Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, θα γίνονται δεκτές και αποφάσεις πιστοποίησης αναπηρίας που είχαν εκδοθεί από υγειονομικές επιτροπές των νομαρχιών, πριν τη σύσταση των ΚΕΠΑ. Αυτή η ρύθμιση αφορά εκείνους που έχουν τέτοια πιστοποίηση εφ’ όρου ζωής και δεν έχουν πιστοποίηση ΚΕΠΑ. Επίσης, αφορά αποκλειστικώς την πρώτη φάση του πιλοτικού προγράμματος. Οι ενδιαφερόμενοι για τις επόμενες φάσεις θα πρέπει υποχρεωτικώς να διαθέτουν πιστοποίηση από τα ΚΕΠΑ, στα οποία μπορούν να απευθυνθούν και να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα για έκδοση πιστοποίησης.

Αιτήσεις για Προσωπικό Βοηθό

Υπενθυμίζεται ότι, όσοι επιθυμούν, μπορούν να υποβάλουν την αίτησή τους στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://prosopikosvoithos.gov.gr, ενώ για την καλύτερη εξυπηρέτηση των ενδιαφερομένων λειτουργεί helpdesk για αναφορά/επίλυση προβλημάτων και παροχή οδηγιών, τηλεφωνικώς στους αριθμούς 1555 και 210 7000240, αλλά και μέσω φόρμας επικοινωνίας της ιστοσελίδας.

Όπως έχει ήδη ανακοινώσει η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Δόμνα Μιχαηλίδου, για την πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος, που χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ανάκαμψης, η πρώτη φάση αφορά σε 1.000 ωφελούμενους που κατοικούν στην Περιφέρεια Αττικής, ενώ στη δεύτερη φάση προστίθενται επιπλέον 1.000 ωφελούμενοι που κατοικούν σε άλλες Περιφέρειες της χώρας. Το 2024, μετά την ολοκλήρωση του πιλοτικού προγράμματος, θα ακολουθήσει η πανελλαδική εφαρμογή της υπηρεσίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Κοινωνική λειτουργός διδάσκει θεραπευτικό χορό σε ΑμεΑ

The post Παρατείνεται έως τις 31 Μαΐου η υποβολή αιτήσεων για τον Προσωπικό Βοηθό appeared first on Miss or Madam.

Επίσης, τα παιδιά με αναπηρία βιώνουν υψηλότερα ποσοστά διά ζώσης και διαδικτυακού εκφοβισμού («μπούλινγκ»), με το 38% να υφίσταται κάτι τέτοιο από τους συμμαθητές ή συνομηλίκους τους (χτυπήματα, προσβολές, απειλές, κοινωνική απομόνωση κ.ά.). Ιδιαίτερα ευάλωτα στη βία είναι τα παιδιά με γνωστικά ή μαθησιακά προβλήματα, όπως Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) ή διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στα «ανησυχητικά υψηλά» επίπεδα βίας κατά των παιδιών με αναπηρίες

Οι ερευνητές από τη Βρετανία (Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Λιντς), τις ΗΠΑ (Πανεπιστήμιο Κολούμπια Νέας Υόρκης) και την Κίνα (Κανονικό Πανεπιστήμιο Πεκίνου), με επικεφαλής την καθηγήτρια Τζέιν Μπάρλοου της Οξφόρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα Παιδικής και Εφηβικής Υγείας «The Lancet Child & Adolescent Health», τόνισαν ότι οι κυβερνήσεις και οι ειδικοί πρέπει να διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για να δώσουν ένα τέλος στα «ανησυχητικά υψηλά» επίπεδα βίας κατά των παιδιών με αναπηρίες.

Η μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση), η πιο ολοκληρωμένη του είδους της, μέχρι σήμερα, αξιολόγησε δεδομένα από 98 έρευνες που αφορούσαν σχεδόν 17 εκατομμύρια άτομα ηλικίας 0-18 ετών και πραγματοποιήθηκαν από το 1990 έως το 2020 σε 25 χώρες.

