Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται.

Φώτα στους δρόμους. Μυρωδιά από βούτυρο και μελομακάρονα. Ουρές στα μαγαζιά. Κουτιά με δώρα που γεμίζουν πορτ-μπαγκάζ.
Ο κόσμος στις πλατείες, στα μαγαζιά, στα εστιατόρια. Βόλτες στην αγορά, κρασιά με φίλους, οικογενειακά τραπέζια γεμάτα υπέροχες γεύσεις, φωνές, γέλια, μουσικές.

Αυτή είναι η πλευρά των Χριστουγέννων που μάθαμε να δείχνουμε.
Η «φωτογενής».

Μόνο που δεν είναι η μόνη.

Υπάρχουν κι άλλα Χριστούγεννα. Αυτά που δε βγαίνουν στο Instagram.
Εκείνα που δε χωράνε σε διαφήμιση, ούτε σε γιορτινή κάρτα.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι ίδια για όλους

Είναι τα Χριστούγεννα του ανθρώπου που τρώει μόνος του μπροστά στην τηλεόραση, με τον ήχο ανοιχτό για να ακούγεται «κάποιος».
Του ανθρώπου που γυρνάει σ’ ένα άδειο σπίτι, που δεν τον περιμένει κανείς…ούτε φωνή, ούτε μυρωδιά από φαγητό, ούτε «άντε, άργησες».

Είναι τα Χριστούγεννα εκείνου που θα βρεθεί σε ένα τραπέζι γεμάτο κόσμο
αλλά θα νιώθει ξένος. Γιατί οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι «δικοί του», είναι «υποχρέωση». Θα χαμογελάσει στις φωτογραφίες, θα πει τα «χρόνια πολλά», θα σηκώσει το ποτήρι  και μέσα του θα μετράει λεπτά μέχρι να τελειώσει.

Υπάρχουν Χριστούγεννα σε νοσοκομεία, με φώτα που τρεμοπαίζουν όχι από στολισμό, αλλά από μηχανήματα.

Άνθρωποι που παλεύουν με αρρώστιες, με φόβους, με διαγνώσεις.
Συγγενείς που κάθονται σε πλαστικές καρέκλες στους διαδρόμους και κοιτάνε το ρολόι, όχι για να έρθει ο Άγιος Βασίλης, αλλά για να περάσει μία ακόμα δύσκολη νύχτα.

Υπάρχουν Χριστούγεννα σε φυλακές.
Μετρώντας μέρες, όχι μέχρι την Πρωτοχρονιά, αλλά μέχρι την αποφυλάκιση, αν υπάρχει καν ημερομηνία.

Υπάρχουν Χριστούγεννα στον δρόμο.
Άνθρωποι χωρίς σπίτι, χωρίς λεφτά για τα βασικά, που ψάχνουν στα σκουπίδια την ίδια στιγμή που εμείς ψάχνουμε «τι άλλο να βάλουμε στο τραπέζι».

Υπάρχουν παιδιά σε ιδρύματα, που δεν τα παίρνει κανείς αγκαλιά για «καλή χρονιά».
Που κοιτάνε τις εικόνες με τις «οικογένειες γύρω από το δέντρο» και νιώθουν ότι βλέπουν ταινία, όχι πραγματικότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις, που τρώνε τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά με σφιγμένο στομάχι.
Γυναίκες και άντρες που βιάζονται, κακοποιούνται, φοβούνται.
Και που ακούν «Χριστούγεννα είναι, να είμαστε όλοι μαζί» σαν μια φράση σχεδόν ειρωνική.

Υπάρχουν άνθρωποι σε χρήση, χαμένοι μέσα σε ουσίες, που δεν ξέρουν καν αν είναι Δεκέμβρης ή Ιούνης.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που διάλεξαν συνειδητά να είναι μόνοι.
Όχι γιατί τους πετάξαν έξω, αλλά γιατί δε θέλουν κανέναν.
Γιατί κουράστηκαν από τα «πρέπει», τα υποχρεωτικά ρεβεγιόν, τις τυπικές ευχές.
Δεν έχουν διάθεση για ευτυχισμένες οικογενειακές σκηνές, δεν αντέχουν άλλα ψεύτικα «όλα καλά». Και νιώθουν σχεδόν ένοχοι που δε χαίρονται «όπως θα έπρεπε».

Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά απλή:

• Τα Χριστούγεννα δεν παγώνουν τον πόνο.
• Δεν ακυρώνουν τη μοναξιά.
• Δε σταματούν την κακοποίηση.
• Δεν εξαφανίζουν τη φτώχεια.
• Δε θεραπεύουν αυτόματα καμία ψυχή μόνο και μόνο επειδή στο ημερολόγιο γράφει 25 Δεκεμβρίου.

Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η περίοδος πονάει περισσότερο από την υπόλοιπη χρονιά.
Γιατί όλα γύρω φωνάζουν «χαρά», ενώ μέσα τους γίνεται χαμός.
Γιατί η αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που «πρέπει» να νιώθουν και σε αυτό που πραγματικά νιώθουν είναι εκκωφαντική.

Ίσως, λοιπόν, φέτος να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Αν είσαι από τους τυχερούς που θα στρώσεις τραπέζι, που θα γελάσεις, που θα έχεις ανθρώπους γύρω σου που αγαπάς και σε αγαπούν, κράτα το λίγο παραπάνω μέσα σου.
Όχι σαν τύψεις.
Σαν επίγνωση.

Κοίτα γύρω σου.
Σκέψου έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι δεν περνάει τόσο καλά.
Μπορεί να είναι γείτονας, συνάδελφος, φίλος παλιός, κάποιος που «χάθηκε», κάποιος που βλέπεις ότι μαζεύεται, κλείνεται.

Στείλε ένα μήνυμα. Κάνε ένα τηλεφώνημα.
Πρόσκαλέ τον, αν γίνεται. Ή απλώς ρώτα: «Πώς είσαι πραγματικά;»
Μερικές φορές αυτό είναι μεγαλύτερο δώρο από οτιδήποτε μπορεί να μπει σε κουτί.

Και αν εσύ ανήκεις σε αυτούς που φέτος πονάνε, νιώθουν μόνοι, φοβισμένοι, θυμωμένοι ή απλώς «εκτός κλίματος»…
να σου πω κάτι όσο πιο καθαρά γίνεται:

Δεν έχει τίποτα λάθος πάνω σου.
Δε φταις που δε σου βγαίνει γιορτινή διάθεση.
Δεν είσαι υποχρεωμένος/η να χωρέσεις μέσα σε κανένα σκηνικό με λαμπάκια και χαμόγελα.

Τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα στο ημερολόγιο.
Η ζωή σου, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό.

Και μέσα σε αυτή τη ζωή, χωράνε και οι χαρές, και οι λύπες, και οι μοναξιές, και οι νέες αρχές. Ακόμα κι αν δεν μοιάζουν καθόλου με διαφημιστικό spot.

