Η Ελένη Ζαγγελίδου, Ιατροδικαστής-Προϊσταμένη Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις δυσκολίες που υπάρχουν να αποδειχθεί ιατρικά η σεξουαλική κακοποίηση και σημαντικό είναι -πρόσθεσε- η εξέταση του θύματος μετά από την καταγγελία να μην απέχει χρονικά από το συμβάν, διαφορετικά χάνονται ευρήματα.

Υποστήριξε ότι η βία είναι έμφυλη και από τα δέκα περιστατικά που καλούνται να εξετάσουν οι αρμόδιες αρχές τα επτά αφορούν σε γυναίκες. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα θύματα ώστε να καταφέρουν να καταγγείλουν τα περιστατικά βίας και στην διαδικασία που απαιτείται για τη σύνταξη της ολοκληρωμένης ιατροδικαστικής έκθεσης.

Η σεξουαλική βία σε παγκόσμιο επίπεδο

Ο Λουκάς Αθανασιάδης, Καθηγητής Ψυχιατρικής-Ψυχοσεξουαλικότητας Τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ αναφέρθηκε στην σεξουαλική βία σε παγκόσμιο επίπεδο και επισήμανε ότι βρίσκεται παντού, οι συνέπειες της στα θύματα εκτός από σωματικές είναι και ψυχικές (κατάθλιψη, άγχος και αυτοκτονικές τάσεις).

Πρόσθεσε ότι χρειάζονται πολιτικές πρόληψης, ενημέρωσης, εκπαίδευσης, θεραπευτικής παρέμβασης για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας.

Η σεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά

Η Παρασκευή Τατσιοπούλου, Επικ. Καθηγήτρια Ψυχιατρικής Παιδιού και Εφήβου Τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ επισήμανε ότι όσον αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά οι θύτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από το στενό οικογενειακό, συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον του παιδιού. Πρόσθεσε ότι η απουσία μαρτύρων καθιστά δύσκολο να αποδειχθεί το συμβάν και ελάχιστα περιστατικά μπορεί να φθάσουν στις αρχές.

Διάβασε επίσης: Sextortion: Τι είναι ο σεξουαλικός εκβιασμός και τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς, για να προστατεύσουν τους εφήβους

«Σεξουαλική Βία»

Η εκδήλωση με θέμα η «Σεξουαλική Βία» διοργανώθηκε από την Κοσμητεία της Σχολής Επιστημών Υγείας ΑΠΘ που συγκρότησε την «Επιτροπή Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων».

Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Καθηγητής Νικόλαος Παπαϊωάννου. Την εκδήλωση χαιρέτησαν ο Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας ΑΠΘ, Καθηγητής Θεόδωρος Ι. Δαρδαβέσης, η Καθηγήτρια Δήμητρα Κογκίδου, Πρόεδρος της «Επιτροπή Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τα συχνότερα λάθη των κακοποιημένων γυναικών

Αυξήθηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών

The post Σεξουαλική βία: 7 στα 10 περιστατικά αφορούν γυναίκες appeared first on Miss or Madam.

Το εφετείο της Φλωρεντίας καταδίκασε σήμερα μια 34χρονη σε φυλάκιση 6 ετών και 5 μηνών. Η γυναίκα είχε συνάψει ερωτική σχέση με έναν ανήλικο — τότε 13 ετών — στον οποίο παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα αγγλικών. Όταν το αγόρι έγινε 14 ετών, η καθηγήτρια έμεινε έγκυος και γεννήθηκε ένα αγοράκι, την πατρότητα του οποίου προσφέρθηκε να αναγνωρίσει ο σύζυγός της.

Η 34χρονη καταδικάσθηκε για άσκηση σεξουαλικής βίας σε ανήλικο

Σε αντίθεση με την πρωτοβάθμια δικαστική απόφαση, το εφετείο της Φλωρεντίας αποφάνθηκε ότι ο σύζυγός της – ο οποίος σε πρώτη φάση είχε δώσει το επώνυμό του στο παιδί – δε φέρει καμία ποινική ευθύνη.

Για να καθοριστεί με βεβαιότητα η πατρότητα του παιδιού, οι δικαστικές αρχές είχαν διατάξει τη διενέργεια τεστ DNA. H ιστορία αποκαλύφθηκε όταν ο 14χρονος μίλησε για τον συγκεκριμένο δεσμό με τον προπονητή του σε ομάδα ποδοσφαίρου.

Oι δικαστές της Φλωρεντίας αποφάσισαν, επίσης, ότι η καθηγήτρια θα πρέπει να καταβάλει αποζημίωση ύψους 30.000 ευρώ στον 17χρονο, πλέον, νέο και 20.000 ευρώ στους γονείς του.

Σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, εκτός από τη σωματική βία, η καταδικασθείσα άσκησε και σημαντική ψυχολογική βία, από τη στιγμή που απείλησε επανειλημμένα τον έφηβο ότι, αν χωρίζανε, θα αυτοκτονούσε, ενώ παρακολουθούσε συνεχώς και τη σελίδα του στο Facebook για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε δεσμό και δεν έβγαινε με κάποια συμμαθήτριά του.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Πώς προσεγγίζω το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ανά ηλικία

The post Ιταλία: Μια 34χρονη καταδικάστηκε σε 6ετή φυλάκιση για σεξουαλική βία σε ανήλικο appeared first on Miss or Madam.

Σήμερα, 8 Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αποκτά ένα ξεχωριστό νόημα στην Ελλάδα, το μήνυμα ότι ήρθε η ώρα να «μιλήσουν», να «σπάσουν τη σιωπή».

