Έτσι ξεκινά το γράμμα μιας ανήλικης που έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και έστειλε το γράμμα αυτό στην επιμελήτρια Ανηλίκων και Κοινωνικής Αρωγής Καλαμάτας, Αγγελική Ρουμελιώτου, με την παράκληση το γράμμα αυτό «να φτάσει όπου χρειάζεται κι όπου μπορεί να φτάσει, για να βοηθήσει άλλα παιδιά να βρουν κομμάτια του εαυτού τους στις γραμμές του».

Η δευτερογενής σεξουαλική κακοποίηση παιδιών μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία μιας ανήλικης

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η δευτερογενής σεξουαλική κακοποίηση ενός ανήλικου, δηλαδή η κακοποίηση που έρχεται σε δεύτερο χρόνο, από τον κοινωνικό περίγυρο, την κοινωνία ευρύτερα και τα ΜΜΕ είναι εξίσου βλαπτική με την πρωτογενή κακοποίηση.

«Είναι εξίσου βλαπτική με την πρωτογενή καθώς οι συνέπειες δρουν πολλαπλασιαστικά αφού ακουμπούν σε μια ήδη ευαίσθητη και ταραγμένη συνθήκη. Το κοινωνικό στίγμα δημιουργεί επιπρόσθετες δυσκολίες στη σύναψη σχέσεων του παιδιού θύματος με τους συνομηλίκους αλλά και την ευρύτερη κοινότητα, που προκύπτουν, είτε ως απόρροια της πρωτογενούς κακοποίησης, είτε ως κοινωνική συνέπεια όλων αυτών που θα βιώσει το παιδί όταν δεν υπάρχει επαρκές πλαίσιο προστατευτικών μηχανισμών μετά την αποκάλυψη.

Είναι δηλαδή και το αίσθημα ενοχής και ντροπής που δημιουργείται μέσα από τους κακούς χειρισμούς των φορέων, της κοινότητας, του περιβάλλοντος, ενίοτε δε και κάποιων μέσων μαζικής ενημέρωσης που παρεμβαίνουν στην καθημερινότητα του παιδιού με τρόπο εξαιρετικά διεισδυτικό και αποκαλυπτικό, ενώ εκείνο ακόμη προσπαθεί να ανακάμψει από ένα βάναυσο τραύμα, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε κοινωνικό αποκλεισμό», λέει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Ρουμελιώτου.

Το ποσοστό των κακοποιήσεων είναι πολύ μεγαλύτερο από τους αριθμούς που δημοσιοποιούνται, καθώς οι ανήλικοι πολύ δύσκολα αναφέρουν αυτό που τους συνέβη.

Οι ειδικοί όμως λένε ότι ακόμα και ανάμεσα σε αυτό το μικρό ποσοστό των φρικιαστικών ιστοριών που γίνονται γνωστές, είναι μεγάλος ο αριθμός των ανηλίκων που μετανιώνουν την καταγγελία που έχουν κάνει, λόγω των διαδικασιών. Και αυτό λόγω του επανατραυματισμού μεταξύ άλλων από τη διαρροή των καταθέσεων, την παρουσίαση από media και τη μη εφαρμογή βασικών κανόνων δεοντολογίας.

Ο θεσμός της αναδοχής που έχει αναπτυχθεί και παρουσιάσει απτά αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην ανακούφιση των παιδιών θυμάτων της σεξουαλικής κακοποίησης.

«Ο θεσμός της αναδοχής είναι μια πολύ σημαντική εναλλακτική μορφή φροντίδας. Έρχεται να δώσει ελπίδα σε ένα παιδί που έχει κριθεί ότι υπάρχει ανάγκη απομάκρυνσής του, βραχυπρόθεσμης ή μακροπρόθεσμης από τη βιολογική οικογένεια γιατί η ίδια η οικογένεια δεν μπορεί να το προστατεύσει.

Το παιδί δεν πρέπει να πάει σε ένα ίδρυμα γιατί εκεί είναι σίγουρο ότι θα υποστεί δευτερογενή κακοποίηση λόγω της απρόσωπης κατάστασης στην οποία θα βρεθεί, της απουσίας σταθερότητας και επάρκειας φροντιστών, του στίγματος “μένω σε ένα ίδρυμα” που θα καθορίσει όλες τις κοινωνικές του επαφές, της απουσίας του προσωπικού χώρου, της αμυδρής προοπτικής επανένωσης με την οικογένεια λόγω της απουσίας υποστηρικτικών μηχανισμών προς αυτή την κατεύθυνση και εν τέλει της πολύ συχνής ιδρυματοποίησης», δηλώνει η κ. Ρουμελιώτου αλλά παράλληλα, τονίζει:

«Ωστόσο, ακόμη και η αναδοχή είναι εναλλακτική μορφή. Δηλαδή, δεν θα πρέπει να παραγνωρίσουμε ότι η πιο ουσιαστική μορφή ανακούφισης είναι η σταθερή συστηματική στήριξη της βιολογικής οικογένειας μέσα στην κοινότητα ώστε να παραμείνει, όσο γίνεται, λειτουργική και να κρατήσει στους κόλπους της το παιδί».

Η κ. Ρουμελιώτου λέει ότι είναι πολύ σημαντικό να λειτουργήσουν τα «Σπίτια του Παιδιού» σε όλες τις εφετειακές έδρες αλλά και το να προχωρήσει η χώρα μας σε ένα ενιαίο θεσμικό πλαίσιο, σε έναν ολοκληρωμένο εθνικό μηχανισμό προστασίας που θα αφορά όλες τις μορφές παιδικής κακοποίησης.

Μέχρι που βρέθηκε ένας υπέροχος άνθρωπος που με πίστεψε…

«Μέχρι που βρέθηκε ένας υπέροχος άνθρωπος που της ανοίχτηκα, με πίστεψε, με στήριξε σε όλο μου τον αγώνα να δικαιωθώ. Στάθηκε δίπλα μου σαν βράχος. Που από την στιγμή που της τα είπα, δεν έπαψε στιγμή να με παρακαλεί λέγοντάς μου, πες το και ας μην σε πιστέψει κανένας, εγώ θα είμαι δίπλα σου, πες το γιατί αυτός ο άνθρωπος θα κάνει και σε αλλά κορίτσια το ίδιο, αν δεν το έχει κάνει ήδη. Πες το και στο ορκίζομαι θα σε στηρίξω σε κάθε μα κάθε σου βήμα, θα είμαι δίπλα σου ό,τι κι αν συμβεί.

Και έφτασε λοιπόν η ημέρα που τα ομολόγησα όλα, με κάθε λεπτομέρεια, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, και είχα δίκιο τελικά. Όντως στην αρχή κανείς δεν με πίστεψε, σαφώς, ποιον θα πιστέψουμε; Το κοριτσάκι που πέρασε όλα αυτά; Ή τον καθωσπρέπει πατέρα; Ε, λοιπόν μαντέψτε ποιον πίστεψαν; Πέρασα από 40 κύματα. Έπρεπε να τους αποδείξω ότι λέω την αλήθεια. Γιατί βέβαια, κατηγορούσα “έναν καθωσπρέπει άντρα”. Γιατί αυτή είναι η κοινωνία μας, αυτή είναι η οικογένεια μας, δεν τους επιλέξαμε. Έτυχε να είναι αυτή.

Μου στάθηκαν άνθρωποι που δε γνώριζαν τίποτα για μένα…

Ώσπου φτάσαμε στην ημέρα που έγιναν οικογένειά μου άνθρωποι ξένοι, μου στάθηκαν άνθρωποι που δε γνώριζαν τίποτα για μένα, μα πάνω από όλα, με πίστεψαν οι άνθρωποι που έπρεπε να με πιστέψουν για να δικαιωθώ επιτέλους. Για να λυτρωθεί η ψυχή μου, γιατί οι πληγές δεν επουλώνονται ποτέ. Συνηθίζεις με αυτές για να μπορέσεις να αντέξεις. Τα κάνεις δύναμη. Και δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από αυτό! Και εκεί λοιπόν ξεκινάς να πατάς στα πόδια σου, ξεκινάς από το μηδέν αλλά με όλες τις γνώσεις που είχες έως τότε, με όλες εκείνες τις ουλές που σου προκάλεσε κάποιος με το έτσι θέλω, χωρίς να υπολογίσει το “είναι” σου, στερώντας σου όλα τα δικαιώματά σου, γκρεμίζοντας κάθε σου όνειρο.

