Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς «ζουν» μέσα από τα παιδιά τους ή, ακριβέστερα, ζουν τη ζωή των παιδιών τους, επισκιάζοντάς τα και εγκλωβίζοντας τη σκέψη τους, με τα δικά τους «θέλω».

Διάβασε επίσης: Η συμπεριφορά σου ως γονιός προκαθορίζει τη ζωή των παιδιών σου

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε ανθρώπους με τοξικές συμπεριφορές

Συνήθως, είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους, καθώς βρίσκονται πολύ κοντά στα παιδιά τους, παριστάνοντας ότι νοιάζονται γι’ αυτά, ενώ, στην πραγματικότητα, θέλουν να τα ελέγχουν και να τα χειραγωγούν.

Μερικές φορές μάλιστα, επειδή εμείς, τα παιδιά τους, έχουμε συνηθίσει να ζούμε έτσι όλη μας τη ζωή, δυσκολευόμαστε να πάρουμε την απόσταση που χρειαζόμαστε και να δούμε αντικειμενικά την κατάσταση και τη σχέση μας με τον γονιό μας.

Τα παιδιά γίνονται ενοχικά, φοβισμένα, ανασφαλή, συγκρούονται εσωτερικά και δεν μπορούν να πάρουν μόνα τους αποφάσεις. Μία εσωτερική σύγκρουση που, συνήθως, ξεσπάει μέσα από καβγάδες, και ένας φαύλος κύκλος εξαρτημένης σχέσης συνεχίζει να ανακυκλώνεται.

Το αίτιο για τους καβγάδες είναι, συνήθως, ότι οι γονείς θυσιάζονται για τα παιδιά τους, και εκείνα αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους.

Οι τοξικές σχέσεις καταρρακώνουν την αυτοεκτίμησή μας, αποστραγγίζουν την ενέργειά μας και επηρεάζουν, αρνητικά, τη διάθεσή μας.

Τοξικές σχέσεις – Τοξικές συμπεριφορές

Οι άνθρωποι οι οποίοι εκδηλώνουν τοξικές συμπεριφορές, συνήθως, δεν αντιλαμβάνονται το λάθος τους, διότι είναι απορροφημένοι στα δικά τους ναρκισσιστικά «θέλω», συναισθήματα και στόχους.

Είναι, συνήθως, άτομα ανασφαλή που έχουν πληγωθεί στο παρελθόν και αδυνατούν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους. Ο έλεγχος που ασκούν επάνω στους άλλους αντισταθμίζει την ανασφάλειά τους.

Μια τέτοια συμπεριφορά, απόρροια της ανασφάλειας, είναι και η άσκηση ελέγχου πάνω στον άλλον (είτε πρόκειται για παιδί, σύντροφο, φίλο, κλπ.). Υπερβολική ζήλια, διάθεση να γνωρίζει τα πάντα, να ασκεί εξουσία, να μην αποδέχεται την ιδιωτικότητα κανενός, είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά της.

Αν για εσάς οι άνθρωποι που σας προκαλούν τοξικά συναισθήματα είναι σημαντικοί, τότε τολμήστε να επαναπροσδιορίσετε τα όρια στη σχέση σας. Το πιο σημαντικό, όμως, απ’ όλα είναι να είστε ο εαυτός σας και να μην τον χάνετε μέσα από τις ατέλειωτες υποχωρήσεις.

Μη φοβάστε την απόρριψη. Η αλλαγή δεν συνεπάγεται καταστροφή αλλά εξέλιξη.

Πώς καταλαβαίνεις, όμως, ότι έφτασε η ώρα να κόψεις τους δεσμούς οριστικά, και όχι, απλώς, να περιορίσεις την επαφή;

Δώστε προσοχή στο πώς νιώθετε, πριν και μετά την επαφή σας με αυτό το πρόσωπο. Συχνά, κυριευόμαστε από άγχος και κατάθλιψη, προτού έρθουμε σε επαφή με έναν τοξικό άνθρωπο.

Σε πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά, διαπιστώθηκε ότι τα παιδικά τραύματα –όπως η παιδική κακοποίηση– επηρεάζουν την εξέλιξη του εγκεφάλου και τις συνάψεις των νεύρων. Εξετάζοντας δείγματα εγκεφάλου (στη διάρκεια νεκροψίας ανθρώπων που υπέστησαν σοβαρή λεκτική και συναισθηματική κακοποίηση ως παιδιά), οι ερευνητές ανακάλυψαν ανωμαλίες στην αμυγδαλή – μία περιοχή του εγκεφάλου που χρησιμεύει ως συναισθηματικός θερμοστάτης. Όταν προκαλείται βλάβη σε αυτό το τμήμα του εγκεφάλου, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους, αυξάνοντας τις πιθανότητες εμφάνισης άγχους και κατάθλιψης.

