Η βία κατά των γυναικών λαμβάνει διάφορες μορφές: σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, οικονομική και διαδικτυακή. Τα στοιχεία δείχνουν την ανησυχητική της διάσταση:

• 1 στις 3 γυναίκες παγκοσμίως έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της, συνήθως από σύντροφο ή πρώην σύντροφο (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας – WHO).
• Το 35% των γυναικών έχει βιώσει βία από οικείο σύντροφο ή σεξουαλική βία από άλλον άνδρα.
• Κάθε χρόνο, περίπου 87.000 γυναίκες δολοφονούνται παγκοσμίως – σχεδόν οι μισές από αυτές από συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους.
• Σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το 22% των γυναικών έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία από σύντροφο (European Union Agency for Fundamental Rights).

Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών – Ποιες είναι οι μορφές βίας και πώς πραγματοποιούνται;

Η βία κατά των γυναικών μπορεί να λάβει διάφορες μορφές και να εκδηλωθεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα:

-Χτυπήματα, τραυματισμοί ή απειλές βίας, συχνά μέσα στην οικογένεια.
-Βιασμοί, ανεπιθύμητες σεξουαλικές πράξεις και σεξουαλική παρενόχληση σε δημόσιους ή επαγγελματικούς χώρους.
-Ταπείνωση, εκφοβισμός, απειλές και κοινωνική απομόνωση.
-Έλεγχος οικονομικών πόρων, απαγόρευση εργασίας ή εκμετάλλευση.
-Παρενόχληση, διαρροή προσωπικών δεδομένων, εκβιασμός.

Οι περισσότερες περιπτώσεις βίας συμβαίνουν μέσα σε στενές σχέσεις, με τα θύματα να δυσκολεύονται να σπάσουν τον κύκλο λόγω φόβου, ενοχής ή κοινωνικών πιέσεων.

Διάβασε επίσης: Αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας κατά 60% πανευρωπαϊκά

Γιατί συμβαίνει;

Η βία κατά των γυναικών προκύπτει από βαθιά ριζωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και ανισότητες μεταξύ των φύλων. Παράγοντες όπως η πατριαρχία, οι προκαταλήψεις, η ανεπαρκής εκπαίδευση και οι στερεοτυπικές αντιλήψεις συμβάλλουν στη διαιώνισή της.

Πώς μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε;

-Η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση γύρω από το θέμα είναι το πρώτο βήμα για την αλλαγή. Ενισχύστε τις καμπάνιες ενημέρωσης σε σχολεία, κοινότητες και εργασιακούς χώρους.

-Παροχή ασφαλών χώρων, όπως ξενώνες φιλοξενίας, τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης (π.χ. στην Ελλάδα το 15900) και πρόσβαση σε νομική και ψυχολογική βοήθεια.

-Προώθηση της ισότητας των φύλων μέσω της εκπαίδευσης και των μέσων ενημέρωσης.

-Αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων κατά της βίας και αυστηροποίηση των ποινών για τους δράστες.

-Ενίσχυση της πρόσβασης των γυναικών στην εκπαίδευση, την οικονομική ανεξαρτησία και τη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Ένα μήνυμα ελπίδας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών δεν είναι μόνο ευθύνη των θυμάτων. Είναι ευθύνη όλων μας. Ενημερώνοντας, καταγγέλλοντας περιστατικά βίας και στηρίζοντας τα θύματα, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες ζουν ελεύθερες από φόβο και κακοποίηση.

Ας κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί, όχι μόνο σήμερα αλλά κάθε μέρα, μέχρι να τερματίσουμε αυτό το φαινόμενο.

Διάβασε επίσης: Σεξουαλική βία: 7 στα 10 περιστατικά αφορούν γυναίκες

The post Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών: Ένα Παγκόσμιο Κάλεσμα για Δράση appeared first on Miss or Madam.

Η Ελένη Ζαγγελίδου, Ιατροδικαστής-Προϊσταμένη Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις δυσκολίες που υπάρχουν να αποδειχθεί ιατρικά η σεξουαλική κακοποίηση και σημαντικό είναι -πρόσθεσε- η εξέταση του θύματος μετά από την καταγγελία να μην απέχει χρονικά από το συμβάν, διαφορετικά χάνονται ευρήματα.

Υποστήριξε ότι η βία είναι έμφυλη και από τα δέκα περιστατικά που καλούνται να εξετάσουν οι αρμόδιες αρχές τα επτά αφορούν σε γυναίκες. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα θύματα ώστε να καταφέρουν να καταγγείλουν τα περιστατικά βίας και στην διαδικασία που απαιτείται για τη σύνταξη της ολοκληρωμένης ιατροδικαστικής έκθεσης.

Η σεξουαλική βία σε παγκόσμιο επίπεδο

Ο Λουκάς Αθανασιάδης, Καθηγητής Ψυχιατρικής-Ψυχοσεξουαλικότητας Τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ αναφέρθηκε στην σεξουαλική βία σε παγκόσμιο επίπεδο και επισήμανε ότι βρίσκεται παντού, οι συνέπειες της στα θύματα εκτός από σωματικές είναι και ψυχικές (κατάθλιψη, άγχος και αυτοκτονικές τάσεις).

Πρόσθεσε ότι χρειάζονται πολιτικές πρόληψης, ενημέρωσης, εκπαίδευσης, θεραπευτικής παρέμβασης για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας.

Η σεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά

Η Παρασκευή Τατσιοπούλου, Επικ. Καθηγήτρια Ψυχιατρικής Παιδιού και Εφήβου Τμήματος Ιατρικής ΑΠΘ επισήμανε ότι όσον αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά οι θύτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονται από το στενό οικογενειακό, συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον του παιδιού. Πρόσθεσε ότι η απουσία μαρτύρων καθιστά δύσκολο να αποδειχθεί το συμβάν και ελάχιστα περιστατικά μπορεί να φθάσουν στις αρχές.

Διάβασε επίσης: Sextortion: Τι είναι ο σεξουαλικός εκβιασμός και τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς, για να προστατεύσουν τους εφήβους

«Σεξουαλική Βία»

Η εκδήλωση με θέμα η «Σεξουαλική Βία» διοργανώθηκε από την Κοσμητεία της Σχολής Επιστημών Υγείας ΑΠΘ που συγκρότησε την «Επιτροπή Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων».

Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Καθηγητής Νικόλαος Παπαϊωάννου. Την εκδήλωση χαιρέτησαν ο Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας ΑΠΘ, Καθηγητής Θεόδωρος Ι. Δαρδαβέσης, η Καθηγήτρια Δήμητρα Κογκίδου, Πρόεδρος της «Επιτροπή Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τα συχνότερα λάθη των κακοποιημένων γυναικών

Αυξήθηκαν τα περιστατικά σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών

The post Σεξουαλική βία: 7 στα 10 περιστατικά αφορούν γυναίκες appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Κάθριν Ρέκτο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Northwestern στο Σικάγο, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση σε καρδιολογικό συνέδριο της American Heart Association στο Ντάλας, ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 4.300 άτομα.