Θέλω μέσα από αυτή την ιστορία να σας πω, να αγαπάτε τον εαυτό σας, να μην αναρωτηθείτε το γιατί, να μιλάτε στον πιο κοντινό σας άνθρωπο. Σ΄ αυτόν που ξέρετε ότι θα σας πιστέψει και ας μην σας πιστέψει κανένας άλλος. Απλά Μιλήστε. Κλείστε τα αυτιά σας στους κακούς ανθρώπους και στα αρνητικά τους μηνύματα. Να σκέφτεστε μόνο ότι μπορεί με τη δική σας ιστορία να βοηθήσετε και άλλους ανθρώπους, που το έχουν πραγματικά ανάγκη, ανθρώπους που δεν έχουν την ίδια δύναμη με εσάς για να αντιμετωπίσουν το “τέρας”. Να γίνετε η δύναμή τους». Με τα λόγια αυτά ολοκληρώνει η ανήλικη το γράμμα στην κ. Ρουμελιώτου.

Δε θα ξεχάσουν ποτέ

«Η εμπειρία τέτοιου τραύματος έχει παραλληλιστεί από τους ειδικούς ως ένα ολοκαύτωμα της ζωής των θυμάτων. Δε θα ξεχάσουν ποτέ. Προσπαθούν να μάθουν να ζουν με αυτό και γι΄ αυτό το λόγο χρειάζονται μακροπρόθεσμη και συστηματική υποστήριξη. Αν δεν έχουν υποστήριξη, από το περιβάλλον ή από κάποιο επαγγελματία, τα πράγματα είναι πολύ επώδυνα γιατί καλούνται να ανέβουν τον προσωπικό τους Γολγοθά μόνα τους. Και αυτό είναι εξαιρετικά συγκλονιστικό για την πορεία τους και το “σχετίζεσθαι” με τους ανθρώπους.

Αν όμως υποστηριχθούν από έναν “σημαντικό άλλο”, τα πράγματα γίνονται πιο φωτεινά, πιο αισιόδοξα. Κάποιες φορές, μάλιστα, υπάρχουν θύματα που ηγούνται και κινήσεων για την υποστήριξη άλλων θυμάτων, και αυτό, εκτός από μια εξαιρετική πράξη αλτρουισμού, είναι και μια μορφή εσωτερικής θεραπείας του τραύματος», εξηγεί καταλήγοντας η κ. Ρουμελιώτου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Δικηγόρος 11χρονης, θύμα βιασμού, ζητά νομοθετική μεταρρύθμιση για να προστατεύονται τα παιδιά από τη σεξουαλική βία

The post Συγκλονιστική μαρτυρία ανήλικης για τη δευτερογενής σεξουαλική κακοποίηση appeared first on Miss or Madam.

Σύμφωνα με την καταγγελία, η φερόμενη πράξη τελέστηκε τα ξημερώματα της Κυριακής, μέσα στην τουαλέτα νυχτερινού κέντρου, όπου διασκέδαζε η νεαρή γυναίκα.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας μετέβη στο Τμήμα Ασφάλειας Λευκού Πύργου, όπου προχώρησε στην καταγγελία. Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι το καταγγελλόμενο πρόσωπο είναι ξάδελφός της.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση τη ΕΛ.ΑΣ., ο φερόμενος ως δράστης αναζητείται, ενώ πραγματοποιούνται όλες οι απαιτούμενες δικονομικές ενέργειες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τα συχνότερα λάθη των κακοποιημένων γυναικών

The post Θύμα βιασμού από συγγενικό της πρόσωπο κατήγγειλε ότι έπεσε 22χρονη appeared first on Miss or Madam.

Με επιβολή αναμορφωτικών μέτρων τιμώρησε το Τριμελές Δικαστήριο Ανηλίκων Θεσσαλονίκης τέσσερις ανηλίκους, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για ασελγείς πράξεις που τέλεσαν από κοινού σε βάρος 14χρονης.

Η υπόθεση ήρθε στο «φως» πριν από δύο χρόνια, όταν η ανήλικη προέβη στη σχετική καταγγελία. Οι καταγγελθείσες πράξεις είχαν συμβεί σε εγκαταλειμμένο οίκημα σε περιοχή της ανατολικής Θεσσαλονίκης. Τότε είχαν καταστεί κατηγορούμενοι επτά ανήλικοι, 13 έως 16 ετών, αλλά στην πορεία απαλλάχθηκαν δύο εξ αυτών, ενώ το δικαστήριο αθώωσε τώρα – λόγω αμφιβολιών – τον πέμπτο.

Στους τέσσερις που καταδικάστηκαν επιβλήθηκαν τα αναμορφωτικά μέτρα της επίπληξης, της παροχής κοινωφελούς εργασίας –από 120 έως 180 ώρες, της παρακολούθησής τους από επιμελητή ανήλικων, όπως επίσης το μέτρο της παρακολούθησης συμβουλευτικού προγράμματος του Κέντρου Ψυχικής Υγείας, για έναν χρόνο.

Οι ίδιοι στις απολογίες τους αρνήθηκαν τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι όλα συνέβησαν με τη συναίνεση της ανήλικης.

Η παθούσα, 16 ετών σήμερα, δεν εξετάστηκε από το δικαστήριο -η δίκη διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών-, αλλά διαβάστηκε η κατάθεση που είχε δώσει στην αστυνομία. Αντιθέτως κατέθεσαν οι γονείς της που μετέφεραν τα όσα συνέβησαν στην κόρη τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Sextortion: Τι είναι ο σεξουαλικός εκβιασμός και τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς, για να προστατεύσουν τους εφήβους

The post Αναμορφωτικά μέτρα σε τέσσερις ανήλικους για σεξουαλική κακοποίηση 14χρονης appeared first on Miss or Madam.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, στο διάστημα 2004-2008 εξετάστηκαν 56 περιστατικά που αφορούσαν σεξουαλική κακοποίηση και 20 που αφορούσαν σωματική κακοποίηση, ενώ από το 2020 μέχρι σήμερα εξετάστηκαν 72 παιδιά με δεδομένες σωματικές βλάβες και 60 ανήλικα αγόρια και 88 ανήλικα κορίτσια για σεξουαλική κακοποίηση. Από τους αριθμούς των εξεταζόμενων παιδιών προέκυψε θετικό αποτέλεσμα για σεξουαλική κακοποίηση στο 60%, ενώ στο 40% το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Ποια παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο να υποστούν κάποια μορφή κακοποίησης;

Τα παιδιά που κινδυνεύουν περισσότερο να υποστούν κάποια μορφή κακοποίησης είναι αυτά με ειδικές ανάγκες, διανοητική αναπηρία, νευρολογική διαταραχή, χρόνια νοσήματα και αναγνώριση ομοφυλοφιλίας. Επίσης τα παιδιά που ζουν με γονείς ή φροντιστές που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών, έχουν ψυχική ή νευρολογική διαταραχή ή εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες.

Διαδικτυακό σεμινάριο

Φως στις σημαντικότερες μορφές της παιδικής κακοποίησης (συναισθηματική, φυσική και σεξουαλική) θα προσπαθήσουν θα ρίξουν ειδικοί επιστήμονες, στο πλαίσιο του διαδικτυακού σεμιναρίου που διοργανώνει η Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης, στις 19 Οκτωβρίου, στις 19:00. Το σεμινάριο θα μεταδοθεί από τον σύνδεσμο https://www.voyagertravel.gr/microsites/childabuse/index.php).

«Κατά τη διάρκεια της πανδημίας εκτινάχτηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο εκτεταμένο απ’ αυτό που φτάνει και καταγράφεται στις υπηρεσίες, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι υπηρεσίες δεν είναι αποκεντρωμένες, δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση των παιδιάτρων ώστε να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος, όπου μπορούν να διενεργηθούν όλα όσα απαιτούνται για πλήρη έλεγχο που δεν υποβάλλει το παιδί σε ταλαιπωρία», αναφέρει η προϊσταμένη της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, ιατροδικαστής Ελένη Ζαγγελίδου, η οποία θα είναι μία από τις ομιλήτριες στην εκδήλωση.