Διαπιστώθηκε ότι η συχνότητα βίας είναι ελαφρώς μεγαλύτερη για τα παιδιά με νοητική καθυστέρηση (34%) και γνωστικές ή μαθησιακές δυσκολίες (33%), σε σχέση με εκείνα που έχουν αναπηρία σχετιζόμενη με κάποια από τις αισθήσεις τους (27%), σωματική-κινητική αναπηρία (26%) ή χρόνια πάθηση (21%). Οι δύο πιο συχνές μορφές βίας είναι η συναισθηματική και η σωματική (περίπου στο ένα τρίτο των παιδιών), ενώ ένα στα πέντε παιδιά με αναπηρία νιώθει παραμελημένο ή εγκαταλειμμένο, και ένα στα δέκα έχει βιώσει σεξουαλική βία.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία

«Τα ευρήματά μας αποκαλύπτουν απαράδεκτα και ανησυχητικά ποσοστά βίας ενάντια στα παιδιά με αναπηρίες, τα οποία δεν είναι δυνατό να αγνοηθούν. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία, η οποία έχει μακροχρόνιες κοινωνικές, οικονομικές και επιπτώσεις υγείας, μεταξύ άλλων τη συχνότερη εγκατάλειψη του σχολείου, τις χειρότερες εργασιακές προοπτικές και τον μεγαλύτερο κίνδυνο ψυχικής νόσου και χρόνιων παθήσεων αργότερα στη ζωή», δήλωσε η δρ Μπάρλοου.

Εκτιμάται ότι περίπου 291 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι -το 11% του παγκόσμιου πληθυσμού έως 18 ετών- εμφανίζουν νοητική καθυστέρηση, απώλεια όρασης ή ακοής, επιληψία κ.ά., ενώ πολλά περισσότερα έχουν άλλες σωματικές και νοητικές αναπηρίες, συχνά φέρνοντας το βάρος του στίγματος και των διακρίσεων εναντίον τους, κατάσταση που επιδεινώνεται σε περίπτωση φτώχειας και κοινωνικής απομόνωσης.

Σε σχέση με τις χώρες υψηλού εισοδήματος στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τα παιδιά με αναπηρίες στις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, Μέσης Ανατολής και Νότιας Αμερικής βιώνουν μεγαλύτερα ποσοστά βίας, λόγω ασθενούς δικτύου υποστήριξης, μικρότερης νομικής προστασίας, πιο έντονης προκατάληψης και τάσης στιγματισμού, καθώς και μεγαλύτερης ανοχής της κοινωνίας στη βία γενικότερα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Θεσμοθέτηση του προσωπικού βοηθού με αμοιβή από το κράτος

The post Ένα στα τρία παιδιά με αναπηρία παγκοσμίως έχει υποστεί κάποιου είδους βία στη ζωή του appeared first on Miss or Madam.

Ο ευρωβουλευτής της ΝΔ, Στέλιος Κυμπουρόπουλος, ο ίδιος άτομο με αναπηρία, μίλησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τον Οργανισμό Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας i-living, του οποίου είναι συνιδρυτής.

«Από τα εφηβικά μου χρόνια έμαθα μέσω του διαδικτύου για τον προσωπικό βοηθό, και πώς αυτό λειτουργεί σε άλλες χώρες. Καθώς ενηλικιώθηκα, επιδίωξα, συμμετέχοντας σε ευρωπαϊκά συνέδρια, να ενημερωθώ περισσότερο και να διασυνδεθώ με ευρωπαίους ανάπηρους χρήστες προσωπικής βοήθειας, αλλά και τους πρωτοπόρους του κινήματος της Ανεξάρτητης Διαβίωσης. Κι έτσι φτάσαμε στο 2012, που όχι τόσο η ατομική μου ανάγκη ανεξαρτησίας αλλά κυρίως η συνειδητοποίηση, η απογοήτευση και το πείσμα πως κανείς σε αυτήν τη χώρα δε διεκδικεί οργανωμένα αυτήν την παροχή που, ήδη, υπήρχε για δεκαετίες στον υπόλοιπο κόσμο, με ώθησε στο να αναζητήσω κι άλλους νέους ανάπηρους που να μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις με εμένα και που, παράλληλα, να τυχαίνει να είναι σε μια φάση της ζωής τους, που να μπορούν να αφιερωθούν εθελοντικά σε έναν μακρύ αγώνα για το σύνολο των αναπήρων, μολονότι κανένας μας δεν ήταν πλήρως ανεξάρτητος. Κάπως έτσι προέκυψε, στην λήξη του 2014, ο Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας i-living, από ένα ανεξήγητο εσωτερικό χρέος που μοιραζόμαστε έξι άνθρωποι προς τους χιλιάδες συνανάπηρούς μας που έχουν την ανάγκη προσωπικής βοήθειας, αλλά δεν έχουν τα μέσα ή τη διάθεση να το διεκδικήσουν».