Διάβασε επίσης: Πάνω από 2000 κλήσεις για ενδοοικογενειακή βία στη γραμμή «SOS 15900» to 2022

Αυξημένος ο καρδιαγγειακός κίνδυνος για τις νέες γυναίκες που βίωσαν βία – Η μελέτη

Μεταξύ άλλων, η έρευνα βρήκε ότι έστω και μία εμπειρία κακοποίησης κατά το τελευταίο έτος είχε ως αποτέλεσμα το θύμα να κάνει στη συνέχεια μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ, να καπνίζει περισσότερο και να έχει μεγαλύτερη πιθανότητα για κατάθλιψη.

Η εμπειρία συντροφικής ή οικογενειακής βίας σχετιζόταν με μεγαλύτερο κατά τουλάχιστον 34% κίνδυνο για καρδιαγγειακό περιστατικό και 30% για πρόωρο θάνατο οποιασδήποτε αιτιολογίας. Αν τα περιστατικά βίας ήταν πάνω από ένα κατά το προηγούμενο έτος, τότε η αύξηση του κινδύνου πρόωρου θανάτου ήταν 34% αν ο θύτης ήταν σύντροφος ή γνωστός και 59% αν ήταν μέλος της οικογένειας.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (CDC) των ΗΠΑ, ως βία θεωρείται οποιαδήποτε σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική ή ψυχική κακοποίηση ή επιθετικότητα που συμβαίνει στο πλαίσιο μιας ερωτικής σχέσης ή γάμου από πρώην ή νυν σύντροφο/σύζυγο, με την πρόθεση να προξενηθεί βλάβη ή να ασκηθεί έλεγχος στον άλλο.

Πάνω από 43 εκατομμύρια γυναίκες και 38 εκατομμύρια άνδρες στις ΗΠΑ έχουν βιώσει επιθετικότητα τουλάχιστον σε ψυχολογικό επίπεδο από τον/την σύντροφο τους στη διάρκεια της ζωής τους. Πιο ευάλωτες είναι οι γυναίκες 18 έως 34 ετών που εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά τέτοιας βίας.

«Αυξάνονται οι ενδείξεις ότι η βία από σύντροφο, ένα σημαντικό ψυχικό και σωματικό τραύμα, συνδέεται με αρνητικές καρδιαγγειακές επιπτώσεις. Η νέα μελέτη μας που παρακολούθησε τους συμμετέχοντες σε βάθος σχεδόν 30 ετών, ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει αυτή τη συσχέτιση», δήλωσε η Ρέκτο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Αυξημένος ο καρδιαγγειακός κίνδυνος για τις νέες γυναίκες που βίωσαν βία appeared first on Miss or Madam.

Επίσης, τα παιδιά με αναπηρία βιώνουν υψηλότερα ποσοστά διά ζώσης και διαδικτυακού εκφοβισμού («μπούλινγκ»), με το 38% να υφίσταται κάτι τέτοιο από τους συμμαθητές ή συνομηλίκους τους (χτυπήματα, προσβολές, απειλές, κοινωνική απομόνωση κ.ά.). Ιδιαίτερα ευάλωτα στη βία είναι τα παιδιά με γνωστικά ή μαθησιακά προβλήματα, όπως Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) ή διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στα «ανησυχητικά υψηλά» επίπεδα βίας κατά των παιδιών με αναπηρίες

Οι ερευνητές από τη Βρετανία (Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Λιντς), τις ΗΠΑ (Πανεπιστήμιο Κολούμπια Νέας Υόρκης) και την Κίνα (Κανονικό Πανεπιστήμιο Πεκίνου), με επικεφαλής την καθηγήτρια Τζέιν Μπάρλοου της Οξφόρδης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα Παιδικής και Εφηβικής Υγείας «The Lancet Child & Adolescent Health», τόνισαν ότι οι κυβερνήσεις και οι ειδικοί πρέπει να διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για να δώσουν ένα τέλος στα «ανησυχητικά υψηλά» επίπεδα βίας κατά των παιδιών με αναπηρίες.

Η μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση), η πιο ολοκληρωμένη του είδους της, μέχρι σήμερα, αξιολόγησε δεδομένα από 98 έρευνες που αφορούσαν σχεδόν 17 εκατομμύρια άτομα ηλικίας 0-18 ετών και πραγματοποιήθηκαν από το 1990 έως το 2020 σε 25 χώρες.

Διαπιστώθηκε ότι η συχνότητα βίας είναι ελαφρώς μεγαλύτερη για τα παιδιά με νοητική καθυστέρηση (34%) και γνωστικές ή μαθησιακές δυσκολίες (33%), σε σχέση με εκείνα που έχουν αναπηρία σχετιζόμενη με κάποια από τις αισθήσεις τους (27%), σωματική-κινητική αναπηρία (26%) ή χρόνια πάθηση (21%). Οι δύο πιο συχνές μορφές βίας είναι η συναισθηματική και η σωματική (περίπου στο ένα τρίτο των παιδιών), ενώ ένα στα πέντε παιδιά με αναπηρία νιώθει παραμελημένο ή εγκαταλειμμένο, και ένα στα δέκα έχει βιώσει σεξουαλική βία.

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία

«Τα ευρήματά μας αποκαλύπτουν απαράδεκτα και ανησυχητικά ποσοστά βίας ενάντια στα παιδιά με αναπηρίες, τα οποία δεν είναι δυνατό να αγνοηθούν. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να προστατεύονται από τη βία, η οποία έχει μακροχρόνιες κοινωνικές, οικονομικές και επιπτώσεις υγείας, μεταξύ άλλων τη συχνότερη εγκατάλειψη του σχολείου, τις χειρότερες εργασιακές προοπτικές και τον μεγαλύτερο κίνδυνο ψυχικής νόσου και χρόνιων παθήσεων αργότερα στη ζωή», δήλωσε η δρ Μπάρλοου.

Εκτιμάται ότι περίπου 291 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι -το 11% του παγκόσμιου πληθυσμού έως 18 ετών- εμφανίζουν νοητική καθυστέρηση, απώλεια όρασης ή ακοής, επιληψία κ.ά., ενώ πολλά περισσότερα έχουν άλλες σωματικές και νοητικές αναπηρίες, συχνά φέρνοντας το βάρος του στίγματος και των διακρίσεων εναντίον τους, κατάσταση που επιδεινώνεται σε περίπτωση φτώχειας και κοινωνικής απομόνωσης.

