Στις 11 Νοεμβρίου, ανυπομονούμε για την πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου της!

Ας ξεκινήσουμε, όμως, την περιπλάνησή μας στον «κόσμο» της Σόνιας Σαουλίδου…

Πάντα ήθελα να ρωτήσω…πώς είναι η ζωή ενός συγγραφέα;

Εξαρτάται από το πόσο πετυχημένος, εμπορικά, είναι ο συγγραφέας. Ο Στίβεν Κινγκ αφήνει το σπίτι του στο Μέιν και πηγαίνει να περάσει μερικές μέρες στην Αλάσκα, αν εκεί εκτυλίσσεται η πλοκή του έργου που γράφει.

Η Τζόντι Πίκουλτ, είμαι σίγουρη, πως περνάει τη μέρα της κάνοντας έρευνες και διαβάζοντας βιβλία, ώστε να γνωρίζει καλά το θέμα που θα πραγματεύεται στο έργο της. Και στην Ελλάδα οι συγγραφείς που πουλάνε πολύ μπορούν να υποστηρίξουν μία τέτοια ζωή.

Η αρχή, όμως, νομίζω πως είναι ίδια για όλους. Μέχρι να γίνεις γνωστός θα παλέψεις με όλη σου τη δύναμη και, σίγουρα, θα πρέπει να κάνεις κι άλλη δουλειά, για να επιβιώσεις. Ωστόσο, υποψιάζομαι πως υπάρχει κάτι κοινό για όλους.

Ό,τι κι αν κάνει ένας συγγραφέας κατά τη διάρκεια της μέρας, το μυαλό δεν σταματά να δουλεύει, να σκαλίζει την υπόθεση, να αναζητά το στοιχείο της ανατροπής ή μια καλή εικόνα για το επόμενο κεφάλαιο. Θεωρώ πως, για αρχή, ακόμα και να μη χρειάζεται τα χρήματα κάποιος, είναι πολύ καλό να κάνει και μία δεύτερη δουλειά.

Κάθε δουλειά, από μόνη της, αποτελεί μία έρευνα και, μέσα από αυτή, μαθαίνει αλλά και εμπνέεται. Αν μπορούσα να δουλεύω σε ένα λούνα παρκ για τρεις μήνες, και για άλλους τρεις ως τηλεφωνήτρια, και για άλλους τρεις ως γραμματεία μιας μάντισσας (ακούγεται αστείο αυτό) και για άλλους τρεις ως ξεναγός, θα είχα, σίγουρα, δει τη ζωή μέσα από τα μάτια διαφορετικών ανθρώπων, και οι ήρωές μου θα ήταν πιο πειστικοί.

Θα μπορούσα να τοποθετήσω αυτούς τους τέσσερις χαρακτήρες σε μία πλοκή και να ψάξω να δω τι θα μπορούσε να τους συνδέει. Κατά τη γνώμη μου, τα δυο μεγαλύτερα μυστικά για να γράψεις καλά είναι να διαβάζεις και, αν γίνεται, να ζεις σε διαφορετικά μέρη.

Σας λείπουν καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας;

Όχι, δεν μου λείπουν. Προτιμώ τη δημοσιότητα πίσω από μια κουρτίνα. Δεν θέλω να φαίνομαι πολύ. Θέλω να καταφέρω να φαίνονται αυτά που γράφω. Όχι εγώ. Το «εγώ» το θεωρώ ιδιωτική υπόθεση. Ο συγγραφέας έχει το προνόμιο να μπορεί να επικοινωνεί με τον κόσμο, όμως, ταυτόχρονα, διαφυλάσσει και την προσωπική του ζωή. Είναι όμορφη αυτή η ισορροπία.

Περιγράψτε μας μία τυπική ημέρα σας.

Η μέρα μου, ευτυχώς, δεν επαναλαμβάνεται. Έχω ελεύθερο πρόγραμμα. Ασχολούμαι με το παιδί μου, με το βιβλίο που γράφω και με άλλες δύο δουλειές που κάνω και αγαπώ.

Το «μικρόβιο» της συγγραφής το είχατε ή ήρθε τυχαία στη ζωή σας;

Πάντα προτιμούσα να εκφράζομαι με τον γραπτό λόγο. Ίσως με επηρέασε η μητέρα μου σε αυτό, που κάθε τρεις και λίγο έβρισκα γράμματα. «Αγάπη μου, είναι τρεις τα ξημερώματα και δεν με πιάνει ύπνος…», «Λατρεμένη μου Σόνια, τον τελευταίο καιρό είμαι προβληματισμένη…»,«Αγάπη μου, να σε χαιρόμαστε. Τι περήφανοι…». Άρχισα κι εγώ να απαντώ έτσι. «Μανούλα μου, γεια σου…» κλπ. κλπ. κλπ.

Λοιπόν, δε θα σας απαντήσω στην ερώτηση αυτή σαν να είμαι η φτασμένη συγγραφέας των δέκα σπουδαίων βιβλίων. Το τι ακριβώς μπορώ κι αξίζω θα το δείξει η πορεία, γιατί κι εγώ ανακαλύπτω το αν μπορώ, το πόσο μπορώ και το πού πηγαίνω, καθώς γράφω.

Το δυνατό μου σημείο θεωρώ, λοιπόν, πως δεν είναι τόσο η γραφή όσο είναι η πλοκή. Είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από τη μέχρι τώρα πορεία – αναφέρομαι στο δεύτερο αστυνομικό θρίλερ που γράφω, που είναι περισσότερο αστυνομικό και περισσότερο δραματικό από το πρώτο – κι αναρωτιέμαι κι εγώ: μπορώ να γράψω και το επόμενο; Θα δούμε. Είμαι αισιόδοξη.

