Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σάμια Αχτέρ-Χαν του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του Βασιλικού Κολλεγίου (King’s) του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα γήρανσης και ψυχικής υγείας «Aging and Mental Health», πραγματοποίησαν μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση στοιχείων από 28 έρευνες που αφορούσαν συνολικά σχεδόν 192.000 ανθρώπους σε 21 χώρες.

«Η μοναξιά μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν απομονωμένοι και αποσυνδεδεμένοι από τους άλλους, κάτι που μπορεί να έχει ένα ευρύ φάσμα αρνητικών επιπτώσεων στη σωματική και ψυχική υγεία τους. Υπάρχει πιεστική ανάγκη να εντοπίσουμε τους ανθρώπους που είναι πιο ευάλωτοι στο αίσθημα της μοναξιάς και να αναπτύξουμε στοχευμένες λύσεις. Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι η παροχή φροντίδας σε έναν σύντροφο με πολύπλοκα προβλήματα υγείας, ιδίως άνοια ή νόσο Αλτσχάιμερ, σχετίζεται με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς, ενώ από την άλλη η φροντίδα των παιδιών ή ο εθελοντισμός βοηθάνε να μειωθεί η μοναξιά των ηλικιωμένων», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια.

Η μελέτη αναδεικνύει επίσης το γεγονός ότι αρκετοί ηλικιωμένοι προσφέρουν πολλές σημαντικές και μη πληρωμένες υπηρεσίες σε άλλους, συγγενείς και μη, κάτι που συχνά προσδίδει ένα νόημα στη ζωή τους. Η αναγνώριση αυτών των υπηρεσιών από τους άλλους αποτελεί σημαντικό βήμα, σύμφωνα με τους ερευνητές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η ζωή μιας γυναίκας στα 50 σύμφωνα με την Γκουίνεθ Πάλτροου

Γιατί όλες οι γυναίκες μετά τα 50 κόβουν τα μαλλιά τους κοντά

The post Εθελοντισμός και φροντίδα των εγγονιών προστατεύουν από τη μοναξιά μετά τα 50 appeared first on Miss or Madam.

«Κανένας συνάνθρωπός μας να μην αντιμετωπίζει μόνος του το βάρος της ασθένειας, της εγκατάλειψης και της μοναξιάς, γιατί ο καθένας μας έχει δικαίωμα στην υποστηρικτική παρουσία και την αγάπη ενός ανθρώπου δίπλα του, ανεξάρτητα από κάθε είδους διαχωρισμό». Αυτές οι λέξεις συνοψίζουν το όραμα της Εθελοντικής Διακονίας, όπως τις μεταφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης που, εδώ και 18 χρόνια, συμπαραστέκεται στους μοναχικούς ανθρώπους που νοσηλεύονται, κ. Αθανάσιος Κοντογιάννης.

Δίπλα σε περισσότερους από 56 χιλιάδες μοναχικούς ασθενείς

Η σπίθα της Εθελοντικής Διακονίας άναψε από τον πατέρα Βασίλειο, όταν ανέλαβε εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, το 1986. Όπως λέει ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ «τις πρώτες χρονιές της διακονίας μου χρειάστηκε να διαχειριστώ δύο θέματα. Το ένα ήταν η αδυναμία μου να καταφέρω να πω μια “καλημέρα”, ένα “περαστικά” σε όλους τους νοσηλευόμενους του νοσοκομείου.

Ήθελα να ανταποκριθώ στο σύνηθες ερώτημα “Εγώ τώρα πονώ, πού είναι η Εκκλησία;”. Ωστόσο, για μία μόνο επίσκεψη στους 600 νοσηλευόμενους χρειαζόταν, κατ’ ελάχιστον, έξι με οκτώ ημέρες».

Το δεύτερο ζήτημα ήταν η αναστάτωση των ασθενών που παρεξηγούσαν τον ρόλο του ιερέα. «Η συνήθης και …αναμενόμενη αντίδραση ήταν “Ευχαριστώ πολύ, πάτερ, που ήρθατε αλλά τι συμβαίνει; Τι έχω; Είμαι βαριά; Ποιος σας έστειλε;”. Μία πολύ καλή λύση ήταν να προηγείται ενημέρωση των νοσηλευόμενων για την δυνατότητα-ενδεχόμενο να τους επισκεφθώ, και διακριτικά να διαπιστώνεται η συναίνεσή τους σε αυτό. Τον ρόλο αυτό ανέλαβαν, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας, οι πρώτοι εθελοντές, ανταποκρινόμενοι με προθυμία, συνέπεια και διακριτικότητα», εξηγεί ο πατέρας Βασίλειος.

