Η σεξουαλικότητα μπορεί να είναι αναπόσπαστη πτυχή της προσωπικότητας κάθε ανθρώπινου οργανισμού, αλλά πολλά κομμάτια της, ακόμα και σήμερα, μπορεί είτε να μας φέρνουν σε άβολη θέση, είτε να μας δυσκολεύει ο χειρισμός τους, όπως η σεξουαλική δραστηριότητα, οι φαντασιώσεις, οι επιθυμίες, ο αυνανισμός, ο σεξουαλικός προσανατολισμός που έχουμε εμείς ή οι γύρω μας.

Παιδικός αυνανισμός

Σ΄ αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με τον παιδικό αυνανισμό που αποτελεί μία πλευρά της παιδικής σεξουαλικότητας που τείνει να δυσκολεύει τους γονείς, οι οποίοι αποφεύγουν πολλές φορές ακόμα και να μιλήσουν για αυτό, διότι υπάρχει μεροληψία γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Στη φυσιολογική ανάπτυξη, όμως, ενός παιδιού εμπεριέχεται και η σεξουαλική του ανάπτυξη.

Ο παιδικός αυνανισμός είναι η αυτο-διέγερση των έξω γεννητικών οργάνων, και αποτελεί ένα φυσιολογικό στάδιο της υγιής ανάπτυξής τους.

Μέσα από αυτήν τη διαδικασία το παιδί γνωρίζει το σώμα του. Η θέα, όμως, ενός παιδιού που χαϊδεύει τα γεννητικά του όργανα ή που τα τρίβει στη καρέκλα προκαλεί αμηχανία, ντροπή ακόμα και θυμό στους γονείς, οι οποίοι δυσανασχετούν για τις πράξεις αυτές των παιδιών τους.

Ο Freud ασχολήθηκε πολύ με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, και μας έδειξε πώς επιδρά στη συμπεριφορά και στη διαμόρφωση του ατόμου. Ο ίδιος πίστευε ότι το παιδί περνά μέσα από μία σειρά εξελικτικών σταδίων, σε κάθε ένα από τα οποία μια διαφορετική ερωτογενής ζώνη είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Στάδια ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης

Όρισε τα στάδια ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης. Το στοματικό στάδιο: έως το 1ο έτος της ηλικίας, το πρωκτικό στάδιο: 2-3 ετών, το φαλλικό στάδιο: 3-7 ετών, το στάδιο της λανθάνουσας σεξουαλικότητας: 7-11 ετών και, τέλος, το γεννητικό στάδιο: στην εφηβεία. Σύμφωνα με τον Freud, αν κάποιος κολλήσει σε κάποιο από αυτά, θα έχει δυσκολίες στην ενήλικη ζωή του.

Ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο που ανήκει το παιδί, η συχνότητα που παρατηρείται ο αυνανισμός αλλάζει.

Τα βρέφη δεν αυνανίζονται σκόπιμα αλλά γίνεται ως πράξη που έχει βρει και του αρέσει.

Τα μικρά παιδάκια έχουν περιέργεια για το σώμα τους και το εξερευνούν, για αυτό και παίζουν και παιχνίδια που περιλαμβάνουν αγγίγματα, όπως «μπαμπάς και μαμά» ή «γιατρός και ασθενής». Μέσα από αυτά τούς επιτρέπεται και η μίμηση ενήλικων συμπεριφορών αλλά και η σωματική εξερεύνηση.

Μεγαλώνοντας, από την ηλικία των έξι ετών και μετά, η αυτοϊκανοποίηση περιορίζεται σε κοινή θέα και γίνεται περισσότερο σε ιδιωτικό επίπεδο.

Τέλος, η απότομη αύξηση των ορμονών στην εφηβεία που συνοδεύεται και από την ερωτική αφύπνιση τοποθετεί τον αυνανισμό ως έναν τρόπο της έκφρασης της σεξουαλικότητάς τους.

Το πώς θα αντιδράσουν οι γονείς και ο περίγυρος στη θέα ενός παιδιού που αυνανίζεται επηρεάζει το παιδί και μπορεί να του δημιουργήσει ενοχές και φόβο χαρακτηριστικής σημασίας για τη μετέπειτα διαμόρφωση της ταυτότητάς του.

