Τα, κατά παραγγελία κατασκευασμένα, φανάρια αιωρούνται πάνω από το κεφάλι εκάστου συνδαιτημόνα, επιτρέποντάς του να βγάλει κατά τη διάρκεια του γεύματος την προστατευτική μάσκα του. Κύριος στόχος της ιδέας είναι να μπορούν οι συνδαιτημόνες να απολαύσουν συζήτηση στο τραπέζι χωρίς τον κίνδυνο να μην ακούν το τι ακριβώς είπε ο συνομιλητής τους ή να μην μπορούν να διαβάζουν τις εκφράσεις του προσώπου του άλλου. Μπορούν ακόμα και να ανταλλάσσουν άφοβα οργισμένες κουβέντες, χωρίς να κινδυνεύουν από τα σταγονίδια-φορείς του κορωνοϊού που θα εκτοξεύονται (https://www.instagram.com/p/CVDLdC1B_WD/)

Το «Hoshinoya Tokyo» επέλεξε φανάρια που κατασκευάζει το, εδώ και πάμπολλα χρόνια, αναγνωρισμένο κατάστημα φαναριών «Kojima Shoten», το οποίο ιδρύθηκε στο Κιότο την περίοδο Έντο. Έχουν διάμετρο 75 εκατοστών, ύψος 102 εκατοστών και διαθέτουν ένα μεγάλο διαφανές τμήμα από βινύλιο πάχους 0.15 χιλιοστών. Ενσωματωμένο φως φωτίζει απαλά το πρόσωπο όποιας/όποιου μπαίνει κάτω από το φανάρι.

Το «Tokyo Lantern Dinner», με α λα καρτ μενού που ακούει στο όνομα «Nippon cuisine ~ Fermentation ~», λαμβάνει χώρα σε ιδιωτικό χώρο με εμβαδόν 40 τετραγωνικά μέτρα και του οποίου ο αέρας ανανεώνεται πεντέμισι φορές την ώρα (η ιαπωνική νομοθεσία για θέματα δόμησης επιβάλλει ανανέωση 0,5 φορές την ώρα). Για περισσότερες φωτογραφίες της εμπειρίας, στον σύνδεσμο https://www.hoshinoresorts.com/information/release/2021/10/164442.html.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η ζωή μιας Ελληνίδας στο Τόκιο μέσα από το κανάλι της στο YouTube

The post Δείπνο μέσα σε ιαπωνικά φανάρια, τηρώντας τις υγειονομικές αποστάσεις appeared first on Miss or Madam.

Στα βίντεο που ανεβάζει στο YouTube, η Ελένη Ξάφη μιλάει για τη ζωή στο Τόκιο -τη δική της αλλά και γενικότερα- τη διαμονή στην ασιατική πόλη με τη μεγαλύτερη μητροπολιτική οικονομία στον κόσμο, τα ιαπωνικά ήθη κι έθιμα, ενώ παρουσιάζει και άλλα, λιγότερο γνωστά ίσως, μέρη της Ιαπωνίας. Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο λόγος που αποφάσισε να κάνει αυτό το κανάλι στο YouTube είναι αφενός μεν για να καταρρίψει στερεότυπα και εικόνες που δεν έχουν σχέση με τη δική της καθημερινότητα εκεί, αλλά κι επειδή μέσα στην πανδημία βρέθηκε να έχει κάποιον ελεύθερο χρόνο. «Ο κόσμος που δεν έχει έρθει εδώ, που δεν το έχει ζήσει όλο αυτό και δεν ξέρει, μπερδεύει την Ιαπωνία με την Κίνα και την Κορέα. Πιστεύουν ότι όλο αυτό είναι επιστημονική φαντασία, ουρανοξύστες και ιπτάμενα αυτοκίνητα… Υπάρχουν πολλά στερεότυπα, και πολλές παρεξηγήσεις!», τονίζει.