Έτσι ξεκίνησε η Εθελοντική Διακονία η οποία το 2003 πήρε τη σημερινή της μορφή. Έκτοτε, η οργάνωση έχει εκπαιδεύσει και συνεργαστεί με 2.356 εθελοντές, για να σταθεί δίπλα σε, σχεδόν, 56 χιλιάδες μοναχικούς ασθενείς, ενήλικες και παιδιά!

Η διαδρομή δεν ήταν πάντα εύκολη. «Η εκ του μηδενός υλοποίηση, οργάνωση και λειτουργία ενός τέτοιου πρωτόγνωρου οράματος ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει ερωτηματικά, εκπλήξεις ακόμα και καλοπροαίρετες υποψίες και καχυποψίες θα έλεγα», λέει ο πατέρας Βασίλειος, προσθέτοντας: «Εναγώνια και διαχρονική αναζήτησή μας ήταν, και παραμένει, η ανάγκη να διαπιστώνουμε, αντικειμενικά, το κατά πόσο η δράση μας αυτή ανταποκρίνεται, ή όχι, σε πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας μας». Όμως, η παρουσία της οργάνωσης στα νοσοκομεία δίνει αυτήν την απάντηση, στις γιορτές αλλά και κάθε άλλη μέρα.

Χρώμα στο γκρίζο του νοσοκομείου και για τα παιδιά

Μεγάλο μέρος των δράσεων της Εθελοντικής Διακονίας προορίζεται σε παιδιά που νοσηλεύονται ή περιμένουν μόνα σε νοσοκομεία. «Οι ανάγκες των παιδιών που βρίσκονται ασυνόδευτα, εγκαταλελειμμένα ή με εισαγγελική εντολή στα νοσοκομεία είναι ιδιαιτέρως αυξημένες», λέει ο κ. Κοντογιάννης.

«Οι μικροί μας αυτοί φίλοι θα έπρεπε να παραμένουν στο νοσοκομείο για 2-3 ημέρες, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ωστόσο, φτάνουν να νοσηλεύονται στα νοσοκομεία για πολλούς μήνες, λόγω πληρότητας των διαθέσιμων δομών. Εκεί, στο νοσοκομείο, όμως, τα συναντούν καθημερινά οι εθελοντές της Διακονίας, οι οποίοι έχοντας λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση και επιμόρφωση, και έχοντας διαρκή εποπτεία και υποστήριξη από τα στελέχη του γραφείου της Διακονίας, βρίσκονται δίπλα στις μικρές παιδικές ψυχές για να παίξουν μαζί τους, για να τα κάνουν να νιώσουν και πάλι παιδιά, να δώσουν χρώμα στο γκρίζο του νοσοκομείου», σημειώνει ο αντιπρόεδρος της οργάνωσης και προσθέτει:

«Έχουμε περιπτώσεις που ακούμε ένα παιδάκι να λέει στην εθελόντρια “μπορώ να σε λέω μαμά; Είναι μία λέξη που δεν τη χρησιμοποιώ συχνά και μου λείπει!”. Ή άλλα παιδάκια τα οποία με το που βλέπουν τους εθελοντές τρέχουν γύρω τους και τους ρωτούν “για ‘μένα είσαι;”».

Αυτές είναι οι στιγμές που συγκρατεί και ο πατέρας Βασίλειος. «Οι όμορφες και ευχάριστες αναμνήσεις είναι πολλές. Ασχολούμενος με τη λειτουργία και οργάνωση της δομής σπάνια μπορούσα να έχω προσωπικά βιώματα από τις αντιδράσεις των εξυπηρετούμενων. Από την ενημέρωση των εθελοντών, όμως, θα αναφέρω τα λόγια μίας ασθενούς: “Σας ευχαριστούμε πολύ!

Οι δικοί μας, μας ξέχασαν εσάς, όμως, σας βλέπουμε κάθε βδομάδα”, αλλά και μίας εθελόντριας που μας είπε: “Φέτος πέρασα την καλύτερη Πρωτοχρονιά της ζωής μου”. Είχε ανήμερα της Πρωτοχρονιάς σταθεί σε ένα νοσηλευόμενο μοναχικό παιδάκι στο Νοσοκομείο Παίδων», εξηγεί ο ίδιος.