Η σεξουαλική κακοποίηση στα κορίτσια ήταν σχεδόν διπλάσια

Σύμφωνα με την ίδια, η σεξουαλική κακοποίηση στα κορίτσια ήταν σχεδόν διπλάσια από το 2020 μέχρι το 2022. Η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης καλύπτει πληθυσμό περίπου 1.200.000 πολιτών και εξετάζει παιδιά ύστερα από εντολή προανακριτικών και ανακριτικών αρχών.

Ανάλογα στοιχεία παρουσιάζει και ο παιδοψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής, διευθυντής Παιδοψυχιατρικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Βάιος Νταφούλης, σημειώνοντας ότι από το 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022, διερευνήθηκαν και αξιολογήθηκαν 117 περιπτώσεις καταγγελλόμενης κακοποίησης- κυρίως σεξουαλικής, αλλά και σωματικής και συναισθηματικής κακομεταχείρισης-παραμέλησης ανηλίκων.

«Τα έτη 2021 – 2022 παρατηρήθηκε αυξητική τάση. Οι ανήλικοι αντιμετωπίστηκαν κατά κανόνα στα εξωτερικά ιατρεία, ενώ νοσηλεύτηκαν σε ποσοστό 7-10%. Το ίδιο χρονικό διάστημα, το 65%-75% των καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση αφορούσε παιδιά ηλικίας 3-7 ετών, με το 92% των δραστών να προέρχεται από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον».

Σύμφωνα με τον κ. Νταφούλη, «στην ψυχή των παιδιών – εφήβων με κακοποίηση κυριαρχούν ο φόβος να ειπωθεί η αλήθεια, ο φόβος για διαπροσωπικές επαφές και σχέσεις με ενήλικο, η ντροπή, η ανησυχία για τις συνέπειες της πράξης τους, η κατάθλιψη, τα ψυχοσωματικά προβλήματα, οι εφιάλτες, η εσωστρέφεια, η κακή σχολική επίδοση και η μειωμένη αυτοπεποίθηση».

Πώς αναγνωρίζεται η κακοποίηση

«Η λήψη ενός καλού ιστορικού είναι ζωτικής σημασίας, καθώς είναι ενδεικτικό κακοποίησης, όταν το παιδί δεν εξηγεί τις κακώσεις. Η διάγνωση της κακοποίησης είναι βέβαιη, όταν υπάρχουν τραυματισμοί, με πολλαπλές εντοπίσεις σε διάφορα στάδια επούλωσης ή όταν υπάρχουν ύποπτα σημάδια. Οι πιο συνηθισμένες κακώσεις αφορούν μώλωπες, δήγματα, εγκαύματα, κατάγματα, κοιλιακό τραύμα και κρανιοεγκεφαλική κάκωση», εξηγεί ο παιδοχειρουργός Βασίλειος Λαμπρόπουλος.

Παράλληλα αναφέρει ότι «είναι απαραίτητη η λήψη έγχρωμων ψηφιακών φωτογραφιών από διαφορετικές γωνίες πριν από τη θεραπεία με ή χωρίς συναίνεση. Απαραίτητη είναι και η καταγραφή του ονόματος του ασθενή, της κάκωσης, του ονόματος του φωτογράφου και των άλλων παρόντων ατόμων στο πίσω μέρος των φωτογραφιών και η τοποθέτηση του φωτογραφικού υλικού σε σφραγισμένο φάκελο, που συνοδεύει το ιστορικό του ασθενή. Ο ασθενής πρέπει να υποβάλλεται σε διαγνωστικές εξετάσεις για να αποκλειστούν άλλα ιατρικά ή οργανικά αίτια, ενώ γίνεται πλήρης ακτινολογικός έλεγχος. Όταν διαπιστώνεται κακοποίηση γίνεται άμεσα αναφορά στις αρχές».

Τι ευνοεί την κακοποίηση των παιδιών;

Από την πλευρά της, η παιδίατρος – νεφρολόγος Στέλλα Σταμπουλή εξηγεί ότι «παιδιά σε κίνδυνο για κάθε μορφή κακοποίησης είναι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, με διανοητική αναπηρία, νευρολογική διαταραχή, χρόνια νοσήματα και αναγνώριση ομοφυλοφιλίας. Επίσης, αυτά που ζουν με γονείς ή φροντιστές που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών, έχουν ψυχική ή νευρολογική διαταραχή ή εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες. Οι οικονομικές δυσκολίες, η ακραία φτώχεια, οι οικογενειακές κρίσεις, η βία μεταξύ μελών της οικογένειας και η κοινωνική απομόνωση συνθέτουν ένα περιβάλλον που ευνοεί την κακοποίηση των παιδιών».

Σύμφωνα με την ίδια, «θα αναζητήσουμε κάθε είδους παραμέληση, εγκατάλειψη -φυσική, ιατρική, συναισθηματική ή εκπαιδευτική- σε παιδιά με χαμηλό βάρος ή παχυσαρκία, κακή υγιεινή, ακατάλληλα για την εποχή ή παλιά ρούχα. Επιπλέον σε παιδιά που ζητιανεύουν ή κλέβουν τροφή ή χρήματα, κρύβουν φαγητό για αργότερα, έχουν φτωχό ιστορικό σχολικής φοίτησης, έλλειψη κατάλληλης ιατρικής ή οδοντιατρικής φροντίδας, απουσία εμβολιασμών και μένουν χωρίς επίβλεψη στο σπίτι για μεγάλα χρονικά διαστήματα».

Όπως επισημαίνει η κ. Σταμπουλή, «η παιδική κακοποίηση έχει ως συνέπεια μειωμένη διά βίου σωματική και ψυχική υγεία με κοινωνικές και επαγγελματικές προεκτάσεις. Ένα παιδί που κακοποιείται είναι πιο πιθανό να κακοποιεί άλλους ως ενήλικας, με αποτέλεσμα η βία να μεταβιβάζεται από τη μια γενιά στην άλλη».

Καθοριστικός θεωρείται και ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην αναγνώριση της παιδικής κακοποίησης

«Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να παρατηρήσουν τις ενδείξεις κακοποίησης ή παραμέλησης. Τα σημάδια στο σώμα, η φοβισμένη συμπεριφορά, η παραβατική συμπεριφορά, η καθυστερημένη αποχώρηση από το σχολείο ή η προσέλευση πολύ νωρίτερα, οι μαθησιακές δυσκολίες που δεν σχετίζονται με παθολογικά και ψυχολογικά αίτια, ο μεγάλος αριθμός απουσιών, η ξαφνική πτώση της σχολικής επίδοσης, η κόπωση, το χαμηλό σωματικό βάρος, η κακή σωματική υγιεινή είναι ενδείξεις ότι ένας μαθητής είναι θύμα κακοποίησης ή παραμέλησης», τονίζει ο προϊστάμενος του 1ου Κέντρου Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης Β’ Θεσσαλονίκης, Νίκος Απτεσλής.

Παράλληλα σημειώνει ότι ο εκπαιδευτικός που αντιλαμβάνεται ή πληροφορείται ότι έχει διαπραχθεί κακοποίηση σε βάρος ανηλίκου, το ανακοινώνει στον διευθυντή της σχολικής μονάδας και εκείνος το καταγγέλλει αμέσως στον εισαγγελέα ή την αστυνομία.

Ο ρόλος του κοινωνικού λειτουργού

Όπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου», Κατερίνα Φωτιάδου, «ο κοινωνικός λειτουργός εμπλέκεται στην ανίχνευση κακοποίησης, κάνοντας συναντήσεις με την οικογένεια και σε κάποιες περιπτώσεις με το ίδιο το παιδί. Με τη λήψη ενός ολοκληρωμένου κοινωνικού ιστορικού γίνεται συλλογή πληροφοριών για το παιδί και την οικογένειά του. Εφόσον μετά τη διαδικασία ανίχνευσης συλλέξει πληροφορίες που οδηγούν σε βάσιμη υποψία κακοποίησης, αναφέρει το περιστατικό στις αρμόδιες αρχές».

Το Τμήμα Προστασίας Ανηλίκων

Η αρμοδιότητα για την έρευνα εγκλημάτων, όπως ο βιασμός, η προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας, η ασέλγεια, η αποπλάνηση, η πορνογραφία και η μαστροπεία ανήκει στο Τμήμα Προστασίας Ανηλίκων.