Στον χώρο που αναπνέει ένας τοξικός άνθρωπος δεν υπάρχει οξυγόνο για τους άλλους. Το να δέχεσαι την παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου στη ζωή σου είναι σαν να καταπίνεις λίγες σταγόνες δηλητήριο κάθε μέρα. Αργά αλλά σταθερά θα σε εξοντώσει.

Διάβασε επίσης: Γονείς «ελέφαντες» ή γονείς «τίγρεις»: ποιος τύπος γονέα είσαι;

Πρώτη δημοσίευση στο apexartisithes.gr

Φωτογραφία από flo.health

The post Τοξικές σχέσεις: άραγε υπάρχουν; appeared first on Miss or Madam.

Η εξάρτηση από τον τζόγο ανάγεται στο φάσμα της διαταραχής του ελέγχου, των παρορμήσεων αλλά και της εξάρτησης. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε αυτού του τύπου τις ψυχολογικές εξαρτήσεις και συμπεριφορές είναι ότι δεν οφείλονται ούτε προκαλούνται από την πρόσληψη κάποιας ψυχοδραστικής ουσίας.

Το αίσθημα ευφορίας και ηδονής που αισθάνεται το εξαρτημένο άτομο προέρχεται από ουσίες που το ίδιο το σώμα και ο εγκέφαλος παράγουν.

Τζόγος – Μελετώντας τα γενικά χαρακτηριστικά των εξαρτημένων, εντοπίζουμε 3 πτυχές:

• την παρορμητικότητα,
• τον ψυχαναγκασμό,
• την εθιστική συμπεριφορά.

Ο εξαρτημένος – παθολογικός τζογαδόρος δεν βιώνει καμία ικανοποίηση από τα συνηθισμένα, καθημερινά πράγματα και καταστάσεις που υπάρχουν στη ζωή του, και αναζητεί τον συναισθηματικό ερεθισμό και την αντιμετώπιση της ανηδονίας μέσα από την ενασχόληση με τον τζόγο.

Προσπαθεί να ζήσει μία έντονη συγκίνηση τζογάροντας, ώστε στιγμιαία να εκφορτιστεί συναισθηματικά. Μέσα σε αυτό, λοιπόν, το ψυχολογικό πλαίσιο, οι αποφάσεις λαμβάνονται αστραπιαία, και οι συμπεριφορές προκύπτουν παρορμητικά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και χρήση της λογικής, ενώ ο παθολογικός τζογαδόρος βρίσκεται σε μία συνεχή ένταση και ανησυχία που τον εξαντλεί ψυχολογικά.

«Παίζει» ακατάπαυστα, έχοντας στο μυαλό του πως αν δεν βγει από το παιχνίδι, κάποια στιγμή η τύχη του θα αλλάξει, θα του γυρίσει η γρουσουζιά σε καλοτυχία και θα «πιάσει την καλή», θα ρεφάρει, τελικά. Και, έτσι, ζει σε μία συνεχόμενη ψευδαίσθηση.

Διάβασε επίσης: Εθισμός στα ναρκωτικά: Τι πρέπει να γνωρίζουμε

Τζόγος: Πολλοί ειδικοί συγκρίνουν τον εθισμό με τον καρκίνο

Για να κατανοήσουμε όλες τις διαφορετικές μορφές του καρκίνου, πρέπει, πρώτα, να καταλάβουμε το κοινό τους σημείο. Όλοι οι καρκίνοι μοιράζονται μία παρόμοια διαδικασία: τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Παρομοίως, πρέπει, πρώτα, να κατανοήσουμε το κοινό σημείο όλων των εθισμών και των εθιστικών διαδικασιών: την ανεξέλεγκτη και μάταιη αναζήτηση της πληρότητας, της ευτυχίας και της γαλήνης μέσα από τη σχέση με κάποιο αντικείμενο ή κατάσταση.

Άσχετα με το αντικείμενο του εθισμού, κάθε εθισμένος εμπλέκεται σε μια σχέση με ένα αντικείμενο ή κατάσταση, με στόχο να επιτευχθεί η επιθυμητή αλλαγή της διάθεσης, το επιθυμητό επίπεδο μέθης ή έκστασης.

Τα τυχερά παιχνίδια όσο συναρπάζουν τους οπαδούς τους άλλο τόσο ενοχλούν τους κριτικούς τους. Στηρίζονται στη βαθιά επιθυμία του ανθρώπου να διακινδυνεύσει, και στην ελπίδα του να κερδίσει μεγάλα χρηματικά ποσά.

Τα τυχερά παιχνίδια βασίζονται σε ανεπτυγμένα μαθηματικά και υπάγονται στους Νόμους των Πιθανοτήτων. Είναι, ουσιαστικά, η ανάληψη κινδύνου (ρίσκου), για να κερδίσεις μεγάλα, ως και τεράστιας αξίας, έπαθλα (χρήματα – αντικείμενα).