«Εθελοντής μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε έχει περίσσευμα αγάπης»

Οι περίπου 470 χιλιάδες ώρες εθελοντικής προσφοράς σε 17 νοσοκομεία και άλλες δομές, τα τελευταία 18 χρόνια αποδεικνύουν ότι η ανάγκη υπάρχει. «Μόνο πέρσι, 541 εθελοντές της Διακονίας διέθεσαν τον χρόνο τους για να προσφέρουν στιγμές ανθρωπιάς και συμπαράστασης στον μοναχικό συνάνθρωπό τους», τονίζει ο αντιπρόεδρος, κ. Αθανάσιος Κοντογιάννης.

Όταν οι υπηρεσίες του νοσοκομείου εντοπίσουν έναν μοναχικό ασθενή, στέλνουν αίτημα στη Διακονία για υποστήριξή του με εθελοντές. «Τότε ακολουθεί αξιολόγηση από τα στελέχη της Διακονίας, και ο συνάνθρωπός μας από την επόμενη ημέρα έχει δίπλα του, καθημερινά, τους εθελοντές. Η συνεργασία με τις υπηρεσίες των νοσοκομείων διατηρείται σε υψηλό επίπεδο, δίνοντας τη δυνατότητα, με αυτόν τον τρόπο, σε όλους να έχουν έναν άνθρωπο πάντα δίπλα τους, όπου υπάρχει ανάγκη», λέει ο κ. Αθανάσιος Κοντογιάννης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε ο κορωνοϊός έκαμψε την αποφασιστικότητα της οργάνωσης, η οποία εμπλούτισε τα εκπαιδευτικά της πρωτόκολλα με ενημέρωση για τα μέτρα πρόληψης της πανδημίας. «Εθελοντής της Διακονίας μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε έχει περίσσευμα αγάπης για τον συνάνθρωπό του! Καλώντας στα τηλέφωνα της Διακονίας (2107252706, 2107752706) ή στέλνοντας email στο edani@diaconia.gr προγραμματίζεται η συνάντηση με Κοινωνικό Λειτουργό της Διακονίας για τη γενική ενημέρωση σχετικά με το έργο μας. Η πρώτη συνάντηση, με στόχο τη συμβολή στον περιορισμό της εξάπλωσης του κορωνοϊού, υλοποιείται, κυρίως, διαδικτυακά με τη χρήση προγράμματος τηλεδιάσκεψης. Κατόπιν, θα ακολουθήσει συνάντηση στα γραφεία της Διακονίας για την υπογραφή του συμβολαίου εθελοντισμού», εξηγεί ο κ. Κοντογιάννης.

Όσο για το μέλλον, ο πατέρας Βασίλειος οραματίζεται η Εθελοντική Διακονία «να συνεχίσει να στηρίζεται και να στηρίζει την κοινωνία μας με συνέπεια και υπευθυνότητα, και να γίνει πρότυπο ανιδιοτελούς προσφοράς και Αγάπης Χριστού προς τον αναγκεμένο συνάνθρωπο».

Σοφία Μανδηλαρά, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Αδελφή Νεκταρία, η μοναχή-σύμβολο στη μάχη κατά της φτώχειας και του αναλφαβητισμού στην Ινδία

The post Οι άνθρωποι που νικάνε τη μοναξιά των γιορτών στα νοσοκομεία appeared first on Miss or Madam.

Η πανδημία του κορωνοϊού συνεχίζεται με το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό να δίνει τη δική του μεγάλη μάχη. Η είδηση ότι 10 εθελοντές από την Κρήτη ταξίδεψαν στη Θεσσαλονίκη για να ενισχύσουν το σύστημα υγείας έκανε τον γύρο της Ελλάδας.

Μία από τις εθελόντριες που ενσωματώθηκε στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο είναι η Άρτεμις Νικηφόρου. Η 25χρονη από το Ρέθυμνο είναι αθλήτρια της άρσης βαρών, και έχει συμμετάσχει, μάλιστα, και σε δύο τελικές φάσεις Γυναικών. Το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων επικοινώνησε με την αθλήτρια του Αρκάδι Ρεθύμνου και μας ανέφερε πώς αποφάσισε να αφήσει τα πλατό και τις μπάρες για να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη. Μια αξιέπαινη κίνηση που «χειροκρότησε» όλη η οικογένεια του αθλήματος των δυνατών.

