Ένα… διαφορετικό botox που χαρίζει το εφέ λεπτοκαμωμένων ώμων και ψηλότερου λαιμού και ένα combo treatment για τα χείλη που συνδυάζει τρεις διαφορετικές ενέσιμες θεραπείες απέσπασαν τα αντίστοιχα χρυσά βραβεία στις κατηγορίες Best Botulinum Toxin Treatment και Best Lips Treatment στα Medical Beauty Awards 2024 που πραγματοποιήθηκαν πριν από λίγες ημέρες.

Το καλύτερο botox και η καλύτερη θεραπεία για χείλη

Το χρυσό βραβείο στην κατηγορία Best Botulinum Toxin Treatment κέρδισε η Cosmetic Derma Medicine με το Barbie Botox, μία θεραπεία με βοτουλινική τοξίνη που ξεκίνησε ως trend μετά την προβολή της ταινίας Barbie την περσινή σεζόν και από τον Σεπτέμβριο του 2023 στις κλινικές του Ομίλου έχουν πραγματοποιηθεί εκατοντάδες τέτοιες εφαρμογές.

Η θεραπεία πραγματοποιείται με την εφαρμογή βοτουλινικής τοξίνης αμφοτερόπλευρα στον τραπεζοειδή μυ και δρα χαλαρώνοντας τους σφιγμένους μυς της ωμοπλάτης. Το αποτέλεσμα είναι η εικόνα πιο στρογγυλών και λεπτοκαμωμένων ώμων και «λαιμού κύκνου», που θυμίζει τη φιγούρα της πασίγνωστης παιδικής κούκλας.

Η Δρ. Αμαλία Τσιατούρα, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος και Επιστημονική Διευθύντρια της Cosmetic Derma Medicine, πρώτη στη χώρα μας, ανέδειξε με το Barbie Botox τους διαφορετικούς σκοπούς και αποτελέσματα μιας θεραπείας που εφαρμοζόταν παλαιότερα, αλλά ακόμα και σήμερα, για τους μυοσκελετικούς πόνους στον αυχένα και την πλάτη και την αντιμετώπιση ημικρανιών (γνωστή ως TrapTox), αναδεικνύοντας έτσι την αξία της στον χώρο της Αισθητικής Ιατρικής.

Κατά την τελετή απονομής, το χρυσό βραβείο Best Botulinum Toxin Treatment παρέλαβε η Δρ. Κωνσταντίνα Μάμαλη, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος και Αναπληρώτρια Επιστημονική Διευθύντρια CDM Medical Group.

Η δεύτερη βραβευμένη θεραπεία της βραδιάς εστίασε στα καλύτερα, νεανικά και σέξι χείλη!

Η combo θεραπεία που παρουσίασε η Cosmetic Derma Medicine και απέσπασε το χρυσό βραβείο στην κατηγορία Best Lips Treatment είναι η CDM Signature Lips Treatment, μία τριπλή θεραπεία που αναδεικνύει με πρωτοποριακό τρόπο τα χείλη και συνδυάζει τρία ενέσιμα υλικά, το υαλουρονικό οξύ, τη βοτουλινική τοξίνη και το Skin Booster.

Η CDM Signature Lips Treatment συνδυάζει τα Lip Fillers, την τεχνική Lip Flip και το Lip Skin Booster με στόχο να αναδείξει τα χείλη και να αποκαταστήσει τη σφριγηλότητα του δέρματος στην περιστοματική περιοχή προσφέροντας έτσι Total Lip Rejuvenation.

Απευθύνεται σε άτομα κάθε ηλικίας που επιθυμούν να βελτιώσουν την όψη των χειλιών τους, προσφέροντας ενίσχυση του όγκου σε συγκεκριμένα σημεία, βελτίωση του σχήματος και ελαφρά αναστροφή του άνω χείλους για ανάδειξη του περιγράμματος, επιτυγχάνοντας παράλληλα λείανση των λεπτών ρυτίδων περιστοματικά και βαθιά ενυδάτωση της επιδερμίδας.

Το χρυσό βραβείο στην κατηγορία Best Lips Treatment παρέλαβε η Δρ. Σεβαστή Αφαντενού, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος και Επιστημονική Υπεύθυνη CDM Γλυφάδας και Ρόδου.

Δύο ακόμη χρυσά βραβεία στη συλλογή του Ομίλου CDM Medical Group

Τα βραβεία Medical Beauty Awards διοργανώνονται για 5η συνεχόμενη χρονιά από την BOUSSIAS events, με στόχο να αναδείξουν και να επιβραβεύσουν τις σημαντικές προόδους στον χώρο της υγείας, της ομορφιάς και της αντιγήρανσης και ο Όμιλος CDM συμμετέχει σταθερά, υποστηρίζοντας τον θεσμό και αναγνωρίζοντας την αξία του στον κλάδο της Αισθητικής Ιατρικής.

Πέρα από τα δύο χρυσά βραβεία για τις καλύτερες θεραπείες βοτουλινικής τοξίνης και χειλιών, η Cosmetic Derma Medicine απέσπασε το χρυσό βραβείο στην κατηγορία Best Derma Clinic Chain, βραβείο που παρέλαβε η Δρ. Αμαλία Τσιατούρα, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος και Επιστημονική Διευθύντρια CDM Medical Group.

Τέλος, μία ακόμη σημαντική βράβευση για τον όμιλο CDM Medical Group ήταν αυτή της Advanced Hair Clinics με το χρυσό βραβείο στην κατηγορία Best Hair Clinic Chain. Το βραβείο παρέλαβε η Δρ. Αντωνία Ανδριοπούλου, Hair Surgery Specialist & Associate Medical Director Advanced Hair Clinics.

Τα τέσσερα αυτά χρυσά βραβεία στα Medical Beauty Awards έρχονται να συμπληρώσουν τη σειρά βραβείων του CDM Medical Group αναδεικνύοντας και υπογραμμίζοντας την υπεροχή του Ομίλου στην Αισθητική Ιατρική, τη Δερματολογία και την Πλαστική Χειρουργική.

Διάβασε επίσης: Το facelift έδωσε τη σκυτάλη στις μη επεμβατικές θεραπείες

Botox: Δεν είναι μόνο για τις ρυτίδες που νομίζετε…

The post Το καλύτερο botox και η καλύτερη θεραπεία για χείλη για το 2024 appeared first on Miss or Madam.

Η Σάντι Χέιζελιπ και η Έλι Χάμπι και οι δύο 81 ετών, επέστρεψαν πρόσφατα στα σπίτια τους μετά από ταξίδι διάρκειας 2,5 μηνών που ξεκίνησε από την Ανταρκτική και τους οδήγησε στον Βόρειο Πόλο και στην Αυστραλία.

Η περιπέτεια που εμπνεύστηκαν από το μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» ξεκίνησε ως ιδέα το 2020, όταν οι δύο φίλες εργάζονταν και η Χέιζελιπ πρότεινε την ιδέα να ταξιδέψουν για τόσες μέρες όσες και η ηλικία τους.

«Η Έλι και εγώ αγαπάμε τα ταξίδια, η υγεία μας είναι καλή, ταξιδεύουμε καλά μαζί» είπε η Χέιζελιπ σύμφωνα με το blog «Αround the World at 80» που δημιούργησαν. «Σκεφτήκαμε: “Δεν θα ήταν λοιπόν διασκεδαστικό να κάνουμε τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες όταν θα είμαστε 80 χρονών;”» τόνισε.

Χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια ακόμη για να ξεκινήσουν το ταξίδι τους η Σάντι Χέιζελιπ, γιατρός, και η Έλι Χάμπι, φωτογράφος, καθώς ήταν σε ισχύ ταξιδιωτικοί περιορισμοί που σχετίζονταν με την COVID-19 στους περισσότερους από τους προγραμματισμένους προορισμούς τους.

«Το αναβάλαμε μέχρι το 2023, για να μπορέσουμε να συμπεριλάβουμε στο ταξίδι την Ανταρκτική που ήταν στο αρχικό μας δρομολόγιο» είπαν οι δύο γυναίκες, οι οποίες συναντήθηκαν πριν από 23 χρόνια κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής αποστολής στη Ζάμπια και έγιναν καλές φίλες.

Το ταξίδι ξεκίνησε με πτήση με αεροπλάνο στην Αργεντινή στις 11 Ιανουαρίου και στη συνέχεια επιβιβάστηκαν σε πλοίο 60 ατόμων για να διασχίσουν το Πέρασμα του Ντρέικ για να φτάσουν στη λιγότερο επισκέψιμη ήπειρο και να περπατήσουν με πιγκουίνους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τα ταξίδια αποτελούν την καλύτερη επένδυση που μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας

The post Δύο 81χρονες φίλες έκαναν τον «Γύρο του Κόσμου σε 80 μέρες» appeared first on Miss or Madam.

Η Αναστασία και η Γεωργία Μπαΐρα σπούδασαν και εργάστηκαν ως νηπιαγωγοί, ακολουθώντας την αγάπη τους για τα παιδιά και την εκπαίδευση, ωστόσο βρέθηκαν στην ανεργία, με την κατάσταση να χειροτερεύει εν μέσω πανδημίας.

Ήταν τότε που οι δυο αδελφές, εντοπίζοντας τα προβλήματα που αφήνει η πανδημία και ο εγκλεισμός στα παιδιά, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια μικρή επιχείρηση με χειροποίητα προϊόντα, που κάνουν την απασχόληση των παιδιών πιο δημιουργική, πιο εκπαιδευτική, αλλά κυρίως πιο διασκεδαστική, ενώ παράλληλα στο Τικ Τοκ, με έξυπνα βιντεάκια, παρέχουν συμβουλές για γονείς.