«Ο κώδικας ποινικής δικονομίας, που αφορά τον τρόπο εξέτασης των ανήλικων θυμάτων απαιτεί διορισμό παιδοψυχίατρου – ψυχολόγου, συνεργασία με ανακριτικούς υπαλλήλους και καταχώρηση της κατάθεσης σε ηλεκτρονικό οπτικοακουστικό μέσο, ενώ απαγορεύει τις παραπειστικές ερωτήσεις. Τα παιδιά εξετάζονται χωρίς όρκο και έχουν τη δυνατότητα να μην παρουσιαστούν στην ακροαματική διαδικασία. Ακόμα επισημαίνεται η αναγκαιότητα εξέτασης κοριτσιών από γυναίκες αστυνομικούς, επειδή τα παιδιά θυματοποιούνται στη συντριπτική πλειοψηφία τους από άντρες. Η διεξαγωγή της συνέντευξης από άντρα αυξάνει σημαντικά το άγχος τους, επηρεάζοντας την αξιοπιστία της κατάθεσης», δηλώνει ο υπαστυνόμος Β’ Λάζαρος Γρηγοριάδης.

Ο πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρίας Θεσσαλονίκης, καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας του ΑΠΘ, Απόστολος Αθανασιάδης, σημειώνει ότι «τα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος παιδιών και ανηλίκων μένουν στην πλειονότητά τους κρυφά και γι’ αυτό χαρακτηρίζονται κρυφά εγκλήματα».

Πού απευθυνόμαστε

– Στην 24ωρη Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά 1056 του Συλλόγου Χαμόγελο του Παιδιού, χωρίς χρέωση.

– Στην 24ωρη Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας 1107 του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

– Στην τηλεφωνική γραμμή «Μαζί για το Παιδί» 115 25.

Οι τηλεφωνικές γραμμές δέχονται αναφορές προφορικά και ανώνυμα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Παιδική κακοποίηση: οι μορφές κακοποίησης και οι συνέπειες στην παιδική ανάπτυξη

The post Αυξήθηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών appeared first on Miss or Madam.

Μιλώντας στον «ΑΝΤ1» για την υπόθεση που έχει συγκλονίσει την Ελλάδα, η Χρυσάνθη Σπανδωνίδου, δημοσιογράφος από την περιοχή, επισήμανε ότι, σύμφωνα με το κορίτσι, ο βιασμός επαναλαμβανόταν 2 με 3 φορές κάθε εβδομάδα και γινόταν οπουδήποτε μπορούσαν να απομονωθούν πατέρας και κόρη, ακόμα και στον στάβλο, όπου δούλευε ως βοσκός ο 35χρονος άνδρας.

Όπως ανέφερε, το κορίτσι θεωρούσε «δεδομένη» την κακοποίηση και αυτό προκύπτει και από τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης.

Εκπρόσωπος των εκπαιδευτικών που μίλησε στην εκπομπή, σημείωσε πως κλειδί για την αποκάλυψη της υπόθεσης ήταν η επαφή που είχε το κορίτσι με την ψυχολόγο του Γυμνασίου στο οποίο άρχισε να φοιτά φέτος, καθώς είναι μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου.

Όπως σημείωσε, «επισκέφθηκε κάποια στιγμή την ψυχολόγο που πηγαίνει μια φορά την εβδομάδα στην σχολική μονάδα. Οι συνάδελφοι είδαν ότι είναι μαζεμένο, προβληματισμένο και φοβισμένο το παιδί. Μίλησα εγώ μαζί του και μετά ζήτησα τη βοήθεια των αρμοδίων και έτσι αρχίσαμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι».

«Το παιδί ήρθε σε εμάς φέτος, είναι παιδί πρώτης Γυμνασίου, δεν ξέρω τι γινόταν τα προηγούμενα χρόνια. Πρέπει να πούμε μπράβο σε αυτό το παιδί που είχε το θάρρος να πει αυτά που είπε, εκμυστηρεύθηκε και «ανοίχτηκε» μετά από παρακολούθηση κάποιων ημερών, ώστε να πει κάποια πράγματα», επεσήμανε η εκπαιδευτικός.

Υπενθυμίζεται ότι ο πατέρας της ανήλικης βρίσκεται φρουρούμενος στο νοσοκομείο της Φλώρινας, καθώς μόλις δημοσιοποιήθηκε η υπόθεση φέρεται να έκανε απόπειρα αυτοκτονίας.

Η ανήλικη, η οποία παρακολουθείται από παιδοψυχολόγο, απομακρύνθηκε από το οικογενειακό περιβάλλον και φιλοξενείται σε δομή πρόνοιας.

protothema.gr

Διάβασε επίσης: Για σεξουαλική κακοποίηση δύο ανήλικων αθλητριών συνελήφθη 35χρονος προπονητής τένις

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Γυναίκες θύματα κακοποίησης μιλούν

The post Φλώρινα: Βοσκός βίαζε την ανήλικη κόρη του 3 φορές την εβδομάδα appeared first on Miss or Madam.

Η μικρότερη αδελφή της Γουντ, Λάνα, κυκλοφορεί τη βιογραφία της με τίτλο «Little Sister», και τον κατονομάζει: είναι ο Κερκ Ντάγκλας.

Το περιστατικό συνέβη το καλοκαίρι του 1955, όταν η Νάταλι Γουντ πρωταγωνιστεί στην ταινία «Η αιχμάλωτος της ερήμου (The Searchers)». Η συνάντηση είχε κανονιστεί από τη μητέρα τους, Μαρία Ζαχαρένκο, η οποία πίστευε ότι «θα μπορούσαν να της ανοίξουν πολλές πόρτες με ένα απλό νεύμα του διάσημου Κερκ Ντάγκλας», σύμφωνα με τη Λάνα.

«Θυμάμαι ότι η Νάταλι ήταν ιδιαίτερα όμορφη όταν η μαμά και εγώ την αφήσαμε εκείνο το βράδυ στην είσοδο του φημισμένου ”Chateau Marmont”. Πέρασε πολλή ώρα μέχρι η Νάταλι να επιστρέψει στο αυτοκίνητο. Ξύπνησα όταν έκλεισε δυνατά την πόρτα», γράφει. «Ήταν ατημέλητη και πολύ αναστατωμένη. Άρχισαν να ψιθυρίζουν. Δεν μπορούσα να τις ακούσω. Κάτι κακό είχε, προφανώς, συμβεί στην αδελφή μου, αλλά ό,τι κι αν ήταν, ήμουν πολύ μικρή για να μου το πουν», αναφέρει στο βιβλίο η Λάνα.

Το μυστικό κρατήθηκε μέχρι την ενηλικίωσή της. Σύμφωνα με τη Λάνα, η Νάταλι Γουντ της περιέγραψε πως την οδήγησαν στη σουίτα του Ντάγκλας, λέγοντας χαρακτηριστικά στην αδελφή της: «Και… με πλήγωσε Λάνα».

Η Λάνα, ήταν οκτώ ετών όταν συνέβη και θυμάται ότι η αδελφή της και η μητέρα τους συμφώνησαν ότι αν το αποκάλυπταν θα καταστρεφόταν η καριέρα της Νάταλι.

«Βγάλτε τον σκασμό», ήταν η συμβουλή της μητέρας τους, σύμφωνα με το βιβλίο «Little Sister», μεγάλο μέρος του οποίου επικεντρώνεται και στον θάνατο της Νάταλι Γουντ το 1981, όταν βρέθηκε το πτώμα της στα ανοιχτά του νησιού Καταλίνα στην Καλιφόρνια. Πολλοί κατηγορούν τον σύζυγό της, Ρόμπερτ Βάγκνερ, μεταξύ αυτών και η Λάνα.

Στο βιβλίο της θυμάται ότι υποσχέθηκε στην αδελφή της να μη μιλήσει ποτέ για αυτό. «Είμαι σίγουρη ότι θα με συγχωρέσει που αθέτησα την υπόσχεσή μου», έγραψε.

Ο γιος του ηθοποιού, Μάικλ Ντάγκλας, σε δήλωσή του στο «Associated Press» είπε: «Είθε και οι δύο να αναπαυθούν εν ειρήνη».