Ο κ. Κυμπουρόπουλος εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τι προσφέρει στην καθημερινότητα των μη αυτοεξυπηρετούμενων ανάπηρων, ο προσωπικός βοηθός, η εφαρμογή του οποίου θα ξεκινήσει πιλοτικά από τις αρχές του 2022.

«Στην καθημερινότητα των μη αυτοεξυπηρετούμενων αναπήρων ο προσωπικός βοηθός, σε γενικές γραμμές, διασφαλίζει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, είναι το μέσο για να οργανώσεις τη ζωή σου αλλά και τη μέρα σου (δηλαδή από το πού θα ζήσεις, μέχρι το τι ώρα θα ξαπλώσεις) σύμφωνα με τις προσωπικές ανάγκες και προτιμήσεις σου. Συνεπώς, το “μεγάλο πρόβλημα” της έλλειψης προσωπικής βοήθειας στην Ελλάδα είναι η στέρηση των επιλογών που διαμορφώνουν τη ζωή ενός ανθρώπου, άρα και τον ίδιο τον άνθρωπο. Όταν η προσωπική βοήθεια δε σου παρέχεται από εργαζόμενους αλλά, άτυπα, από μέλη της οικογένειάς σου, τότε και οι επιλογές αυτές, το πού θα ζήσεις, πότε και πού θα σπουδάσεις, πού θα εργαστείς, τι ώρα θα κάνεις μπάνιο κ.λπ. συρρικνώνονται από τις δυνατότητες, την ύπαρξη και τη διάθεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, όταν υπάρχει», λέει ο κ. Κυμπουρόπουλος.

Και προσθέτει: «Ας υποθέσουμε πως σήμερα υπάρχει μία νέα γυναίκα με κινητική βλάβη που έχει μόλις αποφοιτήσει από το λύκειο και χρειάζεται βοήθεια στο να μεταφερθεί από το κρεβάτι στο αναπηρικό της αμαξίδιο, στο να κάνει μπάνιο, να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, να αλλάξει πλευρό στον ύπνο, να ντυθεί, να μαγειρέψει, να φάει, να καθαρίσει τον χώρο της και να μετακινηθεί έξω γενικότερα, ή έστω πως χρειάζεται βοήθεια τρίτου προσώπου σε κάποια κι όχι σε όλα τα προαναφερθέντα. Είναι σε ηλικία σπουδών και αποφασίζει να φοιτήσει σε μια συγκεκριμένη σχολή. Δε θα αρκεί να έχει η ίδια τους κατάλληλους βαθμούς, και η οικογένειά της την οικονομική δυνατότητα (ενισχυόμενη με τις υπάρχουσες κρατικές παροχές για φοιτητές) για να το πραγματοποιήσει, όπως ισχύει για κάθε νέο. Θα πρέπει κάποιο μέλος της οικογένειας να είναι διατεθειμένο να παίξει, άτυπα, τον ρόλο του βοηθού με ό,τι αυτό συνεπάγεται, να την ακολουθήσει ενδεχομένως σε μια άλλη πόλη που βρίσκεται η σχολή και να συμβαδίσει με το 24ωρο πρόγραμμα μιας 20χρονης φοιτήτριας, κι ας είναι μια μεσήλικη μητέρα. Αυτό, συνήθως, δεν είναι δυνατό να συμβεί, έτσι οι επιλογές της κοπέλας θα περιοριστούν σύμφωνα με το τι βολεύει την οικογένεια, αν ζει στην επαρχία ίσως δε θα συνεχίσει, καν, τις σπουδές της ή θα φοιτήσει υποχρεωτικά στην κοντινότερη σχολή, ακόμα κι αν δεν την ενδιαφέρει το αντικείμενό της. Καταλαβαίνετε πως, ήδη, εξαφανίστηκε το δικαίωμα της επιλογής και καταπατήθηκε ένα τόσο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ακόμα, όμως, και στη βέλτιστη περίπτωση που η οικογένεια θα θυσιαστεί και θα ακολουθήσει τις επιθυμίες της νέας, η συγκεκριμένη δε θα ζήσει ποτέ τη φοιτητική ζωή με την έννοια που όλοι γνωρίζετε και με τον αρνητικό αντίκτυπο που θα έχει αυτό στη μετέπειτα ενήλικη ζωή της, συγκατοικώντας κι ούσα πλήρως εξαρτημένη από τη μαμά της. Ανάλογες μηδενικές επιλογές θα έχει και στη συνέχεια της ζωής της. Αν, όμως, σε όλα αυτά υποστηριχθεί από προσωπικούς βοηθούς, που ο καθένας μέσα στο οκτάωρό του θα τη συνοδεύσει στη σχολή της ή στις εξόδους της, θα καθαρίσει το φοιτητικό της διαμέρισμα, θα τη βοηθήσει να κάνει μπάνιο κ.λπ, οι όποιες επιλογές θα είναι προσωπική υπόθεση της ανάπηρης χρήστριας».