Πώς οι δύο αδελφές, από άνεργες νηπιαγωγοί, πετυχημένες επιχειρηματίες και TikTokers;

«Η εργασία και η εμπειρία μας ως παιδαγωγοί, στον ιδιωτικό τομέα, δεν μας ήταν καθόλου ευχάριστη. Προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε, κάνοντας αυτό που αγαπάμε και το αντίτιμο μας ήταν η εκμετάλλευση», επισημαίνει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Γεωργία Μπαΐρα και εξηγεί πως η αδελφή της Αναστασία, στα δύσκολα χρόνια της καραντίνας έμεινε άνεργη.

Αποφάσισε, λοιπόν, να αξιοποιήσει τη δημιουργικότητά της και έτσι γεννήθηκε η ιδέα της μικρής επιχειρήσεις. Η καραντίνα αποτέλεσε για τις δυο αδελφές ένα κίνητρο να παρατηρήσουν εκ βαθέων τις ελλείψεις και τα προβλήματα της εκπαίδευσης στη νηπιακή ηλικία, αλλά και να ακούσουν τις ανάγκες γονιών και εκπαιδευτικών.

«Πυρήνας μας, η αγάπη μας για τα παιδιά και η δυνατότητα ανάπτυξης και εκμάθησης δεξιοτήτων τους, είτε είναι στο σχολείο, είτε στο σπίτι, είτε βόλτα, είτε διακοπές, μέσα από χειροποίητα προϊόντα που κάνουν την απασχόλησή τους ακόμα πιο δημιουργική, πιο εκπαιδευτική, αλλά κυρίως πιο διασκεδαστική. Με αυτό το σκοπό στο μυαλό μας, ξεκινήσαμε πριν από δύο χρόνια μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα, να χτίζουμε σιγά σιγά τη μικρή μας επιχείρηση», υπογραμμίζουν.

Τα βιντεάκια τους στο Τικ Τοκ έχουν χιλιάδες ακόλουθους

Οι δύο νεαρές νηπιαγωγοί είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στο Τικ Τοκ και με τα έξυπνα βιντεάκια τους έχουν κερδίζει την εμπιστοσύνη των γονέων και των εκπαιδευτικών.

«Μας στέλνουν αρκετοί γονείς, με προσωπικό μήνυμα, ένα πρόβλημά τους σχετικό με τα παιδιά και έτσι έχουμε τη δυνατότητα να αλληλοεπιδράσουμε με τον κόσμο και να τους βοηθήσουμε, όσο το δυνατόν καλύτερα, σύμφωνα πάντα με τις γνώσεις μας και την εμπειρία μας, πάνω στο αντικείμενο. Προσπαθούμε, μέσα από τα βιντεάκια μας, να εγείρουμε ερωτήματα και απορίες, που απασχολούν κάθε γονιό και εκπαιδευτικό και να δώσουμε λύσεις, που μπορεί να τους βοηθήσουν», εξηγούν οι δύο αδελφές.

Βασικός στόχος τους, όπως λένε, είναι να βοηθήσουν με τις γνώσεις, την εμπειρία και την αγάπη τους για τα παιδιά, τα ίδια τα παιδιά, αλλά και όλους τους παράγοντες που τα περιβάλλουν.

«Ο κορονοϊός σαν γεγονός μας αποσυντόνισε όλους», λένε και προσθέτουν: «θέλουμε να επαναφέρουμε στις καρδιές όλων, τη σημαντικότητα που έχει για ένα παιδί, το να δημιουργεί από το μηδέν κάτι δικό του. Για εμάς αυτός είναι και ο πιο κατάλληλος τρόπος στην προσχολική ηλικία που βρίσκεται ένα παιδί, για να μάθει ουσιαστικά μέσα από αυτό που θα φτιάξει και το τι είναι, τον λόγο που υπάρχει. Θέλουμε να βοηθήσουμε τους γονείς, που δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να κατασκευάσουν δραστηριότητες για τα παιδιά τους και να παίξουν μαζί τους, εμείς να γίνουμε αυτός ο συνδετικός κρίκος, για να περνούν ποιοτικά και ψυχαγωγικά απογεύματα», υπογραμμίζουν.

«Θέλουμε τα παιδιά να διασκεδάζουν και ταυτόχρονα να ενισχύουν τις δεξιότητες και τις ικανότητες τους, μένοντας μακριά από τα τάμπλετ και τις τηλεοράσεις», επισημαίνει η Γεωργία Μπαΐρα και εξηγεί πως «εάν γονείς και εκπαιδευτικοί, ακολουθήσουν μια κοινή γραμμή διαπαιδαγώγησης και εστιάσουν στην ανάπτυξη των παιδιών, μέσω των αισθήσεων και της βιωματικής και δημιουργικής εκπαίδευσης, είναι σχεδόν βέβαιο πως η νοοτροπία της οθόνης του υπολογιστή, που δημιούργησε η πανδημία, θα αλλάξει».

Αναφερόμενες στην επαγγελματική σχέση αλλά και τη συνεργασία μεταξύ τους, εκμυστηρεύτηκαν πως είναι μια εμπειρία που δεν περίμεναν πως θα ζήσουν ποτέ ως αδερφές. «Σε μια καθημερινότητα που για εμάς, ως μικρότερη επιχείρηση, είναι περισσότερο πιεστική, υπάρχουν και οι διαφωνίες, που είναι αναπόφευκτες καθώς είμαστε εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Αλλά αυτό είναι και το μαγικό μας συστατικό, καθώς συμπληρώνουμε άψογα η μία την άλλη! Είμαστε μαζί από πάντα ως αδέρφια, πλέον είμαστε μαζί και στο να χτίσουμε υπερήφανες κάτι που αγαπάμε εξίσου και δεν είναι άλλο από το χαμόγελο των παιδιών. Με χαμόγελο και χιούμορ αρχίζει και τελειώνει πάντα η μέρα μας και με συγκίνηση κάθε φορά που ένα παιδάκι θα παίξει με κάτι που σκεφτήκαμε και φτιάξαμε εμείς με τα δικά μας χέρια», σημειώνουν με περηφάνια.

Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: 7 αποφθέγματα για την επιτυχία

The post Δύο αδελφές, από άνεργες νηπιαγωγοί, πετυχημένες επιχειρηματίες και TikTokers appeared first on Miss or Madam.

Αυτές είναι, μόνο, δύο, από τις δράσεις που έχει στην ατζέντα του το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με στόχο τη συμφιλίωση προσωπικής και επαγγελματικής ζωής και προκειμένου να ενισχυθεί η γυναικεία εργασία και επιχειρηματικότητα.

«…Όμως, για την επίτευξη της ισότητας των φύλων δεν αρκούν μόνο οι νόμοι και τα μέτρα που διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες σε άνδρες και γυναίκες, αλλά εξίσου σημαντική είναι και η αλλαγή της ίδιας της κουλτούρας της κοινωνίας μας… να οικοδομήσουμε μία κουλτούρα στην οποία τα άτομα είναι ελεύθερα να αναπτύξουν τις προσωπικές τους δεξιότητες και ικανότητες, ανεξάρτητα από το φύλο τους». Αυτό υπογραμμίζει σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για θέματα Δημογραφικής Πολιτικής, Οικογένειας και Ισότητας των Φύλων, Μαρία Συρεγγέλα, και αναφέρεται στις δράσεις που σχεδιάζονται.

Η υφυπουργός, πέρα από τη λήψη μέτρων για την υποεκπροσώπηση των γυναικών στην επιστήμη και προκειμένου να ακολουθήσουν περισσότερα κορίτσια σπουδές STEM, αναφέρεται ιδιαίτερα στις πρωτοβουλίες για τη δημιουργία μίας κουλτούρας μηδενικής ανοχής απέναντι σε περιστατικά βίας και παρενόχλησης.

Όπως σημειώνει η υφυπουργός, εκτός από ενημερωτικές δράσεις και από τη λειτουργία της ιστοσελίδας https://metoogreece.gr, σχεδιάζεται η δημιουργία Εργαλείου Επικινδυνότητας για γυναίκες θύματα βίας, με σκοπό την εκτίμηση του επιπέδου υποτροπής περιστατικών βίας στο στενό τους περιβάλλον καθώς και μελέτη για το προφίλ των δραστών ενδοοικογενειακής βίας.

Την ίδια ώρα πραγματοποιούνται δράσεις και στα σχολεία «για να στείλουμε στα παιδιά μας το μήνυμα ότι… γενικότερα η βία σε κάθε της μορφή και η κακοποίηση δεν είναι αποδεκτές», όπως υπογραμμίζει.

Ακολουθεί η συνέντευξη της υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδιας για θέματα Δημογραφικής Πολιτικής, Οικογένειας και Ισότητας των Φύλων, Μαρίας Συρεγγέλα, στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στις δημοσιογράφους, Γεωργία Μπάρλα και Εύη Παπαδοσηφάκη

Οι γυναίκες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται στην αγορά εργασίας. Πώς θα καταπολεμήσουμε τα έμφυλα στερεότυπα στην αγορά εργασίας;

– Στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων προωθούμε δράσεις για να καταπολεμήσουμε τις διακρίσεις που υφίστανται οι γυναίκες στην αγορά εργασίας, στοχεύοντας στην ουσιαστική ισότητα των φύλων. Δράσεις που συμπεριλαμβάνονται στο νέο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα των Φύλων 2021-2025, ενθαρρύνουν τη συμφιλίωση προσωπικής και επαγγελματικής ζωής, ενισχύουν τη γυναικεία εργασία και επιχειρηματικότητα και αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τα βαθιά ριζωμένα στερεότυπα λόγω φύλου.

Επίσης, με το νέο εργασιακό νόμο θεσπίσαμε μία σειρά νέων γονικών αδειών και εντάξαμε ευέλικτες ρυθμίσεις εργασίας που συμβάλλουν στην ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών και αίρουν τα αντικίνητρα για προσλήψεις γυναικών.