Τα τυχερά παιχνίδια είναι ιδιαιτέρως δημοφιλή στους Έλληνες, αρκεί να σκεφτεί κανείς το γεγονός ότι αποτελεί, ουσιαστικά, έθιμο η χαρτοπαιξία την Πρωτοχρονιά.

Όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες μορφές εθισμού, ο εθισμός στον τζόγο είναι κάτι χρόνιο που κτίζεται σταδιακά

Καθώς αναπτύσσεται, ο τζογαδόρος έχει την ανάγκη να τζογάρει όλο και πιο συχνά και για μεγαλύτερες περιόδους. Χρειάζεται να παίζει όλο και μεγαλύτερα ποσά, για να νιώσει την ίδια διέγερση.

Ο παθολογικός τζόγος, όπως ο αλκοολισμός, προκαλεί πολλά σωματικά προβλήματα.

Οι παθολογικοί τζογαδόροι πάσχουν από χρόνιους πονοκεφάλους ή ημικρανίες, πόνους στο στήθος, καρδιολογικά προβλήματα, στομαχικά προβλήματα, δερματίτιδες και σοβαρή κατάθλιψη.Οι δύο στους τρεις έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό, και το 40% των παθολογικών παικτών κάνουν κατάχρηση στο αλκοόλ.

Όταν κάποιος «τζογάρει», αισθάνεται απόλυτη αφοσίωση σε αυτό, ενθουσιάζεται και εμφανίζει διέγερση η οποία βιώνεται με σωματικά συμπτώματα, όπως είναι η ταχυκαρδία και η εφίδρωση.

Από τη μία, όταν κερδίζει αισθάνεται ανακούφιση, ικανοποίηση και ανυπομονεί να ξαναπαίξει. Εκείνη τη στιγμή αναδύονται συναισθήματα ευφορίας, καθώς ερμηνεύει τη νίκη του ως αποτέλεσμα ατομικής ικανότητας.

Από την άλλη, όταν χάνει, και το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό, αισθάνεται ενοχές και φόβο. Ανησυχεί έντονα, καθώς προσπαθεί να βρει τρόπο να εξασφαλίσει τα χρήματα που απαιτούνται για να ξαναπαίζει.

Όταν στοιχηματίζει, και εν αναμονή των αποτελεσμάτων, η πίεσή του ανεβαίνει, η καρδιά του χτυπά πιο γρήγορα, και το επιδιωκόμενο αίσθημα ανάτασης (απομάκρυνσης από την πραγματικότητα) είναι παρόν και σίγουρο. Καθώς πλησιάζει η ώρα να μάθει τα αποτελέσματα του στοιχήματος, το αίσθημα της διέγερσης γίνεται ευφορικό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα αν πρόκειται να κερδίσει πολλά.

Τα μεγάλα κέρδη δίνουν στον τζογαδόρο τη δυνατότητα να αγοράσει την ίδια αίσθηση την επόμενη μέρα.

Θεραπεία

Κάθε άνθρωπος έχει βασικές συναισθηματικές ανάγκες: για αγάπη, αποδοχή, αναγνώριση και αυτοεκτίμηση.

Όταν οι ανάγκες αυτές δεν ικανοποιούνται, το άτομο βιώνει αισθήματα ανεπάρκειας, απόρριψης, ανημποριάς και αδυναμίας να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της ζωής. Οι περισσότεροι αναφέρουν ότι μεγάλωσαν με όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και ότι όταν έπαιζαν και κέρδιζαν, είχαν τη δυνατότητα να «αγοράσουν» φίλους, αγάπη και αυτο- εκτίμηση. Επιπλέον, τα κέρδη τούς έκαναν να νιώθουν ισχυροί και παντοδύναμοι.

Διάβασε επίσης: Διαφορετικότητα: πώς να την αποδεχτούμε

Πολλοί αναλυτές θεωρούσαν τον τζόγο σαν ένα είδος παιχνιδιού στο οποίο επιδίδονται άνθρωποι που δεν θέλουν να μεγαλώσουν.

Το αποτέλεσμα της ανωριμότητάς τους είναι η έντονη επιθυμία για ευχαρίστηση και άμεση ικανοποίηση στην ενήλικη ζωή.
Ο πρωταρχικός θεραπευτικός στόχος για το άτομο που τζογάρει είναι να καταφέρει να διαχειριστεί την παρόρμησή του και την έντονη επιθυμία του για ικανοποίηση της εξάρτησης. Ο παθολογικός τζόγος συχνά εμφανίζει συννοσηρότητα με διαταραχές της προσωπικότητας και, κυρίως, με τη ναρκισσιστική και την οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, αναλύονται μοτίβα ζωής και οικογενειακές πεποιθήσεις, όπως η τάση για εύκολο χρήμα. Μέσα στη θεραπευτική σχέση δημιουργείται ένα προστατευτικό περιβάλλον το οποίο αποτρέπει το άτομο να συμμετάσχει σε τυχερά παιχνίδια, και μαθαίνει πώς να διαχειριστεί τις καταστάσεις που εμπλέκονται με τον τζόγο.