Στην περίπτωση ενός ατόμου με νοητική βλάβη

«Πάμε τώρα στην περίπτωση ενός ατόμου με νοητική βλάβη, αυτοί οι συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο ιδρυματοποίησης, ιδιαίτερα όταν οι γονείς τους μεγαλώσουν ή δεν υπάρχουν, κι αυτό γιατί τους στερείται οποιοδήποτε δικαίωμα έκφρασης των επιθυμιών τους», λέει ο κ. Κυμπουλόπουλος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συνεχίζει: «Το ότι κάποιοι δεν επικοινωνούν με τον τυπικό τρόπο δε σημαίνει πως δεν έχουν προτιμήσεις και επιθυμίες, μπορεί ο καθένας τους να αποφασίσει πού θέλει να πάει, τι θέλει να φάει, σε ποια θερμοκρασία θέλει τον χώρο του και να το γνωστοποιήσει με διαφορετικό τρόπο. Τέτοιου είδους απλές αλλά εξαιρετικά σημαντικές επιλογές δεν τις έχουν οι άνθρωποι που ζουν σε δομές. Βλέπουμε στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα πως οποιοσδήποτε άνθρωπος αν έχει υποστήριξη μπορεί να ζει ευτυχισμένος ή και να διαπρέψει ανεξαρτήτως βλάβης, η παροχή των προσωπικών βοηθών δίνει αυτήν τη δίκαιη ευκαιρία σε όλους».

Επιπροσθέτως, λέει ο έλληνας ευρωβουλευτής, «ο προσωπικός βοηθός αφαιρεί το τεράστιο κοινωνικό κόστος της διαταραχής των οικογενειακών δεσμών. Οι γονείς, πια, θα έχουν τον ρόλο του γονιού και τα αδέρφια, οι σύζυγοι, τα παιδιά τον τυπικό τους ρόλο κι όχι ένα κράμα βοηθού και συγγενή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα δρουν, πλέον, ανεξάρτητοι στην κοινωνία μας και θα προσφέρουν όπως ο κάθε ελεύθερος πολίτης».