Όμως, για την επίτευξη της ισότητας των φύλων δεν αρκούν μόνο οι νόμοι και τα μέτρα που διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες σε άνδρες και γυναίκες, αλλά εξίσου σημαντική είναι και η αλλαγή της ίδιας της κουλτούρας της κοινωνίας μας. Οφείλουμε όλοι και όλες να καταρρίψουμε τις αντιλήψεις που θέλουν τους άνδρες εργαζόμενους ως μια «ασφαλέστερη» επιλογή, έναντι των γυναικών, και να οικοδομήσουμε μία κουλτούρα στην οποία τα άτομα είναι ελεύθερα να αναπτύξουν τις προσωπικές τους δεξιότητες και ικανότητες, ανεξάρτητα από το φύλο τους.

Για την αύξηση των ποσοστών συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας ποιο είναι το πλάνο δράσεων τόσο για το 2022 όσο και γενικότερα;

– Το πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς» και το έργο για τη δημιουργία χώρων φύλαξης βρεφών εντός των επιχειρήσεων συμβάλλουν ουσιαστικά στην ενίσχυση της γυναικείας εργασίας. Με τα συγκεκριμένα έργα βοηθάμε τις γυναίκες να παραμείνουν ή να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας μετά τη γέννηση των τέκνων τους.

Η αλήθεια είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των νέων μητέρων αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα στη μητρότητα και στην αγορά εργασίας. Εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε τις γυναίκες να απαλλαγούν από το δίλημμα «οικογένεια ή καριέρα», και να στηρίξουμε όσες θέλουν να συνεχίσουν την επαγγελματική τους πορεία.

Το πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς» που αφορά στη φύλαξη βρεφών ηλικίας από δύο μηνών έως 2,5 ετών και προβλέπει την οικονομική ενίσχυση (voucher) των γονέων για τη φύλαξη των παιδιών τους, θα ξεκινήσει σύντομα, ενώ με γοργούς ρυθμούς προχωράει και το έργο για τη δημιουργία χώρων φύλαξης βρεφών σε επιχειρήσεις.

Είπατε ότι θα ξεκινήσουν σύντομα οι «Νταντάδες της γειτονιάς». Πότε ακριβώς;

– Σε λίγες μέρες θα ανοίξει η ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία θα υποβάλουν αίτηση οι ενδιαφερόμενοι/ες επαγγελματίες, που επιθυμούν να εγγραφούν στο Μητρώο Επιμελητών και έχουν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στο νόμο. Στη συνέχεια, μέσω της ίδιας πλατφόρμας, οι γονείς που δικαιούνται voucher, θα μπορούν να αναζητούν και να επιλέγουν Επιμελητή/τρια από το Μητρώο, ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Ποιοι γονείς μπορούν να κάνουν αίτηση για να ενταχθούν στο πρόγραμμα;

– Τα πρόσωπα που μπορούν να κάνουν αίτηση και να λάβουν την οικονομική ενίσχυση είναι εργαζόμενες μητέρες ή πατέρες, είτε του δημοσίου είτε του ιδιωτικού τομέα, που εργάζονται με οποιαδήποτε μορφή απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένων και των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών. Επίσης, στο πρόγραμμα μπορούν να ενταχθούν πρόσωπα στα οποία έχει ανατεθεί με δικαστική απόφαση η αποκλειστική επιμέλεια του βρέφους, καθώς και άνεργες μητέρες που είναι εγγεγραμμένες στα μητρώα του ΟΑΕΔ.

Ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία θα επιλεγούν οι πρώτοι δήμοι στους οποίους θα εφαρμοστεί πιλοτικά το πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς»;

Οι «Νταντάδες της γειτονιάς» θα εφαρμοστούν πιλοτικά σε κάποιους δήμους της χώρας -θα ενταχθούν δήμοι από όλες τις περιφέρειες- ανάλογα με τις ανάγκες που υπάρχουν για τη συγκεκριμένη υπηρεσία. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα συμπληρώνει το υφιστάμενο πλαίσιο στήριξης της οικογένειας με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και καλύπτει τις περιπτώσεις που μέχρι σήμερα δεν είχαν βοήθεια με τη φύλαξη των παιδιών τους.

Η δημιουργία του Κέντρου Καινοτομίας για Γυναίκες ποιες συγκεκριμένες αδυναμίες επιδιώκει να εξαλείψει και ποια θετικά στοιχεία να αναπτύξει;

– Στην Ελλάδα καταγράφεται μικρότερος αριθμός κοριτσιών που επιλέγουν σπουδές STEM (Επιστήμης-Τεχνολογίας-Μηχανικής-Μαθηματικών), τόσο σε σύγκριση με τον αριθμό των αγοριών όσο και με τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να υποστηρίξουμε, λοιπόν, τις γυναίκες και να τις κατευθύνουμε σε κλάδους που μέχρι σήμερα θεωρούνται ανδροκρατούμενοι, αναλάβαμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε το «Κέντρο Καινοτομίας για τις Γυναίκες».

Σκοπός μας είναι να σχεδιάσουμε δράσεις για να αντιμετωπίσουμε την υποεκπροσώπηση των γυναικών στην επιστήμη, να προσελκύσουμε περισσότερα κορίτσια σε σπουδές STEM και να τα παροτρύνουμε να κυνηγήσουν και να πετύχουν τους στόχους τους. Δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για ίσες ευκαιρίες και στους τομείς της έρευνας και της καινοτομίας και με τις δράσεις του «Κέντρου Καινοτομίας για τις γυναίκες» αναμένεται να βελτιωθεί σημαντικά η θέση των γυναικών στην επιστήμη.

Να τονίσουμε ότι η πρωτοβουλία για τη δημιουργία του «Κέντρου Καινοτομίας για τις Γυναίκες» στηρίζεται από το σύνολο των υπουργείων, ερευνητικά κέντρα, πανεπιστημιακά ιδρύματα και φορείς της αγοράς.

Πρόσφατα, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και η Γενική Γραμματεία Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων «έτρεξαν» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενημερωτική καμπάνια για θέματα ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας, με κεντρικό μήνυμα «Λέξεις μαχαίρια». Πέρα από αυτή τη δράση, ποιο είναι το πλέγμα πολιτικών που εφαρμόζεται για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών; Θεωρείτε ότι το υπάρχον Δίκτυο Δομών επαρκεί;

– Το Δίκτυο Δομών μας, με τη δωρεάν τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900, τα 43 Συμβουλευτικά Κέντρα και τους 19 Ξενώνες Φιλοξενίας είναι πλήρες, αποτελεσματικό και στηρίζει κάθε γυναίκα θύμα βίας που απευθύνεται σ’ αυτό. Το επιστημονικό προσωπικό του Δικτύου είναι δίπλα στις γυναίκες και τις βοηθά να ξεφύγουν από τον κύκλο της βίας. Το Δίκτυο Δομών μας παρέχει δωρεάν υπηρεσίες ψυχολογικής, νομικής στήριξης και εργασιακής συμβουλευτικής σε όλες τις γυναίκες, ενώ στους Ξενώνες Φιλοξενίας μπορούν να διαμείνουν γυναίκες με τα παιδιά τους, μέχρι να σταθούν στα πόδια τους.

Η διασφάλιση ενός ισχυρού πλέγματος προστασίας για τα θύματα αλλά και η δημιουργία μίας κουλτούρας μηδενικής ανοχής απέναντι σε περιστατικά βίας και παρενόχλησης είναι στις προτεραιότητές μας και αποτυπώνονται στα μέτρα και τις δράσεις μας. Πέρα από την ενημερωτική καμπάνια που πραγματοποιήσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχεδιάζουμε κι άλλες δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών σε θέματα βίας και να αναφέρουμε εδώ και τη δημιουργία της ιστοσελίδας https://metoogreece.gr/ που ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους για όλες τις γραμμές στήριξης και επικοινωνίας.

Επίσης, να τονίσουμε και το γεγονός ότι η χώρα μας ήταν μία από τις πρώτες χώρες που κύρωσε τη Σύμβαση 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση στον κόσμο της εργασίας, ενώ δημιουργήσαμε Αυτοτελές Τμήμα στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) για την παρακολούθηση των φαινομένων βίας και παρενόχλησης στην εργασία.

Παράλληλα, σχεδιάζουμε τη δημιουργία Εργαλείου Επικινδυνότητας για γυναίκες θύματα βίας, με σκοπό την εκτίμηση του επιπέδου υποτροπής περιστατικών βίας στο στενό τους περιβάλλον καθώς και μελέτη σχετικά με το προφίλ των δραστών ενδοοικογενειακής βίας.

Την ίδια ώρα είμαστε σε στενή συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και έχουμε προχωρήσει στην εκπαίδευση εκατοντάδων αστυνομικών σε θέματα πρόληψης και καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών και σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων πραγματοποιούμε σχετικές δράσεις στα σχολεία όλης της χώρας, για να στείλουμε στα παιδιά μας το μήνυμα ότι η βία κατά των γυναικών αλλά και γενικότερα η βία σε κάθε της μορφή και η κακοποίηση δεν είναι αποδεκτές, και ότι οφείλουμε όλοι και όλες να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Πρωτοβουλία της κυβέρνησης η ιστοσελίδα «metoogreece.gr»

The post Μ. Συρεγγέλλα: Τα άτομα να είναι ελεύθερα να αναπτύξουν τις προσωπικές τους δεξιότητες ανεξάρτητα από το φύλο τους appeared first on Miss or Madam.