Η ιστορία της Ε.Σ. που δέχτηκε σεξουαλική κακοποίηση: «Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά, μετά από μια κακοποίηση»

Η Ε.Σ. στα 49 της χρόνια βρήκε τη δύναμη μετά από 17 χρόνια να αποκαλύψει τι συνέβη ένα πρωί στο σπίτι ενός φίλου της, κι αυτό γιατί, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «μέσα από τις κακοποιητικές συμπεριφορές, και αφού είτε τις ξεπεράσεις, είτε όχι, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο απόθεμα δύναμης μέσα σου, και αυτό έχει να κάνει με την επιβίωση». Το περιστατικό που περιγράφει το είχε απωθήσει από την ψυχή και το μυαλό της όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο αναδύθηκε μέσα της μετά τις αποκαλύψεις για σεξουαλικές κακοποιήσεις μέσω του κινήματος #metoo.

Η Ε.Σ. στα 32 της χρόνια κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον φίλο του άντρα με τον οποίο είχε σχέση. Ήταν μία τυπική μέρα που είχε επισκεφθεί τον τότε φίλο της και έπιναν καφέ, εκείνη, αυτός και ένας συνάδελφός του. Το φλερτ από την πλευρά του συναδέλφου του άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονο, επίμονο, παρενοχλητικό.

Η Ε.Σ. προσπάθησε να φύγει, αρνούμενη να συναινέσει σε αυτό που ήθελαν οι δύο άντρες, αλλά ο φίλος της και ο συνάδελφός του την τράβηξαν πίσω στον καναπέ λέγοντας της «έλα θα είναι ωραία». Εκείνη αρνήθηκε επανειλημμένως αλλά οι δύο άντρες δεν την άφησαν. Ο φίλος της τής κράταγε τα χέρια και τα πόδια την ίδια ώρα που ο συνάδελφός του τη βίαζε. «Με έγδυσε και δεν μπορούσα να αντιδράσω, πάγωσα τελείως», περιγράφει.

Μετά από αυτό η Ε.Σ. ένιωθε συνεχώς συναισθήματα ενοχής, ντρεπόταν πάρα πολύ γι’ αυτό που της συνέβη, ρίχνοντας το φταίξιμο σε εκείνη, το έθαψε όσο πιο βαθιά μπορούσε. Για τα επόμενα 5-6 χρόνια η Ε.Σ. έμεινε μόνη της χωρίς να συνάψει ερωτική σχέση με κάποιον άντρα, νιώθοντας, όπως εξηγεί, «σιχαμάρα», ενώ αμφισβητούσε διαρκώς τον εαυτό της, μειώνοντας απίστευτα την αυτοεκτίμησή της, ενώ για τη σεξουαλική της κακοποίηση έχει μιλήσει μόνο σε δύο ανθρώπους.

«Ένιωθα ότι δεν αξίζω ως άνθρωπος και ως γυναίκα, πληγώθηκε και νεκρώθηκε το συναισθηματικό μου κομμάτι».

Στα 37 της αποφάσισε να σπουδάσει συμβουλευτική ψυχολογία, και να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, ώστε να μάθει να στέκεται στα πόδια της, να αντιληφθεί τι αξίζει, και να καταλάβει ότι το φταίξιμο για ό,τι συνέβη τότε το είχε ο βιαστής της.

«Μεγαλώσαμε σε μία εποχή που η πατριαρχία κυριάρχησε και πέρασε και στις γυναίκες αυτό, οπότε είχαμε σύνδρομο ενοχής όλες οι γυναίκες που μπορεί να υποστήκαμε κάτι αντίστοιχο», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι είναι πολύ σημαντικό μετά από κακοποιητικές συμπεριφορές και περιστατικά να δουλεύουμε με τον εαυτό μας μαζί με κάποιον ειδικό, για να μπορεί να είναι λειτουργικός ένας άνθρωπος στις σχέσεις του.

Αυτό που της έδωσε δύναμη ήταν η κόρη της, από αυτό και μόνο άντλησε δύναμη για να συνεχίσει να παλεύει στη ζωή της.

«Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά μετά από μια κακοποίηση, είναι σημαντικό να μη θάψουμε οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό, αλλά να το μοιραστούμε με κάποιον που εμπιστευόμαστε, και μετά σε κάποιον θεραπευτή. Αυτό είναι το μήνυμα που θα έδινα σε μία γυναίκα που έχει περάσει κάτι αντίστοιχο σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν ήταν», τονίζει.

Ειρήνη Μπουντούκη- μοντέλο: «Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν»

Η Ειρήνη Μπουντούκη έπειτα από πολύ κόπο και αγώνα, ώστε να βρει τα πατήματά της νιώθει, πλέον, δυνατή, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που το κατέκτησε εύκολα. Από τα 9 της χρόνια μέχρι τα 13 της κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον σύντροφο της μητέρας της.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι γονείς της στα 8 της χρόνια πήραν διαζύγιο, και μετά από 6 μήνες άρχισε να συγκατοικεί μαζί τους ο σύντροφος της μητέρας της που, πλέον, είναι και σύζυγός της.

Ύστερα από έναν χρόνο συγκατοίκησης άρχισαν οι πρώτες ερωτικές προσεγγίσεις προς το πρόσωπό της. «Να σου κάνω μπάνιο, να σου βάλω και λίγη κρέμα, να σε βάλω για ύπνο, και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτός ο φαύλος κύκλος θα έλεγα σεξουαλικής κακοποίησης, μέχρι τα 13 μου», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Από τότε μέχρι και τα 18 που έφυγε από το σπίτι της μητέρας της η κ. Μπουντούκη ένιωθε μονίμως άγχος και φόβο στην καθημερινότητά της «όχι μόνο για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα, αλλά, κυρίως, γιατί το περιβάλλον που ζούσε ήταν κακοποιητικό».

Η κ. Μπουντούκη όταν ενηλικιώθηκε και πέρασε στη σχολή Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, από την οποία αποφοίτησε, μίλησε τότε για πρώτη φορά σε έναν καθηγητή της για όσα της είχαν συμβεί. Εκείνος την παρότρυνε να μιλήσει και να φύγει από το σπίτι της. Σε όλη αυτήν την ιστορία έπαιξε ρόλο και η σύζυγος του πατέρα της, όπως αναφέρει η κ. Μπουντούκη που τη στήριξε αρκετά μετέπειτα.