Διάβασε επίσης: Η «αντι-μαγεία» των Χριστουγέννων

The post Τα Χριστούγεννα δεν είναι ίδια για όλους appeared first on Miss or Madam.

Θα σου πω τη δική μου εκδοχή…

Κάποτε ήμουν miss. Είχα τις ανησυχίες μου, αλλά το απολάμβανα. Σήμερα είμαι madam. Και μητέρα, ενός παιδιού και ενός σκυλιού. Και το απολαμβάνω αλλιώς. Με περισσότερες ευθύνες, περισσότερες ερωτήσεις, περισσότερη ανάγκη για ουσία.

Έτσι ξεκίνησα και το πρώτο μου εγχείρημα, το missomadam.gr. Έναν χώρο όπου ήθελα να μοιράζομαι ανησυχίες, σκέψεις, ιδέες. Να δίνω και να παίρνω ειλικρίνεια. Να δημιουργήσω μια κοινότητα γυναικών με διάθεση να εμπνέουν και όχι να διδάσκουν. Έγραφα, μερικές φορές ανώνυμα, γιατί τότε με ένοιαζε αν θα αρέσει σε όλους. Έψαχνα ακόμη και ειδικούς να γράφουν άρθρα με ουσία, γιατί ήθελα βάθος, όχι επιφάνεια.

Σήμερα υπογράφω ό,τι γράφω. Γιατί κατάλαβα ότι τα social media δεν είναι για να αρέσεις. Και σίγουρα δεν με ενδιαφέρει να αρέσω σε όλους. Είναι για να εκφράζεσαι. Για να αφήνεις το αποτύπωμά σου, να ανοίγεις κουβέντες, να συναντάς ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Δε με πειράζει αν δεν ταυτιστείς. Αυτό είναι η μαγεία της διαφορετικότητας. Αλλά και το αναμενόμενο!

Τα social media δεν είναι (μόνο) για να πουλάς

Και κάτι ακόμη: Ποτέ δε με ενδιέφερε να χρησιμοποιήσω τα social media ΜΟΝΟ για να πουλήσω. Να βρω πελάτες. Δεν ήταν αυτός ο πρωταρχικός μου στόχος και αν ήταν θα το βλέπατε. Καταρχήν θα είχα άλλο περιεχόμενο!

Αν δεν αγαπούσα να γράφω, να μιλάω, να μοιράζομαι, δε θα ήμουν εδώ… όσο κι αν αυτό είναι η δουλειά μου. Γιατί, να σας πω την αλήθεια, αυτός ο κόσμος δε μου ταιριάζει πάντα.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως τα social media, για μένα, είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Με πολλά εισαγωγικά, φυσικά.

Ένας τρόπος να βάζω σε σειρά τις σκέψεις μου. Ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Ένας καθρέφτης που δείχνει ποιοι είμαστε και όχι μια βιτρίνα για να δείξουμε ποιοι «πρέπει» να είμαστε.

Γιατί, στο τέλος, τα social media είναι οι άνθρωποι. Οι ιστορίες τους. Οι εμπειρίες τους. Και γι’ αυτό συνεχίζω να είμαι εδώ. Ακόμα τουλάχιστον…

Εσύ έχεις σκεφτεί γιατί βρίσκεσαι στα social media;

Διάβασε επίσης: DOs & DON’Ts των Social Media στο Personal Branding

The post Τα social media δεν είναι (MONO) για να πουλάς appeared first on Miss or Madam.

Το ποιον θα επιλέξεις να έχεις δίπλα σου μπορεί να αλλάξει όλη σου τη ζωή.

Με τα χρόνια κατάλαβα κάτι πολύ απλό αλλά και βαθύ:
Οι άνθρωποι γύρω μας μπορούν να γίνουν είτε το μεγαλύτερο στήριγμά μας, είτε το μεγαλύτερο εμπόδιό μας.

Το ποιον θα επιλέξεις να έχεις κοντά σου, να μοιράζεσαι χρόνο, σκέψεις και όνειρα, είναι ένας κρίσιμος παράγοντας για το πόσο καλά θα τα καταφέρεις, προσωπικά και επαγγελματικά.

Κι όμως, πολλές φορές οι επιλογές μας δεν είναι εύκολες. Άλλες φορές μας μπερδεύουν, άλλες μας τραβούν πίσω. Και εκεί είναι που χρειάζεται να θυμόμαστε μερικές βασικές αρχές.

Οι άνθρωποι που σε ανεβάζουν και αυτοί που σε κατεβάζουν

1. Η δύναμη της εγγύτητας

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο αρνητικοί υπάλληλοι κάνουν παρέα μεταξύ τους. Ούτε ότι τα παιδιά με κακούς βαθμούς κολλάνε με παιδιά που έχουν παρόμοιες επιδόσεις.

Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις, στις φιλίες, παντού.

Αναρωτήσου:
«Ποιους έχω δίπλα μου; Νικητές ή ηττημένους; Ανθρώπους που με εμπνέουν ή ανθρώπους που με γεμίζουν φόβο και μιζέρια;»

Η αλήθεια είναι απλή: αν δεν πάρεις αποστάσεις από αυτούς που σε τραβούν κάτω, σιγά-σιγά θα τους μοιάσεις.

2. Οι συναναστροφές σου είναι επιλογή

Δεν μπορείς να ακούς τον οποιονδήποτε. Γιατί όποιον ακούσεις, εκείνον θα ακολουθήσεις.

Αν ρωτήσεις κάποιον που δεν πέτυχε ποτέ τίποτα, θα σου πει: «Δεν μπορείς».
Αν ρωτήσεις κάποιον που πάλεψε και τα κατάφερε, θα σου πει: «Προχώρα».

3. Διάλεξε αυτούς που σε σηκώνουν

Να σε παρηγορήσουν μπορούν όλοι. Να σου πουν «κουράγιο» μπορούν όλοι.

Αλλά ποιος θα σου δώσει το χέρι να σηκωθείς;
Ποιος θα σε σπρώξει λίγο παραπάνω όταν εσύ δεν έχεις πια δυνάμεις;

Αυτούς να κρατήσεις.

4. Οι «άσχετοι» που παίρνουν τα όνειρά σου στα σοβαρά

Μερικές φορές, οι καλύτεροι σύμμαχοι είναι εκείνοι που δεν έχουν καμία σχέση με το δικό σου χώρο, αλλά σέβονται και ενθαρρύνουν τα όνειρά σου. Δεν τα ακυρώνουν, δεν τα κοροϊδεύουν.

Σου λένε: «Προχώρα, μπορείς».

Η απόφαση είναι δική σου

Το ποιος θα είναι κοντά σου είναι από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής σου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, γινόμαστε σαν αυτούς που έχουμε γύρω μας.