Κρατάω την τελευταία φράση…Είμαι αισιόδοξη! Ποιο είναι το πρώτο σας βιβλίο;

Ένα συμπαθέστατο χιουμοριστικό, και, πρόσφατα, μου το ζήτησε ένας εκδοτικός οίκος που το βρήκε στο διαδίκτυο, πριν το κατεβάσω.

Πώς θα περιγράφατε «Το Ακρωτήρι των Κοραλλιών»;

Είναι ένα μυθιστόρημα με έντονα κοινωνικά στοιχεία. Μία προδομένη σύζυγος, μία εξαπατημένη γυναίκα, μία εγκαταλελειμμένη μάνα. Μέχρι τα μέσα του βιβλίου ο αναγνώστης προσπαθεί να καταλάβει ποιο είναι το βρώμικο μυστικό της πόλης που συνδέει τις υποθέσεις αυτών των τριών γυναικών και επηρεάζει τις ζωές τους.

Το μυστικό αποκαλύπτεται, οπότε ο αναγνώστης ξέρει τι ρόλο παίζει ο καθένας από τους κακούς χαρακτήρες. Μετά, όμως, οι χαρακτήρες αυτοί κάνουν τις δικές τους συμμαχίες, ορμώμενοι από την απληστία τους. Η πλοκή γίνεται πιο γρήγορη κι αποκτά μια αστυνομική χροιά, όχι τόσο από τις Αρχές αλλά από τα ίδια τα θύματα.

Ένας λόγος που απέφυγα να δώσω την έρευνα, εξολοκλήρου, στις Αρχές ήταν γιατί έχει ενδιαφέρον να ψάχνουν τα ίδια τα θύματα, αλλά και γιατί θα ήταν παρακινδυνευμένο για δική μου αρχή στο αστυνομικό.

Νομίζω, όμως, ότι τα πήγα καλά με τις ερωτήσεις της αστυνομίας στο τέλος, και στο κομμάτι αυτής της χροιάς του βιβλίου. Το απόλαυσα απίστευτα. Στο δεύτερο μυθιστόρημά μου τολμώ την αστυνομική έρευνα και, νομίζω, πως, τελικά, το μπορώ. Θα το δείτε.

Τι έχουμε να περιμένουμε από το βιβλίο σας και ποιοι είναι οι ήρωες; Υπάρχει κάποιος ήρωας με τον οποίο ταυτιστήκατε;

Δεν θα σας πω τι να περιμένετε από το βιβλίο. Ας το κρίνει ο αναγνώστης καλύτερα. Δεν είμαι κάποια από τις ηρωίδες, όμως, ειδικά σε πρώτη δουλειά, νομίζω, δεν υπάρχει περίπτωση ο συγγραφέας να μην αφήνει βαθιά αποτυπώματα εδώ κι εκεί.

Από πού αντλείτε έμπνευση;

Από τις θάλασσες που ταξιδεύει η ψυχή μου. Από το υποσυνείδητο. Από τα συμπεράσματά μου μέσα από την καθημερινότητα.

Την ικανότητα να γράψω μου την έδωσαν εκείνοι που, κυρίως, έκαναν την καρδιά μου να πονέσει, να θυμώσει, να ξεχειλίσει. Χωρίς διάθεση ειρωνείας, μου έκαναν πολύ καλό, τελικά. Η μηχανή μου πήρε μπροστά και διαπιστώνω κι η ίδια πως υπάρχει τρόπος να ξεπεράσω τις γραμμές μου δημιουργικά.

Μπορεί τώρα να μην έχω καμία συναισθηματική φόρτιση αλλά έχω μία πελώρια ανάγκη να συνεχίσω. Έτσι κι αλλιώς, είναι καλύτερο να μη γράφει κανείς φορτισμένος. Έτσι λένε, τουλάχιστον. Κι εγώ συμφωνώ.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Η προσευχή μου είναι να έχουμε υγεία. Τα σχέδιά μου είναι να έχω αυτά που με κάνουν να νιώθω πληρότητα. Θα ήθελα να ζω μόνο από τη συγγραφή, να αλλάζω τοποθεσίες και το βασικό χαρακτηριστικό του υπόλοιπού μου να είναι η ηρεμία.

Πείτε μας ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τους νέους που ξεκινούν τώρα το επαγγελματικό τους «ταξίδι».

Νομίζω πως το είπατε εσείς. Να ελπίζουν. Φυσικά, η ζωή δεν είναι μία ευθεία γραμμή. Μόνο ελπίδα ή μόνο πίστη. Άνθρωποι είμαστε και, όπως είναι το καρδιογράφημα, έτσι είναι και οι δυνάμεις μας. Πέφτουμε, απελπιζόμαστε, θυμώνουμε, ενθουσιαζόμαστε, ονειρευόμαστε, αγωνιζόμαστε.

Γι’ αυτό θα πω, μόνο, να βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίζουμε, κι ας αποδεχτούμε ότι δεν υπάρχει το τέλειο ούτε οι ευθείες γραμμές, ως φιλοσοφία ζωής. Κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε, πάντα.

Συμφωνώ απόλυτα!
Σας ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι καλό και μακρινό ταξίδι στο βιβλίο σας, «Το Aκρωτήρι των Κοραλλιών», κι εμείς θα τα ξαναπούμε στη Θεσσαλονίκη, στις 11 Νοεμβρίου!

Διάβασε επίσης:Η συγγραφέας Κωνσταντίνα Μόσχου μιλάει στο Miss or Madam

The post Η Σόνια Σαουλίδου μάς μιλάει για το νέο της βιβλίο και όχι μόνο… appeared first on Miss or Madam.