Βήμα- βήμα μέσα από την προσωπική της θέληση κατάφερε αυτήν τη στιγμή να είναι καλά, να έχει μία δουλειά που αγαπά, μία οικογένεια που μπορεί να είναι παρούσα και να συμμετέχει σε αυτήν, να μοιράζεται την εμπειρία και τις γνώσεις που έχει αποκομίσει μέσω της συμμετοχής της ως μέντορας στο πρόγραμμα «womentors» να βοηθάει τους ανθρώπους να κάνουν τα δικά τους μικρά βήματα, για να χαμογελάσουν.

Στέλνοντας το δικό της μήνυμα για την ημέρα της Γυναίκας σημειώνει:

«Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν για να έχουμε αυτήν τη στιγμή κεκτημένα, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι γυναίκες δεχόμαστε διακρίσεις λόγω του βιολογικού μας φύλου σε πάρα πολλούς τομείς. Πολλές φορές, ενώ έχουμε την ελευθερία, δεν έχουμε, ακόμη, το δικαίωμα ως άνθρωποι να προσδιοριζόμαστε κοινωνικά όπως εμείς επιθυμούμε, ωστόσο, πάντα αναφερόμενοι στο βιολογικό μας φύλο, έχουμε υποστεί ποικίλες διακρίσεις, οπότε η ημέρα της γυναίκας για ‘μένα είναι αυτό», ενώ προσθέτει ότι πρόκειται για ημέρα τιμής και μνήμης στις γυναίκες της Πίνδου, τις σουφραζέτες, στις μαύρες εργάτριες που μέχρι πριν λίγους αιώνες ήταν δούλοι, σε όλες αυτές τις γυναίκες που καθημερινά προσπαθούν και δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα να συντηρήσουν τους εαυτούς τους να σταθούν στα πόδια τους, να είναι δυνατές, να είναι εργαζόμενες και να είναι αυτάρκεις με όποιες επιλογές κάνουν. «Ο κόσμος αυτός δε χωρίζεται σε στρατόπεδα, γυναίκες κι άντρες, θέλουμε σε όλο αυτό να είμαστε όλοι μαζί», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η ιστορία της Ι.Μ. που δεχόταν ενδοοικογενειακή βία από τον σύζυγό της

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό», αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει η Ι.Μ., έπειτα από την, επί τρία χρόνια, ενδοοικογενειακή βία που δεχόταν.

Η Ι.Μ. διατηρούσε σχέση με έναν άντρα για 11 χρόνια, και στα 28 της αποφάσισε να παντρευτεί. Στην αρχή η βία ήταν λεκτική, ψυχολογική, συναισθηματική, κι όταν έφτασε να σωματοποιηθεί ένα βράδυ μπροστά στους ίδιους της τους γονείς, η Ι.Μ. αποφάσισε να χωρίσει. «Στους καυγάδες μας υπήρχε πάντα ένας έντονος θυμός από την πλευρά του, ήταν πολύ οξύθυμος, έβαζε τις φωνές, κι εγώ πάγωνα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως αναφέρει, έπειτα από μία δύσκολη περίοδο που περνούσε, καθώς είχε χάσει έναν πολύ κοντινό της άνθρωπο, οι καυγάδες με τον σύζυγό της άρχισαν να γίνονται όλο και πιο έντονοι, εκείνος να φωνάζει όλο και περισσότερο, αλλά και να σπάει πράγματα μέσα στο σπίτι.

Ένα βράδυ που ήταν μεθυσμένος, όταν είχε πάει εκείνη στους γονείς της, άρχισε να φωνάζει να βρίζει, να σπάει πράγματα, επιτέθηκε πρώτα σε εκείνη, πήγε να τη χτυπήσει και την έσπρωξε, ενώ, στη συνέχεια, μπήκε στη μέση ο πατέρας της και η μητέρα της, κι άρχισε να τους επιτίθεται.

Τότε η Ι.Μ. αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό και ζήτησε διαζύγιο. Ωστόσο, η κατάσταση δεν έγινε καλύτερη, διότι ο σύζυγός της έγινε ιδιαίτερα επίμονος, στέλνοντάς της υβριστικά μηνύματα, παρακολουθώντας την και παρακαλώντας τη να γυρίσει.

«Τη δύναμη που χρειάστηκα και το θάρρος για να χωρίσω δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να τη βρει κάποια, τη βρήκα γιατί είχα τους γονείς μου και τους φίλους μου δίπλα μου και μπόρεσαν και με στήριξαν», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι η κατάσταση αυτή κράτησε έναν χρόνο, μέχρι που έφτασε στο σημείο να του υποβάλλει μήνυση για ενδοοικογενειακή βία, αλλά και ασφαλιστικά μέτρα.

«Αν μια γυναίκα έχει περάσει αυτό που πέρασα και διαβάσει αυτές τις γραμμές, μπορεί να καταλάβει πόσο άσχημα περνούσα και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις», αναφέρει η Ι.Μ., ενώ τονίζει ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστηρίζουν το άτομο που έχει υποστεί, οποιασδήποτε μορφής, βία και κακοποίηση όπως, επίσης, και να ζητείται η συμβολή ενός ειδικού.

«Αναγνώρισα ότι υπήρξα ένα θύμα κακοποίησης, προσπάθησα να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί ανέχτηκα όλα αυτά που ανέχτηκα.

Με ενδιέφερε να μάθω εγώ πώς ήμουν σε όλο αυτό. Όταν ήμουν μέσα σε αυτόν τον γάμο, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει ψυχολογική βία, λεκτική βία, τι σημαίνει κακοποίηση, τι σημαίνει ενδοοικογενειακή βία, συναίνεση, δεν ήξερα ποιο είναι το δικαίωμά μου ως γυναίκα δεν ήξερα τι είναι λογικό να κάνει ένας άντρας και τι δεν είναι λογικό να κάνει ένας άντρας, δεν είχα έρθει ποτέ σε άμεση γνώση της ύπαρξης αυτών των πιθανών σχέσεων μέσα στην κοινωνία, κι αυτό δεν με βοήθησε να αναγνωρίσω τον εαυτό μου ως ένα τέτοιο θύμα.