Και αν κοιτάξεις πίσω, θα δεις ότι κάθε πραγματικά επιτυχημένος άνθρωπος είχε δίπλα του έναν άλλον που τον σήκωνε πιο ψηλά.

Εσύ, τελικά, ποιους επιλέγεις;

Διάβασε επίσης: Χειριστικοί vs Τοξικοί άνθρωποι: Ποια η διαφορά και πώς σε επηρεάζουν;

The post Οι άνθρωποι που σε ανεβάζουν και αυτοί που σε κατεβάζουν appeared first on Miss or Madam.

Πόσες φορές έχεις πει ναι, ενώ μέσα σου ούρλιαζες όχι;

Πόσες φορές έχεις εξαντληθεί για να τα προλάβεις όλα… για όλους;

Κάποτε πίστευα ότι για να είμαι «καλή» — καλή επαγγελματίας, καλή μητέρα, καλή φίλη — έπρεπε να είμαι διαθέσιμη. Παντού και πάντα. Μέχρι που κατάλαβα κάτι πολύ βασικό: η διαθεσιμότητα χωρίς όρια δεν είναι αρετή, είναι αυτοεγκατάλειψη.

Αν δεν προστατέψω εγώ τον εαυτό μου, αν δεν του δώσω χώρο και χρόνο, τότε ποιος;

Τα όρια δεν είναι απόσταση. Είναι αγάπη.
Και όταν τα θέτουμε, δείχνουμε στους άλλους πώς να μας σέβονται. Και, ακόμα πιο σημαντικό, δείχνουμε στον εαυτό μας πώς να μας αγαπά.

Αν νιώθεις κι εσύ ότι έχεις χαθεί μέσα στην καθημερινότητα, αν έχεις ξεχάσει τι σημαίνει να αφιερώνεις λίγο χρόνο μόνο για σένα, ίσως είναι καιρός να κάνεις ένα βήμα πίσω και να ξαναπιάσεις το τιμόνι. Με αγάπη, όχι με αυστηρότητα.

Μοιράζομαι παρακάτω μερικά απλά βήματα που θα σας βοηθήσουν να βάλετε όρια στην καθημερινότητά σας:

• Καθόρισε τους στόχους σου
  Τι είναι αυτό που θες στ’ αλήθεια; Πού θες να πας; Όταν έχεις ξεκάθαρους στόχους, είναι πιο εύκολο να πεις όχι σε πράγματα που δεν σε εξυπηρετούν.
• Διαχειρίσου τον χρόνο σου
  Ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Φτιάξε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα και προσπάθησε να το τηρείς. Όχι για να τα κάνεις όλα. Αλλά για να έχεις τον έλεγχο.
• Προτεραιότητες
  Δεν έχουν όλα την ίδια σημασία. Δώσε χώρο στα σημαντικά και απομάκρυνε ό,τι σε αποσπά και σε εξαντλεί.
• Μάθε να λες όχι
  Δε χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα. Το “όχι” είναι ολοκληρωμένη πρόταση. Και είναι το πιο δυνατό “ναι” στον εαυτό σου.
• Βάλε όρια στην εργασία
  Δεν έχει σημασία αν είσαι υπάλληλος, ελεύθερος επαγγλματίας ή επιχειρηματίας. Όλοι χρειαζόμαστε μια ώρα που κλείνει το γραφείο. Κι ας είναι το γραφείο το σαλόνι σου.
• Χρόνος για σένα
  Περπάτημα, καφές με μια φίλη, λίγα λεπτά σιωπής… Ο χρόνος για σένα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
• Άσε πράγματα πίσω
  Δεν μπορούμε να τα κρατήσουμε όλα. Κι ούτε χρειάζεται. Κάποιες φορές, το πιο γενναίο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε.

Να θυμάσαι: τα όρια δεν τα βάζεις για να απομακρύνεις τους άλλους. Τα βάζεις για να μην απομακρυνθείς εσύ από εσένα.

Διάβασε επίσης: Μεγαλώνοντας παιδιά και γονείς με όρια 

The post Πώς να βάλετε όρια στην καθημερινότητά σας appeared first on Miss or Madam.

Και ξέρω τι θα μου πεις…

“Εσύ το λες αυτό γιατί δουλεύεις για τον εαυτό σου!”

Ναι. Τώρα.
Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι.

Δούλεψα πολλά χρόνια ως ιδιωτική υπάλληλος. Έκανα δουλειές κάθε είδους. Κάποιες τις διάλεξα εγώ, κάποιες ήρθαν από ανάγκη. Σε κάποιες ένιωθα δημιουργική. Σε άλλες, ένιωθα πως πνίγομαι.

Κι όμως, ακόμα και τότε πριν καταλάβω τι σημαίνει personal brand, πριν μάθω για το marketing, πριν γίνω ελεύθερη επαγγελματίας κάτι μέσα μου με ωθούσε να δίνω το καλύτερο που μπορούσα.

Όχι για να μου πουν μπράβο. Όχι για να με προσέξει το αφεντικό μου.
Αλλά γιατί ένιωθα πως αυτό το κάτι παραπάνω, αυτή η συνέπεια, αυτή η φροντίδα…
ήταν δική μου υπόθεση.

Ήθελα να μαθαίνω. Να παρατηρώ, να ακούω, να εξελίσσομαι.
Και ξέρεις κάτι;
Έχω πάρει ΠΟΛΛΑ από κάθε δουλειά που έκανα.
Όχι μόνο δεξιότητες. Αλλά κυρίως: μαθήματα ζωής από τους ανθρώπους που συνάντησα.
Πολλά από αυτά με ακολουθούν ακόμα και σήμερα.

Και τώρα που δουλεύω για τον εαυτό μου;

Και τώρα που δουλεύω για τον εαυτό μου; Κάνω ακριβώς το ίδιο.

Δε δουλεύω “για τον πελάτη μου”. Δουλεύω για μένα. Για να είμαι υπερήφανη. Για να ξέρω πως έδωσα το 100%, ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι τέλειο. Ακόμα κι όταν δεν ταιριάζουμε με όλους. Και είναι ΟΚ.

Γιατί όταν εργάζεσαι για εσένα, τα αποτελέσματα δεν μπορεί παρά να είναι θετικά.
Ακόμα κι αν δεν έρθει άμεσο κέρδος ή χειροκρότημα, έχεις χτίσει κάτι βαθύτερο: την αξιοπιστία σου.

Και πίστεψέ με: η φήμη σου, είτε είσαι υπάλληλος, είτε επιχειρηματίας, είτε εργοδότης, σε ακολουθεί… Πάντα.

Κάτι που έχουμε ζήσει όλοι:

Σίγουρα έχεις ακούσει τις παρακάτω φράσεις:

“Μην πας εκεί. Το περιβάλλον είναι τοξικό. Ο εργοδότης δεν πληρώνει.”