Ο Κερκ Ντάγκλας ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, παραγωγός ταινιών και συγγραφέας. Γεννημένος το 1916 ήταν ένας από τους εκπροσώπους της «Χρυσής Εποχής» του Χόλιγουντ. Στη λεωφόρο του Χόλιγουντ υπάρχει το δικό του αστέρι. Έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις και βραβεία, ανάμεσά τους το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας το 1981, της Γαλλικής Λεγεώνας Τιμής το 1985 και το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 2001.

Στην αυτοβιογραφία του «The Ragman’s Son», που εκδόθηκε το 1988, ο Ντάγκλας γράφει για τη Γουντ: «Ένα βράδυ καθώς οδηγούσα σταμάτησα σε ένα κόκκινο φανάρι. Η πόρτα του μπροστινού αυτοκινήτου άνοιξε και ένα όμορφο κοριτσάκι που φορούσε σουέτ μπουφάν πετάχτηκε έξω και έτρεξε προς το μέρος μου: “Ω, κύριε Ντάγκλας, μπορείτε να υπογράψετε το σακάκι μου;”. Η μητέρα της μου είπε: “Αυτή είναι η κόρη μου. Παίζει κι αυτή σε ταινίες. Το όνομά της είναι Νάταλι Γουντ”. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα τη Νάταλι. Συναντηθήκαμε πολλές φορές, μέχρι τον σκληρό θάνατό της».

Σύμφωνα με το «ΒΒC news» το βιβλίο «Little Sister» αναμένεται να κυκλοφορήσει σήμερα, 9 Νοεμβρίου.

Στ. Αλεβιζοπούλου
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Για σεξουαλική κακοποίηση δύο ανήλικων αθλητριών συνελήφθη 35χρονος προπονητής τένις

Πώς προσεγγίζω το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ανά ηλικία

The post Νέα βιογραφία: η σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε η Νάταλι Γουντ από τον Κερκ Ντάγκλας appeared first on Miss or Madam.

Η γυναίκα στην αγωγή που κατατέθηκε σε βάρος του Μπομπ Ντίλαν στη Νέα Υόρκη, υποστηρίζει ότι της έδωσε ναρκωτικά και την κακοποίησε σεξουαλικά το 1965, όταν ήταν 12 ετών.

Η καταγγέλλουσα με τα αρχικά J.C., η οποία σήμερα είναι 68 ετών, αναφέρει ότι ο Μπομπ Ντίλαν, τότε 23 ή 24 ετών την κακοποιούσε για περίοδο έξι εβδομάδων στο δωμάτιό του, στο ξενοδοχείο, «Chelsea», στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης.

Οι δικηγόροι της καταγγέλλουσας, η οποία σήμερα ζει στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ, ανέφεραν ότι ο τραγουδιστής «δημιούργησε συναισθηματικό δέσιμο» μαζί της για να «κάμψει τις αναστολές της με στόχο τη σεξουαλική κακοποίηση, πράξη που διέπραξε».

Η J.C., σύμφωνα με την αγωγή, υπέστη μόνιμη «σοβαρή ψυχολογική βλάβη και συναισθηματικό τραύμα» από την κακοποίηση. Όπως καταγγέλλει, υποφέρει από κατάθλιψη, άγχος και αποσύνδεση.

Στην αγωγή δε διευκρινίζεται το ποσό της αποζημίωσης που διεκδικεί η καταγγέλλουσα από τον το 80χρονο μουσικό θρύλο και ακτιβιστή για τα πολιτικά δικαιώματα.

Σε δήλωση που μεταδόθηκε από το NBC News, εκπρόσωπος του Ντίλαν τόνισε: «Ο ισχυρισμός που διατυπώνεται 56 χρόνια μετά είναι αναληθής και θα αντικρουσθεί σθεναρά».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Έρευνα: 2 στις 3 γυναίκες δηλώνει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης

The post Γυναίκα καταγγέλλει ότι, όταν ήταν 12 ετών, κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον Μπομπ Ντίλαν appeared first on Miss or Madam.

«Οι άντρες πληρώνονταν πάντα περισσότερο, ή απλώς είχαν διαφορετική μεταχείριση σε επίπεδο σεβασμού στο σετ», λέει η ηθοποιός στο «People» αυτής της εβδομάδας. «Και νομίζω ότι σίγουρα αυτό αλλάζει».

Την αλλαγή αυτή η ηθοποιός την αποδίδει στις γυναίκες που βγήκαν μπροστά και κατήγγειλαν την καταχρηστική και παρενοχλητική συμπεριφορά μερικών ισχυρών αντρών του Χόλιγουντ. «Πρέπει να ευχαριστήσουμε τις υπέροχες ηθοποιούς που μίλησαν για τις εμπειρίες τους, και οι οποίες ήταν τόσο τρομακτικές», λέει. «Όλοι τις στηρίζουμε. Δεν πρόκειται να αφήσουμε αυτά τα πράγματα να συμβούν ξανά. Αυτή είναι μία εποχή αλλαγής, για να απαλλαγούμε από αυτά τα φρικτά πράγματα, να σταθούμε μαζί και να προχωρούμε μπροστά».

Λ. Παπαθανασίου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: #MeToo: Η φράση που γέννησε ένα παγκόσμιο κίνημα, διώχνοντας μακριά τον φόβο

Σεξουαλική βία: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα θύματα

The post Η Κέιτ Γουίνσλετ επικροτεί το θάρρος των γυναικών που κατήγγειλαν την κακοποίηση στο Χόλιγουντ appeared first on Miss or Madam.

Σήμερα, 8 Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αποκτά ένα ξεχωριστό νόημα στην Ελλάδα, το μήνυμα ότι ήρθε η ώρα να «μιλήσουν», να «σπάσουν τη σιωπή».

Η ιστορία της Ε.Σ. που δέχτηκε σεξουαλική κακοποίηση: «Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά, μετά από μια κακοποίηση»

Η Ε.Σ. στα 49 της χρόνια βρήκε τη δύναμη μετά από 17 χρόνια να αποκαλύψει τι συνέβη ένα πρωί στο σπίτι ενός φίλου της, κι αυτό γιατί, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «μέσα από τις κακοποιητικές συμπεριφορές, και αφού είτε τις ξεπεράσεις, είτε όχι, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο απόθεμα δύναμης μέσα σου, και αυτό έχει να κάνει με την επιβίωση». Το περιστατικό που περιγράφει το είχε απωθήσει από την ψυχή και το μυαλό της όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο αναδύθηκε μέσα της μετά τις αποκαλύψεις για σεξουαλικές κακοποιήσεις μέσω του κινήματος #metoo.

Η Ε.Σ. στα 32 της χρόνια κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον φίλο του άντρα με τον οποίο είχε σχέση. Ήταν μία τυπική μέρα που είχε επισκεφθεί τον τότε φίλο της και έπιναν καφέ, εκείνη, αυτός και ένας συνάδελφός του. Το φλερτ από την πλευρά του συναδέλφου του άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονο, επίμονο, παρενοχλητικό.

Η Ε.Σ. προσπάθησε να φύγει, αρνούμενη να συναινέσει σε αυτό που ήθελαν οι δύο άντρες, αλλά ο φίλος της και ο συνάδελφός του την τράβηξαν πίσω στον καναπέ λέγοντας της «έλα θα είναι ωραία». Εκείνη αρνήθηκε επανειλημμένως αλλά οι δύο άντρες δεν την άφησαν. Ο φίλος της τής κράταγε τα χέρια και τα πόδια την ίδια ώρα που ο συνάδελφός του τη βίαζε. «Με έγδυσε και δεν μπορούσα να αντιδράσω, πάγωσα τελείως», περιγράφει.

Μετά από αυτό η Ε.Σ. ένιωθε συνεχώς συναισθήματα ενοχής, ντρεπόταν πάρα πολύ γι’ αυτό που της συνέβη, ρίχνοντας το φταίξιμο σε εκείνη, το έθαψε όσο πιο βαθιά μπορούσε. Για τα επόμενα 5-6 χρόνια η Ε.Σ. έμεινε μόνη της χωρίς να συνάψει ερωτική σχέση με κάποιον άντρα, νιώθοντας, όπως εξηγεί, «σιχαμάρα», ενώ αμφισβητούσε διαρκώς τον εαυτό της, μειώνοντας απίστευτα την αυτοεκτίμησή της, ενώ για τη σεξουαλική της κακοποίηση έχει μιλήσει μόνο σε δύο ανθρώπους.