Στο Τόκιο πήγε για δουλειά, αλλά δεν είχε σκοπό να μείνει. Ωστόσο, εκεί γνώρισε τον σύζυγό της και τα σχέδιά της άλλαξαν. Στα 22 της, όταν έφυγε από την Αθήνα πήγε στο Λονδίνο με το όνειρο ν’ ανέβει στη σκηνή ως ηθοποιός. «Μπήκα σε μία δραματική σχολή αλλά δεν άντεξα την κριτική, την πίεση. Τελικά, δεν ήταν για ‘μένα το επάγγελμα», αναφέρει χαρακτηριστικά, και εξηγεί ότι, τελικά, αποφάσισε να σπουδάσει Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Θεατρολογία στο University College London (UCL).

Ήταν εκεί, στο Λονδίνο, που εκδηλώθηκε και η αγάπη της για την Ιαπωνία. Έγραψε την πτυχιακή εργασία της πάνω στο αρχαίο ελληνικό δράμα και το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο Kabuki και Noh, και της φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον «το πώς έχουν πολλές ομοιότητες, ενώ δεν έχουν συναντηθεί ιστορικά σχεδόν ποτέ». Αυτό ήταν που της κίνησε το ενδιαφέρον και άρχισε να ασχολείται παραπάνω με την Ιαπωνία. «Μετά άρχισα να βλέπω τα κινούμενα σχέδια, “anime” λέγονται, άρχισα να μαθαίνω τη γλώσσα, ταινίες, βιβλία, και έπεσα με τα μούτρα (στην ιαπωνική κουλτούρα)», επισημαίνει.

Τόκιο: Μία πόλη που δεν τη βαριέσαι ποτέ!

Η Ελένη Ξάφη εργάζεται σε μία εταιρεία που θυμίζει φροντιστήριο αγγλικών, μόνο που δε διδάσκει στους μαθητές γραφή κι ανάγνωση αλλά συζητάει μαζί τους στα αγγλικά καθώς, όπως λέει, «στο Τόκιο, οι ευκαιρίες που έχουν οι Ιάπωνες να μιλήσουν αγγλικά είναι λίγες».

Το μεγαλύτερο πάθος της είναι τα ταξίδια. «Πριν από την πανδημία, πήγαινα κάπου μία φορά τον μήνα, είτε εδώ στην Ιαπωνία, είτε στην Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ ή την Κορέα. Τώρα, λόγω της πανδημίας, δεν μπορώ να το κάνω αυτό ελεύθερα», αναφέρει. Γι’ αυτόν τον λόγο, περνάει το χρόνο της παίζοντας βιντεοπαιχνίδια με τον σύζυγό της, τον Τακέσι, ή βλέποντας ταινίες, anime, ενώ οι δυο τους ψάχνουν πάντα να βρουν «περίεργα μαγαζιά» να εξερευνήσουν στη περιοχή. «Στο Τόκιο δε βαριέσαι ποτέ, έχει όλο κάτι να ανακαλύψεις, είναι τόσο τεράστιο!», λέει, υπογραμμίζοντας πως αυτό είναι και το χαρακτηριστικό που της αρέσει περισσότερο στο Τόκιο, ότι, δηλαδή, είναι αδύνατο να βαρεθεί κανείς.

…και το «οργανωμένο χάος» της

Όσον αφορά στα αρνητικά της μεγαλούπολης, το μόνο που δεν της αρέσει, όπως λέει, είναι το γεγονός ότι είναι λίγο κουραστική. «Είναι όλα οργανωμένα, αλλά είναι χάος», δηλώνει χαρακτηριστικά. Ωστόσο, παρά το μέγεθος της πόλης και τον τεράστιο πληθυσμό, «υπάρχει ηρεμία».

Σύμφωνα με την Ελένη, ακόμα και σε γεμάτο τρένο στις ώρες αιχμής, υπάρχει σεβασμός, κάποια απόσταση. «Σέβονται τον προσωπικό χώρο του άλλου, όλοι περιμένουν πίσω στη σειρά για να μπουν με προτεραιότητα», λέει και προσθέτει πως ίσως αυτό να συνδέεται με τη νοοτροπία των Ιαπώνων «να μην ενοχλήσουν τον άλλον».

