«Λίγο πριν από το lockdown, διαγνώστηκα με ΔΕΠΥ ενηλίκων. Ήταν μια πραγματικά δύσκολη στιγμή για μένα γιατί δεν πίστευα ότι μπορεί να πάσχω από κάτι τέτοιο. Νόμιζα ότι απλώς είμαι τεμπέλης, αυτό πίστευα για μένα. Ξέρω ότι είναι λάθος και λυπάμαι που το λέω δυνατά, αλλά αυτό σκέφτηκα. Νόμιζα ότι είμαι αυτό που λένε τεμπέλης», είπε ο Γουίλις.

Μιλώντας στο podcast της Fearne Cotton στο Happy Place, συνέχισε λέγοντας ότι ο ειδικός που του είπε τα νέα του εξήγησε ότι «ήταν η πιο εύκολη διάγνωση στη ζωή μου».

Όταν του είπαν ότι είχε την πάθηση αρχικά του πυροδότησε μια «περίοδο πένθους» παραδέχτηκε ο τραγουδιστής.

«Αν το ήξερα αυτό όταν ήμουν παιδί, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Θα έδινα περισσότερη προσοχή στο σχολείο» είπε.

Ο Ματ είπε ακόμα ότι από τη στιγμή που έμαθε πως πάσχει από ΔΕΠΥ ήταν «απελευθερωτικό» για τον ίδιο, καθώς μπόρεσε να εξηγήσει με τη λογική πολλά γεγονότα που συνέβησαν στη ζωή του.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Κοινωνικές σχέσεις παιδιών με ΔΕΠ-Υ

The post Ο Ματ Γουίλις πίστευε ότι είναι τεμπέλης appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας, Τεοντόρ Μποσέν, του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», ανέλυσαν στοιχεία ιατρικών ιστορικών, χρεών και αυτοκτονιών πολλών ετών στη Σουηδία.

Η μελέτη βρήκε ότι τα άτομα με διαγνωσμένη ΔΕΠΥ έχουν ελαφρώς μόνο μεγαλύτερη τάση -σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό- για δημιουργία δανείων (π.χ. μέσω πιστωτικών καρτών) έως την ηλικία των 30 ετών. Όμως, στη συνέχεια και έως τη μέση ηλικία η τάση αυτή εντείνεται, αν και συχνά τα αιτήματά τους για δάνεια απορρίπτονται από τις τράπεζες, με συνέπεια να εντείνονται τα οικονομικά προβλήματα των ασθενών.

Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ έχουν υπερτετραπλάσια πιθανότητα να κάνουν τραπεζικές υπεραναλήψεις από τον λογαριασμό τους, να μην πληρώνουν διατροφή στον ή στην σύντροφό τους μετά το διαζύγιο, να μην πληρώνουν έγκαιρα τους φόρους τους, τα δίδακτρα των παιδιών τους στο ιδιωτικό σχολείο ή τη δόση του στεγαστικού δανείου τους. Έχουν, επίσης, πάνω από έξι φορές μεγαλύτερη πιθανότητα – σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό – να πτωχεύσουν έως τα 40 τους.

Επίσης, είναι πιθανότερο να αυτοκτονήσουν λόγω των χρεών τους. Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ και με τα μεγαλύτερα χρέη έχουν περίπου τετραπλάσιο κίνδυνο να πεθάνουν από αυτοκτονία, σε σχέση με όσους έχουν ΔΕΠΥ, αλλά όχι πολλά χρέη ή σε σχέση με όσους έχουν πολλά χρέη αλλά όχι ΔΕΠΥ. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους άνδρες, καθώς στις γυναίκες δε διαπιστώθηκε άμεση συσχέτιση ανάμεσα στη διόγκωση των πρόσφατων χρεών και στην αυτοκτονία.

Ακόμη η μελέτη βρήκε ότι όσοι παίρνουν φάρμακα για τη ΔΕΠΥ δεν έχουν καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα, σε σχέση με όσους δεν κάνουν θεραπεία. Οι ερευνητές τόνισαν την ανάγκη να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στις οικονομικές δυσκολίες των ατόμων με ΔΕΠΥ και στο πώς αυτές επηρεάζουν αρνητικά την ψυχική υγεία τους.