«Ένιωθα ότι δεν αξίζω ως άνθρωπος και ως γυναίκα, πληγώθηκε και νεκρώθηκε το συναισθηματικό μου κομμάτι».

Στα 37 της αποφάσισε να σπουδάσει συμβουλευτική ψυχολογία, και να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, ώστε να μάθει να στέκεται στα πόδια της, να αντιληφθεί τι αξίζει, και να καταλάβει ότι το φταίξιμο για ό,τι συνέβη τότε το είχε ο βιαστής της.

«Μεγαλώσαμε σε μία εποχή που η πατριαρχία κυριάρχησε και πέρασε και στις γυναίκες αυτό, οπότε είχαμε σύνδρομο ενοχής όλες οι γυναίκες που μπορεί να υποστήκαμε κάτι αντίστοιχο», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι είναι πολύ σημαντικό μετά από κακοποιητικές συμπεριφορές και περιστατικά να δουλεύουμε με τον εαυτό μας μαζί με κάποιον ειδικό, για να μπορεί να είναι λειτουργικός ένας άνθρωπος στις σχέσεις του.

Αυτό που της έδωσε δύναμη ήταν η κόρη της, από αυτό και μόνο άντλησε δύναμη για να συνεχίσει να παλεύει στη ζωή της.

«Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά μετά από μια κακοποίηση, είναι σημαντικό να μη θάψουμε οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό, αλλά να το μοιραστούμε με κάποιον που εμπιστευόμαστε, και μετά σε κάποιον θεραπευτή. Αυτό είναι το μήνυμα που θα έδινα σε μία γυναίκα που έχει περάσει κάτι αντίστοιχο σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν ήταν», τονίζει.

Ειρήνη Μπουντούκη- μοντέλο: «Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν»

Η Ειρήνη Μπουντούκη έπειτα από πολύ κόπο και αγώνα, ώστε να βρει τα πατήματά της νιώθει, πλέον, δυνατή, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που το κατέκτησε εύκολα. Από τα 9 της χρόνια μέχρι τα 13 της κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον σύντροφο της μητέρας της.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι γονείς της στα 8 της χρόνια πήραν διαζύγιο, και μετά από 6 μήνες άρχισε να συγκατοικεί μαζί τους ο σύντροφος της μητέρας της που, πλέον, είναι και σύζυγός της.

Ύστερα από έναν χρόνο συγκατοίκησης άρχισαν οι πρώτες ερωτικές προσεγγίσεις προς το πρόσωπό της. «Να σου κάνω μπάνιο, να σου βάλω και λίγη κρέμα, να σε βάλω για ύπνο, και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτός ο φαύλος κύκλος θα έλεγα σεξουαλικής κακοποίησης, μέχρι τα 13 μου», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Από τότε μέχρι και τα 18 που έφυγε από το σπίτι της μητέρας της η κ. Μπουντούκη ένιωθε μονίμως άγχος και φόβο στην καθημερινότητά της «όχι μόνο για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα, αλλά, κυρίως, γιατί το περιβάλλον που ζούσε ήταν κακοποιητικό».

Η κ. Μπουντούκη όταν ενηλικιώθηκε και πέρασε στη σχολή Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, από την οποία αποφοίτησε, μίλησε τότε για πρώτη φορά σε έναν καθηγητή της για όσα της είχαν συμβεί. Εκείνος την παρότρυνε να μιλήσει και να φύγει από το σπίτι της. Σε όλη αυτήν την ιστορία έπαιξε ρόλο και η σύζυγος του πατέρα της, όπως αναφέρει η κ. Μπουντούκη που τη στήριξε αρκετά μετέπειτα.

Βήμα- βήμα μέσα από την προσωπική της θέληση κατάφερε αυτήν τη στιγμή να είναι καλά, να έχει μία δουλειά που αγαπά, μία οικογένεια που μπορεί να είναι παρούσα και να συμμετέχει σε αυτήν, να μοιράζεται την εμπειρία και τις γνώσεις που έχει αποκομίσει μέσω της συμμετοχής της ως μέντορας στο πρόγραμμα «womentors» να βοηθάει τους ανθρώπους να κάνουν τα δικά τους μικρά βήματα, για να χαμογελάσουν.

Στέλνοντας το δικό της μήνυμα για την ημέρα της Γυναίκας σημειώνει:

«Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν για να έχουμε αυτήν τη στιγμή κεκτημένα, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι γυναίκες δεχόμαστε διακρίσεις λόγω του βιολογικού μας φύλου σε πάρα πολλούς τομείς. Πολλές φορές, ενώ έχουμε την ελευθερία, δεν έχουμε, ακόμη, το δικαίωμα ως άνθρωποι να προσδιοριζόμαστε κοινωνικά όπως εμείς επιθυμούμε, ωστόσο, πάντα αναφερόμενοι στο βιολογικό μας φύλο, έχουμε υποστεί ποικίλες διακρίσεις, οπότε η ημέρα της γυναίκας για ‘μένα είναι αυτό», ενώ προσθέτει ότι πρόκειται για ημέρα τιμής και μνήμης στις γυναίκες της Πίνδου, τις σουφραζέτες, στις μαύρες εργάτριες που μέχρι πριν λίγους αιώνες ήταν δούλοι, σε όλες αυτές τις γυναίκες που καθημερινά προσπαθούν και δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα να συντηρήσουν τους εαυτούς τους να σταθούν στα πόδια τους, να είναι δυνατές, να είναι εργαζόμενες και να είναι αυτάρκεις με όποιες επιλογές κάνουν. «Ο κόσμος αυτός δε χωρίζεται σε στρατόπεδα, γυναίκες κι άντρες, θέλουμε σε όλο αυτό να είμαστε όλοι μαζί», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η ιστορία της Ι.Μ. που δεχόταν ενδοοικογενειακή βία από τον σύζυγό της

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό», αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει η Ι.Μ., έπειτα από την, επί τρία χρόνια, ενδοοικογενειακή βία που δεχόταν.

Η Ι.Μ. διατηρούσε σχέση με έναν άντρα για 11 χρόνια, και στα 28 της αποφάσισε να παντρευτεί. Στην αρχή η βία ήταν λεκτική, ψυχολογική, συναισθηματική, κι όταν έφτασε να σωματοποιηθεί ένα βράδυ μπροστά στους ίδιους της τους γονείς, η Ι.Μ. αποφάσισε να χωρίσει. «Στους καυγάδες μας υπήρχε πάντα ένας έντονος θυμός από την πλευρά του, ήταν πολύ οξύθυμος, έβαζε τις φωνές, κι εγώ πάγωνα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως αναφέρει, έπειτα από μία δύσκολη περίοδο που περνούσε, καθώς είχε χάσει έναν πολύ κοντινό της άνθρωπο, οι καυγάδες με τον σύζυγό της άρχισαν να γίνονται όλο και πιο έντονοι, εκείνος να φωνάζει όλο και περισσότερο, αλλά και να σπάει πράγματα μέσα στο σπίτι.

Ένα βράδυ που ήταν μεθυσμένος, όταν είχε πάει εκείνη στους γονείς της, άρχισε να φωνάζει να βρίζει, να σπάει πράγματα, επιτέθηκε πρώτα σε εκείνη, πήγε να τη χτυπήσει και την έσπρωξε, ενώ, στη συνέχεια, μπήκε στη μέση ο πατέρας της και η μητέρα της, κι άρχισε να τους επιτίθεται.

Τότε η Ι.Μ. αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό και ζήτησε διαζύγιο. Ωστόσο, η κατάσταση δεν έγινε καλύτερη, διότι ο σύζυγός της έγινε ιδιαίτερα επίμονος, στέλνοντάς της υβριστικά μηνύματα, παρακολουθώντας την και παρακαλώντας τη να γυρίσει.

«Τη δύναμη που χρειάστηκα και το θάρρος για να χωρίσω δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να τη βρει κάποια, τη βρήκα γιατί είχα τους γονείς μου και τους φίλους μου δίπλα μου και μπόρεσαν και με στήριξαν», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι η κατάσταση αυτή κράτησε έναν χρόνο, μέχρι που έφτασε στο σημείο να του υποβάλλει μήνυση για ενδοοικογενειακή βία, αλλά και ασφαλιστικά μέτρα.