Η συμμετοχή των συγγενών ή σημαντικών άλλων στη διαδικασία απεξάρτησης από τον τζόγο είναι πολύ σημαντική, γιατί ενισχύει τη θετική έκβαση της θεραπείας και συμβάλλει στην αποκατάσταση της λειτουργικότητας της οικογένειας και των στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος συνειδητοποιούν πολύ πιο νωρίς από τον ίδιο τον εξαρτημένο ότι υπάρχει πρόβλημα, και μπορεί να αναζητήσουν βοήθεια πρώτοι.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει κανείς να γνωρίζει ότι η αντιμετώπιση της εξάρτησης από τον τζόγο είναι και πολυεπίπεδη και μακροχρόνια.

Διάβασε επίσης: Εξαρτημένος έφηβος : το «μαύρο πρόβατο…»

Πρώτη δημοσίευση στο apexartisithes.gr

The post Τζόγος: Τα σημάδια εξάρτησης και η θεραπεία appeared first on Miss or Madam.

Όλη η ατμόσφαιρα μυρίζει αγάπη, κι ΕΣΥ νιώθεις ανήμπορος και μόνος να διαχειριστείς οποιοδήποτε θετικό συναίσθημα, θυμώνεις με τους χαρούμενους, χλευάζεις τους ευτυχισμένους.

Με τρόμο διαπιστώνεις πως πλησιάζουν οι γιορτές και σου θυμίζουν τη δυστυχία σου, την αδυναμία και την ανικανότητα να νιώσεις τα ίδια ευχάριστα συναισθήματα.

Η «αντι-μαγεία» των Χριστουγέννων: Γιατί μας συμβαίνει;

Πολλοί και διάφοροι είναι οι λόγοι, δύσκολο να αποτυπωθούν σε ένα μικρούλι άρθρο, αλλά θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για τα βασικά, και, ίσως, κάπου σε αυτά αναγνωρίσεις τον εαυτό σου ή κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο.

Πολλοί επιστήμονες αποδίδουν τη θλίψη των εορτών στην άσχημη παιδική ηλικία και σε τραυματικές αναμνήσεις που μπορεί να έχει κάποιος από τις παιδικές του γιορτές. Επιπλέον, όταν κάποιος βιώνει έναν χωρισμό ή μια απώλεια, η θλίψη είναι διάχυτη.

Ένας, ακόμα, λόγος είναι και οι υψηλές προσδοκίες που μπορεί να βάζουμε, επιβάλλοντας στον εαυτό μας να περάσει «τέλεια» εκείνη τη χρονική στιγμή. Κι έρχεται το τέλος των εορτών με την αλλαγή του χρόνου, κι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους απολογισμούς που κάνουμε για τους στόχους που πετύχαμε ή και γι’ αυτούς που δεν καταφέραμε…

Η μελαγχολία των Χριστουγέννων είναι μία συναισθηματική κατάσταση που θυμίζει την κατάθλιψη, δίχως, όμως, να αποτελεί μία συναισθηματική διαταραχή, εφόσον τα συμπτώματα εκλείψουν μετά τη λήξη των εορτών.

Συχνά, θα δούμε, όμως, τότε ανθρώπους με συναισθήματα, όπως:

• άγχος,
• μελαγχολία,
• αίσθημα μοναξιάς,
• παραμέληση του εαυτού,
• αρνητικές σκέψεις,
• εύκολη κόπωση κλπ.

Και όλα αυτά να αρχίζουν και να τελειώνουν με μία και μοναδική σκέψη: “Θέλω να χωθώ κάτω από ένα πάπλωμα και να ξυπνήσω στις 2 του Γενάρη.”.

Πώς μπορούμε, όμως, να χειριστούμε μια τέτοια κατάσταση;

Καταρχάς, ηρέμησε και σκέψου, όσο μπορείς, ρεαλιστικά. Επίτρεψε στον εαυτό σου να βιώσει όλες τις υπαρξιακές και συναισθηματικές αναζητήσεις, ακόμη και αν δεν είναι ζωγραφισμένες με τα πιο φωτεινά χρώματα, και μη νιώθεις ενοχές. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ/Η.

Επιπλέον:
-Μην εξιδανικεύεις τις γιορτές, και απαλλάξου, όσο μπορείς, από τα «πρέπει» εκείνης της περιόδου.

-Δεν χρειάζεται να ανταποκριθείς στον ρόλο του ευτυχισμένου.

-Βάλε χαμηλές και ρεαλιστικές προσδοκίες, γιατί οι υψηλές, αναπόφευκτα, μεταμορφώνονται σε απογοήτευση.