Όταν κάποια στιγμή βυθίζεται στις σκέψεις της και στις πιέσεις που της επιφυλάσσει η ενήλικη ζωή, τότε αναπάντεχα και πρωτόγνωρα πράγματα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι της, με την Αμίνα να έρχεται αντιμέτωπη με αόρατους εχθρούς και προσωπικούς δαίμονες.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί το σενάριο της μικρού μήκους animation ταινίας, «Mine», της Δάφνης Ξουράφη που απέσπασε το βραβείο της καλύτερης ταινίας animation στο «Cannes – World film festival». Μέσω της οκτάλεπτης ταινίας κινουμένων σχεδίων, η 28χρονη Δάφνη Ξουράφη επιλέγει να μιλήσει για τα θέματα ψυχικής υγείας που καλούνται να διαχειριστούν οι άνθρωποι, ειδικά όταν αναγκάζονται να είναι έγκλειστοι μέσα στην οικία τους, στέλνοντας στο τέλος, όμως, ένα αισιόδοξο μήνυμα για το πώς αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν.

«Με βάση αυτήν την εικόνα ήθελα να κάνω μια ταινία που να μιλάει γενικότερα για την ψυχική υγεία, για το πώς είναι να νιώθεις εγκλωβισμένος στο κεφάλι σου, το οποίο μπορεί να συμβεί είτε αν έχεις θέματα ψυχικής υγείας, είτε λόγω μοναξιάς, είτε λόγω δουλειάς, είτε λόγω του τρόπου ζωής μας. Ήθελα να δείξω πώς είναι να φτιάχνεις μόνος σου μια φυλακή στο κεφάλι σου και να μην καταλαβαίνεις ότι αυτό το πράγμα σε βαλτώνει και σε βουλιάζει, μέχρι να είναι πολύ αργά. Αυτή ήταν η πρώτη ιδέα για την ταινία. Εμπνεύστηκα από δικούς μου αγώνες πάνω σε αυτό το ζήτημα αλλά και από αγώνες φίλων μου, και συγκεκριμένα μιας φίλης μου που ζει στην Αμερική», εξηγεί στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κ. Ξουράφη.

Δουλεύοντας τουλάχιστον για 12 ώρες την ημέρα μέχρι να ολοκληρωθεί η ταινία της, η κ. Ξουράφη όσο περνούσε ο καιρός είχε μπει τελείως στη θέση της πρωταγωνίστριαςν ζώντας ουσιαστικά το ίδιο το σενάριο που είχε γράψει.

Το ταξίδι του «Mine» ξεκίνησε πριν περίπου 2 χρόνια, όταν η πρόταση της κ. Ξουράφη ήταν μία από τις νικήτριες του Ειδικού Προγράμματος Ενίσχυσης της Κινηματογραφικής Κοινότητας από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το ΥΠΠΟΑ, ωστόσο στη συνέχεια άλλαξε το σενάριο της ταινίας της διατηρώνταςν όμωςν στο επίκεντρο, την ψυχική υγεία των ανθρώπων. «Έκανα την ταινία μόνη μου, έπρεπε να λέω όχι σε δουλειές και να ζω με πολύ λίγα χρήματα για να μπορέσω να τη βγάλω και με βοήθησε πολύ η χρηματοδότηση, χωρίς αυτήν δε θα μπορούσε να ‘χε γίνει η ταινία», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Ξουράφη.

Φτιάχνοντας ιστορίες από παιδί, γράφοντας και ζωγραφίζοντας οτιδήποτε έκανε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα, γοητευμένη από τους μεγαλύτερους δημιουργούς κινουμένων σχεδίων και εμπνευσμένη από τη δύναμη μιας καλής ιστορίας, που μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο, η Δάφνη Ξουράφη, παρ’ότι αποφοίτησε από το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει το χαρτί και το μολύβι για να αρθρογραφεί αλλά για να ζωγραφίζει.

Έτσι, μετά τις σπουδές της και αφού διαπίστωσε ότι δε θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο της δημοσιογραφίας, έφτιαξε το δικό της κόμικ και έλαβε μέρος στο «Comicdom», το φεστιβάλ για τα κόμικς που πραγματοποιείται στη χώρα. Λίγο αργότερα ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές της σπουδές πάνω στο animation στο πανεπιστήμιο του Dundee, ενώ όταν επέστρεψε στην Αθήνα δημιούργησε κινούμενα σχέδια, storyboards και εικονογραφήσεις για πελάτες, όπως η «Google», το Μουσείο της Ακρόπολης, ο δήμος Αθηναίων, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

«Το animation στην Ελλάδα περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στο κομμάτι της διαφήμισης, στο εμπορικό κομμάτι. Αυτό που με θλίβει και πιστεύω μπορεί να αλλάξει είναι ότι βλέπω πολλά παιδιά να είχαν τα ίδια όνειρα που είχα κι εγώ και να νιώθουν ότι δεν έχουν τρόπο να τα πραγματοποιήσουν, δεν έχουν τρόπο να βγάλουν το ψωμί τους κάνοντας animation και θα περιοριστούν σε ένα κομμάτι που μπορεί να μην τους αρέσει για να επιβιώσουν. Οι περισσότεροι έλληνες animators είμαστε αυτοδίδακτοι. Είμαστε δυσεύρετοι, σπάνιοι και πρέπει να λάμψουμε, ακριβώς επειδή είμαστε λίγοι κι επειδή μαθαίνουμε μόνοι μας αυτή την τέχνη. Δίνουμε έναν μεγάλο αγώνα καθώς αν θέλει κάποιος να φτιάξει μια ταινία animation πρέπει να βρει χρηματοδότηση. Χρειάζεται, δηλαδή, χρήματα και χρόνο και να μην κάνει τίποτα άλλο, να μη χρειάζεται να βιοποριστεί παράλληλα, για να μπορεί να αφοσιωθεί στην ταινία του, εκτός, βέβαια, αν τον πλαισιώνει μία ομάδα 20 ατόμων», εξηγεί.

Έχοντας ως πρότυπο και θαυμάζοντας τον Hayao Miyazaki, τον Sylvain Chomet, τον Satoshi Kon αλλά και τα κινούμενα σχέδια της Disney την εποχή των 90’s, η κ. Ξουράφη θεωρεί ότι το animation μπορεί να σπάσει τη φόρμα και να αναδείξει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου με έναν πιο σουρεαλιστικό τρόπο.

«Θα κάνεις animation για να σπάσεις τελείως τη φόρμα γιατί φτιάχνεις κόσμους από το μηδέν, μπορείς να πεις ιστορίες χωρίς να σε περιορίζει, να μπεις στον ψυχισμό του ανθρώπου και να δημιουργήσεις ιστορίες από εκεί.

Μπορείς να φέρεις στην “ζωή” οποιονδήποτε κόσμο φανταστείς κι αυτός είναι ένας τρόπος να πεις ιστορίες από την άλλη πλευρά», σημειώνει.

Σημειώνεται ότι η ταινία κατέκτησε το βραβείο καλύτερης ταινίας animation για τον μήνα Δεκέμβριο και πήρε το εισιτήριο για να διαγωνιστεί για την καλύτερη ταινία animation της χρονιάς. Ακόμα, οι υπόλοιποι συντελεστές της ήταν: Μουσική- Χάρης Κάτσιλης, Ήχος Paul Drauz-Brown και Supervising: Stefanos Pletsis.

Ιωάννα Καρδάρα, ΑΠΕ-ΜΠΕ

*Τις φωτογραφίες τις παραχώρησε η Δάφνη Ξουράφη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δες επίσης: Η τρυφερή ταινία animation «A Bite of Bone» της Honami Yano

«THE BROKEN DOLL»: ταινία μικρού μήκους αφιερωμένη στα παιδιά που πάσχουν από τη νόσο του «Huntington»

The post Ταινία animation από την Ελλάδα διακρίθηκε σε διαγωνισμό στις Κάννες – Τι λέει η δημιουργός της, Δάφνη Ξουράφη appeared first on Miss or Madam.

Ο χορός είναι μία μορφή ολιστικής προσέγγισης, καθώς ακουμπά τον νου, την ψυχή και το σώμα,

εξηγεί η κ. Σαχαρίδη, που ασχολείται με τη χοροθεραπεία και συμπληρώνει ότι οι καλύτεροι διάλογοι, ακόμα και με άτομα που δεν έχουν καμία λεκτική επικοινωνία, μπορούν να γίνουν μέσω του χορού, ενώ πολλά ακόμα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χορεύοντας.

Η κοινωνική λειτουργός και σύμβουλος ψυχικής υγείας, που είναι δασκάλα χορού σε αθλητικούς συλλόγους στην Ορμύλια και στη Σιθωνία, εφαρμόζει εδώ και τέσσερα χρόνια το πρόγραμμα της Συμβουλευτικής μέσω χορού και κίνησης σε ΑμεΑ. Ο πρώτος της μαθητής ήταν ο Χρήστος Πουρνάρας, ένας ενήλικας με βαριά νοητική υστέρηση και αυτισμό, ο οποίος έγινε γνωστός σε όλη την Ελλάδα για τα σπουδαία χορευτικά του κατορθώματα, όπως εξήγησε, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM» η κ. Σαχαρίδη.

«Ο Χρήστος είναι για ‘μένα η ζωντανή απόδειξη πως όλα μπορούν να συμβούν, να αλλάξουν, να εξελιχθούν με τον χορό. Ξεκίνησε να χορεύει μαζί μου, είχε πάθος και αγάπη από την αρχή και, μάλιστα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία του και έχει συμμετάσχει στα μεγαλύτερα φεστιβάλ χορού ανά την Ελλάδα», εξηγεί η νεαρή δασκάλα χορού.