«Σπάζοντας» τα στερεότυπα και στην καθημερινότητα

Η ενσωμάτωση στην ιαπωνική κοινωνία δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη, ωστόσο ο σύζυγός της ήταν αυτός που της παρείχε σημαντική βοήθεια. «Μού έδειξε τα πράγματα που θεωρούμε εμείς ότι είναι “περίεργα”. Μού τα έδειξε με τέτοιο τρόπο που είναι φυσιολογικά (που να φαίνονται φυσιολογικά). Κατάλαβα ότι είναι φυσιολογικά, είναι μέρος της καθημερινότητάς όλων εδώ, είναι κάτι που ένας Ιάπωνας ούτε καν θα σκεφτεί ότι είναι παράξενο. Για παράδειγμα, το πώς θα κρατήσεις τα ξυλάκια, το πώς θα φας, γιατί πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια για να μπεις στο σπίτι, γιατί υποκλίνονται, μέχρι κι ως πιο βαθιές έννοιες: γιατί εργάζονται τόσο πολύ, γιατί είναι τόσο πολύ αφοσιωμένοι στην εταιρεία τους, στη δουλειά τους, στο οτιδήποτε». Έτσι, η Ελένη Ξάφη συνειδητοποίησε ότι όλα αυτά αποτελούν κομμάτια της ιαπωνικής κουλτούρας και τα αποδέχτηκε, κάνοντάς τα μέρος και της δικής της καθημερινότητας.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να γίνεις μέρος της κοινωνίας εδώ. Οι Ιάπωνες, και κυρίως του Τόκιο, είναι αρκετά κλειστοί άνθρωποι, είναι λίγο ντροπαλοί», προσθέτει, επισημαίνοντας πως θα πρέπει κάποιος να κάνει προσπάθεια να μάθει τη γλώσσα και την κουλτούρα των Ιαπώνων για να γίνει μέλος του συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, εξηγεί η νεαρή Ελληνίδα, «φαινόμαστε εμείς υπερβολικοί σε όλα, πολύ ανοιχτοί: αγκαλιές, φιλιά, δυνατή φωνή, λίγο υπερβολικοί στις εκφράσεις μας!», σημειώνει και θυμάται πως όταν ο σύζυγός της ήρθε στην Ελλάδα και γνώρισε την οικογένειά της, οι άνδρες της οικογένειας μιλούσαν για πολιτική και για το ποδόσφαιρο με πολύ πάθος κι ο Τακέσι νόμιζε ότι τσακώνονταν. «Μού είπε, “Ελένη τι έγινε; Είπα κάτι;», λέει, χαμογελώντας καθώς ανασύρει από τη μνήμη της αυτό το περιστατικό.

Όσο γι’ αυτό που της έκανε περισσότερη εντύπωση, όταν πήγε για πρώτη φορά στη Ιαπωνία; «Το γεγονός ότι δε νιώθεις στριμωγμένος, σε αντίθεση με το Λονδίνο και την Αθήνα. Το Τόκιο είναι πολύ απλωμένη πόλη, υπάρχουν τα πάρκα, οι ναοί του Shinto (Σιντοϊσμός) και του βουδισμού. Οπότε, περπατάς στον δρόμο ή ανάμεσα στους ουρανοξύστες, και, αν κάνεις μία στροφή, άνετα μπορείς να βρεθείς μέσα στο πράσινο», απαντά, και μας προτρέπει ν’ ανακαλύψουμε κι εμείς αυτή την ξεχωριστή μεγαλούπολη.

Όταν η συζήτηση φτάνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες και το πώς τους βίωσε ζώντας στο Τόκιο, η απάντηση ήταν πολύ σύντομη αφού, λόγω των περιορισμών της Covid, τίποτα δε θύμιζε ατμόσφαιρα Ολυμπιάδας, παρά μόνο οι μεταδόσεις των αγώνων στην τηλεόραση…

Ελ. Τσοχ., ΑΠΕ-ΜΠΕ

*Τις φωτογραφίες παραχώρησε η Ελένη Ξάφη

Διάβασε επίσης: Μια «Πύλη» συνδέει κατοίκους πόλεων που απέχουν χιλιόμετρα μεταξύ τους

The post Η ζωή μιας Ελληνίδας στο Τόκιο μέσα από το κανάλι της στο YouTube appeared first on Miss or Madam.