Σε σχέση με τις χώρες υψηλού εισοδήματος στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τα παιδιά με αναπηρίες στις φτωχότερες χώρες της Αφρικής, Μέσης Ανατολής και Νότιας Αμερικής βιώνουν μεγαλύτερα ποσοστά βίας, λόγω ασθενούς δικτύου υποστήριξης, μικρότερης νομικής προστασίας, πιο έντονης προκατάληψης και τάσης στιγματισμού, καθώς και μεγαλύτερης ανοχής της κοινωνίας στη βία γενικότερα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Θεσμοθέτηση του προσωπικού βοηθού με αμοιβή από το κράτος

The post Ένα στα τρία παιδιά με αναπηρία παγκοσμίως έχει υποστεί κάποιου είδους βία στη ζωή του appeared first on Miss or Madam.

Μέχρι σήμερα, το 2021, 13 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί και χιλιάδες έχουν κακοποιηθεί από εκείνους που, υποτίθεται, τις αγαπούσαν!

«Μη με αφήσεις ποτέ»: Το video της «Lacta» συγκινεί και αφυπνίζει

Η ιστορία ξεκινάει με ένα πολύ όμορφο και ερωτευμένο ζευγάρι να ζει ανέμελo τον ;eρωτά τους, ώσπου παίρνουν την απόφαση να συγκατοικήσουν. Τότε η ζήλια, η αρνητικότητα και οι παραλογισμοί εμφανίζονται, και η σχέση τους μετατρέπεται σε τοξική με καθημερινή ψυχολογική, λεκτική βία και κακοποίηση, ώσπου αυτή η ιστορία αγάπης μετατρέπεται σε έγκλημα!

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Ιωάννα Παλιοσπύρου: Όλα τα θύματα βίας και οι κακοποιημένες γυναίκες να βρουν στο πρόσωπό μου την ελπίδα

8 λόγοι για τους οποίους δεν μπορείτε να μετατρέψετε μια τοξική σχέση σε υγιή

The post “Μη με αφήσεις ποτέ”: Μια συγκλονιστική ιστορία από τη «Lacta» appeared first on Miss or Madam.

Οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας έχουν αυξηθεί σε όλον τον κόσμο, με πρόσφατες μελέτες να δείχνουν ότι η πανδημία μπορεί να έχει επιδεινώσει τα πράγματα.

Στο τέλος του 2020, με την πανδημία, ωστόσο, να βρίσκεται μόλις στα μισά της, οι ειδικοί ανέφεραν ότι η κοινωνική και οικονομική πίεση έφεραν ως αποτέλεσμα την απότομη αύξηση των γυναικοκτονιών ενδοοικογενειακής βίας, σύμφωνα με το «NBC News».

«Πώς να χτυπήσεις μία γυναίκα, χωρίς να το ξέρει κανείς»

Περαιτέρω έρευνα, από τον περασμένο Μάρτιο έως τον Αύγουστο, αποκάλυψε ότι οι άνθρωποι γκούγκλαραν συγκεκριμένες και ανησυχητικές φράσεις που σχετίζονται με επιθέσεις σε γυναίκες. Σύμφωνα με μία μελέτη στο «The Journal of General Psychology», η φράση «Πώς να χτυπήσεις μία γυναίκα, χωρίς να το ξέρει κανείς» αναζητήθηκε από το Google 163 εκατομμύρια φορές – αύξηση 31% σε σύγκριση με το 2019, σύμφωνα με το «MSNBC».

Η φράση: «Θα τη σκοτώσω όταν φτάσει στο σπίτι», αναζητήθηκε 178 εκατομμύρια φορές, ενώ η φράση «πώς να ελέγξεις τη γυναίκα σου» αναζητήθηκε 165 εκατομμύρια φορές. Η τελευταία αναζήτηση σημείωσε 67% αύξηση σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Παρόλο που δεν είναι σαφές το φύλο των ανθρώπων που αναζητούν αυτές τις φράσεις, το ποσοστό βίας έναντι των γυναικών δείχνει ότι τα θύματα, συντριπτικά, στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις, είναι γυναίκες.

Αντίθετα, η φράση «θα με σκοτώσει» πληκτρολογήθηκε στη Google 107 εκατομμύρια φορές, μία συγκλονιστική αύξηση 84% από το 2019. Βοήθησέ με, δε θα φύγει» και «με χτυπάει όλη την ώρα», ήταν οι δύο επόμενες αναζητήσεις.

Η πανδημία ανάγκασε πολλούς ανθρώπους να κάνουν τηλεργασία, καθώς τα γραφεία έκλεισαν, λόγω προφυλάξεων ασφαλείας. Πριν από την πανδημία, ωστόσο, οι γυναίκες ξεπέρασαν, σε αριθμό, τους άνδρες ως εργατικό δυναμικό, σύμφωνα με έκθεση από το «CNBC».

Πολλές γυναίκες βρίσκονται σε βίαιες καταστάσεις

Σήμερα, πολλές γυναίκες βρίσκονται σε βίαιες καταστάσεις. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι 1 στις 3 γυναίκες, παγκοσμίως, υφίσταται βία, και οι νεότερες γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Οι γυναίκες, γενικά, είναι πιο πιθανό να βιώσουν βία στη διάρκεια της ζωής τους.

Η βία εναντίον των γυναικών είναι ενδημική σε κάθε χώρα και πολιτισμό, προκαλώντας βλάβη σε εκατομμύρια γυναίκες και στις οικογένειές τους, και έχει επιδεινωθεί από την πανδημία COVID-19,

δήλωσε ο δρ .Tedros Adhanom Ghebreyesus, Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ.

«Αλλά σε αντίθεση με την COVID-19, η βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να σταματήσει με ένα εμβόλιο. Μπορούμε να την πολεμήσουμε μόνο με βαθιές και συνεχείς προσπάθειες – από κυβερνήσεις, κοινότητες και άτομα – για να αλλάξουμε τις επιβλαβείς συμπεριφορές, να βελτιώσουμε την πρόσβαση σε ευκαιρίες και υπηρεσίες για γυναίκες και κορίτσια, και να προωθήσουμε υγιείς και, αμοιβαία, σεβαστές σχέσεις» , πρόσθεσε ο Ghebreyesus.

Τον Απρίλιο του 2020, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, António Guterres, μίλησε για την αύξηση των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ως αποτέλεσμα των εντολών παραμονής στο σπίτι.

Έχουμε δει μία τρομακτική παγκόσμια αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας,

δήλωσε ο Guterres, σύμφωνα με το «HuffPost».

«Για πολλές γυναίκες και κορίτσια η απειλή είναι μεγαλύτερη, εκεί όπου θα έπρεπε να είναι ασφαλείς: στα σπίτια τους. Προτρέπω όλες τις κυβερνήσεις να καταστήσουν την πρόληψη και την αποκατάσταση της βίας κατά των γυναικών βασικό μέρος των εθνικών τους σχεδίων αντιμετώπισης για την COVID-19», πρόσθεσε ο Guterres.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να παράσχουν πόρους και βοήθεια για την καταπολέμηση του αριθμού των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας, όπως ανέφερε, προηγουμένως, το «Blavity».