«Αν μια γυναίκα έχει περάσει αυτό που πέρασα και διαβάσει αυτές τις γραμμές, μπορεί να καταλάβει πόσο άσχημα περνούσα και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις», αναφέρει η Ι.Μ., ενώ τονίζει ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστηρίζουν το άτομο που έχει υποστεί, οποιασδήποτε μορφής, βία και κακοποίηση όπως, επίσης, και να ζητείται η συμβολή ενός ειδικού.

«Αναγνώρισα ότι υπήρξα ένα θύμα κακοποίησης, προσπάθησα να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί ανέχτηκα όλα αυτά που ανέχτηκα.

Με ενδιέφερε να μάθω εγώ πώς ήμουν σε όλο αυτό. Όταν ήμουν μέσα σε αυτόν τον γάμο, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει ψυχολογική βία, λεκτική βία, τι σημαίνει κακοποίηση, τι σημαίνει ενδοοικογενειακή βία, συναίνεση, δεν ήξερα ποιο είναι το δικαίωμά μου ως γυναίκα δεν ήξερα τι είναι λογικό να κάνει ένας άντρας και τι δεν είναι λογικό να κάνει ένας άντρας, δεν είχα έρθει ποτέ σε άμεση γνώση της ύπαρξης αυτών των πιθανών σχέσεων μέσα στην κοινωνία, κι αυτό δεν με βοήθησε να αναγνωρίσω τον εαυτό μου ως ένα τέτοιο θύμα.

Στην επαρχία τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι στην Αθήνα, υπάρχει έντονη πατριαρχία, έντονος σεξισμός, η θέση της γυναίκας δεν είναι ισότιμη, είναι κλειστή κοινωνία, κι αυτό δε βοηθάει καθόλου, δεν έχεις να παλέψεις μόνο με τον θύτη σου, έχεις να παλέψεις και με τον κόσμο που υπάρχει εκεί έξω», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί, έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό. Αν ήμουν μόνη μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξεφύγω. Είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει το κατάλληλο πλαίσιο από την πλευρά είτε της αστυνομίας, είτε των νομικών, είτε των γονιών, είτε του σχολείου, ώστε οποιοδήποτε θύμα έχει υποστεί κακοποίηση να μπορεί ένα ολόκληρο σύστημα να πέσει από πάνω του και να το βοηθήσει και να νιώσει καλύτερα αλλά και να γλιτώσει από αυτό που βιώνει», καταλήγει.

Η ιστορία της Β.Χ. που υπέστη ενδοοικογενειακή βία από τη μητέρα της

«Δεν πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας αδύναμο, όλοι έχουμε λόγο, ειδικά όταν φτάνουμε σε μία ηλικία που μπορούμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Β.Χ. που δε θα ξεχάσει ποτέ τη βία και τους ξυλοδαρμούς που είχε υποστεί, από μικρή ηλικία, από τη μητέρα της.

Η κακοποίηση ήταν σχεδόν καθημερινή, απλά και μόνο επειδή η Β.Χ. δεν είχε πάει καλά σε ένα διαγώνισμα στο σχολείο. «Με αφορμή εξωτερικούς παράγοντες η μητέρα μου συνεχώς ξεσπούσε πάνω μου», εξηγεί. Η Β.Χ. κατάλαβε πως αυτό που της συνέβαινε δεν ήταν κάτι «το φυσιολογικό» έπειτα από μία συζήτηση που είχε με έναν σύντροφό της για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

«Η βία που μου ασκούσε η μητέρα μου ήταν καθημερινή, σε βαθμό που ‘χε πάρει τη ζώνη από τον πατέρα μου και με χτυπούσε τόσο άσχημα που την επόμενη μέρα δεν πήγα στο σχολείο. Δεν τολμούσα να μιλήσω. Ο πατέρας μου δε γνώριζε γι’ αυτό που συνέβαινε. Ζητούσα να κάνω δραστηριότητες εκτός σπιτιού για να μην είμαι στο σπίτι. Μέχρι που μία ημέρα ο πατέρας μου σχόλασε νωρίτερα και μας πέτυχε την ώρα που με χτυπούσε. Τότε ήμουν 17 ετών», περιγράφει.

Όλο αυτό σταμάτησε, όταν πέρασε στη σχολή της. Η Β.Χ. κατάφερε να ορθοποδήσει μιλώντας σε φίλες της, και, μάλιστα, στη μητέρα μίας φίλης της που μία μέρα είδε μία μελανιά στο λαιμό της. Τότε διηγήθηκε σε εκείνη τη γυναίκα τι είναι αυτό που βιώνει, και εκείνη την παρότρυνε να μιλήσει.

«Πήγα μία ημέρα στο σπίτι πριν δώσω πανελλαδικές και της είπα ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει όλο αυτό, δεν μπορώ άλλο, θα σηκωθώ να φύγω», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Υπάρχει λόγος να μιλήσεις. Το μήνυμά μου για όλο τον κόσμο είναι ότι πρέπει να μιλάμε για ό,τι μας συμβαίνει», λέει.

Οι ζωές της Η.Σ. και της Κ. Β. μέσα στον εργασιακό εκφοβισμό: «Να μιλάμε»

Η Η.Σ. είναι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, και πριν ένα χρόνο η προϊστμένη της τής επιφύλαξε έναν καθημερινό εργασιακό εφιάλτη. Στην αρχή υπήρχαν υποτιμητικά σχόλια, στη συνέχεια σειρά πήραν οι φωνές και οι εκφοβισμοί. «Μας είχε όρθιους μπροστά από το γραφείο της σαν στρατιωτάκια μισή με μία ώρα και μιλούσε χωρίς να μας αφήνει να κάτσουμε σε καρέκλα, της λέγαμε να καθίσουμε και μας έλεγε όχι. Μπορεί αυτό να κράταγε και 45 λεπτά και 1 ώρα», εξηγεί η Η.Σ., ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που από τις 8 το πρωί που έπιαναν δουλειά μέχρι τις 2 το μεσημέρι δεν τους επέτρεπε να πάνε τουαλέτα.

Μάλιστα, όπως εξηγεί, η συγκεκριμένη προϊσταμένη είχε σπάσει το δάχτυλο μίας εργαζόμενης, πετώντας της ένα τραπέζι στο χέρι. «Θα σου κόψω εγώ τον αέρα, θα πάρεις πόδι από ‘δω μέσα, δεν πρόκειται να ξαναδουλέψεις ποτέ», ήταν μερικές από τις απειλές που δέχτηκε η Η.Σ.

Στην Κ.Β ο προϊστάμενός της στην αρχή της γνωριμίας τους της είχε φανεί φυσιολογικός και συμπαθητικός, ωστόσο δεν άργησε να δείξει την πραγματική του συμπεριφορά.

Τότε είχε φύγει από μία εταιρεία που εργαζόταν για 3 χρόνια και ξεκίνησε τον Αύγουστο στην άλλη εταιρεία. Δεν είχε κλείσει την πρώτη εβδομάδα στο γραφείο, όταν κάποια στιγμή, καθώς μιλάει με έναν συνεργάτη τους στο τηλέφωνο, άρχισε να της φωνάζει: «Πέρασέ μου το τηλέφωνο να του μιλήσω».

Εκείνη την ώρα η Κ.Β. του λέει ότι θα το κάνει σε μισό λεπτό, και. προτού προλάβει να ολοκληρώσει την πρότασή της. ο προϊστάμενός της τής πέταξε το κινητό που κρατούσε στο χέρι από απέναντι, βαρώντας. παράλληλα. το χέρι στο γραφείο, και φωνάζοντας ότι «όταν λέω πέρνα μου το τηλέφωνο, θα μου περνάς το τηλέφωνο». «Εγώ το μόνο που έκανα ήταν ότι γύρισα, τον κοίταξα και είπα: μα μου μιλάει ακόμη. Έφυγα χωρίς να πω κουβέντα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως λέει η Η.Σ. η κακοποίηση μπορεί να προέρχεται από οποιονδήποτε άνθρωπο.