Όπως λέει, ο Χρήστος ήταν το παράδειγμα ώστε πολλοί, βλέποντας την εξέλιξή του και κυρίως την αλλαγή του προς το καλύτερο με την ενασχόληση του με τον χορό, να ξεκινήσουν να χορεύουν μαζί της. «Πλέον, ασχολούμαι με πολλούς μαθητές που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού, έχουν διάσπαση προσοχής, Asperger, νοητική υστέρηση, κινητικά προβλήματα. Μιλάμε με την κίνηση, μέσω της οποίας αποτυπώνονται ελεύθερα όλα τα συναισθήματα», σημειώνει.

Οι μαθητές- χορευτές είναι ηλικίας από έξι έως και 30 ετών και τα είδη στα οποία χορεύουν, διαφέρουν κατά περίπτωση και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα. Μπορεί κάποιος να χορεύει ένα ελληνικό λαϊκό τραγούδι, ένα αισθαντικό ταγκό η ένα ρομαντικό βαλς.

Η κ. Σαχαρίδη επισημαίνει ότι για να ασχοληθεί κάποιος με τη χοροθεραπεία δεν απαιτείται κάποια ειδική γνώση χορού, καθώς το συγκεκριμένο πρόγραμμα εστιάζει σε γνωστικές και συναισθηματικές λειτουργίες, οι οποίες είναι καταγεγραμμένες μέσα μας από τη στιγμή της γέννησής μας.

Όπως λέει χαρακτηριστικά, «από την περίοδο που ήμασταν μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας είχαμε κίνηση, χορεύαμε». Είναι μία σημαντική μέθοδος που βοηθά στην απελευθέρωση, κοινωνικοποίηση και ένταξη του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο.

«Προσωπικά, δεν εστιάζω στην ιδιαιτερότητα, αλλά σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έχει ο μαθητής και τον κάνουν μοναδικό. Ξεκινάμε με ιδιαίτερα μαθήματα και στην πορεία ο μαθητής εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ομάδας. Όλοι μπορούν να χορέψουν και να βρουν χαρά μέσα σε αυτό», λέει η δασκάλα χορού.

Η κοινωνική λειτουργός από τη Χαλκιδική ολοκλήρωσε το πρώτο μεταπτυχιακό στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ, με θέμα την «Κλινική ψυχική υγεία» και αυτήν την περίοδο φοιτά στο δεύτερο μεταπτυχιακό της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ, με θέμα την «Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας». Επιπλέον, είναι κάτοχος πτυχίου Βraille, συστήματος ανάγνωσης γραφής τυφλών στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, ώστε να μπορεί να διδάξει χορό και σε άτομα με προβλήματα όρασης.

*Τη συνέντευξη πήραν οι Αναστασία Τελιανίδου και Φάνης Γρηγοριάδης
**Τις φωτογραφίες παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Σαχαρίδη

Διάβασε επίσης: Μια πρότυπη παιδική χαρά ΑμεΑ προγραμματίζει να κατασκευάσει ο Δήμος Ελευσίνας

The post Κοινωνική λειτουργός διδάσκει θεραπευτικό χορό σε ΑμεΑ appeared first on Miss or Madam.

«Ως ορειβάτης θέλω να κάνω την αποστολή μου να σημαίνει κάτι για όλο τον κόσμο. Να βάλω κι εγώ το δικό μου λιθαράκι σε αυτήν την προσπάθεια. Για ‘μένα έχει πολύ μεγάλη σημασία η ενημέρωση και η επικοινωνία. Η αποστολή ξεκινά σε έναν μήνα. Οι προηγούμενες αποστολές ήταν πιο προσωπικές. Τώρα αισθάνομαι το “βάρος” ότι πρέπει να αντεπεξέλθω, γιατί μεταφέρω αυτό το σημαντικό μήνυμα», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Βανέσα Αρχοντίδου.

Το ζήτημα της Κλιματικής Αλλαγής θα συζητηθεί εκτενώς στη Διάσκεψη του ΟΗΕ στην Γλασκώβη, η οποία ξεκινά αύριο, Κυριακή 31 Οκτωβρίου. Διακόσιες χιλιάδες εκπρόσωποι, από 195 χώρες, θα επιχειρήσουν να βρουν λύσεις και να επιλύσουν τις διαφορές των χωρών. Ωστόσο, κάτι τέτοιο μοιάζει με…βουνό, σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό «Time». Οι περιορισμοί λόγω της πανδημίας αλλά και τα αυξημένα κόστη αποτρέπουν αρκετούς εκπροσώπους χωρών να παραβρεθούν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έτσι, η ευαισθητοποίηση όλο και περισσότερων πολιτών κρίνεται απαραίτητη.

«Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για το Κλίμα είναι αυτή τη στιγμή ένα σχετικά καινούριο, αλλά ιδιαίτερα φιλόδοξο και ελπιδοφόρο εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που στόχο έχει να δημιουργήσει ένα κίνημα πολιτών οι οποίοι θα αναλάβουν δράση σε προσωπικό επίπεδο για την Κλιματική Κρίση, για έναν βιώσιμο πλανήτη και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Στο πλαίσιο της εκστρατείας αναζητούμε πολίτες σε όλο τον κόσμο για να γίνουν πρεσβευτές για το Κλίμα. Οι EU Climate Pact Ambassadors ενημερώνουν, εμπνέουν, οργανώνουν και υποστηρίζουν δράσεις για το Κλίμα στις χώρες, στις πόλεις ακόμα και στις γειτονιές τους. Στηρίζουμε την αποστολή στην Ανταρκτική, γιατί μας μεταφέρει κυριολεκτικά στην ήπειρο που ρυθμίζει το κλίμα ολόκληρου του πλανήτη, καταγράφει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και μας εμπνέει να αναλάβουμε δράση», επεσήμανε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κωνσταντίνος Μαχαίρας, Εθνικός Συντονιστής στην Ελλάδα για το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για το Κλίμα.

Η Βανέσα Αρχοντίδου, μητέρα δυο παιδιών, έχει ανέβει στις έξι από τις επτά υψηλότερες κορυφές των ηπείρων του κόσμου και είναι μέλος της πρώτης ελληνικής γυναικείας ομάδας που ανέβηκε τον Μάιο του 2019 το Έβερεστ. «Βρέθηκα στα πιο δυσπρόσιτα μέρη του πλανήτη, σε περιοχές που λίγα ανθρώπινα πόδια έχουν φτάσει…όμως το footprint, το αποτύπωμα του ανθρώπου στη φύση ήταν παντού και είδα με τα μάτια μου ότι έχει, ήδη, αρχίσει να δημιουργεί ανεπανόρθωτες ζημιές. Οι παγετώνες λιώνουν με γοργούς ρυθμούς, οι καιρικές συνθήκες είναι, πλέον, απρόβλεπτες και η ρύπανση από τις ανθρώπινες δραστηριότητες έχει φτάσει ακόμα και στις πιο παρθένες περιοχές», περιγράφει η Β. Αρχοντίδου. Στο πλευρό της η ελληνίδα αλπινίστρια, εκτός από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει την υποστήριξη γυναικείων οργανισμών όπως το «iforU», τη «MeXOXO», τον θεσμό των «Greek International Women Awards» (GIWA), που στοχεύουν στην κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη των γυναικών. Παράλληλα, παροτρύνουν τις γυναίκες να δράσουν ως ηγέτες και φορείς της αλλαγής.

«Ηγεσία σημαίνει ομαδικότητα, αλληλοϋποστήριξη και συμμετοχή. Το «iforU», ως οργανισμός ενδυνάμωσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, δε θα μπορούσε να μην υποστηρίξει τη συγκεκριμένη ενέργεια μέσω της δικτύωσης. Κάθε βήμα της Βανέσας προς την κορυφή της Ανταρκτικής αντικατοπτρίζει κάθε μια γυναίκα, μητέρα, σύζυγο, επιχειρηματία, φίλη που προσπαθεί να κατακτήσει τη δική της κορυφή», τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος του «iforU», Δανάη Μπεζεντάκου. Η αποστολή, η οποία θα διαρκέσει έναν μήνα, αναμένεται να ολοκληρωθεί διασχίζοντας με σκι τα τελευταία 111 χιλιόμετρα, μέχρι τον Νότιο Πόλο.

Μαρία Παππά
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Οι νέοι «βγαίνουν μπροστά» για το περιβάλλον

The post Βανέσα Αρχοντίδου: Ελληνίδα αλπινίστρια στην Ανταρκτική μεταφέρει μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος appeared first on Miss or Madam.

Συγκλονιστικές μαρτυρίες γιατρών που νόσησαν από Covid-19 και νοσηλεύτηκαν σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ή Μονάδες Αυξημένης Φροντίδας καταγράφηκαν σε μία σειρά βίντεο στο πλαίσιο της εκστρατείας #εμβολιαΖΩ του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Βασίλης Βασιλικός: «Έτσι μπήκα στη ΜΕΘ»

Ο καθηγητής καρδιολογίας του ΑΠΘ, Βασίλης Βασιλικός, αναφέρει ότι βρέθηκε με Covid-19 στο νοσοκομείο όπου έμεινε τρεις εβδομάδες και, ενώ είχε αρνητικοποιηθεί και ήταν έτοιμος να πάρει εξιτήριο, ξαφνικά η κατάστασή του επιδεινώθηκε ραγδαία, διασωληνώθηκε και οδηγήθηκε στην εντατική.