Τα μέλη του Κογκρέσου εξασφάλισαν, σχεδόν, 45 εκατομμύρια δολάρια για καταφύγια οικογενειακής βίας, και 2 εκατομμύρια δολάρια για την Εθνική Γραμμή Εθνικής Οικιακής Βίας σε ένα από τα νομοσχέδια τόνωσης που εγκρίθηκαν πέρυσι.

Για την Ελλάδα αφήνουμε παρακάτω μερικά χρήσιμα τηλέφωνα από τον οδηγό αυτοφροντίδας για την καραντίνα:

-Γραμμή 15900 (24ωρη) για την έμφυλη βία.
-Γραμμή 1018 (24ωρη) για την αυτοκτονικότητα.
-ΛΟΑΤΚΙ Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528 (τη στιγμή που γράφεται το άρθρο είναι εκτός λειτουργίας. Παρακολουθείτε τις εξελίξεις γύρω από την επαναλειτουργία της εδώ)
-Γραμμή 10306 για τον κορωνοϊό.
-Γραμμή 1135 του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (24ωρη).
-Γραμμή 1595 για ζητήματα αστεγίας.

Πηγή: avmag.gr

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

The post H φράση που αναζητήθηκε στη «Google» 163 εκατομμύρια φορές το 2020 appeared first on Miss or Madam.

Η ίδια, ξέσπασε σε κλάματα κατά την ανακοίνωση της απόφασης από τους δικαστές, τους οποίους και ευχαρίστησε πριν «λυγίσει», εκ νέου, όταν αντίκρισε τις δύο κόρες της.

Η Μελέκ Ιπέκ εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστή στο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της Αττάλειας για τρίτη φορά, ενώ την ακρόαση παρακολούθησαν και οι συγγενείς του συζύγου-βασανιστή της, Ραμαζάν Ιπέκ καθώς και πολλά μέλη οργανώσεων, που όλο αυτό το διάστημα ζητούσαν την απελευθέρωσή της.

Η ιστορία της Μελέκ Ιπέκ

Η Μελέκ Ιπέκ γινόταν, συστηματικά, έρμαιο των βίαιων και ερωτικών φετίχ του Ραμαζάν, ο οποίος την έδενε, τη βασάνιζε, τη βίαζε, την ξυλοκοπούσε και την υπέβαλλε σε σαδιστικές δοκιμασίες, συχνά μπροστά στα δύο ανήλικα παιδιά τους.

Μετά από ένα, ακόμα, πολύωρο μαρτυρικό βασανιστήριο, έχοντας ικετέψει τον άντρα της μπροστά στα παιδιά τους να μην τη σκοτώσει, ενώ εκείνος τη σημάδευε με καραμπίνα, κι αφού αναγκάστηκε να μείνει για ένα ολόκληρο βράδυ γυμνή και δεμένη στο πάτωμα ενός δωματίου, πήρε την απόφαση να σώσει τον εαυτό της, μα, πρωτίστως, τα δύο της παιδιά.

«Όταν η πόρτα του δωματίου άνοιξε απότομα, εγώ στεκόμουν στην άκρη, τρόμαξα και το όπλο εκπυρσοκρότησε», είχε περιγράψει η ίδια. Η 31χρονη είχε τηλεφωνήσει η ίδια στην αστυνομία για να ειδοποιήσει ότι μόλις είχε σκοτώσει τον άντρα της. Οι αρχές έσπευσαν στο σημείο, όπου τη βρήκαν χτυπημένη και με χέρια δεμένα.

Παρά το γεγονός ότι η Μελέκ Ιπέκ βρισκόταν σε αυτοάμυνα, έμεινε στη φυλακή για τρεις και πλέον μήνες, χωρίς ιατρική φροντίδα και ψυχολογική υποστήριξη. Όλο αυτό το διάστημα οργανώσεις για την ισότητα των φύλων, αλλά και απλών χρηστών των social media ζητούσαν την άμεση αποφυλάκισή της, από τη στιγμή που η γυναίκα αναγκάστηκε να αμυνθεί σε ένα, ακόμα, περιστατικό κακοποίησης, όπως και, εν τέλει, έγινε.

Πηγή: news247.gr

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Οργή για τον βιασμό και τον αποτρόπαιο φόνο μιας 19χρονης

The post Αποφυλακίστηκε η Μελέκ Ιπέκ – Είχε σκοτώσει τον σύζυγο-βασανιστή της appeared first on Miss or Madam.

Σήμερα, 8 Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, αποκτά ένα ξεχωριστό νόημα στην Ελλάδα, το μήνυμα ότι ήρθε η ώρα να «μιλήσουν», να «σπάσουν τη σιωπή».

Η ιστορία της Ε.Σ. που δέχτηκε σεξουαλική κακοποίηση: «Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά, μετά από μια κακοποίηση»

Η Ε.Σ. στα 49 της χρόνια βρήκε τη δύναμη μετά από 17 χρόνια να αποκαλύψει τι συνέβη ένα πρωί στο σπίτι ενός φίλου της, κι αυτό γιατί, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «μέσα από τις κακοποιητικές συμπεριφορές, και αφού είτε τις ξεπεράσεις, είτε όχι, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο απόθεμα δύναμης μέσα σου, και αυτό έχει να κάνει με την επιβίωση». Το περιστατικό που περιγράφει το είχε απωθήσει από την ψυχή και το μυαλό της όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο αναδύθηκε μέσα της μετά τις αποκαλύψεις για σεξουαλικές κακοποιήσεις μέσω του κινήματος #metoo.

Η Ε.Σ. στα 32 της χρόνια κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον φίλο του άντρα με τον οποίο είχε σχέση. Ήταν μία τυπική μέρα που είχε επισκεφθεί τον τότε φίλο της και έπιναν καφέ, εκείνη, αυτός και ένας συνάδελφός του. Το φλερτ από την πλευρά του συναδέλφου του άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονο, επίμονο, παρενοχλητικό.

Η Ε.Σ. προσπάθησε να φύγει, αρνούμενη να συναινέσει σε αυτό που ήθελαν οι δύο άντρες, αλλά ο φίλος της και ο συνάδελφός του την τράβηξαν πίσω στον καναπέ λέγοντας της «έλα θα είναι ωραία». Εκείνη αρνήθηκε επανειλημμένως αλλά οι δύο άντρες δεν την άφησαν. Ο φίλος της τής κράταγε τα χέρια και τα πόδια την ίδια ώρα που ο συνάδελφός του τη βίαζε. «Με έγδυσε και δεν μπορούσα να αντιδράσω, πάγωσα τελείως», περιγράφει.