Στην επαρχία τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι στην Αθήνα, υπάρχει έντονη πατριαρχία, έντονος σεξισμός, η θέση της γυναίκας δεν είναι ισότιμη, είναι κλειστή κοινωνία, κι αυτό δε βοηθάει καθόλου, δεν έχεις να παλέψεις μόνο με τον θύτη σου, έχεις να παλέψεις και με τον κόσμο που υπάρχει εκεί έξω», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί, έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό. Αν ήμουν μόνη μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξεφύγω. Είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει το κατάλληλο πλαίσιο από την πλευρά είτε της αστυνομίας, είτε των νομικών, είτε των γονιών, είτε του σχολείου, ώστε οποιοδήποτε θύμα έχει υποστεί κακοποίηση να μπορεί ένα ολόκληρο σύστημα να πέσει από πάνω του και να το βοηθήσει και να νιώσει καλύτερα αλλά και να γλιτώσει από αυτό που βιώνει», καταλήγει.

Η ιστορία της Β.Χ. που υπέστη ενδοοικογενειακή βία από τη μητέρα της

«Δεν πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας αδύναμο, όλοι έχουμε λόγο, ειδικά όταν φτάνουμε σε μία ηλικία που μπορούμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Β.Χ. που δε θα ξεχάσει ποτέ τη βία και τους ξυλοδαρμούς που είχε υποστεί, από μικρή ηλικία, από τη μητέρα της.

Η κακοποίηση ήταν σχεδόν καθημερινή, απλά και μόνο επειδή η Β.Χ. δεν είχε πάει καλά σε ένα διαγώνισμα στο σχολείο. «Με αφορμή εξωτερικούς παράγοντες η μητέρα μου συνεχώς ξεσπούσε πάνω μου», εξηγεί. Η Β.Χ. κατάλαβε πως αυτό που της συνέβαινε δεν ήταν κάτι «το φυσιολογικό» έπειτα από μία συζήτηση που είχε με έναν σύντροφό της για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

«Η βία που μου ασκούσε η μητέρα μου ήταν καθημερινή, σε βαθμό που ‘χε πάρει τη ζώνη από τον πατέρα μου και με χτυπούσε τόσο άσχημα που την επόμενη μέρα δεν πήγα στο σχολείο. Δεν τολμούσα να μιλήσω. Ο πατέρας μου δε γνώριζε γι’ αυτό που συνέβαινε. Ζητούσα να κάνω δραστηριότητες εκτός σπιτιού για να μην είμαι στο σπίτι. Μέχρι που μία ημέρα ο πατέρας μου σχόλασε νωρίτερα και μας πέτυχε την ώρα που με χτυπούσε. Τότε ήμουν 17 ετών», περιγράφει.

Όλο αυτό σταμάτησε, όταν πέρασε στη σχολή της. Η Β.Χ. κατάφερε να ορθοποδήσει μιλώντας σε φίλες της, και, μάλιστα, στη μητέρα μίας φίλης της που μία μέρα είδε μία μελανιά στο λαιμό της. Τότε διηγήθηκε σε εκείνη τη γυναίκα τι είναι αυτό που βιώνει, και εκείνη την παρότρυνε να μιλήσει.

«Πήγα μία ημέρα στο σπίτι πριν δώσω πανελλαδικές και της είπα ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει όλο αυτό, δεν μπορώ άλλο, θα σηκωθώ να φύγω», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Υπάρχει λόγος να μιλήσεις. Το μήνυμά μου για όλο τον κόσμο είναι ότι πρέπει να μιλάμε για ό,τι μας συμβαίνει», λέει.

Οι ζωές της Η.Σ. και της Κ. Β. μέσα στον εργασιακό εκφοβισμό: «Να μιλάμε»

Η Η.Σ. είναι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, και πριν ένα χρόνο η προϊστμένη της τής επιφύλαξε έναν καθημερινό εργασιακό εφιάλτη. Στην αρχή υπήρχαν υποτιμητικά σχόλια, στη συνέχεια σειρά πήραν οι φωνές και οι εκφοβισμοί. «Μας είχε όρθιους μπροστά από το γραφείο της σαν στρατιωτάκια μισή με μία ώρα και μιλούσε χωρίς να μας αφήνει να κάτσουμε σε καρέκλα, της λέγαμε να καθίσουμε και μας έλεγε όχι. Μπορεί αυτό να κράταγε και 45 λεπτά και 1 ώρα», εξηγεί η Η.Σ., ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που από τις 8 το πρωί που έπιαναν δουλειά μέχρι τις 2 το μεσημέρι δεν τους επέτρεπε να πάνε τουαλέτα.

Μάλιστα, όπως εξηγεί, η συγκεκριμένη προϊσταμένη είχε σπάσει το δάχτυλο μίας εργαζόμενης, πετώντας της ένα τραπέζι στο χέρι. «Θα σου κόψω εγώ τον αέρα, θα πάρεις πόδι από ‘δω μέσα, δεν πρόκειται να ξαναδουλέψεις ποτέ», ήταν μερικές από τις απειλές που δέχτηκε η Η.Σ.

Στην Κ.Β ο προϊστάμενός της στην αρχή της γνωριμίας τους της είχε φανεί φυσιολογικός και συμπαθητικός, ωστόσο δεν άργησε να δείξει την πραγματική του συμπεριφορά.

Τότε είχε φύγει από μία εταιρεία που εργαζόταν για 3 χρόνια και ξεκίνησε τον Αύγουστο στην άλλη εταιρεία. Δεν είχε κλείσει την πρώτη εβδομάδα στο γραφείο, όταν κάποια στιγμή, καθώς μιλάει με έναν συνεργάτη τους στο τηλέφωνο, άρχισε να της φωνάζει: «Πέρασέ μου το τηλέφωνο να του μιλήσω».