«Η παρορμητικότητα που χαρακτηρίζει τη ΔΕΠΥ προδιαθέτει και για αυτοκτονία. Αν κάποιος σε όλη τη ζωή του έχει οικονομικά προβλήματα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα αίσθημα απελπισίας. Η απελπισία, σε συνδυασμό με την παρορμητικότητα, είναι ένας, πραγματικά, κακός συνδυασμός, και μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αυτοκτονίας», δήλωσε ο Μποσέν.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση: https://advances.sciencemag.org/content/6/40/eaba1551

Παύλος Δρακόπουλος

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: ΔΕΠΥ έχει και ο ενήλικας; Δείτε το βίντεο

The post Οι άνθρωποι με ΔΕΠΥ βουλιάζουν ευκολότερα στα χρέη appeared first on Miss or Madam.

Συχνά, παιδιά που δεν έχουν τη διαταραχή μπορεί να εμφανίσουν κάποια μεμονωμένα χαρακτηριστικά της, ως μέρος της φυσιολογικής τους ανάπτυξης.

Επιπλέον, η ΔΕΠΥ ταξινομείται σε τρεις υποκατηγορίες:

1. ΔΕΠΥ, Συνδυασμένος Τύπος,
2. ΔΕΠΥ, με προεξάρχοντα τον Απρόσεκτο Τύπο και
3. ΔΕΠΥ με προεξάρχοντα τον Υπερκινητικό-Παρορμητικό Τύπο.

Επομένως, η κλινική εικόνα των ατόμων με ΔΕΠΥ είναι πολύπλοκη και ανομοιογενής, καθώς παιδιά που βρίσκονται με την ίδια διάγνωση μπορεί να εμφανίζουν διαφορετικά συμπτώματα και να έχουν διαφορετική εικόνα.

Έτσι, λοιπόν, διάφορες εκτιμήσεις υπάρχουν για τη συχνότητα της ΔΕΠΥ, που εμφανίζεται, μάλιστα, διαφορετική από χώρα σε χώρα. Υπολογίζεται ότι κυμαίνεται στο 3-7% των παιδιών, με συχνότερη εμφάνιση στα αγόρια.

Ποια είναι η αιτιολογία της ΔΕΠΥ

Παρόλο που έχει μελετηθεί αρκετά η ΔΕΠΥ, δεν έχει βρεθεί μία ακριβής αιτιολογία. Αναφέρονται γενετικοί παράγοντες (αυξημένη κληρονομικότητα), περιβαλλοντικοί παράγοντες (κάπνισμα και αλκοόλ κατά την κύηση) και νευροβιολογικοί παράγοντες (ο εγκέφαλος των παιδιών με ΔΕΠΥ παρουσιάζει διαφορές από εκείνον των συνομηλίκων τους στη δομή, στον μεταβολισμό και στη λειτουργία συγκεκριμένων περιοχών).

Δεν υπάρχουν μελέτες που να υποστηρίζουν την άποψη ότι η ΔΕΠΥ είναι αποτέλεσμα κακής γονεϊκής μέριμνας ή δυσμενούς οικογενειακού περιβάλλοντος.

Εντούτοις, κάποια χαρακτηριστικά της γονεϊκής μέριμνας, πράγματι, επιδεινώνουν τη ΔΕΠΥ, και αυξάνουν τον κίνδυνο συνοδών διαταραχών. Αντίθετα, θετικές παρεμβάσεις των γονιών είναι πιθανό να βοηθήσουν το παιδί, και να βελτιώσουν, σημαντικά, τη συμπεριφορά του.

Τα συμπτώματα

Ελλειμματική Προσοχή (απροσεξία):

Συχνά τα παιδιά με ΔΕΠΥ δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν και να διατηρήσουν την προσοχή τουςς, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που απαιτούν πνευματική προσπάθεια και δε διεγείρουν το ενδιαφέρον τους (μπορούν, όμως, να συγκεντρωθούν καλύτερα, όταν η δραστηριότητα τούς ενδιαφέρει).

Η προσοχή τους αποσπάται εύκολα, είτε από εξωτερικά ερεθίσματα (ένας θόρυβος, κάποιος που μπαίνει στο δωμάτιο) είτε από εσωτερικές σκέψεις.

Δυσκολεύονται να ακολουθήσουν οδηγίες, δυσκολεύονται να οργανώσουν τις εργασίες τους, ξεχνάνε ή χάνουν, επανειλημμένα, τα προσωπικά τους αντικείμενα.

Χάνουν γρήγορα το ενδιαφέρον τους και μπορεί να εναλλάσσουν δραστηριότητες συχνά, ή απογοητεύονται εύκολα και παρατάνε την προσπάθεια.

Οι παραπάνω δυσκολίες επηρεάζουν άμεσα τη μάθηση και σχετίζονται με αυξημένη συχνότητα μαθησιακών δυσκολιών στα παιδιά με ΔΕΠΥ, αλλά επηρεάζουν και τη λειτουργικότητά τους σε καθημερινές δραστηριότητες.