Μετά από αυτό η Ε.Σ. ένιωθε συνεχώς συναισθήματα ενοχής, ντρεπόταν πάρα πολύ γι’ αυτό που της συνέβη, ρίχνοντας το φταίξιμο σε εκείνη, το έθαψε όσο πιο βαθιά μπορούσε. Για τα επόμενα 5-6 χρόνια η Ε.Σ. έμεινε μόνη της χωρίς να συνάψει ερωτική σχέση με κάποιον άντρα, νιώθοντας, όπως εξηγεί, «σιχαμάρα», ενώ αμφισβητούσε διαρκώς τον εαυτό της, μειώνοντας απίστευτα την αυτοεκτίμησή της, ενώ για τη σεξουαλική της κακοποίηση έχει μιλήσει μόνο σε δύο ανθρώπους.

«Ένιωθα ότι δεν αξίζω ως άνθρωπος και ως γυναίκα, πληγώθηκε και νεκρώθηκε το συναισθηματικό μου κομμάτι».

Στα 37 της αποφάσισε να σπουδάσει συμβουλευτική ψυχολογία, και να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, ώστε να μάθει να στέκεται στα πόδια της, να αντιληφθεί τι αξίζει, και να καταλάβει ότι το φταίξιμο για ό,τι συνέβη τότε το είχε ο βιαστής της.

«Μεγαλώσαμε σε μία εποχή που η πατριαρχία κυριάρχησε και πέρασε και στις γυναίκες αυτό, οπότε είχαμε σύνδρομο ενοχής όλες οι γυναίκες που μπορεί να υποστήκαμε κάτι αντίστοιχο», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι είναι πολύ σημαντικό μετά από κακοποιητικές συμπεριφορές και περιστατικά να δουλεύουμε με τον εαυτό μας μαζί με κάποιον ειδικό, για να μπορεί να είναι λειτουργικός ένας άνθρωπος στις σχέσεις του.

Αυτό που της έδωσε δύναμη ήταν η κόρη της, από αυτό και μόνο άντλησε δύναμη για να συνεχίσει να παλεύει στη ζωή της.

«Η δύναμη είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο, και, ειδικά μετά από μια κακοποίηση, είναι σημαντικό να μη θάψουμε οποιοδήποτε τέτοιο περιστατικό, αλλά να το μοιραστούμε με κάποιον που εμπιστευόμαστε, και μετά σε κάποιον θεραπευτή. Αυτό είναι το μήνυμα που θα έδινα σε μία γυναίκα που έχει περάσει κάτι αντίστοιχο σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν ήταν», τονίζει.

Ειρήνη Μπουντούκη- μοντέλο: «Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν»

Η Ειρήνη Μπουντούκη έπειτα από πολύ κόπο και αγώνα, ώστε να βρει τα πατήματά της νιώθει, πλέον, δυνατή, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που το κατέκτησε εύκολα. Από τα 9 της χρόνια μέχρι τα 13 της κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον σύντροφο της μητέρας της.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι γονείς της στα 8 της χρόνια πήραν διαζύγιο, και μετά από 6 μήνες άρχισε να συγκατοικεί μαζί τους ο σύντροφος της μητέρας της που, πλέον, είναι και σύζυγός της.

Ύστερα από έναν χρόνο συγκατοίκησης άρχισαν οι πρώτες ερωτικές προσεγγίσεις προς το πρόσωπό της. «Να σου κάνω μπάνιο, να σου βάλω και λίγη κρέμα, να σε βάλω για ύπνο, και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτός ο φαύλος κύκλος θα έλεγα σεξουαλικής κακοποίησης, μέχρι τα 13 μου», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Από τότε μέχρι και τα 18 που έφυγε από το σπίτι της μητέρας της η κ. Μπουντούκη ένιωθε μονίμως άγχος και φόβο στην καθημερινότητά της «όχι μόνο για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα, αλλά, κυρίως, γιατί το περιβάλλον που ζούσε ήταν κακοποιητικό».

Η κ. Μπουντούκη όταν ενηλικιώθηκε και πέρασε στη σχολή Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, από την οποία αποφοίτησε, μίλησε τότε για πρώτη φορά σε έναν καθηγητή της για όσα της είχαν συμβεί. Εκείνος την παρότρυνε να μιλήσει και να φύγει από το σπίτι της. Σε όλη αυτήν την ιστορία έπαιξε ρόλο και η σύζυγος του πατέρα της, όπως αναφέρει η κ. Μπουντούκη που τη στήριξε αρκετά μετέπειτα.

Βήμα- βήμα μέσα από την προσωπική της θέληση κατάφερε αυτήν τη στιγμή να είναι καλά, να έχει μία δουλειά που αγαπά, μία οικογένεια που μπορεί να είναι παρούσα και να συμμετέχει σε αυτήν, να μοιράζεται την εμπειρία και τις γνώσεις που έχει αποκομίσει μέσω της συμμετοχής της ως μέντορας στο πρόγραμμα «womentors» να βοηθάει τους ανθρώπους να κάνουν τα δικά τους μικρά βήματα, για να χαμογελάσουν.

Στέλνοντας το δικό της μήνυμα για την ημέρα της Γυναίκας σημειώνει:

«Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης, τιμής, σε όσες αγωνίστηκαν για να έχουμε αυτήν τη στιγμή κεκτημένα, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι γυναίκες δεχόμαστε διακρίσεις λόγω του βιολογικού μας φύλου σε πάρα πολλούς τομείς. Πολλές φορές, ενώ έχουμε την ελευθερία, δεν έχουμε, ακόμη, το δικαίωμα ως άνθρωποι να προσδιοριζόμαστε κοινωνικά όπως εμείς επιθυμούμε, ωστόσο, πάντα αναφερόμενοι στο βιολογικό μας φύλο, έχουμε υποστεί ποικίλες διακρίσεις, οπότε η ημέρα της γυναίκας για ‘μένα είναι αυτό», ενώ προσθέτει ότι πρόκειται για ημέρα τιμής και μνήμης στις γυναίκες της Πίνδου, τις σουφραζέτες, στις μαύρες εργάτριες που μέχρι πριν λίγους αιώνες ήταν δούλοι, σε όλες αυτές τις γυναίκες που καθημερινά προσπαθούν και δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα να συντηρήσουν τους εαυτούς τους να σταθούν στα πόδια τους, να είναι δυνατές, να είναι εργαζόμενες και να είναι αυτάρκεις με όποιες επιλογές κάνουν. «Ο κόσμος αυτός δε χωρίζεται σε στρατόπεδα, γυναίκες κι άντρες, θέλουμε σε όλο αυτό να είμαστε όλοι μαζί», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η ιστορία της Ι.Μ. που δεχόταν ενδοοικογενειακή βία από τον σύζυγό της

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό», αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει η Ι.Μ., έπειτα από την, επί τρία χρόνια, ενδοοικογενειακή βία που δεχόταν.