Επίτρεψε στον εαυτό σου να νιώσει τη θλίψη των εορτών και αποδέξου ΟΛΑ τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να κουβαλάς, χωρίς να τα αγνοείς.

Αγάπησε τις πληγές και τα τραύματά σου και δες το σαν μία καλή ευκαιρία να τα αμβλύνεις και να προχωρήσεις παρακάτω στη ζωή σου.

Σήκωσε το χαλί και δες, κατάματα, όλα τα σκουπίδια που μάζευες, έκρυβες και καταχώνιαζες από κάτω. Τοξικούς ανθρώπους, αρνητικά συναισθήματα και ψυχικά απόβλητα.

Οι χριστουγεννιάτικες γιορτές κρύβουν, βέβαια, ένα «τέλος» αλλά και μία «αρχή». Φτιάξε, λοιπόν, μία καινούργια χρονιά, δικές σου χρονιές, έτσι όπως ΕΣΥ τις ονειρεύεσαι και σου αξίζουν.

Οι πληγές και τα τραύματα δεν επουλώνονται με θετικές σκέψεις και αποφθέγματα σοφών.

Χρειάζονται βαθιά επεξεργασία, κατανόηση, φροντίδα και πίστη ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Αυτά τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία να είσαι ο εαυτός σου και να προχωρήσεις, βάζοντας ΦΩΣ στα σκοτάδια της ψυχής σου!

Καλές γιορτές σε όλους!

Διάβασε επίσης:GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας

Τα Χριστούγεννα κάνουν καλό στη ψυχική υγεία

The post Η «αντι-μαγεία» των Χριστουγέννων appeared first on Miss or Madam.

Στις κοινωνικές επιστήμες πρωτοεμφανίζεται το 1960, όταν γίνεται προσπάθεια να μεταφραστεί και να αναλυθεί ως «μια χειριστική τακτική ανθρώπων με ναρκισσιστική δομή προσωπικότητας, που προσπαθούν να κάνουν έναν άλλον άνθρωπο να αμφισβητήσει την πραγματικότητα.».

Το παραπάνω φαινόμενο μπορεί να περιγράψει πολλών μορφών σχέσεις (γονέα – παιδιού, εργασιακές κλπ.), όμως, εμείς, και, λόγω της Διεθνούς Ημέρας για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25 Νοεμβρίου), θα επικεντρωθούμε σε αυτήν τη μορφή βίας και συντροφικής χειραγώγησης.

Για να υπάρχει gashlighting, χρειαζόμαστε έναν θύτη (gashlighter) και ένα θύμα, αυτόν, δηλαδή, που ασκεί βία και αυτόν που υπόκειται στη βία.

Παρατηρούμε, λοιπόν, σε αυτές τις συντροφικές σχέσεις, ανθρώπους που μειώνουν, συνεχώς κι επανειλημμένα, τους συντρόφους τους, προσπαθώντας να τους βγάλουν υπερβολικούς ή ακόμα και «τρελούς».

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, μετά από κάποιο διάστημα, ο παθών να αμφιβάλλει για τη νοημοσύνη και τη σκέψη του, και να καταλήγει εγκλωβισμένος στα συναισθήματά του.

Ο «κακοποιητής» έχει ως στόχο να μειώσει το θύμα και να δημιουργήσει μαζί του μια σχέση εξάρτησης, ολοκληρώνοντας την «αντρική» του υπόσταση.

Γίνεται, συνήθως, χειριστικός, δίνει χάδια και συναισθήματα και, παράλληλα, μέσα από τις ενοχές που δημιουργεί, παρασύρει πιο βαθιά το θύμα. Του δημιουργεί, δηλαδή, μία διαρκή αμφιβολία, νιώθοντας ότι φταίει για οποιαδήποτε αντίδραση ή μορφή βίας (λεκτική και σωματική).

Οι gashlighters είναι ιδιαίτερα εγωπαθή, εγωκεντρικά και ναρκισσιστικά άτομα.

Πώς, όμως, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι γινόμαστε θύματα τέτοιων ατόμων; Μερικά από τα παρακάτω θα μπορούσαν, ίσως, να σας βοηθήσουν.

• Ρωτάτε τον εαυτό σας: «είμαι πολύ ευαίσθητος;» πολλές φορές την ημέρα.
• Συχνά, αισθάνεστε μπερδεμένοι και τρελοί στη σχέση.
• Πάντα ζητάτε συγγνώμη.
• Δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί δεν είστε ευτυχισμένοι.
• Συχνά, ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΕ τη συμπεριφορά του άλλου.
• Ξέρετε ότι κάτι είναι λάθος, αλλά, απλά, δεν ξέρετε τι.
• Έχετε πρόβλημα να λάβετε απλές αποφάσεις.
• Αναρωτιέστε αν είστε αρκετά καλοί σε ό,τι και αν κάνετε.

Πολλά από τα παραπάνω μπορεί να εμφανιστούν, παράλληλα, με διάφορες αγχώδεις διαταραχές, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή ακόμα και κατάθλιψη.