Η Αντωνία Τρικαλιώτη, συνιδρύτρια του i-living και, επίσης, είναι άτομο με αναπηρία, αναφέρει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ:

«Παρόλο που οι πέντε από τους έξι συνιδρυτές του i-living χρειαζόμαστε προσωπικούς βοηθούς, και μάλιστα οι τέσσερις τούς χρειαζόμαστε άμεσα, αυτό το προσωπικό κίνητρο, έχει μια βαρύτητα λιγότερη του 10% στις προσπάθειές μας αυτά τα τελευταία οκτώ χρόνια, που συναποφασίσαμε να οργανωθούμε. Απόδειξη για αυτό είναι πως κι άλλοι άμεσα ενδιαφερόμενοι, που ήταν σε θέση να διεκδικήσουν, συνειδητοποιώντας πόσο δύσκολη και χρονοβόρα θα είναι η θεσμοθέτηση, δεδομένου του ότι ξεκινήσαμε από το μηδέν, προτίμησαν την ενέργειά τους να την αξιοποιήσουν για να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης σε προσωπικό επίπεδο, κι όχι για τον κοινό σκοπό. Κατά καιρούς και οι έξι μας θυσιάσαμε προσωπικό χρόνο, κόπο και χρήμα. Για παράδειγμα, αρκετές φορές χρειάστηκε να ξεκινήσω τα ξημερώματα από τη Λάρισα όπου ζω, να πληρώσω κάποιον να οδηγήσει το αυτοκίνητό μου, για να είμαι το πρωί στην Αθήνα σε κάποιο υπουργείο, με δικά μου, φυσικά, έξοδα, να προσπαθώ εκεί επί 5 ή 7 ώρες να αποδείξω πως δεν είμαστε ελέφαντες, και να επιστρέφω τη νύχτα στη Λάρισα, σαφώς εξαντλημένη ψυχικά, νοητικά, σωματικά και οικονομικά. Τέτοια ταξίδια αστραπή έχω κάνει και για διαβουλεύσεις που δε με αφορούν άμεσα, όπως είναι η αποϊδρυματοποίηση, και σε ανάλογες ενέργειες έχουν προβεί όλοι οι άνθρωποι του i-living».

«Καταλαβαίνετε, λοιπόν», λέει η κ. Τρικαλιώτη, «πως δεν αγωνιστήκαμε για τον θεσμό, επειδή βλέπαμε κάπου στο βάθος ότι θα έρθει ο προσωπικός βοηθός με αμοιβή από το κράτος, μετά από μία δεκαετία, να μας χτυπήσει το κουδούνι και να μας φτιάξει την καθημερινότητα. Αν όλη αυτή την ενέργεια που σας περιέγραψα την επενδύαμε σε προσωπικό επίπεδο, θα είχαμε εξασφαλίσει, προ πολλού, για τους εαυτούς μας ένα άριστο επίπεδο ζωής. Ο λόγος είναι πως συνειδητοποιήσαμε ότι αν εμείς οι ίδιοι οι ανάπηροι δεν κοπιάσουμε για να αλλάξουν οι καταστάσεις, κανείς τρίτος δε θα το κάνει για ‘μας και το πρόβλημα θα διαιωνίζεται».

Παρά τα βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος και η Αντωνία Τρικαλιώτη θεωρούν ότι «έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα, ως κοινωνία και ως Πολιτεία, προκειμένου να φτάσουμε στο επίπεδο όπου θα μπορούμε να πούμε ότι τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία γίνονται σεβαστά».

«Αυτή, δυστυχώς, είναι μία χρονοβόρα διαδικασία, που στην περίπτωσή μας πρέπει να συμβεί, ενώ είναι, ήδη, καθυστερημένη κατά πολλές δεκαετίες. Έχουμε, όμως, την τύχη να υπάρχουν έτοιμες και δοκιμασμένες πρακτικές για να υιοθετήσουμε από τον υπόλοιπο πλανήτη, δεν καλούμαστε να ανακαλύψουμε τον τροχό. Για παράδειγμα, η παροχή του προσωπικού βοηθού μετρά, ήδη, 60 χρόνια ύπαρξης. Είναι σοκαριστικό και μόνο να το ακούς, πόσο μάλλον να το ζεις. Βλέπω πως η κυβέρνηση της ΝΔ είναι διατεθειμένη να προβεί σε όλες αυτές τις απαραίτητες αλλαγές, αυτή ήταν και το κίνητρο και προτεραιότητά μου για να εμπλακώ εξ’ αρχής με την πολιτική», λέει ο κ. Κυμπουρόπουλος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και προσθέτει: «Ήδη προχωράει μέσω ενός συνολικότερου σχεδίου δράσης για την αναπηρία και υλοποιεί σταδιακά σημαντικές καινοτομίες του, όπως κι η παροχή του προσωπικού βοηθού για την Ελλάδα. Γνωρίζω πως αυτό το έργο είναι εξαιρετικά δύσκολο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δίνω έτσι τη δικαιολογία να αποτύχει, αφού εκτός από δύσκολο είναι και σημαντικό. Ο μόνος λόγος που το αναφέρω είναι για να επιστήσω την προσοχή στο σύνολο των αναπήρων να στηρίξουν και να καθοδηγήσουν αυτή την προσπάθεια».