Εκείνη την ώρα η Κ.Β. του λέει ότι θα το κάνει σε μισό λεπτό, και. προτού προλάβει να ολοκληρώσει την πρότασή της. ο προϊστάμενός της τής πέταξε το κινητό που κρατούσε στο χέρι από απέναντι, βαρώντας. παράλληλα. το χέρι στο γραφείο, και φωνάζοντας ότι «όταν λέω πέρνα μου το τηλέφωνο, θα μου περνάς το τηλέφωνο». «Εγώ το μόνο που έκανα ήταν ότι γύρισα, τον κοίταξα και είπα: μα μου μιλάει ακόμη. Έφυγα χωρίς να πω κουβέντα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως λέει η Η.Σ. η κακοποίηση μπορεί να προέρχεται από οποιονδήποτε άνθρωπο.

«Είχα φτάσει σε ένα σημείο να νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το μόνο που ήθελα ήταν να πάω στους γονείς μου να με πάρουν αγκαλιά και να κλαίω όλη μέρα, μία γυναίκα 32 χρόνων που έχει φύγει από το σπίτι της από τα 18. Πέρασα τη φάση της ντροπής, της αμφισβήτησης του εαυτού μου», σημειώνει, ενώ προσθέτει ότι στους εργασιακούς χώρους είναι σημαντικό να μπαίνουν όρια. «Να ψάχνουμε να βρούμε να μιλάμε εκεί που, πραγματικά, νιώθουμε ότι τα βγάζουμε από μέσα μας. Κάθε εμπειρία έρχεται στις ζωές μας, γιατί κάτι θα μας διδάξει», καταλήγει.

Ευχαριστίες στην κοινότητα «Υπέροχες Γυναίκες» και στη Μαρία Νεφέλη Χατζηιωαννίδου για τη βοήθεια στο ρεπορτάζ. (Τα αρχικά των γυναικών που μίλησαν είναι αλλαγμένα για λόγους ανωνυμίας).

Ιωάννα Καρδάρα,
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

The post Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Γυναίκες θύματα κακοποίησης μιλούν appeared first on Miss or Madam.

Η μεγαλωμένη σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά του Μπρονξ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70, Tarana, ακούγοντας τη συμβουλή τη μητέρα της χρησιμοποίησε τον όρο «MeToo», για να καλέσει όσες γυναίκες βίωσαν παρόμοιες εμπειρίες να επικοινωνήσουν μαζί της.

Ήδη από το 2003 η Tarana Burke είχε ιδρύσει τη ΜΚΟ «Just Be» που απευθυνόταν σε έγχρωμες κοπέλες ηλικίας 12-18 ετών οι οποίες είχαν υποστεί βία και χρειάζονταν στήριξη, ενώ ήταν ακτιβίστρια από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Το κάλεσμα της Tarana Burke έγινε μέσω της σελίδας «MeToo» που δημιούργησε στο MySpace. Το σκεπτικό ήταν ότι τα θύματα δεν έπρεπε να αισθάνονται μόνα τους και δεν έπρεπε πια να σιωπούν.

Τα στόματα στην αρχή άνοιξαν διστακτικά ενώ, όσο περνούσε ο καιρός, οι φωνές έγιναν πιο δυνατές. Η αφροαμερικανή ακτιβίστρια οργάνωσε ομιλίες, συναντήσεις με τα υπόλοιπα θύματα, και πορείες κάνοντας τη φράση της να μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο κίνημα με το πέρασμα των ετών.

Το 2017, το «MeToo» ήρθε ξανά στο προσκήνιο όταν, η ηθοποιός Alyssa Milano κατήγγειλε δημόσια τον παραγωγό, Harvey Weinstein, για σεξουαλική παρενόχληση. Τότε κάλεσε όσες γυναίκες είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Αν έχεις βιώσει σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση, γράψε ”me too” ως απάντηση σε αυτό το tweet

έλεγε σε ανάρτησή της στο Twitter. Με το tweet της κατάφερε να προσεγγίσει πάνω από 60 χιλιάδες απαντήσεις που, στη συνέχεια, μετατράπηκαν σε συγκλονιστικές μαρτυρίες.

Το κίνημα «MeToo» έγινε η φωνή που ένωσε τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης και στη χώρα μας.

Μόλις μίλησε η Σοφία Μπεκατώρου ανοιχτά για το δράμα που έζησε πριν αρκετά χρόνια, κι άλλες Ελληνίδες αλλά και Έλληνες είπαν «MeToo», και αποκάλυψαν τις δικές τους ιστορίες.

Μίλησαν ανοιχτά για τη βία, τη σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση που βίωσαν, έδωσαν στη δημοσιότητα ονόματα, προχώρησαν σε καταγγελίες, και με μία φωνή δήλωσαν ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι πια αποδεκτές.

Αριθμοί που σοκάρουν: Πόσες γυναίκες πέφτουν θύματα βίας

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το «womensos.gr,» ο ιστότοπος για τη βία κατά των γυναικών, μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.

Μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

Την ίδια στιγμή 40% με 50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας, ενώ 500.000 με 2.000.000 άνθρωποι στον κόσμο, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκτιμάται ότι διακινούνται παράνομα κάθε χρόνο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξαναγκαστική εργασία.

Πού μπορούν να απευθύνονται τα θύματα έμφυλης βίας/σεξουαλικής παρενόχλησης

Οι εργαζόμενοι που υφίστανται τώρα βία ή σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία μπορούν να καταγγείλουν το περιστατικό είτε στον Συνήγορο του Πολίτη που είναι ο αρμόδιος εθνικός φορέας για την καταπολέμηση των διακρίσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών στην εργασία είτε στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) και να προσφύγουν στις αρμόδιες διοικητικές αρχές και στα δικαστήρια.