Είναι κάποια πράγματα που καλό θα ήταν να τα αποφεύγουν οι γονείς, όπως:

-Να πανικοβάλλονται και να οδηγούνται σε υπερβολικές αντιδράσεις και ποινές.

-Να γίνονται ειρωνικοί.

-Να προσπαθούν απότομα να σταματήσει τον αυνανισμό πιάνοντας τα χέρια του.

-Να του δίνουν την εντύπωση ότι διαπράττει αμαρτία, κάτι κακό και απαγορευμένο.

Οι γονείς οφείλουν να συζητούν και να εξηγούν στα παιδιά τους, να δείχνουν σεβασμό στη σεξουαλικότητά τους και να μην εμπλέκονται σ΄ αυτήν, χωρίς κάποια σοβαρή αιτία.

Ο αυνανισμός μπορεί να αξιοποιηθεί από τους γονείς ως μία ευκαιρία διδασκαλίας για θέματα σεξουαλικής αγωγής και ενθάρρυνσης, ώστε να ανακαλύψουν τα ίδια το σώμα τους, και να τα βοηθήσουν να κατανοήσουν ότι είναι πηγή ευχαρίστησης και μέρος της ανάπτυξής τους, αλλά και ότι είναι μία ιδιωτική, προσωπική διαδικασία.

Οι γονείς θα πρέπει να έχουν κατά νου ότι πολλές φορές τα παιδιά δεν αυνανίζονται μόνο γιατί νιώθουν ευφορία, αλλά επειδή, μέσα από αυτόν, εισπράττουν παρηγοριά, διότι μπορεί να νιώθουν αγχωμένα ή ευάλωτα.

Σε περιπτώσεις υπερβολικού καταναγκαστικού αυνανισμού ή δημόσιου αυνανισμού που το παιδί το συνεχίζει και μετά από τη συζήτηση με τον γονέα ή όταν ο αυνανισμός συνδυάζεται με συμπεριφοριστικές ή συναισθηματικές δυσκολίες, τότε θα πρέπει να ζητηθεί η βοήθεια κάποιου παιδοψυχολόγου ή παιδοψυχίατρου.

Συμπερασματικά, η άγνοια και η προκατάληψη πολλές φορές δημιουργεί αρνητικές αντιδράσεις στους γονείς στη θέα του παιδιού τους που αυνανίζεται, και το αντιμετωπίζουν σαν να έχει παραβατική συμπεριφορά.

Οι γονείς πρέπει να αντιληφθούν ότι όπως αγκαλιάζουν το παιχνίδι, τη διατροφή, την ξεκούραση, την εκμάθηση, την άσκηση ως δραστηριότητες για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών τους, έτσι ένα τέτοιο ορόσημο ανάπτυξης είναι και ο αυνανισμός.

Ας θυμηθούν οι γονείς τη δική τους παιδική ηλικία και ας επαναλάβουν στα δικά τους παιδιά τις θετικές συμπεριφορές που δέχθηκαν από τους γονείς τους.

Ευγενία Φαρμάκη – Ψυχολόγος, Συνεργάτιδα του Χώρου Ψυχοσυναισθηματικής Υγείας: Επίλυση

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο kidsproject.gr

Διάβασε επίσης: Παιδικοί έρωτες και ανάπτυξη της σεξουαλικότητας

The post Παιδικός αυνανισμός: κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης appeared first on Miss or Madam.

«Η Γουίτνεϊ νομίζω ότι ήταν ενοχλημένη από το ομοφυλόφιλο κομμάτι της ζωής της και δεν ήθελε να εκτεθεί», δήλωσε η Ο’ Ντόνελ για τη φημολογούμενη σεξουαλικότητα τής τραγουδίστριας.

Μιλώντας στο podcast «Hot Takes & Deep Dives» η ηθοποιός είπε ότι η πολυβραβευμένη, με «Grammy», μουσικός «συγκρούστηκε» από τις συντηρητικές πολιτιστικές της αξίες και την πολυετή αμφιφυλοφιλία της.

«Είναι δύσκολο στη μαύρη κουλτούρα να αποδεχτούμε την ομοφυλοφιλία. Νομίζω ότι είναι, πολιτισμικά, πιο δύσκολο», είπε η, ανοιχτά, γκέι ηθοποιός για τη Χιούστον – η οποία πέθανε τον Φεβρουάριο του 2012, στα 48 της χρόνια.