«Ήθελα να βοηθήσω το νοσηλευτικό προσωπικό που δίνει μάχη με τον ιό αυτές τις μέρες. Αγαπάω το επάγγελμά μου, αγαπάω τον εθελοντισμό και, σίγουρα, τον συνάνθρωπο. Σ’ αυτήν την εποχή νομίζω δεν μπορεί να μείνει κανείς αμέτοχος», δήλωσε αρχικά με νόημα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Άρτεμις Νικηφόρου, η οποία δεν έκρυψε τις ανησυχίες και τους φόβους της.

«Δεν μπορώ να κρύψω το ότι φοβήθηκα αρκετά. Σίγουρα, όταν έρχεσαι αντιμέτωπη με μια πανδημία σε ανησυχεί. Αλλά πρέπει να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Πρέπει να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπό μας που έχει ανάγκη. Είτε αυτός είναι ένας νοσηλευόμενος, είτε ιατρός – νοσηλευτής».

Η 25χρονη αθλήτρια από το Ρέθυμνο στις δηλώσεις της στο ΑΠΕ – ΜΠΕ αναφέρθηκε στην υποδοχή που έτυχαν στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο: «Μας υποδέχτηκαν σαν οικογένεια. Μας ευχαρίστησαν και μας έδωσαν δύναμη να συνεχίσουμε όλοι μαζί, την προσπάθειά μας».

Η Άρτεμις Νικηφόρου αναφέρθηκε και στο γεγονός ότι δεν μπορεί, πλέον, να προπονηθεί στην άρση βαρών. Κάτι που της λείπει αρκετά: «Μου έχει λείψει αρκετά. Κάνω ασκήσεις σπίτι μου , πάω για τρέξιμο αλλά δεν είναι το ίδιο. Μου λείπουν οι συναθλητές μου, ο θόρυβος της μπάρας, αλλά είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε, για να κερδίσουμε αυτήν την μάχη».

Ν. Λάκατας

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: «Μην υποτιμάτε τον ιό». Μήνυμα αγωνίας από ασθενή με κορωνοϊό που περιγράφει τη μάχη με τον «ύπουλο εχθρό»

The post Από τα πλατό της άρσης βαρών, εθελόντρια στη μάχη για τον κορωνοϊό appeared first on Miss or Madam.

Η Αφρική δεν είναι must εμπειρία, δεν είναι happy traveler, αλλά σχολείο.

Φτάνοντας στην Ουγκάντα, φέρνεις τη νοοτροπία, τα «αυτονόητα», τα «είναι δυνατόν; Μα ζούμε στο 2019» και τα, κατά τη γνώμη σου, προβλήματα που κουβαλάς και που σου έχει φορτώσει ο «μόνιμα» δυτικός κόσμος.

Για να βιώσεις, ωστόσο, τη ζωή εκεί και να γευτείς την καθημερινότητά τους, πρέπει όχι μόνο να τα αφήσεις, όσο μπορείς, πίσω, αλλά και να τα αναθεωρήσεις. Δεν μπορείς εσύ; Θα σε βοηθήσουν εκείνοι.

Η ζωή μου στην Ουγκάντα

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Δραστηριοποιήθηκα εκεί ως παιδαγωγός, όντας μέλος μίας ομάδας εθελοντών που συστάθηκε από φοιτητές και ειδικούς σε τομείς, κυρίως, της υγείας και της εκπαίδευσης, με την πρωτοβουλία, την υποστήριξη και την έμπνευση ενός έλληνα μοναχού.

Στην Ουγκάντα, λοιπόν, φιλοξενηθήκαμε από μία οικογένεια ντόπιων, που μας φρόντισε για ένα μήνα με πολλή αγάπη. Σκοπός της δικής μου ομάδας (αποτελούμενη, μεταξύ άλλων, από παιδαγωγούς, νοσηλευτές και ιατρούς) ήταν να οργανώσουμε μία δεκαήμερη κατασκήνωση για τους μικρούς και τους μεγάλους όλου του χωριού.

Εν ολίγοις, συγκεντρωνόμασταν το πρωί, παίρναμε πρωινό όλοι μαζί (γύρω στα 200 άτομα), χωρίζαμε τον κόσμο σε ομάδες, ανάλογα την ηλικία, και ξεκινούσε το πρόγραμμα που είχαμε ετοιμάσει.