Αγαπημένες φράσεις των gashlighters είναι:

«Είσαι τόσο ευαίσθητος!».
«Ξέρεις ότι αυτό γίνεται, επειδή είσαι τόσο ανασφαλής.».
«Είσαι, απλά, παρανοϊκός.».
«Απλώς αστειευόμουν!».
«Πολύς χαμός για το τίποτα.».
«Φαντάζεσαι πράγματα.».
«Είσαι υπερβολικός /ή.».
«Είσαι πάντα τόσο…».
«Αυτό δεν συνέβη ποτέ.».
«Ξέρεις ότι δεν θυμάσαι τα πράγματα καθαρά.».
«Είσαι υστερικός/ή.».
«Είσαι τόσο αχάριστος/η.».
«Κανείς δεν θα σε πιστέψει ό,τι και αν πεις.».

Τι μπορείτε, όμως, να κάνετε αν σε όλα τα παραπάνω ή στα περισσότερα ζητήματα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας;

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο να βγει κανείς από μια τέτοια κατάσταση. Το αντίδοτο, όμως, σε αυτήν την τόσο ύπουλη μορφή βίας θα μπορούσε να είναι η συνειδητοποίηση της κατάστασης που περνάει ο άνθρωπος που δέχεται μια τέτοια μορφή βίας, σε γνωστικό και συναισθηματικό επίπεδο.

Τα θύματα θα πάψουν να είναι θύματα, όταν, πλέον, συνειδητοποιήσουν τον βαθμό κακοποίησης που έχουν υποστεί, και πόσο σημαντική είναι η αλλαγή της ίδιας της νοοτροπίας.

Χρειάζεται να ζητήσουν βοήθεια από εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, για να αποκτήσουν τον έλεγχο της συμπεριφοράς τους, να αυτό-φροντιστούν, αλλά και να απομακρύνουν όλη αυτήν την τοξικότητα από γύρω τους.

Και να θυμάστε πως επιρρεπείς στο gashlighting είναι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που παραμελήθηκαν ή κακοποιήθηκαν στην παιδική τους ηλικία, επειδή, ακριβώς, αυτοί οι άνθρωποι, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι, σχεδόν ποτέ, σίγουροι για το αν πρέπει να θυμώσουν, επειδή, ούτως ή άλλως, θεωρούν πως, με έναν τρόπο, τους αξίζει η κακοποίηση…

Διάβασε επίσης: Πορνεία: Κακοποίηση ή ελεύθερη βούληση;

The post GASHLIGHTING: μία ύπουλη μορφή βίας appeared first on Miss or Madam.

Η γνωστή, θρυλική πόρνη της Αθήνας, Γαβριέλα Ουσάκοβα, γράφει στην αυτοβιογραφία της «Έγινα πόρνη επειδή έτσι γεννήθηκα».

Τι ισχύει, όμως; Γίνεσαι πόρνη από επιλογή ή από ανάγκη;

Η Γιούλη Χαριτάκη, έχοντας η ίδια εργαστεί ως Υπεύθυνη Μονάδας street work σε πιάτσες εκδούλευσης γυναικών, ανδρών και transsexual της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να προσεγγίσει το φαινόμενο της εκπόρνευσης μέσα από μια ρεαλιστική διάσταση. Εκεί που η πόλη δεν κοιμάται ποτέ, εκεί που όλοι κάνουν τα στραβά μάτια, γιατί, απλά, αυτό βολεύει. Εκεί που η παράνομη διακίνηση βαφτίζεται αγοραίος έρωτας, δίνοντας σε ό,τι πιο σκληρό μία ρομαντική διάσταση, και όχι μόνο…..

Γ.Χ. «Εκδιδόμενο άτομο είναι το άτομο, θηλυκού ή αρσενικού φύλου, που, για κάποιο είδος αμοιβής, χρηματικής ή άλλης, εμπλέκεται σε σεξουαλικές επαφές με έναν αριθμό ατόμων του ίδιου ή του αντίθετου φύλου».

Παρά το γεγονός ότι η πορνεία υπάρχει σε όλες τις εποχές, τις τελευταίες δεκαετίες αναδείχθηκε σε ένα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα.

Η φτώχεια και η ένδεια έχει δώσει στην πορνεία μία τεράστια ώθηση.

Θα ήταν, όμως, μονόπλευρο και, εξαιρετικά, επιφανειακό να υποστηρίξουμε ότι ο οικονομικός παράγοντας είναι η μόνη αιτία της πορνείας.

Στην πραγματικότητα, πολλοί κοινωνικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η πράξη της πορνείας είναι «εγγενώς ίση με εκείνη ενός άνδρα ή γυναίκας που τελεί σύμβαση γάμου για οικονομικούς λόγους»(?).