«Είχα φτάσει σε ένα σημείο να νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το μόνο που ήθελα ήταν να πάω στους γονείς μου να με πάρουν αγκαλιά και να κλαίω όλη μέρα, μία γυναίκα 32 χρόνων που έχει φύγει από το σπίτι της από τα 18. Πέρασα τη φάση της ντροπής, της αμφισβήτησης του εαυτού μου», σημειώνει, ενώ προσθέτει ότι στους εργασιακούς χώρους είναι σημαντικό να μπαίνουν όρια. «Να ψάχνουμε να βρούμε να μιλάμε εκεί που, πραγματικά, νιώθουμε ότι τα βγάζουμε από μέσα μας. Κάθε εμπειρία έρχεται στις ζωές μας, γιατί κάτι θα μας διδάξει», καταλήγει.

Ευχαριστίες στην κοινότητα «Υπέροχες Γυναίκες» και στη Μαρία Νεφέλη Χατζηιωαννίδου για τη βοήθεια στο ρεπορτάζ. (Τα αρχικά των γυναικών που μίλησαν είναι αλλαγμένα για λόγους ανωνυμίας).

Ιωάννα Καρδάρα,
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

The post Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Γυναίκες θύματα κακοποίησης μιλούν appeared first on Miss or Madam.

Η μεγαλωμένη σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, Tarana, ακούγοντας τη συμβουλή τη μητέρα της χρησιμοποίησε τον όρο «MeToo», για να καλέσει όσες γυναίκες βίωσαν παρόμοιες εμπειρίες να επικοινωνήσουν μαζί της.

Ήδη από το 2003 η Tarana Burke είχε ιδρύσει τη ΜΚΟ «Just Be» που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη, ενώ ήταν ακτιβίστρια από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Το κάλεσμα της Tarana Burke έγινε μέσω της σελίδας «MeToo» που δημιούργησε στο MySpace. Το σκεπτικό ήταν ότι τα θύματα δεν έπρεπε να αισθάνονται μόνα τους και δεν έπρεπε πια να σιωπούν.

Τα στόματα στην αρχή άνοιξαν διστακτικά ενώ, όσο περνούσε ο καιρός, οι φωνές έγιναν πιο δυνατές. Η αφροαμερικανή ακτιβίστρια οργάνωσε ομιλίες, συναντήσεις με τα υπόλοιπα θύματα, και πορείες κάνοντας τη φράση της να μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο κίνημα με το πέρασμα των ετών.

Το 2017, το «MeToo» ήρθε ξανά στο προσκήνιο όταν, η ηθοποιός Alyssa Milano κατήγγειλε δημόσια τον παραγωγό, Harvey Weinstein, για σεξουαλική παρενόχληση. Τότε κάλεσε όσες γυναίκες είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Αν έχεις βιώσει σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, γράψε ”me too” ως απάντηση σε αυτό το tweet

έλεγε σε ανάρτησή της στο Twitter. Με το tweet της κατάφερε να προσεγγίσει πάνω από 60 χιλιάδες απαντήσεις που, στη συνέχεια, μετατράπηκαν σε συγκλονιστικές μαρτυρίες.

Το κίνημα «MeToo» έγινε η φωνή που ένωσε τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης και στη χώρα μας.

Μόλις μίλησε η Σοφία Μπεκατώρου ανοιχτά για το δράμα που έζησε πριν αρκετά χρόνια, κι άλλες Ελληνίδες αλλά και Έλληνες είπαν «MeToo», και αποκάλυψαν τις δικές τους ιστορίες.

Μίλησαν ανοιχτά για τη βία, τη σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση που βίωσαν, έδωσαν στη δημοσιότητα ονόματα, προχώρησαν σε καταγγελίες, και με μία φωνή δήλωσαν ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι πια αποδεκτές.

Αριθμοί που σοκάρουν: Πόσες γυναίκες πέφτουν θύματα βίας

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το «womensos.gr,» ο ιστότοπος για τη βία κατά των γυναικών, μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.

Μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

Την ίδια στιγμή 40% με 50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας, ενώ 500.000 με 2.000.000 άνθρωποι στον κόσμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκτιμάται ότι διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξαναγκαστική εργασία.

Πού μπορούν να απευθύνονται τα θύματα έμφυλης βίας/σεξουαλικής παρενόχλησης

Οι εργαζόμενοι που υφίστανται τώρα βία ή σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία μπορούν να καταγγείλουν το περιστατικό είτε στον Συνήγορο του Πολίτη που είναι ο αρμόδιος εθνικός φορέας για την καταπολέμηση των διακρίσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εργασία είτε στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) και να προσφύγουν στις αρμόδιες διοικητικές αρχές και στα δικαστήρια.

Οι γυναίκες θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης μπορούν να απευθυνθούν στην τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 και να μιλήσουν με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Οι ειδικοί της γραμμής, τηρώντας το απόρρητο της συμβουλευτικής, προσπαθούν να βοηθήσουν τις γυναίκες να ξεπεράσουν τα τραύματά τους, και να τις ενδυναμώσουν για να πάρουν τις καλύτερες αποφάσεις για το μέλλον τους.

Ωστόσο, καλό είναι να γνωρίζουν οι γυναίκες ότι υπάρχει ολοκληρωμένο Δίκτυο δομών της Γενικής Γραμματείας Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και την ψυχολογική, κοινωνική και νομική στήριξη των γυναικών: 42 Συμβουλευτικά Κέντρα, 20 Ξενώνες Φιλοξενίας και η δωρεάν (μόνο μία εταιρεία έχει αστική χρέωση) 24ωρη τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 είναι πάντα σε λειτουργία, και έτοιμες να υποστηρίξουν γυναίκες- θύματα βίας που θέλουν να σπάσουν τον κύκλο βίας.

Μάλιστα, η λειτουργία των Δομών ενδυναμώθηκε με μία σειρά από συνέργειες:

• Mε την Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρεία για τις απαραίτητες εξετάσεις για την εισαγωγή γυναικών θυμάτων βίας στους Ξενώνες Φιλοξενίας του Δικτύου.
• Με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος για δωρεάν καταλύματα έκτακτης ανάγκης.
• Με το «Χαμόγελο του Παιδιού» για περιστατικά που έχουν παιδιά.
• Με τον ΟΑΕΔ ο οποίος προχώρησε στην τροποποίηση των προγραμμάτων απασχόλησης και επιχειρηματικότητας προκειμένου να στηρίξει τις άνεργες γυναίκες θύματα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας.

Η σεξουαλική βία είναι ποινικό αδίκημα

Οι γυναίκες- θύματα βίας είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι η σεξουαλική βία, ως μορφή έμφυλης βίας, είναι ποινικό αδίκημα για το οποίο πρέπει να προσφεύγουν στην Αστυνομία και στη Δικαιοσύνη, και να το καταγγέλλουν.

Σε περιπτώσεις άμεσης και έκτακτης ανάγκης, τα θύματα πρέπει να καλούν, αμέσως, στην Αστυνομία.

Τα θύματα μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στο isotita.gr και στο womensos.gr.

«Τα έμφυλα στερεότυπα και οι τοξικές νοοτροπίες και αντιλήψεις κατάχρησης εξουσίας αποδομούνται»

«Η κοινωνία είναι περισσότερο έτοιμη από ποτέ. Τα έμφυλα στερεότυπα, οι τοξικές νοοτροπίες και οι αντιλήψεις κατάχρησης εξουσίας αποδομούνται», επισημαίνει μιλώντας στο newsbeast.gr η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για τη Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια, Μαρία Συρεγγέλα.

Αναφερόμενη στις καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο χρονικό διάστημα, τονίζει πως «για πρώτη φορά εκφράστηκαν τόσο μαζικά οι εκδηλώσεις υποστήριξης και συμπαράστασης στα θύματα, μία αντίδραση που αποτελεί αποφασιστικό χτύπημα στη -μέχρι τώρα- κυρίαρχη κουλτούρα του βιασμού και την ανοχή στην έμφυλη βία».

«Eδώ είναι που η Πολιτεία αφουγκράζεται και στέκεται, χειροπιαστά, αρωγός αυτής της σπουδαίας αλλαγής», σημειώνει.

Πηγή: newsbeast.gr

Διάβασε επίσης: Σεξουαλική βία: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα θύματα

Είστε θύματα της ενδοοικογενειακής βίας; Μιλήστε στην αστυνομία!

The post #MeToo: Η φράση που γέννησε ένα παγκόσμιο κίνημα, διώχνοντας μακριά τον φόβο appeared first on Miss or Madam.