«Όταν γίνουν από την πολιτεία όλες αυτές οι απαραίτητες ενέργειες, τότε και η κοινωνία δε θα μπορεί παρά να ακολουθήσει. Οι ανάπηροι δε θα είναι πια αποκλεισμένοι σε ειδικά σχολεία, ειδικές δομές, ειδικές δραστηριότητες, θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας», καταλήγει ο κ. Κυμπουρόπουλος.

Φ. Δουλγκέρη, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Κοινωνική λειτουργός διδάσκει θεραπευτικό χορό σε ΑμεΑ

Ο οίκος «Prada» λαμβάνει μέτρα για να προωθήσει τη συμπερίληψη ατόμων με αναπηρίες.

The post Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Θεσμοθέτηση του προσωπικού βοηθού με αμοιβή από το κράτος appeared first on Miss or Madam.

Το πρώτο από αυτά τα βήματα είναι η ένταξη του πολυτελούς brand μόδας στην παγκόσμια πρωτοβουλία «The Valuable 500», που στοχεύει στις αλλαγές στις επιχειρήσεις, ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία.

Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας, ο όμιλος «Prada» – που περιλαμβάνει τα brand «Prada», «Miu Miu», «Church» και «Car Shoe» – δεσμεύεται να συμπεριλάβει τις αναπηρίες στην ατζέντα του διοικητικού συμβουλίου του, να αναλάβει σταθερή δέσμευση για δράση και να κοινοποιήσει τις δεσμεύσεις του, τόσο δημόσια όσο και εσωτερικά.

O οίκος «Prada» θα ξεκινήσει με την πρόσληψη προσωπικού με σύνδρομο Down

Σύμφωνα με τον ιστότοπο του «The Valuable 500», ο οίκος «Prada» αναπτύσσει ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα δραστηριοτήτων, το οποίο θα ξεκινήσει με την πρόσληψη προσωπικού με σύνδρομο Down στα ιταλικά καταστήματά του.

«Η πρωτοβουλία “The Valuable 500”, η οποία καλύπτει ένα ευρύ φάσμα κλάδων σε όλον τον κόσμο, γίνεται όλο και πιο ισχυρή κάθε μέρα», αναφέρει σε δήλωσή του ο Λορέντζο Μπερτέλι, επικεφαλής εταιρικής κοινωνικής ευθύνης του «Prada». «Υποστηρίζω ενεργά την απόφαση ένταξης στον συνασπισμό, καθώς πιστεύω ακράδαντα στην αξία της διαφορετικότητας. Τα διαφορετικά υπόβαθρα των εταιρειών που προσχωρούν στη συμμαχία είναι ένα κρίσιμο σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου παγκόσμιου σχεδίου δράσης, το οποίο θα βελτιώσει όλους μας».

Η συμμαχία «The Valuable 500» δημιουργήθηκε το 2019 με στόχο να αποσπάσει δεσμεύσεις για να συμπεριληφθούν άτομα με αναπηρία σε 500 πολυεθνικές εταιρείες (έως τις 6 Μαρτίου, έχει λάβει 437 υπογραφές). Είναι αυτονόητο ότι η μόδα έχει ακόμη πολύ δρόμο, αλλά η ένταξη του «Prada» στη λίστα φαίνεται ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ντοκιμαντέρ για τη συνεργασία «Gucci» – «The North Face»

The post Ο οίκος «Prada» λαμβάνει μέτρα για να προωθήσει τη συμπερίληψη ατόμων με αναπηρίες. appeared first on Miss or Madam.