Και αν τα προηγούμενα χρόνια η πορνεία υφίστατο ως επάγγελμα, με την έννοια της εκούσιας παροχής υπηρεσιών με αντάλλαγμα τη χρηματική αμοιβή, σήμερα ο όρος «πορνεία» τείνει να αντικατασταθεί από τον όρο «trafficking».

Το «trafficking», η παράνομη διακίνηση ατόμων και, ιδιαίτερα, γυναικών, είναι διεθνές φαινόμενο, ιδιαίτερα αισθητό στις ανεπτυγμένες χώρες.

Το πρόβλημα της παράνομης διακίνησης γυναικών δεν είναι πρόβλημα ελευθέρων ηθών ή πορνείας ̇ είναι σεξουαλική δουλεία.
Η Αυστρία κατέχει την πρώτη θέση, ως προς των αριθμό θυμάτων, η Ιταλία τη δεύτερη και η Ελλάδα την τρίτη (20.000 αλλοδαπές χρησιμοποιούνται από 1.000.000 Έλληνες).

Μέσα από τη δουλειά στον δρόμο με ομάδες STREETWORK, διαπιστώσαμε πως το trafficking έχει ενταχθεί, για τα καλά, στη δομή της πόλης της Θεσσαλονίκης, με τις αρμόδιες υπηρεσίες να αδυνατούν να βάλουν ένα stop σε όλη αυτήν την παρωδία. Υπήρχαν ακόμα και οριακά «ενήλικες» γυναίκες, που, έναντι χαμηλότατης αμοιβής, παρείχαν σεξουαλικές υπηρεσίες σε «ευυπόληπτους» πολίτες…

Η προσέγγιση των γυναικών γίνεται μέσω αγγελιών σε εφημερίδες όπου ζητούνται χορεύτριες, σερβιτόρες, συνοδοί κλπ. Επιλέγουν κορίτσια που ζουν σε επαρχιακές πόλεις μόνες ή με γερασμένους γονείς, και τις «κλέβουν» από τα σπίτια τους.

Από τη στιγμή που οι διεθνείς σωματέμποροι έχουν στα χέρια τους τις γυναίκες αυτές κύριο μέλημά τους είναι η διαγραφή της ελεύθερης βούλησης και η συντριβή του ηθικού στοιχείου μέσα τους.

Η μετατροπή της φοβισμένης γυναίκας σε άβουλο πλάσμα με τη χρήση βίας και του εξευτελισμού είναι απαραίτητη.

Γιατί ακόμα και αν υπήρχαν κάποιες γυναίκες που θα δέχονταν να ασκήσουν την πορνεία με τη θέλησή τους, δεν θα άντεχαν τον τύπο της πορνείας για τον οποίο προορίζονταν.

Πολλές από αυτές εξαναγκάζονται να έρχονται σε σωματική επαφή με πελάτες χωρίς προφυλάξεις, με αποτέλεσμα να εκτίθενται σε αφροδίσια νοσήματα ή σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Η καταναγκαστική πορνεία είναι παράνομη κι εμφανίζει διαφορές από τη θεληματική πορνεία.

Στη θεληματική πορνεία θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι γυναίκες είναι «ιδιοκτήτριες» του σώματός τους, ενώ στην καταναγκαστική οι γυναίκες-θύματα δεν έχουν κανένα δικαίωμα πάνω στο σώμα τους.

Για να λάβει χώρα η αμειβόμενη σεξουαλική επαφή απαιτούνται δύο μέρη: το εκδιδόμενο άτομο και ο πελάτης.

Ένας μέσος πελάτης δεν είναι ο σεξουαλικά διεστραμμένος αλλά ο φυσιολογικός μεσήλικας άντρας της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο σύντροφος, ο αδερφός ή ο πατέρας…

Γι’ αυτό και κάποιοι ψυχαναλυτές θα καταλήξουν ότι οι άνθρωποι που εκπορνεύονται δεν είναι άλλο από μια ερμηνεία της εκδοχής αυτού που ονομάζουμε Οιδιπόδειο σύμπλεγμα/σύμπλεγμα της Ηλέκτρας, σύμφωνα με το οποίο η σεξουαλική συμπεριφορά των ανθρώπων που εκδίδουν το σώμα τους προσδιορίζεται από την ανάγκη τους να βρουν την αγάπη που δεν μπόρεσαν να λάβουν από τον ίδιο τους τον γονιό. Έναν γονιό που δεν τους έκανε να νιώσουν ποτέ Ελεύθεροι και Περήφανοι.

Διάβασε επίσης: Εξαρτημένος έφηβος : το «μαύρο πρόβατο…»

The post Πορνεία: Κακοποίηση ή ελεύθερη βούληση; appeared first on Miss or Madam.

Η εφηβεία είναι η περίοδος της ζωής που αποκτά κανείς πρωτόγνωρες εμπειρίες και του αρέσει να δοκιμάζει ΝΕΑ πράγματα.