ή

“Αυτό το παιδί είναι διαμάντι. Πολύ καλός/η στη δουλειά του. Σου τον/την προτείνω με κλειστά μάτια.”

Γιατί ναι… μπορεί να είμαστε στο 2025. Μπορεί να έχουμε social media, followers, βιογραφικά και προφίλ στο LinkedIn. Αλλά ο καλύτερος τρόπος διαφήμισης ήταν, είναι και θα είναι: στόμα με στόμα.

Δούλεψε για σένα, ακόμα κι όταν δουλεύεις για άλλους: Θες να στο πω κι αλλιώς;

Ακόμα και όταν εργάζεσαι για μια εταιρεία, εξακολουθείς (τουλάχιστον εν μέρει) να εργάζεσαι για τον εαυτό σου.

Γιατί:

– Η προετοιμασία σου είναι δική σου
– Η στάση σου και η προσπάθεια σου είναι δική σου
– Η παραγωγικότητά σου είναι δική σου
– Τα αποτελέσματά σου σε συνοδεύουν
– Και η αναγνώριση (ή μη) γράφεται στο προσωπικό σου κεφάλαιο

Να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό σε κάθε περίπτωση.
Όχι επειδή “πρέπει” αλλά επειδή μπορείς.

Πίστεψε στον εαυτό σου.
Ακόμα κι αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, αγάπα τον τρόπο που το κάνεις.
Η αφοσίωση είναι στάση ζωής. Και εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα.

Δεν υπάρχει κανείς άλλος να κατηγορήσεις.
Μόνο ο εαυτός σου και αυτόν είναι που χτίζεις, κάθε μέρα, μέσα από τη δουλειά σου.

Δούλεψε για σένα, ακόμα κι όταν δουλεύεις για άλλους… αυτό θα σε πάει μπροστά.

Διάβασε επίσης: Οι 50 πιο ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ αξίες της ζωής

The post Δούλεψε για σένα, ακόμα κι όταν δουλεύεις για άλλους. appeared first on Miss or Madam.

Όχι γιατί με σόκαρε. Αλλά γιατί με άγγιξε εκεί που πονάει: στις πιο ήσυχες γωνιές της καθημερινότητας μας ως γονείς. Εκεί που δε μιλάμε εύκολα. Εκεί που η αγάπη μας για τα παιδιά μας συχνά χάνει τον δρόμο της, όχι από έλλειψη, αλλά από ταχύτητα, άγνοια ή απλή… κούραση.

Είναι μια σειρά που πρέπει να δουν όλοι οι γονείς, ειδικά εκείνοι που έχουν παιδιά στην εφηβεία ή που πλησιάζουν σε αυτήν. Γιατί δεν έχει δράματα και υπερβολές. Έχει κάτι χειρότερο: ρεαλισμό. Και αυτό πονάει.

Όπως έγραψε και το New York Magazine, το Adolescence μας βάζει χωρίς προσπάθεια μέσα στη ζωή του Jamie, ενός 13χρονου αγοριού με baby face, με εκείνη την αθωότητα που σε κάνει να θέλεις να τον προστατεύσεις από τον κόσμο. Και από τον ίδιο του τον εαυτό. Η οικογένειά του; Σχεδόν “κανονική”. Ένας πατέρας που δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ και μεταφέρει, χωρίς να το ξέρει, πρότυπα «αντρικού μεγαλώματος»: να είσαι δυνατός, να μην εκφράζεις τα συναισθήματά σου, να τα καταφέρνεις, να παίζεις καλή μπάλα. Μια μαμά που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες μέσα στο σπίτι, πιο ήρεμη, πιο γεφυρωτική, αλλά και η ίδια κουρασμένη.

Γιατί, όμως, προβλημάτισε η σειρά «Adolescence» τόσο πολύ τους γονείς;

Ίσως γιατί είδαν το παιδί τους. Ίσως γιατί ένιωσαν ότι το δωμάτιο με την κλειστή πόρτα, το βλέμμα που δεν τους κοιτάει πια στα μάτια, ο κόμπος στον λαιμό του παιδιού που δεν ξέρει πώς να τον ξεμπερδέψει… όλα αυτά τα έχουν ζήσει. Ίσως γιατί, όπως ο Jamie, έτσι και τα δικά τους παιδιά ζουν σε έναν κόσμο γεμάτο social media, likes, φίλτρα, συγκρίσεις.

Και ξέρεις τι κάνουμε συχνά; Κρυβόμαστε πίσω από τη φράση “έτσι είναι η νέα γενιά” ή “αυτά έχουν αλλάξει τώρα”. Κρυβόμαστε πίσω από την ίδια την τεχνολογία και την εξέλιξή της, χωρίς να αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά. Με ανθρώπους που διαμορφώνονται τώρα. Όπως τους μαθαίνουμε να τρώνε σωστά, να λένε “ευχαριστώ” και “συγγνώμη”, έτσι πρέπει να τους μάθουμε και πώς να χειρίζονται το internet, τα social media, την οθόνη. Γιατί δεν είναι κάτι που «θα μάθουν μόνα τους». Είναι κάτι που πρέπει να τους το διδάξουμε, πρώτα με το παράδειγμα και μετά με τον έλεγχο.

Το δικό μου παιδί είναι 13. Και δεν έχει Instagram. Όχι γιατί δε ζητάει. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνω την ανάγκη να είναι “μέσα”. Και εγώ είμαι. Του έχω, όμως, εξηγήσει τη σχέση μου με τα social media. Ξέρει ότι η δική μου παρουσία εκεί είναι καθαρά επαγγελματική. Ξέρει ότι όταν με βλέπει με το κινητό, είμαι στη δουλειά μου, όχι στο scroll. Και με τον ίδιο τρόπο του ζητάω να έχει επίγνωση και αυτοέλεγχο. Όχι επειδή “δεν πρέπει”, αλλά επειδή έχει επιλογή. Την επιλογή να είναι ακόμα παιδί.

Για να είμαι πιο ήρεμη αλλά και για να γνωρίζει ότι υπάρχουν όρια, εχω στο κινητό του το Family Link. Έχει συγκεκριμένο χρόνο καθημερινής χρήσης του internet, περίπου μία με μιάμιση ώρα τη μέρα, και μπορώ να ελέγχω ανά πάσα στιγμή πού μπαίνει, τι κατεβάζει, τι βλέπει. Δεν είναι θέμα αστυνόμευσης. Είναι θέμα εμπιστοσύνης με όρια. Γιατί η εμπιστοσύνη δε σημαίνει “άφησέ το να κάνει ό,τι θέλει”. Σημαίνει “είμαι εδώ, παρακολουθώ, καθοδηγώ”.

