Τα Χριστούγεννα δεν είναι ίδια για όλους
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται.
Φώτα στους δρόμους. Μυρωδιά από βούτυρο και μελομακάρονα. Ουρές στα μαγαζιά. Κουτιά με δώρα που γεμίζουν πορτ-μπαγκάζ.
Ο κόσμος στις πλατείες, στα μαγαζιά, στα εστιατόρια. Βόλτες στην αγορά, κρασιά με φίλους, οικογενειακά τραπέζια γεμάτα υπέροχες γεύσεις, φωνές, γέλια, μουσικές.
Αυτή είναι η πλευρά των Χριστουγέννων που μάθαμε να δείχνουμε.
Η «φωτογενής».
Μόνο που δεν είναι η μόνη.
Υπάρχουν κι άλλα Χριστούγεννα. Αυτά που δε βγαίνουν στο Instagram.
Εκείνα που δε χωράνε σε διαφήμιση, ούτε σε γιορτινή κάρτα.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι ίδια για όλους
Είναι τα Χριστούγεννα του ανθρώπου που τρώει μόνος του μπροστά στην τηλεόραση, με τον ήχο ανοιχτό για να ακούγεται «κάποιος».
Του ανθρώπου που γυρνάει σ’ ένα άδειο σπίτι, που δεν τον περιμένει κανείς…ούτε φωνή, ούτε μυρωδιά από φαγητό, ούτε «άντε, άργησες».
Είναι τα Χριστούγεννα εκείνου που θα βρεθεί σε ένα τραπέζι γεμάτο κόσμο
αλλά θα νιώθει ξένος. Γιατί οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι «δικοί του», είναι «υποχρέωση». Θα χαμογελάσει στις φωτογραφίες, θα πει τα «χρόνια πολλά», θα σηκώσει το ποτήρι και μέσα του θα μετράει λεπτά μέχρι να τελειώσει.
Υπάρχουν Χριστούγεννα σε νοσοκομεία, με φώτα που τρεμοπαίζουν όχι από στολισμό, αλλά από μηχανήματα.
Άνθρωποι που παλεύουν με αρρώστιες, με φόβους, με διαγνώσεις.
Συγγενείς που κάθονται σε πλαστικές καρέκλες στους διαδρόμους και κοιτάνε το ρολόι, όχι για να έρθει ο Άγιος Βασίλης, αλλά για να περάσει μία ακόμα δύσκολη νύχτα.
Υπάρχουν Χριστούγεννα σε φυλακές.
Μετρώντας μέρες, όχι μέχρι την Πρωτοχρονιά, αλλά μέχρι την αποφυλάκιση, αν υπάρχει καν ημερομηνία.
Υπάρχουν Χριστούγεννα στον δρόμο.
Άνθρωποι χωρίς σπίτι, χωρίς λεφτά για τα βασικά, που ψάχνουν στα σκουπίδια την ίδια στιγμή που εμείς ψάχνουμε «τι άλλο να βάλουμε στο τραπέζι».
Υπάρχουν παιδιά σε ιδρύματα, που δεν τα παίρνει κανείς αγκαλιά για «καλή χρονιά».
Που κοιτάνε τις εικόνες με τις «οικογένειες γύρω από το δέντρο» και νιώθουν ότι βλέπουν ταινία, όχι πραγματικότητα.
Υπάρχουν άνθρωποι μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις, που τρώνε τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά με σφιγμένο στομάχι.
Γυναίκες και άντρες που βιάζονται, κακοποιούνται, φοβούνται.
Και που ακούν «Χριστούγεννα είναι, να είμαστε όλοι μαζί» σαν μια φράση σχεδόν ειρωνική.
Υπάρχουν άνθρωποι σε χρήση, χαμένοι μέσα σε ουσίες, που δεν ξέρουν καν αν είναι Δεκέμβρης ή Ιούνης.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που διάλεξαν συνειδητά να είναι μόνοι.
Όχι γιατί τους πετάξαν έξω, αλλά γιατί δε θέλουν κανέναν.
Γιατί κουράστηκαν από τα «πρέπει», τα υποχρεωτικά ρεβεγιόν, τις τυπικές ευχές.
Δεν έχουν διάθεση για ευτυχισμένες οικογενειακές σκηνές, δεν αντέχουν άλλα ψεύτικα «όλα καλά». Και νιώθουν σχεδόν ένοχοι που δε χαίρονται «όπως θα έπρεπε».
Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά απλή:
- Τα Χριστούγεννα δεν παγώνουν τον πόνο.
- Δεν ακυρώνουν τη μοναξιά.
- Δε σταματούν την κακοποίηση.
- Δεν εξαφανίζουν τη φτώχεια.
- Δε θεραπεύουν αυτόματα καμία ψυχή μόνο και μόνο επειδή στο ημερολόγιο γράφει 25 Δεκεμβρίου.
Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η περίοδος πονάει περισσότερο από την υπόλοιπη χρονιά.
Γιατί όλα γύρω φωνάζουν «χαρά», ενώ μέσα τους γίνεται χαμός.
Γιατί η αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που «πρέπει» να νιώθουν και σε αυτό που πραγματικά νιώθουν είναι εκκωφαντική.
Ίσως, λοιπόν, φέτος να κάνουμε κάτι διαφορετικό.
Αν είσαι από τους τυχερούς που θα στρώσεις τραπέζι, που θα γελάσεις, που θα έχεις ανθρώπους γύρω σου που αγαπάς και σε αγαπούν, κράτα το λίγο παραπάνω μέσα σου.
Όχι σαν τύψεις.
Σαν επίγνωση.
Κοίτα γύρω σου.
Σκέψου έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι δεν περνάει τόσο καλά.
Μπορεί να είναι γείτονας, συνάδελφος, φίλος παλιός, κάποιος που «χάθηκε», κάποιος που βλέπεις ότι μαζεύεται, κλείνεται.
Στείλε ένα μήνυμα. Κάνε ένα τηλεφώνημα.
Πρόσκαλέ τον, αν γίνεται. Ή απλώς ρώτα: «Πώς είσαι πραγματικά;»
Μερικές φορές αυτό είναι μεγαλύτερο δώρο από οτιδήποτε μπορεί να μπει σε κουτί.
Και αν εσύ ανήκεις σε αυτούς που φέτος πονάνε, νιώθουν μόνοι, φοβισμένοι, θυμωμένοι ή απλώς «εκτός κλίματος»…
να σου πω κάτι όσο πιο καθαρά γίνεται:
Δεν έχει τίποτα λάθος πάνω σου.
Δε φταις που δε σου βγαίνει γιορτινή διάθεση.
Δεν είσαι υποχρεωμένος/η να χωρέσεις μέσα σε κανένα σκηνικό με λαμπάκια και χαμόγελα.
Τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα στο ημερολόγιο.
Η ζωή σου, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό.
Και μέσα σε αυτή τη ζωή, χωράνε και οι χαρές, και οι λύπες, και οι μοναξιές, και οι νέες αρχές. Ακόμα κι αν δεν μοιάζουν καθόλου με διαφημιστικό spot.
Διάβασε επίσης: Η «αντι-μαγεία» των Χριστουγέννων
Ακολουθήστε το Miss or Madam στο Facebook και στο Instagram.