Υπερκινητικότητα:

Δείχνουν αδυναμία να ρυθμίσουν το επίπεδο της κινητικότητάς τους, ανάλογα με τις κοινωνικές περιστάσεις ή τη δραστηριότητα που εκτελούν. Έτσι, μπορεί να τρέχουν, να σκαρφαλώνουν, να πηδάνε σε χώρους όπου η συμπεριφορά αυτή θεωρείται ακατάλληλη, να κουνούν νευρικά τα άκρα τους, να φλυαρούν ακατάπαυστα, να σηκώνονται συχνά από τη θέση τους, και, πολλές φορές, δείχνουν να αγνοούν τον κίνδυνο, και, έτσι, οδηγούνται σε μικροατυχήματα, συχνότερα από τα άλλα παιδιά.

Παρορμητικότητα:

Έχουν μειωμένο αυτοέλεγχο, με αποτέλεσμα να μιλούν και να ενεργούν προτού σκεφτούν, δυσκολεύονται να περιμένουν τη σειρά τους, διακόπτουν τον συνομιλητή τους ή απαντούν πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση, και απαιτούν άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών τους.

Εκτός από τα βασικά αυτά τρία συμπτώματα, τα παιδιά με ΔΕΠΥ πολύ συχνά (65-70% των περιπτώσεων) αντιμετωπίζουν και δευτερογενείς δυσκολίες:

• διαταραχές λόγου και ομιλίας,
• δυσκολία συντονισμού των κινήσεων,
• μαθησιακές δυσκολίες,
• διαταραχές στον ύπνο,
• χαμηλή αυτοεκτίμηση,
• άγχος,
• διαταραχές της διαγωγής και
• προβλήματα συμπεριφοράς.

Για τη διάγνωση της ΔΕΠΥ δεν αρκεί ένα μόνο σύμπτωμα, αλλά πλήθος συμπτωμάτων που παραμένουν για, τουλάχιστον, 6 μήνες, εκδηλώνονται πριν την ηλικία των 12 ετών και επηρεάζουν την κοινωνικότητα και τη λειτουργικότητα του παιδιού σε όλους τους τομείς (μάθηση, αυτοεξυπηρέτηση, παιχνίδι).

Η διάγνωση πρέπει να γίνεται μετά από εκτενή και πολύπλευρη εκτίμηση από εξειδικευμένο παιδίατρο ή παιδοψυχίατρο, με απαραίτητη τη συνεργασία και συλλογή πληροφοριών από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς των παιδιών.

Διάβασε επίσης: Ο ρόλος του παιδοψυχολόγου. Το πότε, το πώς και το γιατί

Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ ζωηρότητας και ΔΕΠΥ

Όλα τα παιδιά είναι, κάποιες φορές, απρόσεκτα και ζωηρά, καθώς τα υψηλά επίπεδα δραστηριότητας και τα σύντομα διαστήματα προσοχής είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της παιδικής ηλικίας για τα περισσότερα, ιδίως τα μικρά.

Στη ΔΕΠΥ, όμως, τα χαρακτηριστικά αυτά παρουσιάζονται με ακραίες μορφές, προκαλούν προβλήματα στο σπίτι και στο σχολείο, ταλαιπωρούν το παιδί από πολύ μικρή ηλικία και εμποδίζουν την καθημερινή του λειτουργικότητα.

Μία από τις βασικές διαφορές ανάμεσα σε ένα ζωηρό παιδί και σε ένα παιδί με ΔΕΠΥ είναι η ικανότητά του να ελέγχει την κινητική δραστηριότητα, ανάλογα με τις περιστάσεις.

Για παράδειγμα, ένα ζωηρό παιδί μπορεί να περιορίσει την κινητικότητά του μέσα στη σχολική τάξη, χωρίς να δυσκολευτεί ιδιαίτερα. Ένα παιδί με ΔΕΠΥ, όμως, δυσκολεύεται να μείνει ήσυχο και σε περιστάσεις που γνωρίζει ότι πρέπει. Ακόμα και αν τα καταφέρει, θα είναι για σύντομο χρονικό διάστημα και με πολύ κόπο, μπορεί να κουνά νευρικά τα άκρα του καθώς κάθεται ή να ιδρώνει και να δείχνει άβολα, και, έπειτα, να βρίσκεται σε υπερ-διέγερση.

Μία άλλη διαφορά είναι η ποιότητα της κινητικότητας των παιδιών με ΔΕΠΥ.