Και ναι, πολλές φορές σκέφτηκα πόσο viral θα μπορούσε να γίνει το παιδί μου. Είναι γεμάτος ενδιαφέροντα και ταλέντα, περιεχόμενο για μέρες και με πολλές καρδιές! Γιατί τα παιδιά “πουλάνε”! Αλλά επιλέγω να τον προστατεύσω. Όχι γιατί φοβάμαι. Αλλά γιατί τον σέβομαι.

Μήπως τελικά αυτή η σειρά μάς χτύπησε γιατί μας έβαλε μπροστά στον καθρέφτη;

Πόσες φορές έχουμε αγνοήσει ένα δάκρυ λέγοντας “ε, τώρα εφηβεία είναι”;
Πόσες φορές βολευτήκαμε όταν το παιδί μας έμεινε πίσω από μία οθόνη για να κάνουμε τις δουλειές μας ή απλά για να έχουμε λίγο την ησυχία μας;
Πόσες φορές είπαμε “αργότερα” και το “μετά” δεν ήρθε ποτέ;

Πόσες φορές ακούσαμε στ’ αλήθεια τι νιώθει το παιδί μας; Το αγκαλιάσαμε όταν δεν είχε λόγο να είναι καλά, το επιβραβεύσαμε όταν δεν τα κατάφερε, του σταθήκαμε χωρίς όρους;

Η σειρά «Adolescence» δε σου λέει τι να κάνεις. Δε σου δείχνει “το σωστό”.
Σου θυμίζει πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις. Και πόσο δύσκολο να είσαι εκεί παρών, ουσιαστικά, με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτά αυτιά.

Και ίσως αυτό είναι που τελικά μας πόνεσε τόσο πολύ.

Ίσως τελικά, αυτή η σειρά να μη μας μίλησε μόνο για την εφηβεία. Ίσως να μας ψιθύρισε κάτι πιο δύσκολο: ότι η αληθινή σύνδεση με τα παιδιά μας ξεκινά από τη δική μας ειλικρίνεια.

Διάβασε επίσης: Συγκρούσεις με το παιδί μου στην εφηβεία

Άγχος στην εφηβεία

The post «Adolescence»: Μια σειρά που δεν τη βλέπεις απλώς, τη νιώθεις appeared first on Miss or Madam.

Διαδικτυακά μέσω Zoom – Δωρεάν συμμετοχή
με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής (30 Μαρτίου 2025)

Στις 30 Μαρτίου γιορτάζαμε την Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής (γνωστή παλαιότερα και ως Μανιοκατάθλιψης). Η ημερομηνία αυτή, που συμπίπτει με τη γέννηση του Vincent Van Gogh – του σπουδαίου καλλιτέχνη που θεωρείται ότι έπασχε από διπολική διαταραχή – έχει καθιερωθεί διεθνώς ως ημέρα ευαισθητοποίησης για μία από τις πιο παρεξηγημένες ψυχικές διαταραχές.

Η Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής αποτελεί μια αφορμή για ενημέρωση, αποδοχή, και τιμή προς όσους ζουν με αυτή τη διαταραχή, καθώς και προς τους ανθρώπους και τις κοινότητες που τους στηρίζουν. Η δράση αυτή υποστηρίζεται από διεθνείς οργανισμούς (International Bipolar Foundation, ISBD, Asian Network of Bipolar Disorders) και στην Ελλάδα από την Ελληνική Διπολική Οργάνωση (ΕΔΟ).

Η φετινή θεματική είναι αφιερωμένη στις πραγματικές ιστορίες και την κοινότητα ελπίδας που δημιουργείται γύρω από τους ανθρώπους με διπολική διαταραχή.

Η φετινή εκδήλωση περιλαμβάνει:

Παρουσίαση και σχολιασμός από ψυχολόγους και θεραπευτές του BipolarLab για τα θέματα του στίγματος, της πρόληψης υποτροπών, της θεραπευτικής πορείας και της σημασίας της συνέπειας στη φροντίδα.

Σύντομη αναφορά στην κοινωνική δράση ΕΔΟΜΑΖΙ: “Γνωριμία και Ενημέρωση” της Ελληνικής Διπολικής Οργάνωσης (ΕΔΟ) στο πρότυπο θεραπευτικό και εκπαιδευτικό έργο του BipolarLab.

(ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ) Προβολή ταινίας με τίτλο: “10 Χρόνια Μετά” του Stephen Fry, με μαρτυρίες ανθρώπων που ζουν με διπολική διαταραχή και καταγράφουν τις προκλήσεις, τις νίκες και τις μεταμορφώσεις της ζωής τους.

Ζωντανή συζήτηση με συμμετέχοντες από την κοινότητα της ΕΔΟ και του BipolarLab, οι οποίοι θα μοιραστούν βιώματα αλλά και τρόπους στήριξης και αποδοχής.

Και φυσικά, παρουσία του Flippy, του έξυπνου βοηθού Τεχνητής Νοημοσύνης του BipolarLab και της ΕΔΟ, ο οποίος είναι διαθέσιμος για live ερωτήσεις του κοινού και ψυχοεκπαιδευτική στήριξη.

* Η προβολή της ταινίας “10 Χρόνια Μετά” του Stephem Fry θα πραγματοποιηθεί δια ζώσης, το Σάββατο 10/05/25 στην Αθήνα. Η εκδήλωση είναι ανοιχτή σε όποιον επιθυμεί να παρευρεθεί. Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε σε αυτή τη βιωματική και ουσιαστική συνάντηση, που ενισχύει τη σύνδεση και την αλληλοκατανόηση στην κοινότητά μας.

Η φετινή δράση στοχεύει να δώσει φωνή στους ίδιους τους ανθρώπους με διπολική διαταραχή, να αναδείξει τη σημασία της υποστηρικτικής κοινότητας, να ενημερώσει το ευρύ κοινό, να μειώσει το στίγμα και να ενδυναμώσει όσους ζουν με αυτή την πρόκληση.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε όλους: άτομα που έχουν λάβει διάγνωση, συγγενείς και φίλους, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και πολίτες που θέλουν να μάθουν, να συνδεθούν και να υποστηρίξουν.

Τι είναι η Διπολική Διαταραχή;

Η διπολική διαταραχή είναι η πιο σοβαρή διαταραχή της διάθεσης, με εναλλαγές ανάμεσα σε επεισόδια μανίας (ανυψωμένη ή ευερέθιστη διάθεση) και κατάθλιψης (χαμηλή διάθεση, απώλεια ενδιαφέροντος, λειτουργική δυσκολία).

Επηρεάζει το 1–6% του πληθυσμού παγκοσμίως, με εκτιμήσεις που μιλούν για πάνω από 600.000 Έλληνες να ανήκουν στο ευρύτερο φάσμα. Με έγκαιρη διάγνωση, κατάλληλη φαρμακευτική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη, οι άνθρωποι με διπολική διαταραχή μπορούν να ζουν μια πλούσια και σταθερή ζωή.