Το 2011 ο Νίκος Ρούσσος, μόνιμος κάτοικος Σύρου, είχε ένα τροχαίο ατύχημα με αποτέλεσμα να χτυπήσει και να αποκτήσει κινητικά προβλήματα. Μέσα από το ατύχημά του αυτό κατάλαβε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία σε τόπους που δεν υπάρχουν υποδομές και εγκαταστάσεις φιλικές ως προς αυτούς.

Όπως αναφέρει στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η Σύρος του 2011 με τη Σύρο του 2020 δεν έχει καμία σχέση, καθώς «έχουν γίνει άλματα στο κομμάτι της προσβασιμότητας». Για παράδειγμα, μέχρι πριν τέσσερα χρόνια η παραλία της Ερμούπολης δεν ήταν καθόλου προσβάσιμη στα άτομα με κινητικά προβλήματα, ενώ τώρα είναι.

Σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο Τουρισμού του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης, Παναγιώτη Κουταβά, τα προηγούμενα χρόνια έγινε ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, ώστε να είναι πλήρως προσβάσιμο σε άτομα με αναπηρία. «Υπάρχουν σχεδόν παντού ράμπες, καθώς και ειδικός διάδρομος για άτομα με οπτική αναπηρία, οπότε γενικότερα όλο το παραλιακό μέτωπο αλλά και οι χώροι του παραλιακού μεγάρου είναι προσβάσιμοι. Παράλληλα, έχουμε προμηθευτεί, μέσω προγραμμάτων, 4 μηχανήματα seatrac που έχουν τοποθετηθεί σε 4 παραλίες μας οπότε έχουμε εξασφαλίσει και τη δυνατότητα για μπάνιο», τονίζει χαρακτηριστικά.

Το δύσκολο στοίχημα

Το δύσκολο στοίχημα ήταν το κομμάτι της Άνω Σύρου που διαθέτει εκατοντάδες σκαλιά και μέχρι τώρα αποτελούσε «απαγορευτική ζώνη» για τα άτομα που διαθέτουν κινητικά προβλήματα. Βλέποντας, λοιπόν, τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία ώστε να επισκεφθούν μία από τις πιο όμορφες πλευρές του νησιού, η Ιερά Μητρόπολη της Σύρου αποφάσισε να δωρίσει ειδικά αναβατόρια που προσαρμόζονται σε όλα τα αμαξίδια, ώστε κάποιος να μπορεί να περιηγηθεί στον μεσαιωνικό οικισμό της Άνω Σύρου που είναι ένας οικισμός που κατά βάση έχει κλιμακωτές οδούς.

«Στην Άνω Σύρο υπάρχουν μόνο σκαλάκια, εγώ είχα να πάω εκεί 8 χρόνια από το ατύχημά μου και έλεγα θα βρω τρόπο να πάω και, τελικά, βρήκα ένα μουλάρι με ανέβασαν πάνω στο μουλάρι και πήγα», λέει ο κ. Ρούσσος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, που τώρα μπορεί να επισκέπτεται την Άνω Σύρο με το αμαξίδιό του και τα ειδικά αναβατόρια.

Μάλιστα έπειτα από προτροπή του κ. Ρούσσου και σε συνεργασία με τη δημοτική αρχή και τη ΜΚΟ Άγονη Γραμμή- Γόνιμη, αποφάσισαν να φτιάξουν ένα βίντεο που παρουσιάζει τις υποδομές της Σύρου και τις δραστηριότητες στις οποίες μπορούν να λάβουν μέρος τα άτομα που διαθέτουν κάποια αναπηρία.