Οι γυναίκες θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης μπορούν να απευθυνθούν στην τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 και να μιλήσουν με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Οι ειδικοί της γραμμής, τηρώντας το απόρρητο της συμβουλευτικής, προσπαθούν να βοηθήσουν τις γυναίκες να ξεπεράσουν τα τραύματά τους, και να τις ενδυναμώσουν για να πάρουν τις καλύτερες αποφάσεις για το μέλλον τους.

Ωστόσο, καλό είναι να γνωρίζουν οι γυναίκες ότι υπάρχει ολοκληρωμένο Δίκτυο δομών της Γενικής Γραμματείας Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και την ψυχολογική, κοινωνική και νομική στήριξη των γυναικών: 42 Συμβουλευτικά Κέντρα, 20 Ξενώνες Φιλοξενίας και η δωρεάν (μόνο μία εταιρεία έχει αστική χρέωση) 24ωρη τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 είναι πάντα σε λειτουργία, και έτοιμες να υποστηρίξουν γυναίκες- θύματα βίας που θέλουν να σπάσουν τον κύκλο βίας.

Μάλιστα, η λειτουργία των Δομών ενδυναμώθηκε με μία σειρά από συνέργειες:

• Mε την Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρεία για τις απαραίτητες εξετάσεις για την εισαγωγή γυναικών θυμάτων βίας στους Ξενώνες Φιλοξενίας του Δικτύου.
• Με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος για δωρεάν καταλύματα έκτακτης ανάγκης.
• Με το «Χαμόγελο του Παιδιού» για περιστατικά που έχουν παιδιά.
• Με τον ΟΑΕΔ ο οποίος προχώρησε στην τροποποίηση των προγραμμάτων απασχόλησης και επιχειρηματικότητας προκειμένου να στηρίξει τις άνεργες γυναίκες θύματα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας.

Η σεξουαλική βία είναι ποινικό αδίκημα

Οι γυναίκες- θύματα βίας είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι η σεξουαλική βία, ως μορφή έμφυλης βίας, είναι ποινικό αδίκημα για το οποίο πρέπει να προσφεύγουν στην Αστυνομία και στη Δικαιοσύνη, και να το καταγγέλλουν.

Σε περιπτώσεις άμεσης και έκτακτης ανάγκης, τα θύματα πρέπει να καλούν, αμέσως, στην Αστυνομία.

Τα θύματα μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στο isotita.gr και στο womensos.gr.

«Τα έμφυλα στερεότυπα και οι τοξικές νοοτροπίες και αντιλήψεις κατάχρησης εξουσίας αποδομούνται»

«Η κοινωνία είναι περισσότερο έτοιμη από ποτέ. Τα έμφυλα στερεότυπα, οι τοξικές νοοτροπίες και οι αντιλήψεις κατάχρησης εξουσίας αποδομούνται», επισημαίνει μιλώντας στο newsbeast.gr η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για τη Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια, Μαρία Συρεγγέλα.

Αναφερόμενη στις καταγγελίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο χρονικό διάστημα, τονίζει πως «για πρώτη φορά εκφράστηκαν τόσο μαζικά οι εκδηλώσεις υποστήριξης και συμπαράστασης στα θύματα, μία αντίδραση που αποτελεί αποφασιστικό χτύπημα στη -μέχρι τώρα- κυρίαρχη κουλτούρα του βιασμού και την ανοχή στην έμφυλη βία».

«Eδώ είναι που η Πολιτεία αφουγκράζεται και στέκεται, χειροπιαστά, αρωγός αυτής της σπουδαίας αλλαγής», σημειώνει.

Πηγή: newsbeast.gr

Διάβασε επίσης: Σεξουαλική βία: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα θύματα

Είστε θύματα της ενδοοικογενειακής βίας; Μιλήστε στην αστυνομία!

The post #MeToo: Η φράση που γέννησε ένα παγκόσμιο κίνημα, διώχνοντας μακριά τον φόβο appeared first on Miss or Madam.

Τρία χρόνια έχουν περάσει από τις απανωτές αποκαλύψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για τις παρενοχλήσεις και σεξουαλικές κακοποιήσεις σε ηθοποιούς και παραγωγούς από τον, άλλοτε, ισχυρό άνδρα του Χόλιγουντ, Χάρβι Γουάνστιν, που οδήγησαν στη δημιουργία του κινήματος #MeToo.

Οι καταγγελίες που έκανε η ολυμπιονίκης, Σοφία Μπεκατώρου, στην Ελλάδα, έκαναν κάποιους να μιλούν για το ελληνικό #MeToo, λόγω των όσων ακολούθησαν. Το αν η κατάθεση ψυχής της χρυσής Ολυμπιονίκη θα προκαλέσει τσουνάμι αποκαλύψεων είναι κάτι που μένει να το δούμε, ωστόσο, φαίνεται ότι κοινωνία και πολιτεία άρχισαν να αναλογίζονται, σοβαρά, το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα θύματα, από τη μία, και το πώς να προστατευτούν, από την άλλη. Το προσεχές διάστημα αναμένεται να κατατεθεί, προς κύρωση, στη Βουλή η Σύμβαση 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) για την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. «Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να εργάζεται υπό τον φόβο της βίας και της παρενόχλησης», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για τη Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια, Μαρία Συρεγγέλα.

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Η σεξουαλική κακοποίηση

H σεξουαλική κακοποίηση μπορεί να συμβεί σε διάφορα περιβάλλοντα σύμφωνα με τους ειδικούς, αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν σε κάποιο περιβάλλον ασφάλειας για το θύμα, όπως είναι το σπίτι, υποστηρίζουν οι ειδικοί.

Στον εργασιακό και φιλικό χώρο η κακοποίηση έχει να κάνει με την εξουσία. Πρόκειται για άτομα που αισθάνονται ότι μπορούν να ασκήσουν εξουσία πάνω σε άλλα άτομα, λόγω της θέσης που κατέχουν.