Η ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα για κατανόηση, αποδοχή και φροντίδα.

Συμμετοχή & Πληροφορίες

Η συμμετοχή στην εκδήλωση είναι δωρεάν και ανοιχτή σε όλους.
Δηλώσεις συμμετοχής μέσω εγγραφής ή τηλεφωνικά στο 6932760570.

Όσοι ενδιαφέρονται παρακαλούνται να το δηλώσουν στην φόρμα εγγραφής για την εκδήλωση.: https://bipolarlab.typeform.com/to/abDczgA1

ΕΔΟ Ελληνική Διπολική Οργάνωση

Διάβασε επίσης: Διαταραχή προσωπικότητας και παιδική ηλικία

The post 10 χρόνια μετά: Ζώντας με Διπολική Διαταραχή – Προσωπικές ιστορίες & Κοινότητες Ελπίδας appeared first on Miss or Madam.

Πρόκειται για μια πρωτότυπη, τρυφερή ιστορία, με χιούμορ, φαντασία και έντονο το στοιχείο της ανατροπής. Η μαμά του Χάρη δεν μπορεί να κοιμηθεί, γι’ αυτό και του ζητάει να τη βοηθήσει.
Ξαπλώνει κι εκείνος αρχίζει να της λέει την ιστορία με το αγόρι και τον σκύλο του.

Ξαφνικά, η μαμά θυμάται πως ξέχασε να σημειώσει τα αυριανά ψώνια κι ύστερα πως δεν έβαλε το φαγητό στο ψυγείο και ύστερα πως δεν έπλυνε τα πιάτα. Ο Χάρης, όμως, δεν την αφήνει να σηκωθεί κι επιμένει πως πρέπει να κλείσει τα μάτια της για να την πάρει ο ύπνος…

Η ωραία, ταιριαστή και πολύχρωμη εικονογράφηση είναι της Γιώτας Κοκκόση. Για παιδιά από 4 ετών και πάνω.

Για παραγγελίες: metaixmio.gr/el/products/giati-den-koimasai-mama

Έγραψαν για το βιβλίο «Γιατί δεν κοιμάσαι, μαμά;».

«Όσο διαβάζω τα βιβλία του Μάκη Τσίτα τόσο καταλαβαίνω πόσο καλά γνωρίζει τον ανθρώπινο ψυχισμό και την παιδική πραγματικότητα και ανάγκη για απαντήσεις. Βέβαια δεν τις δίνει ποτέ έτοιμες, ποτέ με διδακτισμό… Ο συγγραφέας του “Μάρτυς μου ο Θεός”, βραβευμένος και πολυγραφότατος, εγκύπτει με πάθος στην θεατρική συγγραφή, στην στιχουργική και στην συγγραφή βιβλίων για παιδιά, χαρίζοντάς μας μερικές από τις
σημαντικότερες σελίδες σύγχρονου παιδικού “παραμυθιού”. Ξέρει καλά πώς να γράφει βιβλία για παιδιά που αποκαλύπτουν την αλήθεια και στους μεγάλους. Βιβλία πολλαπλών επιπέδων και πολλών βαθύτερων αναγνώσεων». (Ελένη Λιντζαροπούλου, Fractal)

«Άλλο ένα τρυφερό απόκτημα για τους μικρούς αναγνώστες από τον αγαπημένο τους συγγραφέα Μάκη Τσίτα, που παρουσιάζει και εξυμνεί τη μητρική αγάπη, που είναι μία από τις πιο ισχυρές και αφοσιωμένες μορφές αγάπης, που μπορεί να βιώσει ένας
άνθρωπος. Το βιβλίο παράλληλα με την όμορφη εικονογράφηση της Γιώτας Κοκκόση, μιλάει για τη σχέση μητέρας παιδιού και ο συγγραφέας σε μια έκφραση άπλετης ευγνωμοσύνης το έχει αφιερώσει στη μνήμη της αγαπημένης του μητέρας». (Δημήτρης
Βαρβαρήγος, Culturebook)

«Το σημαντικό στην υπόθεση είναι ότι, προβάλλεται μια μητέρα που καλλιεργεί στο παιδί της την έννοια της συμμετοχής στη συναισθηματική και κοινωνική ατμόσφαιρα της οικογένειας, καλλιεργώντας του την ενσυναίσθηση με έναν τρυφερό και απόλυτα δημιουργικό τρόπο». (Γιάννης Παπαδάτος, Περί Ου)
«Ένα παραμύθι-φόρος τιμής σε όλες τις μαμάδες του κόσμου». (Λεύκη Σαραντινού, Literature)

«Η περίπτωση του Μάκη Τσίτα είναι αυτή ακριβώς: δεν αρκείται σε μια απλοποίηση της κοινωνικής πραγματικότητας, ώστε να “παραπλανήσει” την παιδική αθωότητα, αλλά απομυθοποιεί τις “ευκολίες” των παραμυθιών δείχνοντας τις αληθινές διαστάσεις του κόσμου μας, προκαλώντας τον γόνιμο προβληματισμό του παιδιού για τον κόσμο στον οποίο σταδιακά εισχωρεί. Στην ουσία προσφέρει την άλλη όψη των πραγμάτων, ακόμη κι αν συγκρούονται οι εικόνες του με ό,τι ο ενήλικος κόσμος έμαθε να θεωρεί σταθερό και αναλλοίωτο. Με τα παιδικά του βιβλία (χαρισματικός πεζογράφος έτσι κι αλλιώς), αποδομεί τις ισχύουσες αντιλήψεις, φθάνοντας στον πυρήνα τους και τις παρουσιάζει
πρόσφορες στην παιδική αντίληψη». (Διώνη Δημητριάδου, Fractal)

«Είναι μια τρυφερή ιστορία που μιλάει στις καρδιές τόσο των παιδιών όσο και των γονιών τους. Ο Μάκης Τσίτας καταφέρνει να φέρει στο προσκήνιο μια καθημερινή ανησυχία με χιούμορ και ευαισθησία, υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες πως η φροντίδα και η ενσυναίσθηση δεν έχουν ηλικία. Πρόκειται για ένα βιβλίο που προάγει τον οικογενειακό δεσμό και την κατανόηση, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ένα ασφαλές πλαίσιο για τα παιδιά να εκφράσουν την αγάπη και την υποστήριξή τους προς τους γονείς τους». (Αλεξία Βλάρα, Open Mind)

«Κατέχει άριστα τα εκφραστικά του μέσα και αξιοποιεί την ελληνική γλώσσα στην άπλετη διαχρονική πλαστική μουσικότητά της. Ο Μάκης Τσίτας έχει επιτύχει να φιλοτεχνήσει μία
ιδιόλεκτο απλή, καθημερινή, ευπρόσιτη, δίχως νεολογισμούς και διανοουμενίστικες ακροβασίες, αλλά με την ευθυβολία του κατασταλαγμένου κοινωνουμένου νοήματος… Υποδειγματικό, αξιοσημείωτο, πολύτιμο βιβλίο για κάθε μαθητή». (Κωνσταντίνος
Μπούρας, Περί Ου)