«Στην εντατική ήμασταν όλοι μαζί, να σας θυμίσω ήταν σε κατάσταση επιστράτευσης, γιατί δεν υπήρχαν κλίνες και βάλαμε κάποια κρεβάτια στα χειρουργεία κι αναρωτήθηκα πώς θα αντέξω εκεί μέσα. Αλλά από εκεί και πέρα δε θυμάμαι τίποτα. Δε θυμάμαι να μου λένε ότι θα με διασωληνώσουν. Και κατηγορήθηκα ή κατηγορήθηκαν συνεργάτες μου ότι άργησαν να με διασωληνώσουν, ακριβώς γιατί το είχα ζητήσει, το οποίο, βέβαια, δεν ισχύει. Ο άρρωστος μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να κάνει αυτό που του λέει η συνείδησή του. Εμείς ξέρετε, οι γιατροί, είμαστε λίγο «χοντρόπετσοι», και αν δεν αρρωστήσουμε, δε θα καταλάβουμε. Όταν πανικοβλήθηκα, όταν χρειάστηκε να μπω στην εντατική, τότε συνειδητοποίησα κάποια πράγματα ξανά. Σε μία στιγμή που είχα ξυπνήσει ήταν για ‘μένα η χειρότερη εμπειρία. Ένιωθα αβοήθητος, είχα τις φυσικές μου ανάγκες, κρύωνα ας πούμε και δεν μπορούσα να μιλήσω. Σχεδόν 5 μήνες, στην εντατική διασωληνωμένος 2 μήνες, άλλες 5 εβδομάδες στην εντατική για να μπορέσω να κινητοποιηθώ και άλλες 3 εβδομάδες στον θάλαμο για να μπορέσω να κάνω τα πρακτικά, τα βασικά μου πράγματα, για να μπορώ να πάω σπίτι μου, δηλαδή. Ξαναμαθαίνεις τη ζωή από το άλφα. Είχα την εντύπωση ότι μιλούσα αλλά με την τραχειοστομία, δε μπορούσα να συνεννοηθώ. Και ερχόταν η σύζυγός μου και της έλεγα κάνε μου αυτό, κάνε μου εκείνο, και δεν καταλάβαινε. Και, αντιθέτως, ερχόταν η νοσηλευτήρια, η οποία ήταν εκπαιδευμένη και καταλάβαινε. Και ενώ είχα την αίσθηση ότι επικοινωνούσα γραπτά καλά, μου έδειξε η σύζυγός μου τις σημειώσεις μου και τα γράμματά μου δεν ήταν ούτε νηπιαγωγείου, τα οποία κι έχω κρατήσει…»

Νικόλαος Μπάτζιος :Aν και γιατρός, έπιασα τον εαυτό μου να… κλέβει στην οξυμετρία

Ο ΩΡΛ και αντιπρόεδρος του ΙΣΘ, Νικόλαος Μπάτζιος, μιλάει για τη νόσησή του και τη διακομιδή του στο νοσοκομείο.

«Στην αρχή το αντιμετώπισα σχετικά καλά ως και πολύ καλά σκεπτόμενος ότι με τη νόσησή μου θα αποκτήσω ανοσία. Γενικά η κατάστασή μου ήταν ομαλή με δύο πυρετικά κύματα τη μέρα. Τα χρειάστηκα όταν εξαντλήθηκαν όλα τα θεραπευτικά πρωτόκολλα -πήρα και ρεμδεσιβίρη- και άρχισαν να μιλάνε για διασωλήνωση στον ασθενή δίπλα μου. Δε φανταζόμουν πόσο πολύ θα μπορούσαν να χαραχτούν γεγονότα στο υποσυνείδητό μου… Επίσης, αν και γιατρός, έπιασα τον εαυτό μου να… κλέβω στην οξυμετρία. Έπαιρνα μεγάλες ανάσες για περισσότερο οξυγόνο, ώστε να μην καταγραφεί χαμηλός κορεσμός και χρειαστώ διασωλήνωση. Γενικά, τις πρώτες ημέρες το παράδοξο ήταν ότι ήμουν αρκετά καλά για να πάω νοσοκομείο, αλλά αρκετά άσχημα για να μείνω στο σπίτι…Μετά τη θεραπεία πήγα στο σπίτι, και συνεχίζω εκεί την υποστηρικτική αγωγή… Κι εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι δεν είναι μόνο η νοσηλεία αλλά και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Νομίζω ότι ποτέ δεν έγινα το ίδιο καλά, όπως ήμουν πριν τη νόσηση. Ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι όταν κουράζομαι, π.χ. όταν περπατάω πολύ. Στις τελευταίες αξονικές μου φαίνονται κάποια υπολείμματα, και ίσως στο μέλλον θα φανούν οι επιπτώσεις πιο ξεκάθαρα».

Θεμιστοκλής Τουφεκτσής: Η νόσος με ισοπέδωσε

Ο Θεμιστοκλής Τουφεκτσής, αγγειοχειρουργός, αφηγείται ότι στην αρχή είχε ρίγος και πυρετό και και κάποια δύσπνοια.

«Περίπου στην εβδομάδα πάνω, είδα ότι άρχισε να πέφτει ο κορεσμός. Εντάξει, εγώ ήμουνα και καπνιστής, δεν είχα ποτέ υψηλούς κορεσμούς. Και μετά από ένα σημείο, και που είχα κατεβεί και κάτω από το 90, ενώ το όριο ήταν το 93 υποτίθεται, λέω καλύτερα να μην το ρισκάρω άλλο. Η επιδείνωσή μου στην κλινική ήταν ραγδαία. Θυμάμαι όταν ήρθε η ώρα και είχα εξασθένηση δεν μπορούσα, με σέρνανε να με πάνε στον αξονικό τομογράφο, δεν μπορούσα καν να σταθώ να καθίσω σε αμαξίδιο… Είχα φοβερή δύσπνοια, παρόλο που έπαιρνα οξυγόνο. Την τελευταία μέρα -πριν τη διασωλήνωση- θυμάμαι που πήρα τη γυναίκα μου και της το είπα, για να μην της το ανακοινώσει άλλος. Έχω, υποτίθεται, κάποιες αναμνήσεις, αλλά θεωρώ ότι είναι από τα φάρμακα… Είχα εξαντληθεί. Με ισοπέδωσε η νόσος. Σιγά σιγά, με δύσπνοια, φουλ δόσεις οξυγόνου και υποστήριξη αναπνευστική δεν μπορούσα να κινηθώ. Είχαν αδυνατίσει όλοι μου οι μυες, δεν μπορούσα να σταθώ σε όρθια θέση. Έκανα περίπου μία βδομάδα για να καταφέρω να είμαι σε καθιστή θέση στο κρεβάτι, τέτοια ήταν η μυϊκή αδυναμία. Για να καταφέρω να πάω τουαλέτα, δύο βήματα, έκανα 14 μέρες. Ναι ήταν αγώνας. Δεν πήγα σε κέντρο αποκατάστασης, δεν άντεχα».

Βασίλης Ανδρεάδης: Παγίδα η χαλάρωση του πρώτου κύματος

Ο παθολόγος Βασίλης Ανδρεάδης αναφέρει ότι κόλλησε από τη σύζυγό του που είναι εκπαιδευτικός, και σημειώνει ότι, επειδή είχε ήπια συμπτώματα, παγιδεύτηκε στη γενική αντίληψη που επικράτησε στο πρώτο κύμα ότι απειλούνται κυρίως οι ηλικιωμένοι. «Γρήγορα, όμως, διαψεύστηκα και βρέθηκα στο νοσοκομείο. Αρκετοί που δεν προσέφυγαν σε γιατρούς, λόγω φόβου που επικρατούσε στις δομές υγείας του ΕΣΥ, άργησαν και δεν τα κατάφεραν. Νοσηλεύτηκα σε απλή μονάδα κορωνοϊού. Λόγω της φύσης της νόσου δεν μπορούσαν να γίνουν πολλά -π.χ. φαρμακευτική αγωγή- αλλά υπήρχε το δίχτυ ασφαλείας της ΜΕΘ σε περίπτωση επιδείνωσης. Δεν πίστευα ότι μία τέτοια ίωση θα μπορούσε να μου δημιουργήσει τόσο σοβαρά προβλήματα. Ευτυχώς ανταποκρίθηκε ο οργανισμός μου και χρειάστηκα ένα μήνα για να επανέλθω στο αρχικό στάδιο. Εμβολιάστηκα μετά από τρεις μήνες της νόσησης, διότι δεν υπήρχαν οι μελέτες των έξι μηνών. Δυστυχώς. για τη χώρα μας δεν είναι καλά τα ποσοστά εμβολιασμού. και βλέπω να υποτροπιάζουν τα πράγματα. Έβλεπα ένα πολιτικό θέμα (καραντίνα, επιδόματα κ.λπ.) και ένα ιατρικό θέμα (εμβόλια). Παραδόξως, και οι δύο αυτές πλευρές ανταποκρίθηκαν, και, τελικά, δεν ανταποκρίθηκε η κοινωνία! Όσο για τους εμβολιασμούς και των παιδιών ακολουθήστε το δικό μας παράδειγμα, το παράδειγμα των γιατρών. Εγώ έχω τρία παιδιά και εμβολιάστηκαν όλα»

Ελένη Ιασωνίδου: Μία νέα νόσος, η long Covid

Η παιδίατρος, Ελένη Ιασωνίδου, αναφερόμενη στις μακροχρόνιες επιπτώσεις της νόσου, τη λεγόμενη long covid, λέει: «Εγώ νόσησα ήπια στην αρχή, ως μία απλή ίωση. Στις είκοσι ημέρες ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω και με είδε καρδιολόγος που βρήκε περικαρδίτιδα από τον ιό. Αυτή η επίπτωση δεν είναι μόνο για ‘μένα ή για συνομήλικούς μου, είναι και για παιδιά. Δεν έχει σημασία η ηλικία, το ξαναλέω, ή τα υποκείμενα νοσήματα. Μπορεί να μην πεθάνεις από κορωνοιό αλλά να πάθεις long covid, μία διαφορά που δεν έχει επικοινωνηθεί. Υγιή και αθλητικά άτομα έχουν πάθει long covid, αθλητές έχουν χάσει τους ολυμπιακούς αγώνες από τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της νόσου. Για να καταλάβετε, στην πρώτη καραντίνα έβγαζα αυστηρό πρόγραμμα αεροβικής μίας ώρας, και σήμερα δυσκολεύομαι να περπατήσω ή να ανέβω μία σκάλα ή μία ανηφόρα! Η αξονική μου βγήκε καθαρή, όμως αντιμετώπισα νευρολογικά προβλήματα, επώδυνη ουλίτιδα, δέρμα σαν καμένο, δύσπνοια που συνεχίζεται κ.τ.λ. Δηλαδή μιλάμε για μία νέα νόσο που μοιάζει με κάποιες άλλες παλαιότερες, όμως αυτές προκύπτουν από την Covid-19.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν όλα τα βίντεο στον σύνδεσμο : https://www.youtube.com/playlist?list=PLIElu6k0WSZRJUwo_x1T_G0kMYsJrwAdU

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η σοβαρή Covid-19 μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ το ανοσοποιητικό σύστημα, ακόμη και σε βάθος χρόνου

The post Συγκλονιστικές μαρτυρίες γιατρών που νοσηλεύτηκαν σε ΜΕΘ λόγω Covid appeared first on Miss or Madam.