Η Ι.Μ. διατηρούσε σχέση με έναν άντρα για 11 χρόνια, και στα 28 της αποφάσισε να παντρευτεί. Στην αρχή η βία ήταν λεκτική, ψυχολογική, συναισθηματική, κι όταν έφτασε να σωματοποιηθεί ένα βράδυ μπροστά στους ίδιους της τους γονείς, η Ι.Μ. αποφάσισε να χωρίσει. «Στους καυγάδες μας υπήρχε πάντα ένας έντονος θυμός από την πλευρά του, ήταν πολύ οξύθυμος, έβαζε τις φωνές, κι εγώ πάγωνα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως αναφέρει, έπειτα από μία δύσκολη περίοδο που περνούσε, καθώς είχε χάσει έναν πολύ κοντινό της άνθρωπο, οι καυγάδες με τον σύζυγό της άρχισαν να γίνονται όλο και πιο έντονοι, εκείνος να φωνάζει όλο και περισσότερο, αλλά και να σπάει πράγματα μέσα στο σπίτι.

Ένα βράδυ που ήταν μεθυσμένος, όταν είχε πάει εκείνη στους γονείς της, άρχισε να φωνάζει να βρίζει, να σπάει πράγματα, επιτέθηκε πρώτα σε εκείνη, πήγε να τη χτυπήσει και την έσπρωξε, ενώ, στη συνέχεια, μπήκε στη μέση ο πατέρας της και η μητέρα της, κι άρχισε να τους επιτίθεται.

Τότε η Ι.Μ. αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό και ζήτησε διαζύγιο. Ωστόσο, η κατάσταση δεν έγινε καλύτερη, διότι ο σύζυγός της έγινε ιδιαίτερα επίμονος, στέλνοντάς της υβριστικά μηνύματα, παρακολουθώντας την και παρακαλώντας τη να γυρίσει.

«Τη δύναμη που χρειάστηκα και το θάρρος για να χωρίσω δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να τη βρει κάποια, τη βρήκα γιατί είχα τους γονείς μου και τους φίλους μου δίπλα μου και μπόρεσαν και με στήριξαν», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ προσθέτει ότι η κατάσταση αυτή κράτησε έναν χρόνο, μέχρι που έφτασε στο σημείο να του υποβάλλει μήνυση για ενδοοικογενειακή βία, αλλά και ασφαλιστικά μέτρα.

«Αν μια γυναίκα έχει περάσει αυτό που πέρασα και διαβάσει αυτές τις γραμμές, μπορεί να καταλάβει πόσο άσχημα περνούσα και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις», αναφέρει η Ι.Μ., ενώ τονίζει ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστηρίζουν το άτομο που έχει υποστεί, οποιασδήποτε μορφής, βία και κακοποίηση όπως, επίσης, και να ζητείται η συμβολή ενός ειδικού.

«Αναγνώρισα ότι υπήρξα ένα θύμα κακοποίησης, προσπάθησα να καταλάβω τον εαυτό μου, γιατί ανέχτηκα όλα αυτά που ανέχτηκα.

Με ενδιέφερε να μάθω εγώ πώς ήμουν σε όλο αυτό. Όταν ήμουν μέσα σε αυτόν τον γάμο, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει ψυχολογική βία, λεκτική βία, τι σημαίνει κακοποίηση, τι σημαίνει ενδοοικογενειακή βία, συναίνεση, δεν ήξερα ποιο είναι το δικαίωμά μου ως γυναίκα δεν ήξερα τι είναι λογικό να κάνει ένας άντρας και τι δεν είναι λογικό να κάνει ένας άντρας, δεν είχα έρθει ποτέ σε άμεση γνώση της ύπαρξης αυτών των πιθανών σχέσεων μέσα στην κοινωνία, κι αυτό δεν με βοήθησε να αναγνωρίσω τον εαυτό μου ως ένα τέτοιο θύμα.

Στην επαρχία τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι στην Αθήνα, υπάρχει έντονη πατριαρχία, έντονος σεξισμός, η θέση της γυναίκας δεν είναι ισότιμη, είναι κλειστή κοινωνία, κι αυτό δε βοηθάει καθόλου, δεν έχεις να παλέψεις μόνο με τον θύτη σου, έχεις να παλέψεις και με τον κόσμο που υπάρχει εκεί έξω», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να φτιαχτεί, έτσι ώστε να μπορέσει να βοηθήσει μια γυναίκα να καταλάβει, πρώτα απ’ όλα, τι είναι αυτό που περνάει, και, δεύτερον, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από όλο αυτό. Αν ήμουν μόνη μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξεφύγω. Είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει το κατάλληλο πλαίσιο από την πλευρά είτε της αστυνομίας, είτε των νομικών, είτε των γονιών, είτε του σχολείου, ώστε οποιοδήποτε θύμα έχει υποστεί κακοποίηση να μπορεί ένα ολόκληρο σύστημα να πέσει από πάνω του και να το βοηθήσει και να νιώσει καλύτερα αλλά και να γλιτώσει από αυτό που βιώνει», καταλήγει.

Η ιστορία της Β.Χ. που υπέστη ενδοοικογενειακή βία από τη μητέρα της

«Δεν πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας αδύναμο, όλοι έχουμε λόγο, ειδικά όταν φτάνουμε σε μία ηλικία που μπορούμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Β.Χ. που δε θα ξεχάσει ποτέ τη βία και τους ξυλοδαρμούς που είχε υποστεί, από μικρή ηλικία, από τη μητέρα της.

Η κακοποίηση ήταν σχεδόν καθημερινή, απλά και μόνο επειδή η Β.Χ. δεν είχε πάει καλά σε ένα διαγώνισμα στο σχολείο. «Με αφορμή εξωτερικούς παράγοντες η μητέρα μου συνεχώς ξεσπούσε πάνω μου», εξηγεί. Η Β.Χ. κατάλαβε πως αυτό που της συνέβαινε δεν ήταν κάτι «το φυσιολογικό» έπειτα από μία συζήτηση που είχε με έναν σύντροφό της για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

«Η βία που μου ασκούσε η μητέρα μου ήταν καθημερινή, σε βαθμό που ‘χε πάρει τη ζώνη από τον πατέρα μου και με χτυπούσε τόσο άσχημα που την επόμενη μέρα δεν πήγα στο σχολείο. Δεν τολμούσα να μιλήσω. Ο πατέρας μου δε γνώριζε γι’ αυτό που συνέβαινε. Ζητούσα να κάνω δραστηριότητες εκτός σπιτιού για να μην είμαι στο σπίτι. Μέχρι που μία ημέρα ο πατέρας μου σχόλασε νωρίτερα και μας πέτυχε την ώρα που με χτυπούσε. Τότε ήμουν 17 ετών», περιγράφει.

Όλο αυτό σταμάτησε, όταν πέρασε στη σχολή της. Η Β.Χ. κατάφερε να ορθοποδήσει μιλώντας σε φίλες της, και, μάλιστα, στη μητέρα μίας φίλης της που μία μέρα είδε μία μελανιά στο λαιμό της. Τότε διηγήθηκε σε εκείνη τη γυναίκα τι είναι αυτό που βιώνει, και εκείνη την παρότρυνε να μιλήσει.