«Ένα βιβλίο που σου αφήνει μια γλυκιά γεύση και είναι μια διακριτική υπόμνηση στα παιδιά που δυσκολεύονται να κοιμηθούν… Ας το διαβάσουν κι οι μπαμπάδες όμως!».
(Κώστας Στοφόρος, Literature)

«Ο Μάκης Τσίτας με διαφορετικό κάθε φορά υφολογικό τρόπο, με ανεπιτήδευτο λόγο και με τη συνδρομή ταλαντούχων εικονογράφων προσφέρει στο μικρό παιδί τύπους παππούδων ή γονιών που όχι μόνο θυμίζουν τους δικούς του, αλλά πολλές φορές «υπονομεύοντάς» τους μέσα από το χιούμορ και την ανταλλαγή ρόλων τούς προσδίδει νέα δυναμική. Άλλοτε πάλι η τρυφερή και ανιδιοτελής αυτή σχέση συμβάλλει στην
κατανόηση, στην αγάπη και στην εμπιστοσύνη που γεννιέται ανάμεσα στο παιδί και στον ενήλικα». (Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου, Bookpress)

«Ο Μάκης Τσίτας είναι ένας από εκείνους τους συγγραφείς που κατέχουν καλά την τέχνη του λόγου, με αποτέλεσμα έργα που ικανοποιούν μικρούς και μεγάλους…
Με μία πηγαία αθωότητα και ανιδιοτελή αγάπη τόσο από τη μεριά των γονιών προς το παιδί τους όσο και από το παιδί προς τα πρόσωπα των γονιών, ο συγγραφέας μιλάει γι αυτόν τον μοναδικό κι άρρηκτο δεσμό που έχουμε την τύχη να ζήσουμε! Κι όλα αυτά με έναν λόγο γλυκό και κατανοητό, που μας προσφέρει μία εύληπτη και ψυχαγωγική ιστορία… Αναζητήστε το!». (Κυριακή Γανίτη, dominicamat.gr)

Βιογραφικό:

Ο Μάκης Τσίτας γεννήθηκε το 1971 στα Γιαννιτσά και σπούδασε δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη. Ζει στην Αθήνα και διευθύνει το ενημερωτικό site για το βιβλίο και τον πολιτισμό Diastixo.gr . Έργα του ανέβηκαν στο θέατρο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό,
από σημαντικούς σκηνοθέτες και στίχοι του μελοποιήθηκαν από σημαντικούς συνθέτες.

Διηγήματα και βιβλία του για παιδιά έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Για το μυθιστόρημά του «Μάρτυς μου ο Θεός», το οποίο κυκλοφορεί σε 12 ευρωπαϊκές γλώσσες, έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014 και τιμήθηκε από
τους Δήμους Αθηναίων, Πέλλας, Έδεσσας, τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Έδεσσας και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Έχει εκδώσει 5 βιβλία για ενήλικες και 32 βιβλία για παιδιά, τα 4 από τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο: «Η καμηλοπάρδαλη Χαραλαμπία» (Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης Κύπρου 2021), «Έρχεται ο γίγαντας» (Βραβείο του Ελληνικού
Τμήματος της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2023), «Ο σύμβουλος του βασιλιά» (Βραβείο περιοδικού Χάρτης 2024), «Γιατί δεν κοιμάσαι, μαμά;».

Περισσότερες πληροφορίες: makistsitas.com.

Διάβασε επίσης: Γιατί αξίζει να διαβάζετε παιδικά βιβλία στα παιδιά σας

The post Μάκης Τσίτας: Γιατί δεν κοιμάσαι, μαμά; appeared first on Miss or Madam.

Τι ψάχνει μια γυναίκα από έναν άντρα;

Παρακάτω αναφέρουμε μερικά από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που συνήθως θεωρούνται ελκυστικά και επιθυμητά να έχει ένας άντρας:

Η γυναίκα χρειάζεται συναισθηματική υποστήριξη από έναν άντρα

Μία από τις βασικές προσδοκίες στις σχέσεις είναι η συναισθηματική υποστήριξη και η δυνατότητα επικοινωνίας. Οι περισσότερες γυναίκες επιθυμούν έναν σύντροφο που να δείχνει αληθινό ενδιαφέρον, να είναι πρόθυμος να ακούσει και να κατανοήσει τα συναισθήματα και τις ανάγκες της. Το ενδιαφέρον αυτό δεν περιορίζεται μόνο σε στιγμές δυσκολίας, αλλά σε όλες τις πτυχές της ζωής, ώστε η γυναίκα να νιώθει πως δεν είναι μόνη της και πως έχει έναν συνοδοιπόρο που την καταλαβαίνει.

Η συναισθηματική υποστήριξη εκφράζεται με διάφορους τρόπους:

-Ο άντρας χρειάζεται να ακούει με προσοχή, χωρίς να διακόπτει. Δεν κρίνει, δε βιάζεται να δώσει λύσεις, αλλά δείχνει ότι ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα της συντρόφου του και σέβεται τον τρόπο που τα εκφράζει.
-Αποφεύγει την κριτική και τις συμβουλές, εκτός αν του ζητηθεί, δείχνοντας ενσυναίσθηση και επιθυμία να καταλάβει τη συναισθηματική της κατάσταση.
-Η ενθάρρυνση, το να δείχνει δηλαδή εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και στις ικανότητές της, και η αποδοχή των συναισθημάτων της, όποια κι αν είναι αυτά, προσφέρουν αίσθηση ασφάλειας και εκτίμησης.

Σεβασμός και ισότητα

Σε μια υγιή σχέση, ο σεβασμός και η ισότητα αποτελούν θεμελιώδεις βάσεις. Οι γυναίκες, όπως και οι άντρες, επιθυμούν έναν σύντροφο που αναγνωρίζει την αξία τους και σέβεται τις επιλογές και τις απόψεις τους.

Ο σεβασμός και η ισότητα επιτρέπουν σε μια γυναίκα να νιώθει ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, καθώς και την ελευθερία να εκφράσει τον εαυτό της χωρίς να κρίνεται ή να περιορίζεται.