«Και η εκκλησία… η Βαπτιστική Εκκλησία έπαιξε ρόλο», πρόσθεσε η Ο’ Ντόνελ, σημειώνοντας το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ θρησκείας και ομοφυλοφιλίας. «Μεγαλώνοντας στην εκκλησία και ψάλλοντας το ευαγγέλιο, [η Χιούστον] νομίζω ότι υπήρχε μεγάλη διαμάχη μ’ αυτό».

Η ηθοποιός υπενθύμισε τη σχέση που είχε η Χιούστον με τη Ρόμπιν Κρόφορντ, λέγοντας ότι όλοι γνώριζαν πως στην πραγματικότητα οι δυο τους ήταν σύντροφοι, και όχι, απλώς, παιδικές φίλες και συνεργάτιδες.

Η Κρόφορντ επιβεβαίωσε τις φήμες για τη «σιωπηλή» σχέση της με τη Χιούστον στα απομνημονεύματά της που δημοσίευσε το 2019 με τίτλο «A Song for You: My Life With Whitney Houston».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Νέα μελέτη για την ομοφυλοφιλία ανατρέπει θεωρίες

The post Ρόζι Ο’ Ντόνελ: Η Γουίτνεϊ Χιούστον «συγκρούστηκε» με τη σεξουαλικότητά της appeared first on Miss or Madam.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η σεξουαλική ενόρμηση υπολείπεται κατά την παιδική ηλικία, και ότι δεν ξυπνά παρά κατά την εφηβεία. Πρόκειται για λάθος με βαριές συνέπειες, γιατί σε αυτό οφείλεται η άγνοια στην οποία βρισκόμαστε, σχετικά με τις θεμελιώδεις καταστάσεις της σεξουαλικής ζωής.

Ζίγκμουντ Φρόιντ

Πολλές φορές οι γονείς θεωρούν, λανθασμένα, ίσως, ότι κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία τα παιδιά είναι ασεξουαλικά όντα τα οποία δεν ενδιαφέρονται για τις ερωτικές διεγέρσεις. Ωστόσο, όπως, πρώτος, διατύπωσε ο Freud, κάθε βρέφος γεννιέται με ένστικτα τα οποία έχουν σαν απαρχή το ερωτικό στοιχείο.

Αν και η επιστήμη της ψυχολογίας έχει προχωρήσει από την αρχική διατύπωση της θεωρίας του, ωστόσο, καθημερινά, οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με συμπεριφορές των παιδιών που μοιάζουν να έχουν ερωτικό κίνητρο, τις οποίες, όμως, δεν μπορούν ή αποφεύγουν να αιτιολογήσουν και να κατανοήσουν, με αποτέλεσμα, πολλές φορές, να τις απαγορεύουν, επειδή δεν γνωρίζουν πώς να τις διαχειριστούν.

Παιδικοί έρωτες: Η πορεία της σεξουαλικότητας

Πριν οριοθετήσουμε την αρχή της σεξουαλικότητας, είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε τις δύο ιδιότητες του φύλου. Το φύλο διαχωρίζεται σε «gender» και σε «sex».

O όρος «gender» αναφέρεται στο κοινωνικό φύλο, και είναι, απόλυτα, συνυφασμένος με τους κοινωνικούς ρόλους του ατόμου αλλά και τα κοινωνικά πρότυπα.

O όρος «sex» αναφέρεται στην κατανόηση του αρσενικού και θηλυκού από το παιδί, μέσα από τη διέγερση των ερωτογενών ζωνών, σε σχέση με ένα αντικείμενο πόθου.

Πότε ξεκινάει η σεξουαλικότητα:

Από τη βρεφική ηλικία, λοιπόν, τα παιδιά νιώθουν τη διέγερση μέσα από τη σχέση τους με τη μητέρα, χωρίς, ωστόσο, να μπορούν να την εξηγήσουν λογικά.

Κατά τη νηπιακή ηλικία, τα παιδιά ανακαλύπτουν τη διέγερση, συνήθως, μετά από ένα τυχαίο γεγονός. Έπειτα, επιδιώκουν τη διέγερση. Πολλές φορές, όμως, οι αναστολές του παιδιού οδηγούν στο καμουφλάρισμα των ερωτικών συμπεριφορών, όπως κοιμούνται μπρούμυτα ή αγγίζουν τα γεννητικά τους όργανα, κατά τη διάρκεια του μπάνιου.