Έχοντας το πνεύμα της ιαπωνικής παράδοσης, παρουσίασαν ξύλινα Ολυμπιακά δαχτυλίδια, συνδέοντας έτσι το παρόν με το παρελθόν, τους Αγώνες του 2020 με εκείνους του 1964.

Οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να κάνουν το πρωτοφανές βήμα της διεξαγωγής των Αγώνων χωρίς θεατές, καθώς τα κρούσματα κορωνοϊού παρουσιάζουν έξαρση.

Ακόμα και η τελετή έναρξης, συνήθως μία σκηνή γεμάτη με διασημότητες, ήταν σιωπηλή, με λιγότερους από 1.000 ανθρώπους που παρευρέθηκαν, με αυστηρούς κανόνες κοινωνικής απόστασης.

Το εναρκτήριο βίντεο που παρουσιάστηκε στο στάδιο ανακεφαλαίωσε την πορεία της Ιαπωνίας στους Αγώνες και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε ο κόσμος, από την επιλογή της ιαπωνικής πρωτεύουσας ως οικοδέσποινας στις 8 Σεπτεμβρίου 2013.

Έδειξε πώς το 2020 χτύπησε ο κορωνοϊός, με περιορισμούς που ανάγκασαν την, άνευ προηγουμένου, αναβολή μόνο τέσσερις μήνες πριν από την έναρξη των Αγώνων, ξεκινώντας μία περίοδο αβεβαιότητας.

Στο τμήμα που υπογραμμίζει τον αντίκτυπο της πανδημίας στους αθλητές και στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που δεν μπορούν να δουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες με φυσική παρουσία, οι διοργανωτές έδειξαν μία μοναχική γυναίκα αθλητή, τη γιαπωνέζα πυγμάχο και νοσοκόμα, Αρίσα Τσουμπάτα, να κάνει προπόνηση στο σκοτάδι, τρέχοντας σιωπηλά σε διάδρομο.

Δεκάδες χορευτές μετακινήθηκαν, ενώ οι χαρτογραφήσεις προβολής έδειξαν συνδέσεις μεταξύ τους, επισημαίνοντας πώς οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των αθλητών, έχουν δημιουργήσει νέες συνδέσεις στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της καραντίνας.

Ο ιάπωνας αυτοκράτορας, Ναρουχίτο, και ο Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), Τόμας Μπαχ, και οι δύο φορώντας μάσκες, μπήκαν στο γήπεδο και υποκλίθηκαν ο ένας στον άλλο, πριν καθίσουν κοινωνικά απομακρυσμένοι.

Οι γιγαντιαίοι ξύλινοι δακτύλιοι μεταφέρθηκαν στο γήπεδο σε μία πλατφόρμα, καθοδηγούμενη από το φως πολλών φαναριών χαρτιού. Με το τράβηγμα ενός σχοινιού, τα δαχτυλίδια μετατράπηκαν σε Ολυμπιακό σύμβολο.

Τα δαχτυλίδια φτιάχθηκαν από ξυλεία από δέντρα που αναπτύχθηκαν από τους σπόρους που έφεραν αθλητές από κάθε ένα από τα συμμετέχοντα έθνη στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν από το Τόκιο.

Η παράσταση της ένωσης των δαχτυλιδιών ξεκίνησε με το «Kiyari Uta», ένα παραδοσιακό τραγούδι εργασίας που τραγουδούσαν, εδώ και αιώνες, εργάτες.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τους ισραηλινούς αθλητές που σκοτώθηκαν από τρομοκράτες, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972 στο Μόναχο. Πρόκειται για την ικανοποίηση ενός πάγιου αιτήματος των οικογενειών των έντεκα θυμάτων, το οποίο, ως τώρα, η ΔΟΕ είχε αρνηθεί να ικανοποιήσει.

Η τελετή έναρξης γίνεται χωρίς τη συνήθη μαζική χορογραφία, τεράστια σχήματα από χορευτές, ηθοποιούς και φώτα που σχετίζονται με παλιές γιορτές.