Ειλικρίνεια και αυθεντικότητα

Η ειλικρίνεια είναι πολύ κρίσιμος παράγοντας σε κάθε σχέση και αποτελεί θεμέλιο για μια ισχυρή και υγιή σύνδεση. Κάθε γυναίκα θέλει έναν άντρα απόλυτα ειλικρινή μαζί της αλλά και αυθεντικό, ακόμη και αν η αλήθεια κάποιες φορές είναι δύσκολη. Ένας σύντροφος που είναι ανοικτός και μιλάει με ειλικρίνεια για τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, δημιουργεί μία αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Η έλλειψη αυθεντικότητας μπορεί να οδηγήσει στα εξής:

-Επιφανειακές σχέσεις, χωρίς αυθεντικότητα, χωρίς πραγματική συναισθηματική σύνδεση.
-Η αυθεντικότητα είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη της οικειότητας. Όταν κάποιος κρύβεται πίσω από ένα προσωπείο, είναι αδύνατον να δημιουργηθεί μία βαθιά και ουσιαστική σχέση.
-Όταν κάποιος δεν είναι ο εαυτός του, αισθάνεται πίεση και άγχος καθώς προσπαθεί συνεχώς να «διατηρήσει» αυτή την προσποιητή εικόνα.

Σταθερότητα και αξιοπιστία

Η σταθερότητα και η αξιοπιστία είναι στοιχεία που πολλές γυναίκες θεωρούν σημαντικά σε έναν σύντροφο. Ο άντρας που είναι συνεπής και μπορεί να σταθεί στο πλευρό της σε δύσκολες στιγμές δημιουργεί αίσθηση σιγουριάς και σταθερότητας. Η συνέπεια στις πράξεις και τα λόγια του δείχνει ότι είναι άτομο με αρχές και αξίες.

Χιούμορ και θετική διάθεση

Η αίσθηση του χιούμορ είναι συχνά ένα πολύ επιθυμητό χαρακτηριστικό, καθώς συμβάλλει στην αποφόρτιση των εντάσεων και τη δημιουργία θετικής ενέργειας στη σχέση. Πολλές γυναίκες εκτιμούν έναν άντρα που μπορεί να τις κάνει να γελούν και που βλέπει τη ζωή με θετική διάθεση. Το χιούμορ και η καλή διάθεση φέρνουν μία αίσθηση ανεμελιάς και διασκέδασης στην καθημερινότητα. Αρκεί η θετική διάθεση να μην είναι προσποιητή!

Εμπιστοσύνη και υποστήριξη

Οι σύγχρονες γυναίκες έχουν στόχους και φιλοδοξίες, τόσο επαγγελματικούς όσο και προσωπικούς. Ένας άντρας που στηρίζει τα όνειρα και τις επιδιώξεις της συντρόφου του, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις ικανότητές της, δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας και ενθάρρυνσης. Αυτός ο τύπος υποστήριξης όχι μόνο ενισχύει τη σχέση αλλά επιτρέπει και στα δύο άτομα να εξελίσσονται και να προοδεύουν, μαζί!

Ρομαντισμός και έκφραση συναισθημάτων

Η εκδήλωση τρυφερότητας και η ρομαντική διάθεση είναι στοιχεία που πολλές γυναίκες αναζητούν σε μια σχέση. Παρόλο που οι παραδοσιακές εκφράσεις ρομαντισμού μπορεί να ποικίλλουν, οι περισσότερες γυναίκες εκτιμούν έναν άντρα που δεν φοβάται να εκφράσει τα συναισθήματά του και να δείχνει αγάπη και στοργή.

Επικοινωνία και συναισθηματική νοημοσύνη

Η αποτελεσματική επικοινωνία είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο μιας υγιούς σχέσης γι’ αυτό το κρατήσαμε και για το τέλος! Ένας άντρας που κατανοεί τα συναισθήματά του, μπορεί να τα εκφράσει και ακούει προσεκτικά, δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο για συζήτηση και κατανόηση. Η συναισθηματική νοημοσύνη βοηθά στη διαχείριση των διαφορών και στη δημιουργία ενός κλίματος αρμονίας.

Έχει αποδειχθεί ότι τα ζευγάρια με υψηλά επίπεδα συναισθηματικής νοημοσύνης είναι πιο ευχαριστημένα στη σχέση τους και έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παραμείνουν μαζί. Αυτό συμβαίνει γιατί η συναισθηματική νοημοσύνη ενισχύει την εμπιστοσύνη και τη συντροφικότητα, στοιχεία που είναι θεμελιώδη για μια υγιή, μακροχρόνια σχέση.

Γενικά, η επιθυμία μιας γυναίκας για έναν σύντροφο που της προσφέρει υποστήριξη, κατανόηση και σεβασμό βασίζεται σε διαχρονικές αξίες που εξυψώνουν και ενδυναμώνουν τη σχέση. Ωστόσο, κάθε άτομο είναι μοναδικό, και έτσι οι ανάγκες μπορεί να διαφοροποιούνται. Το σημαντικό είναι οι σύντροφοι να κατανοούν ο ένας τις προσδοκίες του άλλου, δημιουργώντας έτσι μια ισχυρή, ειλικρινή και ουσιαστική σύνδεση.

Διάβασε επίσης: Πώς τα παιδικά τραύματα οδηγούν σε τοξικές σχέσεις

The post Τι ψάχνει μια γυναίκα από έναν άντρα appeared first on Miss or Madam.

Όπως ακριβώς ένα γλυκό χρειάζεται μια ισορροπημένη συνταγή για να βγει σωστό και γευστικό, έτσι και τα παιδιά χρειάζονται όρια για να νιώσουν ασφάλεια, να μάθουν πώς να οργανώνονται και να συνυπάρχουν με άλλους.

Τα όρια δεν είναι εμπόδιο αλλά περισσότερο ένας καθοδηγητικός παράγοντας. Όταν τα βάζουμε με αγάπη και σταθερότητα, τα παιδιά μπορούν να τα αντιληφθούν ως ένα πλαίσιο που τα βοηθά να αναπτυχθούν. Είναι σαν να τους δίνουμε τα υλικά και τις οδηγίες που χρειάζονται για να φτιάξουν τη «συνταγή» της ζωής τους με αυτοπεποίθηση και ασφάλεια.

Αντίθετα, όταν τα όρια είναι ασαφή ή απουσιάζουν, τα παιδιά, όπως το γλυκό χωρίς συνταγή, μπορεί να μη βρουν το δικό τους μέτρο ή να αισθανθούν ανασφάλεια, σαν να τους λείπουν τα απαραίτητα «συστατικά» που χρειάζονται για να αναπτύξουν την αυτοπειθαρχία και την υπευθυνότητα.

Αυτή η προσέγγιση έχει ως στόχο να σας δώσει μια κατανοητή εικόνα για το πώς τα όρια είναι απαραίτητα – όχι για περιορισμό, αλλά για καθοδήγηση και υποστήριξη!

Διάβασε επίσης: Μάθε να λες και βάλε όρια

Πώς να βάλετε όρια στην καθημερινότητά σας

The post Αν δεν βάλουμε όρια στα παιδιά το αποτέλεσμα είναι σαν να κάνουμε ένα γλυκό χωρίς συνταγή appeared first on Miss or Madam.