Σε αυτήν την περίοδο είναι αναμενόμενες οι συμπεριφορές αυνανισμού που λαμβάνουν χώρα έως την ηλικία των πέντε ετών.

Από την ηλικία των τριών έως την ηλικία των πέντε ετών το παιδί ανακαλύπτει πως το κοινωνικό φύλο, που γίνεται αντιληπτό μέσα από τις δηλώσεις του γονέα για το παιδί, μπορεί να ταυτιστεί ή να διαφοροποιηθεί από το σεξουαλικό φύλο.

Σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά είναι, κυρίως, αμφιφυλόφιλα, καθώς ακόμη ανακαλύπτουν τι συμβαίνει στο σώμα τους ή στο σώμα άλλων που έχουν το ίδιο κοινωνικό φύλο ή διαφορετικό (αγόρι ή κορίτσι).

Στην ηλικία των έξι ετών τα παιδιά έχουν λάβει τη βασική προδιάθεση για την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό που θα έχουν κατά την ενηλικίωση.

Από τα έξι έως και την αρχή της εφηβείας, τα παιδιά εισέρχονται σε μία «λανθάνουσα περίοδο», κατά την οποία έχουν ανακαλύψει ό,τι θεωρούν αρκετό σχετικά με τη σεξουαλικότητά τους, και αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες, καθώς και την έννοια της φιλίας με άτομα του ίδιου φύλου, ενώ παύουν να ενδιαφέρονται για ερωτικά σεξουαλικά θέματα.

Κατά την εφηβεία επανέρχεται η φάση του πειραματισμού, καθώς λαμβάνουν χώρα οι σεξουαλικές πράξεις, μέσα από τις οποίες θα ολοκληρωθεί, τελικά, η σεξουαλική ταυτότητα του ατόμου.

Διάβασε επίσης:Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εφήβων: ποιος είναι ο ρόλος των γονέων;

Πώς οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη μίας υγιούς ταυτότητας φύλου

Ως γονείς, δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε τα θέματα της σεξουαλικότητας των παιδιών μας. Η άρνηση, η αποφυγή ή η τιμωρία, ωστόσο, μπορεί να λειτουργήσουν αρνητικά στην ανάδειξη της ταυτότητας φύλου.

Έτσι, μπορεί να δημιουργηθούν διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες ή ακαμψίες στην ανάπτυξη των ερωτικών σχέσεων στην ενήλικη ζωή.

Τι μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί:

• Δημιουργήστε ένα ξεκάθαρο πολιτισμικό φύλο, ως αγόρι ή κορίτσι, από τη βρεφική ηλικία.
• Δεχτείτε και κατανοήστε πως οι σεξουαλικές συμπεριφορές ενός νηπίου είναι φυσική εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου.
• Μην τιμωρείτε τις αυνανιστικές συμπεριφορές του παιδιού.
  Εξηγήστε του πως οι συμπεριφορές αυτές είναι προσωπικές, και δώστε του προσωπικό χώρο.
• Σε περιπτώσεις που τύχει να σας δει γυμνούς λειτουργήστε φυσιολογικά, χωρίς τρόμο ή κριτική συμπεριφορά.
• Ακούστε το παιδί και δείξτε του ότι μπορεί να μιλάει ανοιχτά για όσα το απασχολούν ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν νιώθετε άνετα να μιλήσετε για αυτό.

Να θυμάστε:

Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς έχει ανάγκη ένα παιδί. Να θέτει ερωτήματα σε έναν ενήλικα και ο ενήλικας να αισθάνεται ότι αυτά τα ερωτήματα τον επερωτούν και να μην απαντά ό,τι να ’ναι.

Φρανσουάζ Ντολτό

Εμπνευσμένο από το βιβλίο του Αθανάσιου Αλεξανδρίδη, «Παιδικοί Έρωτες»

Διάβασε επίσης: Έρωτας στην εφηβεία: πώς να το διαχειριστούν οι γονείς

The post Παιδικοί έρωτες και ανάπτυξη της σεξουαλικότητας appeared first on Miss or Madam.

Η μεγαλύτερη μελέτη του είδους της υποστηρίζει πως βρήκε νέα στοιχεία ότι τα γονίδια συμβάλλουν στη σεξουαλική συμπεριφορά για την ομοφυλοφιλία, αλλά απορρίπτει τη θεωρία και τα ευρήματα για το μοναδικό «γκέι γονίδιο», που κάποιοι λένε πως είναι ο παράγοντας-κλειδί για την ομοφυλοφιλία.