Πώς θα βοηθήσουμε το άτομο που έχει κακοποιηθεί

Όταν ένα τέτοιο περιστατικό γίνει γνωστό, ακόμα και άτομα που έχουν τη διάθεση να βοηθήσουν, πολύ συχνά κάνουν κάποια πολύ συνηθισμένα λάθη.

«Πρέπει να είμαστε δίπλα στο άτομο που έχει κακοποιηθεί, να μην κρίνουμε καθόλου αυτό που συνέβη […], όπως στην περίπτωση της κ. Μπεκατώρου που κάποιοι ρώτησαν γιατί δεν το είπε πιο νωρίς. Ένας άνθρωπος για να αποκαλύψει την κακοποίησή του χρειάζεται πολύ μεγάλη δύναμη. Γιατί ξαναβιώνει όλη αυτήν την κακοποιητική εμπειρία. Αν τον βομβαρδίσουμε με ερωτήσεις δε δείχνουμε ενσυναίσθηση», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ψυχολόγος, Στέλλα Αργυρίου.

«Οι λανθασμένες ερωτήσεις προς ένα άτομο που έχει κακοποιηθεί είναι αυτές που έχουν να κάνουν με τις λεπτομέρειες. “Και γιατί σου συνέβη αυτό; Δεν μπόρεσες να το αποφύγεις;”, “Και πώς το διαχειρίστηκες μετά; Και γιατί δεν το είπες κατευθείαν;”. Δηλαδή, πρόκειται για ερωτήσεις που, ναι μεν, έχουν λογική, αλλά έχουν τη λογική ενός ανθρώπου που δεν έχει βιώσει την κακοποίηση. Εκείνη τη στιγμή το θύμα δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά, και, πιθανότατα, να μην μπορεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να σκεφτεί καθαρά, επειδή περνάει σοβαρό μετατραυματικό στρες», εξηγεί η κ. Αργυρίου και προσθέτει: «Αντίθετα, πρέπει να ακούμε πολύ τα παιδιά μας, πρέπει να είμαστε παρόντες αλλά να μην είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, όπως λένε μερικές φορές. Παρόντες πρέπει να είμαστε. Πρέπει να επιτρέπουμε στο παιδί μας να εκφράζει τα συναισθήματά του, πρέπει να τα σεβόμαστε για να τους μαθαίνουμε την αξιοπρέπεια και το σεβασμό. Επίσης, πρέπει να μάθουμε στα αγόρια μας να σέβονται το “όχι”, και στα κορίτσια μας να το λένε». Η επιστημονική κοινότητα συγκλίνει στην άποψη ότι ένα παιδί που έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση πρέπει να λαμβάνει, το ίδιο και το περιβάλλον, του ψυχολογική υποστήριξη.

«Όταν συνάδελφος υποστεί κακοποίηση, πρέπει να φροντίσουμε να τον υποστηρίξουμε πολύ όταν επιστρέψει στην εργασία. Και πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά. Να μη νιώσει ότι έχει στερηθεί κάτι. Ένα από τα βασικά λάθη που κάνουμε είναι ότι κοιτάζουμε κάπως περίεργα. Είναι πολύ λογικό, αν το σκεφτεί κανείς ανθρώπινα, αλλά θα πρέπει να λείψει από εμάς που είμαστε συνάδελφοι οποιαδήποτε αίσθηση κριτικής, και να μην υπάρχουν αυτά τα βλέμματα που πολλές φορές έχουν να κάνουν με την ικανοποίηση της περιέργειάς μας. Πρέπει να νιώσει ότι τον καταλαβαίνουμε και ότι τον συμπονούμε, και να πούμε σε αυτόν τον άνθρωπο ότι όλο αυτό θα μπορούσε να έχει συμβεί και σε εμάς. Αυτή είναι μία κουβέντα που θέλει το θύμα να την ακούει. Και η αλήθεια είναι ότι δεν έχει πρόσωπο η κακοποίηση», επισημαίνει η κ. Αργυρίου και προσθέτει: «Για να ενθαρρύνουμε κάποιον να μιλήσει, του λέμε πόσο πολύ τον καταλαβαίνουμε, αποφεύγουμε να κρίνουμε τους χειρισμούς του, αποφεύγουμε να επαναλαμβάνουμε τις λέξεις βιασμός, τη λέξη κακοποίηση και αποφεύγουμε, γενικότερα, όλες αυτές τις λέξεις που μπορεί να τον φορτίσουν συναισθηματικά, και του επαναλαμβάνουμε ότι είμαστε δίπλα του. Και ότι μπορεί να πάρει όσο χρόνο θέλει για να το ξεπεράσει. Το περιβάλλον δεν πρέπει ποτέ να εκφράζει αμφισβήτηση. Δηλαδή, δεν πρέπει να κάνουμε ερωτήσεις, όπως είσαι σίγουρος; Συνέβη αυτό; Μήπως δεν κατάλαβες καλά; Αυτές είναι λέξεις κλειδιά που κουμπώνουν, πάλι, το θύμα».

Διάβασε επίσης: Σεξουαλική κακοποίηση παιδιών: Μιλήστε σε κάποιον που εμπιστεύεστε

Η σεξουαλική παρενόχληση

Συμβαίνει, κυρίως, σε γυναίκες σε χώρους όπου ασκείται εξουσία. Τα όρια είναι ακόμη θολά στην Ελλάδα, η ανοχή και η άγνοια των δικαιωμάτων του θύματος σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκονται σε υψηλά ποσοστά. Πολύ συχνά η αμηχανία, η αβεβαιότητα και η ενοχή κυριεύουν το θύμα. Όσο για το εργασιακό περιβάλλον η αντίδραση δεν είναι πάντα η δέουσα κάτι που οφείλεται σε πολλούς παράγοντες.