«Πήγα μία ημέρα στο σπίτι πριν δώσω πανελλαδικές και της είπα ότι κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει όλο αυτό, δεν μπορώ άλλο, θα σηκωθώ να φύγω», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Υπάρχει λόγος να μιλήσεις. Το μήνυμά μου για όλο τον κόσμο είναι ότι πρέπει να μιλάμε για ό,τι μας συμβαίνει», λέει.

Οι ζωές της Η.Σ. και της Κ. Β. μέσα στον εργασιακό εκφοβισμό: «Να μιλάμε»

Η Η.Σ. είναι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, και πριν ένα χρόνο η προϊστμένη της τής επιφύλαξε έναν καθημερινό εργασιακό εφιάλτη. Στην αρχή υπήρχαν υποτιμητικά σχόλια, στη συνέχεια σειρά πήραν οι φωνές και οι εκφοβισμοί. «Μας είχε όρθιους μπροστά από το γραφείο της σαν στρατιωτάκια μισή με μία ώρα και μιλούσε χωρίς να μας αφήνει να κάτσουμε σε καρέκλα, της λέγαμε να καθίσουμε και μας έλεγε όχι. Μπορεί αυτό να κράταγε και 45 λεπτά και 1 ώρα», εξηγεί η Η.Σ., ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που από τις 8 το πρωί που έπιαναν δουλειά μέχρι τις 2 το μεσημέρι δεν τους επέτρεπε να πάνε τουαλέτα.

Μάλιστα, όπως εξηγεί, η συγκεκριμένη προϊσταμένη είχε σπάσει το δάχτυλο μίας εργαζόμενης, πετώντας της ένα τραπέζι στο χέρι. «Θα σου κόψω εγώ τον αέρα, θα πάρεις πόδι από ‘δω μέσα, δεν πρόκειται να ξαναδουλέψεις ποτέ», ήταν μερικές από τις απειλές που δέχτηκε η Η.Σ.

Στην Κ.Β ο προϊστάμενός της στην αρχή της γνωριμίας τους της είχε φανεί φυσιολογικός και συμπαθητικός, ωστόσο δεν άργησε να δείξει την πραγματική του συμπεριφορά.

Τότε είχε φύγει από μία εταιρεία που εργαζόταν για 3 χρόνια και ξεκίνησε τον Αύγουστο στην άλλη εταιρεία. Δεν είχε κλείσει την πρώτη εβδομάδα στο γραφείο, όταν κάποια στιγμή, καθώς μιλάει με έναν συνεργάτη τους στο τηλέφωνο, άρχισε να της φωνάζει: «Πέρασέ μου το τηλέφωνο να του μιλήσω».

Εκείνη την ώρα η Κ.Β. του λέει ότι θα το κάνει σε μισό λεπτό, και. προτού προλάβει να ολοκληρώσει την πρότασή της. ο προϊστάμενός της τής πέταξε το κινητό που κρατούσε στο χέρι από απέναντι, βαρώντας. παράλληλα. το χέρι στο γραφείο, και φωνάζοντας ότι «όταν λέω πέρνα μου το τηλέφωνο, θα μου περνάς το τηλέφωνο». «Εγώ το μόνο που έκανα ήταν ότι γύρισα, τον κοίταξα και είπα: μα μου μιλάει ακόμη. Έφυγα χωρίς να πω κουβέντα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως λέει η Η.Σ. η κακοποίηση μπορεί να προέρχεται από οποιονδήποτε άνθρωπο.

«Είχα φτάσει σε ένα σημείο να νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το μόνο που ήθελα ήταν να πάω στους γονείς μου να με πάρουν αγκαλιά και να κλαίω όλη μέρα, μία γυναίκα 32 χρόνων που έχει φύγει από το σπίτι της από τα 18. Πέρασα τη φάση της ντροπής, της αμφισβήτησης του εαυτού μου», σημειώνει, ενώ προσθέτει ότι στους εργασιακούς χώρους είναι σημαντικό να μπαίνουν όρια. «Να ψάχνουμε να βρούμε να μιλάμε εκεί που, πραγματικά, νιώθουμε ότι τα βγάζουμε από μέσα μας. Κάθε εμπειρία έρχεται στις ζωές μας, γιατί κάτι θα μας διδάξει», καταλήγει.

Ευχαριστίες στην κοινότητα «Υπέροχες Γυναίκες» και στη Μαρία Νεφέλη Χατζηιωαννίδου για τη βοήθεια στο ρεπορτάζ. (Τα αρχικά των γυναικών που μίλησαν είναι αλλαγμένα για λόγους ανωνυμίας).

Ιωάννα Καρδάρα,
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

The post Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Γυναίκες θύματα κακοποίησης μιλούν appeared first on Miss or Madam.

Περισσότερα από 33.000 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας καταγγέλθηκαν στην ΕΛΑΣ την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ το τρίμηνο από τον Μάρτιο έως και τον Μάϊο του 2020 έγιναν 1.103 ανάλογες καταγγελίες.

Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας είναι διαχρονικό και διαπολιτισμικό, ενώ θύματα μπορεί να είναι όλα τα μέλη της οικογένειας, ανεξάρτητα από την ηλικία ή το φύλο.

Ωστόσο, σύμφωνα με τις ερευνητικές καταγραφές σε παγκόσμιο επίπεδο τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας είναι, κυρίως, γυναίκες. Και η 25η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, κατά τη διάρκεια της «καραντίνας» και του υποχρεωτικού εγκλεισμού στο σπίτι, λόγω του πρώτου κύματος της πανδημίας, παρατηρήθηκε αύξηση στις τηλεφωνικές κλήσεις στη γραμμή SOS 15900.

Οι κλήσεις για περιστατικά βίας τον Απρίλιο έφθασαν τις 1.070

Ειδικότερα, οι κλήσεις για περιστατικά βίας τον Απρίλιο έφθασαν τις 1.070, ενώ οι αντίστοιχες κλήσεις τον Μάρτιο ήταν 325. Παράλληλα, υπήρξε αύξηση των κλήσεων για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας τον Απρίλιο, με 648 κλήσεις. Σημειώνεται, ότι οι κλήσεις για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας σχεδόν τετραπλασιάστηκαν τον μήνα της «καραντίνας», σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, το Μάρτιο, που καταγράφηκαν 166 κλήσεις για παρόμοια περιστατικά.

Αντίθετα, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, δεν προέκυψε αύξηση των καταγγελιών ενδοοικογενειακής βίας για το επίμαχο χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα, για τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο 2020 από τις αρμόδιες αστυνομικές Υπηρεσίες καταγράφηκαν 1.103 περιστατικά, ενώ για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2019 καταγράφηκαν 1.287 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.