Αυτό περιλάμβανε μαθήματα πρώτων βοηθειών, φροντίδα βρεφών και κανόνες υγιεινής, παρουσιάσεις κι ενημερώσεις (για θέματα όπως ο αλκοολισμός, η αξία όλων των μελών της οικογένειας κ.ά.), κατασκευές και κατασκηνωτικά παιχνίδια (με άπειρα, αλλά άπειρα) πιτσιρίκια. Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν το ιατρείο.

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο ήταν αυτό της ντουντούκας που έφερνε βόλτες στα χωριά, για να διαδώσει πως στο Λουγκουζί ήρθαν γιατροί. Καθόλου δεδομένο. Πότε θα έχουν, ξανά, την ευκαιρία να εξεταστούν από γιατρό.

Εκατοντάδες οι ασθενείς και οι εθελοντές της Ιατρικής Σχολής (πλέον πτυχιούχοι) να εξετάζουν ακούραστοι. Προσωπικά, ασχολήθηκα με το κομμάτι των παιδιών.

Τι, ακριβώς, να διηγηθώ για την Ουγκάντα;

Ότι 120 παιδιά σε απόλυτη ησυχία σχημάτιζαν τεράστια χαμόγελα στη θέα χαρτονιών και ψαλιδιών ή ότι με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια (όλο όρεξη) σαν να μου λένε: «Και τώρα; Τι θα μου μάθεις;». Τι μπορώ να σου μάθω εγώ για τη ζωή που δεν γνωρίζεις ήδη;

Στην Ουγκάντα η μέση οικογένεια έχει, το λιγότερο, 6 παιδιά, με αποτέλεσμα τα παιδιά να είναι παντού. Κάθε παιδί αφήνει μια ιστορία πίσω του. Βλέπεις ένα πιτσιρίκι, ξυπολυτάκι με γρατζουνιές στα χεράκια του, να κυνηγά όλο γέλια μία κότα, και ακούς γι’ αυτό: «Μεγαλώνει με τ’ αδέρφια του. Ο πατέρας τους τα έχει εγκαταλείψει και η μητέρα τους δεν ζει.».

Οίκτος; Ούτε καν. Μόνο αυτό δε νιώθεις.

Γνώρισα αλληλέγγυους και μαχητές από κούνια. Τα παιδιά στην Ουγκάντα έχουν τέτοιες ιστορίες πίσω τους και τα μάτια τους θα τα δεις να στάζουν, όταν ανοίξουν κανένα γόνατο. Εδώ γιατί τους μαθαίνουμε ότι κλαίμε για το τάμπλετ που σπάει; Για ποια ψυχούλα να νιώσω οίκτο; Ποιοι χρειάζονται ουσιαστική βοήθεια; Μήπως να οργανώσουν εκείνοι μια αποστολή για εμάς;

Λίγο έξω από το «εγώ» μου υπάρχει ο πραγματικός κόσμος

Στην Ουγκάντα ζουν τον άνθρωπο στην πραγματική του διάσταση, χωρίς δυτικότροπα, άχαρα, πολυφορεμένα και τυποποιημένα «πρέπει να σεβόμαστε τους και τους και τους». Τρέχουν στο πρόβλημα του άλλου σαν να επρόκειτο για δικό τους, κι εμείς, παρά ταύτα, τους έχουμε ταυτίσει με το τριτοκοσμικό.

Αν βγούμε λίγο από τον εαυτό μας, βλέπουμε τον πραγματικό κόσμο.

Ο εγωισμός είναι ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα που κάνουν τον άνθρωπο ψηλό, χωρίς να τον κάνουν μεγάλο.
Είναι, πραγματικά, πολλά αυτά που θα ήθελα να μοιραστώ, αλλά θα αρκεστώ στα παραπάνω με την ελπίδα ότι κάποιος θα παρακινηθεί να τα γνωρίσει ο ίδιος εκεί ή αλλού.

Μέχρι και λίγο πριν ταξιδέψω σκεφτόμουν τα εμβόλια, τα χάπια, τις ασθένειες και τα ένα σωρό που μπορεί να συμβούν. Με λίγη πίστη, αν ξεπεράσεις αυτήν τη λεπτή γραμμή και κάνεις την κίνηση, καταλαβαίνεις πως με τον εθελοντισμό, μέσα από τη βοήθεια στον άλλον, βοηθάς τον εαυτό σου.

Χριστίνα Μ.
Παιδαγωγός – καθηγήτρια ισπανικών

Διάβασε επίσης: Για την ψυχική υγεία των παιδιών

The post Η Ουγκάντα δεν είναι happy traveler, είναι σχολείο! appeared first on Miss or Madam.