Στα βίντεο που ανεβάζει στο YouTube, η Ελένη Ξάφη μιλάει για τη ζωή στο Τόκιο -τη δική της αλλά και γενικότερα- τη διαμονή στην ασιατική πόλη με τη μεγαλύτερη μητροπολιτική οικονομία στον κόσμο, τα ιαπωνικά ήθη κι έθιμα, ενώ παρουσιάζει και άλλα, λιγότερο γνωστά ίσως, μέρη της Ιαπωνίας. Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο λόγος που αποφάσισε να κάνει αυτό το κανάλι στο YouTube είναι αφενός μεν για να καταρρίψει στερεότυπα και εικόνες που δεν έχουν σχέση με τη δική της καθημερινότητα εκεί, αλλά κι επειδή μέσα στην πανδημία βρέθηκε να έχει κάποιον ελεύθερο χρόνο. «Ο κόσμος που δεν έχει έρθει εδώ, που δεν το έχει ζήσει όλο αυτό και δεν ξέρει, μπερδεύει την Ιαπωνία με την Κίνα και την Κορέα. Πιστεύουν ότι όλο αυτό είναι επιστημονική φαντασία, ουρανοξύστες και ιπτάμενα αυτοκίνητα… Υπάρχουν πολλά στερεότυπα, και πολλές παρεξηγήσεις!», τονίζει.

Στο Τόκιο πήγε για δουλειά, αλλά δεν είχε σκοπό να μείνει. Ωστόσο, εκεί γνώρισε τον σύζυγό της και τα σχέδιά της άλλαξαν. Στα 22 της, όταν έφυγε από την Αθήνα πήγε στο Λονδίνο με το όνειρο ν’ ανέβει στη σκηνή ως ηθοποιός. «Μπήκα σε μία δραματική σχολή αλλά δεν άντεξα την κριτική, την πίεση. Τελικά, δεν ήταν για ‘μένα το επάγγελμα», αναφέρει χαρακτηριστικά, και εξηγεί ότι, τελικά, αποφάσισε να σπουδάσει Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Θεατρολογία στο University College London (UCL).

Ήταν εκεί, στο Λονδίνο, που εκδηλώθηκε και η αγάπη της για την Ιαπωνία. Έγραψε την πτυχιακή εργασία της πάνω στο αρχαίο ελληνικό δράμα και το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο Kabuki και Noh, και της φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον «το πώς έχουν πολλές ομοιότητες, ενώ δεν έχουν συναντηθεί ιστορικά σχεδόν ποτέ». Αυτό ήταν που της κίνησε το ενδιαφέρον και άρχισε να ασχολείται παραπάνω με την Ιαπωνία. «Μετά άρχισα να βλέπω τα κινούμενα σχέδια, “anime” λέγονται, άρχισα να μαθαίνω τη γλώσσα, ταινίες, βιβλία, και έπεσα με τα μούτρα (στην ιαπωνική κουλτούρα)», επισημαίνει.

Τόκιο: Μία πόλη που δεν τη βαριέσαι ποτέ!

Η Ελένη Ξάφη εργάζεται σε μία εταιρεία που θυμίζει φροντιστήριο αγγλικών, μόνο που δε διδάσκει στους μαθητές γραφή κι ανάγνωση αλλά συζητάει μαζί τους στα αγγλικά καθώς, όπως λέει, «στο Τόκιο, οι ευκαιρίες που έχουν οι Ιάπωνες να μιλήσουν αγγλικά είναι λίγες».

Το μεγαλύτερο πάθος της είναι τα ταξίδια. «Πριν από την πανδημία, πήγαινα κάπου μία φορά τον μήνα, είτε εδώ στην Ιαπωνία, είτε στην Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ ή την Κορέα. Τώρα, λόγω της πανδημίας, δεν μπορώ να το κάνω αυτό ελεύθερα», αναφέρει. Γι’ αυτόν τον λόγο, περνάει το χρόνο της παίζοντας βιντεοπαιχνίδια με τον σύζυγό της, τον Τακέσι, ή βλέποντας ταινίες, anime, ενώ οι δυο τους ψάχνουν πάντα να βρουν «περίεργα μαγαζιά» να εξερευνήσουν στη περιοχή. «Στο Τόκιο δε βαριέσαι ποτέ, έχει όλο κάτι να ανακαλύψεις, είναι τόσο τεράστιο!», λέει, υπογραμμίζοντας πως αυτό είναι και το χαρακτηριστικό που της αρέσει περισσότερο στο Τόκιο, ότι, δηλαδή, είναι αδύνατο να βαρεθεί κανείς.

…και το «οργανωμένο χάος» της

Όσον αφορά στα αρνητικά της μεγαλούπολης, το μόνο που δεν της αρέσει, όπως λέει, είναι το γεγονός ότι είναι λίγο κουραστική. «Είναι όλα οργανωμένα, αλλά είναι χάος», δηλώνει χαρακτηριστικά. Ωστόσο, παρά το μέγεθος της πόλης και τον τεράστιο πληθυσμό, «υπάρχει ηρεμία».

Σύμφωνα με την Ελένη, ακόμα και σε γεμάτο τρένο στις ώρες αιχμής, υπάρχει σεβασμός, κάποια απόσταση. «Σέβονται τον προσωπικό χώρο του άλλου, όλοι περιμένουν πίσω στη σειρά για να μπουν με προτεραιότητα», λέει και προσθέτει πως ίσως αυτό να συνδέεται με τη νοοτροπία των Ιαπώνων «να μην ενοχλήσουν τον άλλον».

«Σπάζοντας» τα στερεότυπα και στην καθημερινότητα

Η ενσωμάτωση στην ιαπωνική κοινωνία δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη, ωστόσο ο σύζυγός της ήταν αυτός που της παρείχε σημαντική βοήθεια. «Μού έδειξε τα πράγματα που θεωρούμε εμείς ότι είναι “περίεργα”. Μού τα έδειξε με τέτοιο τρόπο που είναι φυσιολογικά (που να φαίνονται φυσιολογικά). Κατάλαβα ότι είναι φυσιολογικά, είναι μέρος της καθημερινότητάς όλων εδώ, είναι κάτι που ένας Ιάπωνας ούτε καν θα σκεφτεί ότι είναι παράξενο. Για παράδειγμα, το πώς θα κρατήσεις τα ξυλάκια, το πώς θα φας, γιατί πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια για να μπεις στο σπίτι, γιατί υποκλίνονται, μέχρι κι ως πιο βαθιές έννοιες: γιατί εργάζονται τόσο πολύ, γιατί είναι τόσο πολύ αφοσιωμένοι στην εταιρεία τους, στη δουλειά τους, στο οτιδήποτε». Έτσι, η Ελένη Ξάφη συνειδητοποίησε ότι όλα αυτά αποτελούν κομμάτια της ιαπωνικής κουλτούρας και τα αποδέχτηκε, κάνοντάς τα μέρος και της δικής της καθημερινότητας.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να γίνεις μέρος της κοινωνίας εδώ. Οι Ιάπωνες, και κυρίως του Τόκιο, είναι αρκετά κλειστοί άνθρωποι, είναι λίγο ντροπαλοί», προσθέτει, επισημαίνοντας πως θα πρέπει κάποιος να κάνει προσπάθεια να μάθει τη γλώσσα και την κουλτούρα των Ιαπώνων για να γίνει μέλος του συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, εξηγεί η νεαρή Ελληνίδα, «φαινόμαστε εμείς υπερβολικοί σε όλα, πολύ ανοιχτοί: αγκαλιές, φιλιά, δυνατή φωνή, λίγο υπερβολικοί στις εκφράσεις μας!», σημειώνει και θυμάται πως όταν ο σύζυγός της ήρθε στην Ελλάδα και γνώρισε την οικογένειά της, οι άνδρες της οικογένειας μιλούσαν για πολιτική και για το ποδόσφαιρο με πολύ πάθος κι ο Τακέσι νόμιζε ότι τσακώνονταν. «Μού είπε, “Ελένη τι έγινε; Είπα κάτι;», λέει, χαμογελώντας καθώς ανασύρει από τη μνήμη της αυτό το περιστατικό.

Όσο γι’ αυτό που της έκανε περισσότερη εντύπωση, όταν πήγε για πρώτη φορά στη Ιαπωνία; «Το γεγονός ότι δε νιώθεις στριμωγμένος, σε αντίθεση με το Λονδίνο και την Αθήνα. Το Τόκιο είναι πολύ απλωμένη πόλη, υπάρχουν τα πάρκα, οι ναοί του Shinto (Σιντοϊσμός) και του βουδισμού. Οπότε, περπατάς στον δρόμο ή ανάμεσα στους ουρανοξύστες, και, αν κάνεις μία στροφή, άνετα μπορείς να βρεθείς μέσα στο πράσινο», απαντά, και μας προτρέπει ν’ ανακαλύψουμε κι εμείς αυτή την ξεχωριστή μεγαλούπολη.