Η πλατφόρμα Extra Milers για το ισότιμο δικαίωμα στον τουρισμό

Η προσπάθεια του νησιού της Σύρου να αναδειχθεί ιδανικός προορισμός για τα άτομα με αναπηρία δε σταματά εδώ. Μαζί με τη Σκιάθο, τη Χίο, τη Ρόδο και τη Μύκονο συμμετέχει στην πλατφόρμα extra milers, μία πρωτοβουλία της οργάνωσης Άγονη Γραμμή- Γόνιμη, με την ιδρυτική χορηγία της Microsoft υπό την αιγίδα του υπουργείου Τουρισμού, που ξεκίνησε πιλοτικά τον Ιούλιο και στόχο έχει τη δημιουργία ενός πλήρους δικτύου πληροφοριών που θα εξασφαλίζει σε άτομα με μόνιμη ή προσωρινή αναπηρία ή άλλες δυσκολίες πρόσβασης, το ισότιμο δικαίωμα στον τουρισμό και στην απόλαυση των μοναδικών ομορφιών των ελληνικών νησιών.

«Η πλατφόρμα απευθύνεται σε τουρίστες με αναπηρία, κινητική και οπτική, αλλά και στους ίδιους τους κατοίκους των νησιών. Ο κάθε χρήστης που μπαίνει στο site κατεβάζει την εφαρμογή, δημιουργεί το προφίλ του και συμπληρώνει τι είδους αναπηρία έχει, τι βοηθήματα χρησιμοποιεί και του βγάζει το site σε ποια νησιά μπορεί να πάει και σε αυτά τα νησιά τι μπορεί να κάνει, τι δραστηριότητες μπορεί να κάνει, που μπορεί να μείνει σε ποια εστιατόρια μπορεί να φάει», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη του προγράμματος Extra Milers, Μάγδα Μουτζούρη.

Όσον αφορά στη Σύρο, όπως αναφέρει η κ. Μουτζούρη, η πλατφόρμα στάθηκε η αφορμή για να επισκεφθούν το νησί. «Πήγαμε πρώτη φορά τον περασμένο Νοέμβριο, κάνοντας καταγραφή των υποδομών σε συνεργασία με τις οργανώσεις “ΛΑΡΑ Ελληνική Σχολή Σκύλων- Οδηγών Τυφλών” και “ΠΕΡΠΑΤΩ Σύλλογος Ατόμων με Κινητικά Προβλήματα και Φίλων”.

Επισκεφτήκαμε τις παραλίες που έχει με seatrac, και είδαμε τις δραστηριότητες που μπορεί να κάνει κανείς εκεί. Επισκεφτήκαμε το νησί, μείναμε τέσσερις μέρες και καταγράψαμε όλη την προσβασιμότητα του νησιού, πώς μπόρεσαν να κινηθούν άνετα με τα αμαξίδια οι άνθρωποι στο νησί και να ευχαριστηθούν το νησί όπως κι εμείς.

Στη Σύρο ο δήμος έχει κάνει φοβερή προσπάθεια

Στη Σύρο ο δήμος έχει κάνει φοβερή προσπάθεια, κατά μήκος του λιμανιού έχει γίνει πεζοδρόμηση σωστή, έχει παντού ράμπες, ενώ δεν της λείπει το εκπαιδευμένο προσωπικό», σημειώνει η κ. Μουτζούρη, ενώ προσθέτει ότι οι τουρίστες που έχουν κάποιου είδους αναπηρία πρέπει να έχουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες από πριν, για να μπορέσουν να οργανώσουν το ταξίδι τους με ασφάλεια.

Ουσιαστικά, αυτό που χρειάζονται είναι η σωστή πληροφόρηση πριν, για να προγραμματίσουν το ταξίδι τους. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι χρήστες αμαξιδίων κυρίως ή με άλλου είδους αναπηρία, όταν ανακαλύψουν έναν προορισμό που είναι προσβάσιμος, μένουν σε αυτόν. Δηλαδή, αν ξέρουν ότι η Σύρος είναι προσβάσιμη, θα πηγαίνουν εκεί.

Για πρώτη φορά, λοιπόν, μέσω αυτής της πλατφόρμας αλλά και των προσπαθειών που κάνει το κάθε νησί ξεχωριστά αναδεικνύονται προορισμοί που αντιμετωπίζουν όλους τους επισκέπτες τους ισότιμα χωρίς διακρίσεις.

Ιωάννα Καρδάρα

The post Σύρος, ένα νησί προσβάσιμος προορισμός για τα άτομα με αναπηρία appeared first on Miss or Madam.