Η γενετική έρευνα σε DNA από, σχεδόν, 500 χιλιάδες αμερικανούς και βρετανούς ενήλικες προσδιόρισε πέντε γενετικές παραλλαγές που δεν είχαν, προηγουμένως, συνδεθεί με την ομοφυλοφιλία. Οι παραλλαγές αυτές ήταν πιο συχνές σε άτομα που ανέφεραν ότι είχαν σεξουαλικό σύντροφο ίδιου φύλου.

Η ομάδα των ατόμων περιλαμβάνει μερικούς εκ των οποίων οι ερωτικοί σύντροφοι ήταν, αποκλειστικά, του ίδιου φύλου και μερικούς που ανέφεραν, ως επί το πλείστον, ετεροφυλόφιλη συμπεριφορά.

Τι δήλωσαν οι ερευνητές

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι χιλιάδες περισσότερες γενετικές παραλλαγές εμπλέκονται και αλληλεπιδρούν με παράγοντες που δεν κληρονομούνται, αλλά καμία από αυτές δεν προκαλεί τη συμπεριφορά ούτε μπορεί να προβλέψει αν κάποιος θα είναι ομοφυλόφιλος.

Ο Δρ Brendan Zietsch, συν-συγγραφέας της έρευνας από το Πανεπιστήμιο Queensland στην Αυστραλία, δήλωσε ότι αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι παράγοντες σχετίζονται με την ανατροφή ή τον πολιτισμό. «Για παράδειγμα, πιστεύεται ότι οι μη γενετικοί παράγοντες πριν από τη γέννηση, όπως το ορμονικό περιβάλλον στη μήτρα, παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο», είπε στον Guardian.

«Η έρευνα παρέχει τη σαφέστερη, έως τώρα, ματιά στα γενετικά στοιχεία της σεξουαλικής συμπεριφοράς του ίδιου φύλου», δήλωσε ο Benjamin Neale, ψυχιατρικός γενετιστής στο Broad Institute στο Cambridge της Μασαχουσέτης.

«Επίσης, διαπιστώσαμε ότι είναι πραγματικά αδύνατο να προβλέψουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά ενός ατόμου από το γονιδίωμά του. Η γενετική είναι λιγότερο από το ήμισυ αυτής της ιστορίας για τη σεξουαλική συμπεριφορά, αλλά εξακολουθεί να είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει», δήλωσε ο Neale.

Η μελέτη δόθηκε στη δημοσιότητα την Πέμπτη από το περιοδικό Science, και,εδώ και λίγες ώρες, μεταδίδεται, διεθνώς, από τον Τύπο.

Η μελέτη έχει ήδη διχάσει και προκαλεί διαφορετικές αντιδράσεις, ακόμη και από επιστήμονες

Η μελέτη χρηματοδοτήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και άλλους οργανισμούς. Η εφημερίδα “Νew York Times” γράφει πως ακόμη και πριν από τη δημοσίευσή της την Πέμπτη, η μελέτη έχει προκαλέσει συζήτηση και ανησυχία, μεταξύ άλλων, και στο γνωστό ίδρυμα “Broad Institute”.

Αρκετοί επιστήμονες, που είναι μέλη της LGBTQ κοινότητας εκεί, δήλωσαν ότι ανησυχούν ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν να δώσουν πάτημα στους ανθρώπους που επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν την επιστήμη για να ενισχύσουν τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων.

Κάποιοι ήταν μάλιστα και κατά της δημοσίευσής της, φοβούμενοι λάθος ερμηνεία για ένα τόσο περίπλοκο ζήτημα για την επιστήμη αλλά και την κοινωνία. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες γονίδια που επηρεάζουν τη σεξουαλική συμπεριφορά του ιδίου φύλου, και το καθένα παίζει μικρό ρόλο, πιστεύουν οι επιστήμονες.

Η νέα μελέτη διαπίστωσε ότι όλα τα γενετικά αποτελέσματα, πιθανώς, αντιπροσωπεύουν περίπου το 32% του αν κάποιος θα κάνει ομοφυλοφιλικό σεξ

Ωστόσο, οι επικριτές της μελέτης θεωρούν πως ακόμη και η μεθοδολογία της είναι αδύναμη.