Σε ποσοστό 30% έως 60% τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην αδρή και στη λεπτή κινητικότητα, με αποτέλεσμα να πέφτουν ή να κάνουν ζημιές, να δυσκολεύονται σε δραστηριότητες, όπως το ποδήλατο, το κούμπωμα κουμπιών, το δέσιμο κορδονιών, η χρήση ψαλιδιού, η ζωγραφική κ.ά.

Επίσης, ένα βασικό συνοδό πρόβλημα των παιδιών με ΔΕΠΥ είναι η δυσκολία στον λόγο και στην ομιλία.

Συχνά, εμφανίζουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη λόγου και, ίσως, παρουσιάσουν προβλήματα στον φωνολογικό και συντακτικό τομέα. Ανάλογες δυσκολίες δεν εντοπίζονται, συνήθως, σε ζωηρά παιδιά.

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζουν διαταραχές του ύπνου, σε μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ό,τι τα ζωηρά παιδιά, όπως μικρή διάρκεια ύπνου, έντονες κινήσεις κατά τον ύπνο, άπνοιες.

Τέλος, τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι πιο συχνά ευερέθιστα και ευέξαπτα από τα ζωηρά παιδιά.

Η αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις πολλές απαιτήσεις του περιβάλλοντος, και οι συνεχείς παρατηρήσεις που δέχονται, πυροδοτούν εκρήξεις θυμού ή επιθετικής συμπεριφοράς πιο συχνές σε σχέση με τα συνομήλικα ζωηρά παιδιά.

Οι γονείς και οι παιδαγωγοί μικρών παιδιών συχνά δυσκολεύονται να διακρίνουν πότε η συμπεριφορά ενός παιδιού αποκλίνει από την προσδοκώμενη για την ηλικία του, και πότε είναι φυσιολογική.

Κατά την προσχολική ηλικία, η αυξημένη κινητική δραστηριότητα, η παρορμητική συμπεριφορά και η περιορισμένη διάρκεια συγκέντρωσης θεωρούνται φυσιολογικά αναπτυξιακά χαρακτηριστικά. Επομένως, στην υποψία ύπαρξης ΔΕΠΥ οι γονείς οφείλουν να το συζητήσουν με τους παιδαγωγούς, και να αναζητήσουν εκτίμηση από εξειδικευμένο παιδίατρο ή παιδοψυχίατρο.

Διάβασε επίσης: Λογοθεραπεία: πότε είναι απαραίτητη και πώς μπορεί να βοηθήσει το παιδί

Διάβασε επίσης: ΔΕΠΥ έχει και ο ενήλικας; Δείτε το βίντεο

Βιβλιογραφία:
Αλεξάνδρου,Σ (2009) Διάσπαση προσοχή – μύθοι και πραγματικότητες, Εργοθεραπεία (επίσημο περιοδικό του Συλλόγου Ελλήνων Εργοθεραπευτών) τεύχος 39.
Κάκουρος,Ε. & Μανιαδάκη,Κ (2012) Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα, θεωρητικές προσεγγίσεις & θεραπευτική αντιμετώπιση, Gutenberg.
Κούρτη,Ε. (2007) Διαταραχές Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα, μέρος Α΄, Εργοθεραπεία (επίσημο περιοδικό του Συλλόγου Ελλήνων Εργοθεραπευτών) τεύχος 30.
American Psychiatric Association (2013) Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition

Διαδίκτυο:
Ελληνική Εταιρεία Μελέτης ΔΕΠΥ adhd.gr

The post Τι είναι η ΔΕΠΥ και σε τι διαφέρει από τη ζωηράδα; appeared first on Miss or Madam.

Περιλαμβάνει τις ιστορίες, φωτογραφίες και τα σκίτσα που έστειλαν οι ίδιοι οι ενήλικες με ΔΕΠΥ, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση του ADHD Hellas, για συγγραφή του Ημερολογίου του ΔΕΠΥτη.

Θέλουμε να αναδείξουμε πως η ΔΕΠΥ είναι συχνή, συμβαίνει σε πολλούς, δημιουργεί δυσκολίες στις σχέσεις και τη ζωή μας, παρερμηνεύει συμπεριφορές κι οδηγεί αρκετούς σε αδιέξοδο.

Μιλάμε για τη ΔΕΠΥ μας, την κάνουμε κατανοητή στο περιβάλλον μας και δεν ντρεπόμαστε για τη διαφορετικότητά μας.

Διάβασε επίσης: Εργοθεραπεία, Λογοθεραπεία, Ειδική Διαπαιδαγώγηση

Φωτογραφία από pixabay

The post ΔΕΠΥ έχει και ο ενήλικας; Δείτε το βίντεο appeared first on Miss or Madam.