ, ένα φουστάνι πλισέ, δύο μπόχους σαρακατσάνικος (ο ένας στολισμένος με φούντες), κάλτσες μάλλινες πλεκτές κ.ά. «Μού θύμισε όλο το ενδιαφέρον των ανθρώπων το ’60-’70, κυρίως των ξένων, για τις υλικότητες αυτές, τα ρούχα, και, κυρίως, τα σαρακατσάνικα, που προκαλούν εντύπωση με την τέλεια τεχνική και δωρικότητα», τονίζει η πρόεδρος του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ/Σοφία Παπαδοπούλου

*Τη φωτογραφία παραχώρησε η Ράνταλ Γουόρνερ

Διάβασε επίσης: «Βιολογικοί ελαιώνες Σακελλαρόπουλου»: Παγκόσμιο ρεκόρ με 203 διεθνή βραβεία

The post Η Αμερικανίδα που αγάπησε τους Σαρακατσάνους appeared first on Miss or Madam.