Ένας πολύ μικρότερος αριθμός αθλητών βρίσκεται στην παρέλαση των ομάδων, με πολλούς να σχεδιάζουν να πετάξουν λίγο πριν από τους Αγώνες τους, και να φύγουν λίγο μετά για να αποφύγουν μόλυνση Covid-19.

Συμμετέχουν μόνο 15 παγκόσμιοι ηγέτες, μαζί με τον ιάπωνα αυτοκράτορα, Ναρουχίτο, ο οποίος θα ανοίξει, επίσημα, τους Αγώνες, όπως έκανε ο παππούς του, Χιροχίτο, το 1964. Μαζί του ο πρόεδρος της ΔΟΕ, Τόμας Μπαχ, και η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, Τζολ Μπάιντεν.

Η τελετή χαρακτηρίζεται από απουσίες υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πρωθυπουργού, Σίνζο Αμπε, ενώ ορισμένοι κορυφαίοι χορηγοί και οικονομικοί ηγέτες έμειναν, επίσης, εκτός.

Εκατοντάδες διαδηλωτές που έφεραν πλακάτ που έγραφαν «οι ζωές πάνω από τους Ολυμπιακούς Αγώνες» διαδήλωσαν γύρω από τον χώρο. Οι διαδηλωτές, φορώντας λευκές χειρουργικές μάσκες, φώναξαν «Σταματήστε τους Ολυμπιακούς Αγώνες», καθώς βάδιζαν.

Μόνο το ένα τρίτο των Ιαπώνων είχε ακόμη και μία δόση εμβολίων, προκαλώντας ανησυχίες ότι οι Αγώνες θα μπορούσαν να γίνουν μία εκδήλωση σούπερ-διάδοσης. Περισσότερα από 100 άτομα που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς έχουν, ήδη, δοκιμαστεί θετικά.

Οι Αγώνες θα διαρκέσουν έως τις 8 Αυγούστου.

Α. Βαζογιάννης, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός: Εκδηλώσεις από 19 έως 25 Ιουλίου

The post Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων appeared first on Miss or Madam.

Η, με εμβαδόν 488 τετραγωνικά μέτρα, μπουτίκ είναι η πρώτη στην πρωτεύουσα της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου, μετά το κατάστημα που είχε ανοίξει το 2001 στη συνοικία Ginza (σε σχέδιο του RDAI και πάλι).

Η τελευταία μπουτίκ είναι σε εξαιρετικό σημείο στην οδό Omotesando, έναν από τους πιο πολυτελείς προορισμούς στο Τόκιο για αγορές.

Καταλαμβάνει δύο ορόφους στο «Jingumae Ota Building» και το στούντιο «RDAI» επέλεξε να «ντύσει» τη βάση του κτηρίου με ένα γεωμετρικό παραβάν από ατσάλινα στοιχεία στο χρώμα του χαλκού. Μικρές βιτρίνες και φωτισμός για να φωτίζεται το εξωτερικό της μπουτίκ το βράδυ είναι ενσωματωμένα στην εξωτερική «ένδυση».

Σύμφωνα με τον «Hermès», το πλέγμα δίνει στην πρόσοψη μία μοντέρνα όψη «που δίνει βάθος και φως στο εξωτερικό, όπως, μέσα σε ένα άλσος μπαμπού, πλέκεται το φως με τις σκιές».

Το στούντιο «RDAI» ιδρύθηκε το 1972 από τη σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων, Rena Dumas, (γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου του 1937, ως Ρένα Γρηγοριάδη) – σήμερα διευθύνεται από τον Denis Montel – και έχει αναλάβει το ντιζάιν των σημείων λιανικής του γαλλικού οίκου σε όλον τον κόσμο. Μικρή περιήγηση στο «Hermès Omotesando» μπορούμε να κάνουμε στον σύνδεσμο https://www.instagram.com/p/CNAV9k6hKXJ/.

Βασίλης Τσεκούρας, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Έκθεση αφιερωμένη αποκλειστικά στις τσάντες στο «Victoria and Albert Museum»

The post Πρώτη ανεξάρτητη μπουτίκ του οίκου «Hermès» στο Τόκιο appeared first on Miss or Madam.