«Αν δούμε να γίνεται σεξουαλική παρενόχληση μπροστά μας πρέπει να παρεμβαίνουμε. Δυστυχώς, στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι κάτι που βλέπουμε γύρω μας δε μας αγγίζει αλλά μας αγγίζει πάρα πολύ. Μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να το διαχειριστούμε εμείς. Πρέπει αυτός που κάνει τη σεξουαλική παρενόχληση να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό, πρέπει το θύμα να αισθανθεί άνετα και βολικά, να του πούμε ότι δε φταίει καθόλου, και να δείξουμε στον άλλο ότι αυτό που κάνει είναι ανεπίτρεπτο, και ότι δε θα επιτρέψουμε να συμβεί σε κανέναν άλλο. Είναι πολύ σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις να γινόμαστε όλοι μία ομάδα», υπογραμμίζει η κ. Αργυρίου.

Τα επόμενα βήματα της πολιτείας για την προστασία των θυμάτων

Με στόχο την προστασία όλων των προσώπων στον χώρο της εργασίας, ανεξαρτήτως εργασιακού καθεστώτος, και τη στήριξη των εργαζόμενων που έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής βίας, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αναμένεται το προσεχές διάστημα να καταθέσει, προς κύρωση, στη Βουλή τη Σύμβαση 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) για την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας.

Η Σύμβαση αυτή, που αναμένεται να κυρωθεί και από την Ελλάδα, καθορίζει τα πρότυπα για την παρενόχληση και τη βία που σχετίζονται με την εργασία, αποσαφηνίζει σημεία που μέχρι σήμερα αποτελούν γκρίζες ζώνες.

Στο απόσπασμα της Σύμβασης που περιήλθε στη διάθεση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, αναφέρεται ότι τα πρότυπα καλύπτουν φαινόμενα βίας και παρενόχλησης που συμβαίνουν στον χώρο εργασίας, είτε στον χώρο όπου μία εργαζόμενη ή ένας εργαζόμενος κάνει διάλειμμα για φαγητό ή ξεκουράζεται είτε στις εγκαταστάσεις υγιεινής και αποδυτηρίων. Επίσης, καλύπτουν φαινόμενα βίας και παρενόχλησης που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια ταξιδίων που σχετίζονται με την εργασία, εκδηλώσεων ή κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς και περιστατικά βίας που καταγράφονται σε χώρους διαμονής που προσφέρονται από τον εργοδότη, και κατά τις μετακινήσεις προς και από την εργασία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι για τη θέσπιση σχετικής νομοθεσίας, θα γίνει ερμηνεία των διατάξεων της σύμβασης, και, στη συνέχεια, ενσωμάτωσή τους στο ελληνικό δίκαιο.

«Η Σύμβαση αναγνωρίζει τα δικαιώματα όλων σε έναν κόσμο εργασίας απαλλαγμένο από βία και παρενόχληση, και καλύπτει τη βία και την παρενόχληση, όχι μόνο στον χώρο εργασίας, αυτόν καθ’ αυτόν, αλλά και σε κάθε χώρο ή περίσταση που σχετίζεται με την εργασία. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να εργάζεται υπό τον φόβο της βίας και της παρενόχλησης. Η κύρωση της Σύμβασης είναι ιδιαίτερα σημαντική, αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι η βία και η παρενόχληση στην εργασία αποτελεί ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο και στη χώρα μας που πλήττει κατάφωρα την ισότητα των ευκαιριών και το δικαίωμα για αξιοπρεπή και ασφαλή εργασία, και, τελικά, αποτελεί τροχοπέδη στην επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας των φύλων», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για τη Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια, Μαρία Συρεγγέλα.

Όπως τονίζει η κ. Συρεγγέλα, «τα κράτη-μέλη που θα επικυρώσουν τη Σύμβαση -ανάμεσά τους και η Ελλάδα- δεσμεύονται να υιοθετήσουν μία συνολική πολιτική για την αντιμετώπιση της βίας και της παρενόχλησης στην εργασία. Η Σύμβαση απαιτεί από τα κράτη-μέλη αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της βίας και της παρενόχλησης στην εργασία, αλλά και να λάβουν επαρκή μέτρα πρόληψης του φαινομένου. Στα πλαίσια της συνολικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της βίας και της παρενόχλησης στην εργασία θα εξασφαλίζεται ο σχεδιασμός και εφαρμογή προληπτικών και διορθωτικών μέτρων, η στήριξη των θυμάτων, η προστασία όλων των προσώπων στον κόσμο της εργασίας, ανεξάρτητα από το καθεστώς τους, συμπεριλαμβανομένων των ασκούμενων και μαθητευομένων, των εργαζόμενων των οποίων η απασχόληση έχει τερματιστεί, των εθελοντών, των αιτούντων εργασία, αλλά και των εργοδοτών καθώς, επίσης, και η θέσπιση ελεγκτικών μηχανισμών και η επιβολή κυρώσεων. Με την κύρωση της Σύμβασης η ελληνική νομοθεσία θα προσαρμοστεί και θα ενισχυθεί, καλύπτοντας όλες τις απαιτήσεις της σύμβασης».

Πού μπορούν να απευθύνονται τα θύματα

Οι εργαζόμενοι που υφίστανται τώρα βία ή σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία μπορούν να καταγγείλουν το περιστατικό στο ΣΕΠΕ (Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας) και να προσφύγουν στις αρμόδιες διοικητικές αρχές και τα δικαστήρια.

Οι γυναίκες, δε, θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης μπορούν να απευθυνθούν στην τηλεφωνική γραμμή SOS 15900, και να μιλήσουν με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Οι ειδικοί της γραμμής, τηρώντας το απόρρητο της συμβουλευτικής, προσπαθούν να βοηθήσουν τις γυναίκες να ξεπεράσουν τα τραύματά τους, και να τις ενδυναμώσουν, για να πάρουν τις καλύτερες αποφάσεις για το μέλλον τους.

Φαίη Δουλγκέρη / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: ΣΟΚ! Συνελήφθη συνταξιούχος, κατηγορούμενος για σεξουαλική κακοποίηση 300 ανηλίκων

The post Σεξουαλική βία: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα θύματα appeared first on Miss or Madam.