Μέσα από αυτό το συναρπαστικό ταξίδι γνωρίζει τον εαυτό του, στηρίζεται στις δυνάμεις του και προσπαθεί να κατακτήσει τους στόχους του.

Συχνά, μπορεί να αμφισβητήσει τους μεγαλύτερούς του, ενώ οι φίλοι και η παρέα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή. Επιπλέον, πρωταρχικό μέλημα του εφήβου γίνεται η ανεξαρτησία του.

Οι έφηβοι είναι ενεργητικοί κι ευαίσθητοι άνθρωποι που το μυαλό τους λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από αυτόν των ενηλίκων και των παιδιών.

Συμπεριφέρονται με αντιφατικό τρόπο: άλλοτε με πείσμα κι ενθουσιασμό, και άλλοτε με απογοήτευση και απόσυρση, άλλοτε ανεύθυνα και άλλοτε υπεύθυνα. Είναι, συνήθως, ευσυγκίνητοι, πιεσμένοι και μπερδεμένοι.

Τα ναρκωτικά αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων, κατά την περίοδο της εφηβείας.

Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε τον εθισμό από την κατάχρηση ουσιών.

Κάποιοι έφηβοι μπορεί να πειραματιστούν με ναρκωτικά, αλλά να μην εθιστούν.

Είναι σημαντικό αυτά τα θέματα να συζητηθούν, από νωρίς, με τα νέα παιδιά, χωρίς έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και κατηγορίες.

Ορισμένοι έφηβοι θα δοκιμάσουν, θα πειραματιστούν και θα σταματήσουν. Άλλοι, όμως, θα συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν, περιστασιακά.

Μερικοί άλλοι θα αναπτύξουν εθισμό, με αποτέλεσμα να αναζητήσουν και άλλα, περισσότερο επικίνδυνα, ναρκωτικά, που θα προκαλέσουν σημαντικές βλάβες στον δικό τους οργανισμό και, πιθανόν, και σε άλλους.

Σχεδόν, οι μισοί χρήστες ναρκωτικών είναι κάτω των 18 ετών. Ο πειραματισμός παίζει μεγάλο ρόλο στην εφηβική χρήση ναρκωτικών. Ταυτόχρονα, όμως, ο πειραματισμός είναι κι ένα αναπόφευκτο γεγονός της ζωής.

Αν κι ένας έφηβος μπορεί να πειραματιστεί με ναρκωτικά και να μην εθιστεί, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους λόγους που τον βάζουν στον πειρασμό να δοκιμάσει ναρκωτικά.

Οι πιο συχνοί λόγοι που αναφέρουν οι ίδιοι οι έφηβοι, και όπως προκύπτει και από πληθώρα ερευνών, είναι η περιέργεια, η πίεση από τους φίλους, το στρες, οι συναισθηματικές δυσκολίες και η επιθυμία να δραπετεύσουν.

Πλησιάστε το παιδί με κατανόηση και ενσυναίσθηση

Είναι πολύ σημαντικό, στο σημείο αυτό, ο γονέας να πλησιάσει τον έφηβο με κατανόηση κι ενσυναίσθηση, κάνοντας τις κατάλληλες ερωτήσεις. Εάν ο έφηβος παραδεχτεί τη χρήση ναρκωτικών, είναι καίριας σημασίας να μην αντιδράσει υπερβολικά ο γονέας, καθώς αυτό μπορεί να αποτρέψει τον έφηβο να μιλήσει ανοιχτά για τις εμπειρίες του.

Εξίσου σημαντικό είναι να μη νιώσει ο έφηβος πως ο γονέας τον απορρίπτει ή αποσύρει την αγάπη του. Ο γονέας πρέπει να διαβεβαιώσει το παιδί πως θα είναι δίπλα του για να συζητήσουν πιθανές λύσεις.

Εάν το πρόβλημα συνεχίζει και οι γονείς υποψιάζονται πως ο έφηβος δεν έχει πει την αλήθεια, σε σχέση με τη χρήση ναρκωτικών, θα ήταν βοηθητικό οι γονείς να αναζητήσουν τη συμβουλή και υποστήριξη των ειδικών.

Όσο πιο νωρίς διαγνωστεί ο εθισμός τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να έχει ο έφηβος πλήρη αποκατάσταση.

Στο φινάλε, αυτό που χρειάζεται να κατανοήσει η οικογένεια ενός εθισμένου ή εξαρτημένου εφήβου είναι ένα και μοναδικό πράγμα:

Ο έφηβος ΔΕΝ είναι το πρόβλημα ̇ ο έφηβος ΕΧΕΙ πρόβλημα…

Διάβασε επίσης: Η σημασία του «ασφαλούς δεσμού» ανάμεσα σε γονείς και παιδιά

The post Εξαρτημένος έφηβος : το «μαύρο πρόβατο…» appeared first on Miss or Madam.