Όταν η συζήτηση φτάνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες και το πώς τους βίωσε ζώντας στο Τόκιο, η απάντηση ήταν πολύ σύντομη αφού, λόγω των περιορισμών της Covid, τίποτα δε θύμιζε ατμόσφαιρα Ολυμπιάδας, παρά μόνο οι μεταδόσεις των αγώνων στην τηλεόραση…

Ελ. Τσοχ., ΑΠΕ-ΜΠΕ

*Τις φωτογραφίες παραχώρησε η Ελένη Ξάφη

Διάβασε επίσης: Μια «Πύλη» συνδέει κατοίκους πόλεων που απέχουν χιλιόμετρα μεταξύ τους

The post Η ζωή μιας Ελληνίδας στο Τόκιο μέσα από το κανάλι της στο YouTube appeared first on Miss or Madam.

Η 76χρονη πήρε φέτος το απολυτήριο λυκείου που ήθελε από μικρό παιδί, και μπήκε, μάλιστα, στη διαδικασία να συμμετάσχει και στις πανελλαδικές εξετάσεις. «Έδωσα πανελλαδικές και η καθηγήτριά μου μού είπε πως τα πήγα καλά και να μην ανησυχώ. Θα μού συμπληρώσει αυτή το μηχανογραφικό, όταν έρθει η ώρα», εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κ. Παρτάλη, που μπορεί να κάθισε στα θρανία για να …πάρει μαθήματα στα αρχαία, την ιστορία ή την κοινωνιολογία, αλλά η ίδια είναι αυτή που, τελικά, παρέδωσε μαθήματα ζωής!

«Αποφοίτησα φέτος. Ήταν οι δυο χρονιές δύσκολες με τον κορωνοϊό, αλλά τα κατάφερα», λέει, κι αρχίζει ν’ αφηγείται τους λόγους που την κράτησαν, όλα αυτά τα χρόνια, μακριά από τα θρανία.

Ένα απολυτήριο σε …αναμονή πεντέμισι δεκαετίες

Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νέα Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης, η Σουλτάνα Παρτάλη, κόρη του Αναστασίου Παπακωνσταντίνου, από τα Γιαννιτσά, και της Μαρίκας Τσερέλη, τελείωσε το δημοτικό, κάνοντας όνειρα πως θα συνεχίσει το σχολείο, αφού η δίψα της για μάθηση ήταν μεγάλη. Όνειρα που έμελλε, όμως, να μείνουν ανεκπλήρωτα επί σειρά δεκαετιών αφού «τα χρόνια ήταν δύσκολα, διαφορετικά», όπως εξηγεί η ίδια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Τελείωσα το δημοτικό, από την αρχή μέχρι το τέλος με άριστα. Δε συνέχισα, όμως, γιατί έπρεπε να πάω στο διπλανό χωριό, στα Κουφάλια, και χρειαζόμουν εισιτήρια. Εκτός από εισιτήρια ήθελα και βιβλία για να μπορώ να διαβάζω. Τότε τα βιβλία τα αγοράζαμε, δεν έδινε τίποτα το κράτος. Ο πατέρας ήταν εργάτης, η μαμά μου δεν εργαζόταν, ήμασταν και τρία παιδιά. Καταλαβαίνετε…», λέει ανατρέχοντας στα χρόνια εκείνα.

«Οι γονείς μου δεν είχαν τη δυνατότητα να με στείλουν σχολείο, και τότε δεν υπήρχε κι ενδιαφέρον από τους φορείς του χωριού να βοηθήσουν ένα παιδί με δυνατότητες. Τι ήταν πέντε δραχμές να πάω και να γυρίσω; Δεν με έστειλαν, όμως… Προσπάθησα την επόμενη χρονιά να συνεχίσω το σχολείο αλλά πάλι δεν έγινε», σημειώνει. Θυμάται, μάλιστα, πόσο είχε θυμώσει τότε που δεν μπορούσε να κάνει αυτό που σήμερα θεωρείται αυτονόητο: να συνεχίσει το σχολείο.

«Πέτρα που κυλά δε χορταριάζει», λέει μία παροιμία. Έτσι και η νεαρή, τότε, Σουλτάνα δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Έμαθε τέχνες -«και μοδίστρα και κομμώτρια και πολλά άλλα έμαθα», λέει- δούλεψε στα χωράφια, σ’ ένα φυτώριο αλλά και στα καμίνια που έφτιαχναν τούβλα, ενώ, παράλληλα, έριχνε …κλεφτές ματιές στα βιβλία των παιδιών της γειτόνισσας.

Στα είκοσί της χρόνια παντρεύτηκε τον, μέχρι σήμερα, συνοδοιπόρο της στη ζωή, Σάββα Παρτάλη, και μπήκε, όπως λέει, «σε μία οικογένεια ευχάριστη, με χαρούμενους ανθρώπους». Ήταν τέτοιο, δε, το μεράκι της για τα γράμματα αλλά και το σαράκι που την κατάτρωγε, επειδή δεν μπόρεσε να τελειώσει το σχολείο, που, όταν ο μικρός της κουνιάδος έπρεπε να πάει στην Ιταλία για έναν χρόνο, προτού συνεχίσει εδώ τις σπουδές του στην οδοντιατρική, έκανε ό,τι μπορούσε μαζί με τον σύζυγό της για να τον στηρίξουν.

Τα χρόνια κυλούσαν, δημιούργησαν με τον σύζυγό της μία όμορφη οικογένεια με δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και τον Τάσο, και αργότερα άλλαξαν επαγγελματικό προσανατολισμό και ασχολήθηκαν με την εμπορία ποτών στη Θεσσαλονίκη. «Μέχρι να πάρω σύνταξη, είχαμε κάβα με τον σύζυγο. Πήρα σύνταξη ως επαγγελματίας», λέει, περήφανη για όσα κατάφερε στη ζωή της επαγγελματικά. «Ό,τι έπιανα στο χέρι μου, το έκανα με μεγάλη υπευθυνότητα και ήθελα να το βγάζω εις πέρας άριστα. Αφοσιωνόμουν στην εργασία μου», υπογραμμίζει.

Η επιστροφή στα θρανία

Την ίδια αφοσίωση που είχε στα επαγγελματικά της επέδειξε και στο σχολείο, όταν μερικά χρόνια πριν, αποφάσισε να ξανακαθίσει στα θρανία. Μια οικογενειακή υπόθεση έφερε την ίδια και τον σύζυγό της στη Δράμα, κι εκεί η Σουλτάνα Παρτάλη, άνθρωπος κοινωνικός και με ανήσυχο πνεύμα, γνώρισε πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και μία τραπεζικό, που την ώθησε να γραφτεί στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. «Μού είπε η φίλη αυτή για το σχολείο και είχα κατά τύχη μαζί μου και το απολυτήριο από το δημοτικό. Έτσι γράφτηκα, έκανα δύο χρόνια στο γυμνάσιο της δεύτερης ευκαιρίας και μετά πήγα στο εσπερινό ΓΕΛ Δράμας. Αφοσιώθηκα στα γράμματά μου, ήμουν εξαιρετική μαθήτρια», αφηγείται η 76χρονη, που δε σταμάτησε στιγμή να διαβάζει, ώσπου να κρατήσει στα χέρια της το πολυπόθητο απολυτήριο.

«Συνέχεια είχα τα βιβλία στο τραπέζι και όταν είχα χρόνο διάβαζα. Πάντα ήθελα να πηγαίνω διαβασμένη στο σχολείο και άκουγα πολύ και τους καθηγητές μου. Δεν αισθανόμουν ότι είμαι μεγάλη και πρέπει να με σέβονται. Αισθανόμουν ότι είμαι όπως οι υπόλοιποι μαθητές, και πρέπει ν’ ακούω προσεκτικά και να είμαι άψογη», τονίζει κι ευχαριστεί, τόσο τον διευθυντή όσο και τους καθηγητές της, που καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών της, «με πρόσεξαν πολύ, με πήραν από το χέρι και μ’ έβαλαν στον δρόμο της γνώσης».

«Προσευχόμουν να είμαι γερή να μπορέσω να ολοκληρώσω αυτό το έργο που ξεκίνησα. Πάντα το είχα στην άκρη του μυαλού μου, και πάντα το είχα μεγάλο παράπονο», εξομολογείται η κ. Παρτάλη, η οποία ζει σήμερα στο Λάκκωμα μαζί με τον σύζυγό της, τον πολυτιμότερο συνοδοιπόρο της, όπως λέει, σ’ αυτό το διαφορετικό ταξίδι ζωής. «Με ενθάρρυναν και τα παιδιά μου, αλλά ειδικά αν δεν ήταν ο σύζυγός μου, δε θα μπορούσα να το κάνω. Με πήγαινε και μ’ έφερνε από το σχολείο», εξηγεί, μιλώντας με λόγια αγάπης και σεβασμού για τον άνθρωπο που πάντα στέκει στο πλευρό της. Μάλιστα, δηλώνει σίγουρη πως θα τη στηρίξει ακόμα κι αν, τελικά, καταφέρει να διαβεί την πόρτα του πανεπιστημίου.

Σοφία Παπαδοπούλου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ένα σχολείο στην Αθήνα για μαμάδες σε ανάγκη

The post Στα 76 της χρόνια πήρε απολυτήριο λυκείου με 19,8, παραδίδοντας μαθήματα ζωής! appeared first on Miss or Madam.