Χρησιμοποιώντας μία τεχνική μεγάλων δεδομένων που ονομάζεται συσχέτιση με το γονιδίωμα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι κοινές γενετικές παραλλαγές –οι διαφορές στις αλληλουχίες του DNA– αντιπροσωπεύουν μεταξύ 8% και 25% της σεξουαλικής συμπεριφοράς του ιδίου φύλου. Το υπόλοιπο, έως το 32%, μπορεί να περιλαμβάνει γενετικά αποτελέσματα που δεν μπορούν να μετρήσουν, είπαν.

Οι ερευνητές προσδιόρισαν συγκεκριμένα πέντε γενετικές παραλλαγές που υπάρχουν στα πλήρη γονιδιώματα των ανθρώπων που φαίνεται να εμπλέκονται.

Αυτές οι πέντε περιλαμβάνουν λιγότερο από 1% των γενετικών επιρροών, είπαν. Και όταν οι επιστήμονες προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν γενετικούς δείκτες, για να προβλέψουν πώς οι άνθρωποι σε άσχετα σύνολα δεδομένων περιέγραψαν τη σεξουαλική συμπεριφορά τους, αποδείχτηκε ότι υπήρχαν πολύ λίγες γενετικές πληροφορίες, για να επιτρέψουν μια τέτοια πρόβλεψη.

Ο Neale τόνισε ότι η κλίμακα της επιρροής των μη γενετικών παραγόντων, η πολυπλοκότητα της σεξουαλικής συμπεριφοράς και οι δυσκολίες στην ακριβή μέτρηση του μεγέθους των επιπτώσεων οποιασδήποτε παραλλαγής, σημαίνουν ότι δεν είναι δυνατή η χρήση γενετικών πληροφοριών για να προβλεφθεί αν ένα άτομο θα έχει συντρόφους του ιδίου φύλου.

Η μελέτη παρέχει διάφορες ιδέες

Η μελέτη παρέχει διάφορες ιδέες, συμπεριλαμβανομένης της αλληλοεπικάλυψης μεταξύ της γενετικής προδιάθεσης και της σεξουαλικής συμπεριφοράς ομοφυλοφίλων, αλλά και χαρακτηριστικών, όπως το πόσο ανοιχτός είναι κάποιος σε εμπειρίες, καθώς και η προδιάθεση για προβλήματα ψυχικής υγείας.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας που αναφέρεται στην έκθεση, είναι ένας από τους παράγοντες τον οποίο θίγουν όσοι αντιδρούν με την έκθεση. Οι συγγραφείς αναφέρουν, επίσης, ότι τα ευρήματά τους θέτουν υπό αμφισβήτηση την ιδέα ότι η σεξουαλικότητα υπάρχει σε μία ενιαία κλίμακα.

Επίσης, η μελέτη έχει περιορισμούς, μεταξύ άλλων, ότι βασίζεται, κυρίως, σε άτομα με ευρωπαϊκή καταγωγή, ενώ το ηλικιακό εύρος των συμμετεχόντων δεν αντικατοπτρίζει, πλήρως, αυτό του ευρύτερου πληθυσμού.

Στηρίχθηκε, επίσης, σε συμπεριφορά που αναφέρθηκε από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Η ιδέα ότι η γενετική μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στην έλξη μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου προωθήθηκε το 1993, όταν ο Dean Hamer, επιστήμονας στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ, και η ομάδα του βρήκαν δεσμούς μεταξύ των δεικτών DNA στο χρωμόσωμα Χ και στον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανδρών.

Τα ευρήματα προκάλεσαν σημαντική διαμάχη, με τα μέσα να μεταφράζουν την ανακάλυψη σε «ομοφυλοφιλικό γονίδιο».

Μεταγενέστερες έρευνες έχουν προκαλέσει διαφορετικά, μεταξύ τους, αποτελέσματα, παρόλο που πρόσφατες μελέτες υποστήριξαν τη θεωρία ότι η γενετική διαδραματίζει ρόλο στον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Με πληροφορίες από New York Times/ Guardian/ Associated Press

Διάβασε επίσης: Η ψυχοθεραπεία είναι για τους υγιείς

Πηγή: lifo.gr

The post Νέα μελέτη για την ομοφυλοφιλία ανατρέπει θεωρίες appeared first on Miss or Madam.