«Μπορεί, βέβαια, να μην προκύπτει αύξηση των καταγγελιών, ωστόσο τις περισσότερες φορές πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που κρύβουν πόνο και δυστυχία, που δεν μπορούν να μετρηθούν ή να συγκριθούν με οτιδήποτε άλλο», τονίζει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, Ιωάννα Ροτζιώκου.

«Η διαφοροποίηση αυτή πιθανόν να οφείλεται, μεταξύ άλλων, στον δισταγμό των θυμάτων να περάσουν το κατώφλι των επίσημων Αρχών, στον φόβο για τις ενδεχόμενες νομικές συνέπειες, στην ανησυχία για τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να υπάρξουν από τον δράστη ή το οικείο περιβάλλον, εάν προχωρήσουν σε καταγγελία ή ακόμα και στην ανασφάλειά τους για τον ενδεχόμενο κοινωνικό στιγματισμό τους. Έχει παρατηρηθεί ότι σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει η ρήση “τα εν οίκω μη εν δήμω”. Μη φοβούνται τα θύματα να μιλήσουν στην Αστυνομία και να καταγγείλουν την ενδοοικογενειακή βία».

Η ενδοοικογενειακή βία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση

Όπως επισημαίνει η κ.Ροτζιώκου «η ενδοοικογενειακή βία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση αλλά ως ένα κοινωνικό ζήτημα με αρνητικές συνέπειες, τόσο για το ίδιο το θύμα (σωματικές, ψυχολογικές, κ.ο.κ.) όσο και για την κοινωνία.

Δυστυχώς, έχουν υπάρξει και υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας με συχνές και έντονες ενδοοικογενειακές συγκρούσεις που, δυστυχώς, είχαν ως αποτέλεσμα ακόμα και τον θάνατο των θυμάτων.

Υποθέσεις για τις οποίες δε μίλησε ποτέ και κανείς, παρά μόνο όταν έφτασε το τραγικό τέλος.

Γι’ αυτό προτρέπουμε τους πολίτες, που είναι θύματα, να έρθουν να μας μιλήσουν γι’ αυτά τα περιστατικά, και από την πλευρά μας θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να βρουν την απαιτούμενη βοήθεια και προστασία. Αλλά και οι πολίτες μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων ας μη διστάσουν να μας αναφέρουν αυτές τις καταστάσεις, ακόμα και ανώνυμα».

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Τα θύματα δεν είναι μόνα τους

Είναι πολύ σημαντικό, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της ΕΛΑΣ, τα θύματα να πάρουν την απόφαση και να αναφέρουν αυτό που τους συμβαίνει, είτε με αυτοπρόσωπη παρουσία το Αστυνομικό Τμήμα, είτε τηλεφωνικά στο 100 ή με ένα μήνυμα sms στο 100. Και να θυμούνται ότι δεν είναι μόνα τους.

Υπάρχει ο απαιτούμενος μηχανισμός για να τα υποστηρίξει. Ένας μηχανισμός που ξεκινά από τους αστυνομικούς της πρώτης γραμμής στα Αστυνομικά Τμήματα και τις 73 Υπηρεσίες Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας της ΕΛΑΣ που βρίσκονται σε όλη την επικράτεια και επεκτείνεται μέχρι τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Ενώσεις, Συλλόγους που προσφέρουν σημαντικό έργο σ’ αυτό το πεδίο, ενώ η ΕΛΑΣ είναι σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας και συνεργασίας μαζί τους.

Η αντιμετώπιση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.

Πρόσφατα, ολοκληρώθηκε ο κύκλος εκπαιδεύσεων των αστυνομικών που στελεχώνουν τις Υπηρεσίες Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας. Ακόμα, τον περασμένο Ιούλιο, πραγματοποιήθηκε διαδικτυακό εργαστήριο ανταλλαγής καλών πρακτικών και γνώσεων από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ και τη βρετανική Πρεσβεία.

Παράλληλα, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη η εκστρατεία ενημέρωσης για την πρόληψη και ευαισθητοποίηση ως προς το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας με τίτλο «Έχεις Φωνή. Είμαστε Δίπλα Σου», ενώ από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το Κέντρο Μελετών για Θέματα Ασφάλειας (ΚΕ.ΜΕ.Α.) διεξήχθη έρευνα για την ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια των μέτρων περιορισμού και εγκλεισμού για το πρώτο κύμα της πανδημίας, τα αποτελέσματα της οποίας θα αξιοποιηθούν για τη χάραξη νέων στρατηγικών για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

«Η 25η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών», καταλήγει η κ. Ροτζιώκου, «μία ημέρα που έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι οι γυναίκες δεν είναι αντικείμενα, αλλά ανθρώπινες οντότητες με δικαιώματα, άποψη, θέλω, πιστεύω. Έχουν φωνή»!

Δημοσθένης Καλαμπάκας

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ενδοοικογενειακή βία αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στο Μεξικό λόγω της Covid-19

The post Είστε θύματα της ενδοοικογενειακής βίας; Μιλήστε στην αστυνομία! appeared first on Miss or Madam.

Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο σπίτι, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, κυρίως για όσους σε αυτό δεν βρίσκουν ένα ασφαλές μέρος, έναν χώρο όπου μπορούν ελεύθερα να κινηθούν, να εκφραστούν, να ζήσουν.

Στην περίπτωση των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, η καραντίνα ήρθε να προστεθεί ως «κερασάκι» σε μία τούρτα καθημερινής καταπίεσης, αυταρχισμού και απομόνωσης, με αποτέλεσμα οι γυναίκες αυτές (και τα παιδιά, όπου υπάρχουν) να νιώθουν ακόμη περισσότερο ανήμπορες να αντιδράσουν στον δυνάστη τους.

Για τον λόγο αυτό, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής υιοθετεί στο εξής τη διεθνή πρωτοβουλία για βοήθεια στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με τον κωδικό «Μάσκα – 19».

Διάβασε επίσης: GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Πες τον κωδικό «Μάσκα – 19»

Αν μια γυναίκα εμφανιστεί σε κάποιο φαρμακείο και πει τον κωδικό αυτό, τότε ο/η φαρμακοποιός γνωρίζει ότι πρέπει να κρατήσει διακριτικά τα στοιχεία του ατόμου και να επικοινωνήσει άμεσα με τη γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων.

Η γραμμή αυτή είναι στελεχωμένη με ψυχολόγους και κοινωνιολόγους που παρέχουν βοήθεια στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, 24 ώρες το 24ωρο και 365 ημέρες τον χρόνο. Επομένως, όποια γυναίκα δεν μπορεί να καλέσει στο 15900 και να καταγγείλει την κακοποίησή της ούτε να στείλει email στο sos15900@isotita.gr, μπορεί τώρα να απευθυνθεί σε οποιοδήποτε φαρμακείο, λέγοντας τον κωδικό «Μάσκα – 19».

«Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη»

Πηγή: offsite.com.cy

The post Μάσκα -19: Ο διεθνής κωδικός για τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας appeared first on Miss or Madam.