Που οφείλεται η αφασία;

«Η αφασία αποτελεί σύμπτωμα και όχι πάθηση, μπορεί να εμφανιστεί οξέως, βραδέως επιδεινούμενη ή να είναι παροδική», επισημαίνει ο κ. Κωνσταντίνος Βουμβουράκης Διευθυντής-Υπεύθυνος Τμήματος Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας Metropolitan Hospital , Καθηγητής Νευρολογίας Νευροανοσολογίας στο ΕΚΠΑ, ο οποίος εξηγεί τους παράγοντες κίνδυνου, τα συμπτώματα, του τύπους και τη θεραπευτική προσέγγιση της νόσου, καθώς δίνει και πρακτικές συμβουλές για τον ασθενή, αλλά και τους οικείους του, οι οποίες βοηθάνε στην επικοινωνία και την αλληλοκατανόηση.

«Η αφασία συνήθως οφείλεται σε:

• εγκεφαλικό επεισόδιο,
• τραυματισμό στο κεφάλι,
• νευροεκφυλιστικές παθήσεις,
• λοιμώξεις του κεντρικού νευρικού συστήματος,
• ημικρανία με αύρα,
• επιληπτικές κρίσεις.

Συμπτώματα αφασίας:

• ομιλία με σύντομες ή ημιτελείς προτάσεις,
• προτάσεις χωρίς νόημα,
• αντικατάσταση λέξεων ή ήχων με άλλους,
• προφορά αγνώριστων λέξεων,
• αδυναμία παρακολούθησης συζήτησης άλλων,
• γραφή προτάσεων δίχως νόημα.

Τύποι Αφασίας:

–Αφασία εκπομπής -έκφρασης του λόγου (Broca’s): Οι πάσχοντες μπορούν να κατανοήσουν τι τους λένε αλλά δεν μπορούν να εκφραστούν με τρόπο κατανοητό, χρησιμοποιούν σύντομες προτάσεις παραλείποντας λέξεις. Ο τύπος αυτός της αφασίας μπορεί να συνοδεύεται από παράλυση ή αδυναμία στη δεξιά πλευρά του σώματος.

–Αφασία πρόσληψης – κατανόησης του λόγου (Wernicke): Οι ασθενείς μιλούν με μεγάλες, σύνθετες προτάσεις που δεν έχουν νόημα ή περιλαμβάνουν μη αναγνωρίσιμες, λανθασμένες ή περιττές λέξεις. Συνήθως δε συνειδητοποιούν ότι δεν είναι κατανοητοί από τους άλλους.

–Ολική αφασία (Dejerine): Εμφανίζεται με φτωχή κατανόηση του λόγου, δυσκολία στον σχηματισμό λέξεων και προτάσεων, προσδίδοντας στο άτομο σοβαρή αναπηρία στην επικοινωνία.

–Ανομική αφασία: Είναι η ηπιότερη μορφή αφασίας και εκφράζεται με αδυναμία ανεύρεσης των κατάλληλων λέξεων, οπότε συχνά χρησιμοποιείται περιφραστικός ή επεξηγηματικός λόγος για να δοθεί το ακριβές νόημα του λόγου.

Θεραπευτική αγωγή:

–Αποκατάσταση λόγου και γλώσσας: Αν το άτομο που πάσχει από αφασία ξεκινήσει θεραπεία νωρίς, συμμετέχει σε ομάδες ατόμων με αφασία και περιλάβει στην καθημερινότητά του την χρήση υπολογιστών, μπορεί να έχει σημαντική πρόοδο αν και είναι μια σχετικά αργή διαδικασία

Φάρμακα: Είναι υπό μελέτη, ενώ η χορήγηση νευροδιαβιβαστών είναι μία πολλά υποσχόμενη θεραπευτική προσέγγιση.

Άλλες θεραπείες: Η διέγερση εγκεφάλου μέσω μαγνητικών πεδίων ή με χαμηλό ρεύμα μέσω ηλεκτροδίων που τοποθετούνται στο κεφάλι, αποτελεί, επίσης, άλλη θεραπευτική προσπάθεια με αμφίβολα, όμως, αποτελέσματα.

Πρακτικές συμβουλές για τα άτομα με αφασία:

• Να έχετε μαζί σας μία κάρτα που να εξηγεί ότι έχετε αφασία και τι είναι.
• Να έχετε ταυτότητα και στοιχεία επικοινωνίας.
• Να έχετε μαζί σας μολύβι και χαρτί.
• Χρησιμοποιείστε σχέδια, διαγράμματα ή φωτογραφίες.
• Χρησιμοποιείστε χειρονομίες ή δείξτε αντικείμενα.

Συμβουλές για τον κοινωνικό περίγυρο

• Μιλήστε αργά και καθαρά.
• Διατηρείστε βλεμματική επαφή κατά τη διάρκεια της συνομιλίας.
• Μειώστε το θόρυβο του περιβάλλοντος προτού μιλήσετε στο άτομο με αφασία.
• Χρησιμοποιείστε απλές λέξεις και εκφράσεις.
• Προσπαθήστε να απευθύνετε ερωτήσεις που απαντώνται με ένα «ναι» ή «όχι».
• Υποστηρίξτε τον λόγο με φωτογραφίες, σχήματα, χειρονομίες, κλπ. αν χρειάζεται.
• Να είστε υπομονετικοί και να θυμάστε ότι η αφασία δεν είναι διαταραχή της νοημοσύνης», καταλήγει ο κ. Βουμβουράκης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Σοβαρά παιχνίδια με στόχο την ανάπτυξη των νοητικών δεξιοτήτων σε άτομα με άνοια

The post Αφασία: διαταραχές συμπεριφοράς και τρόποι αντιμετώπισης appeared first on Miss or Madam.

Η πρώτη αντίδραση στο άκουσμα μιας σοβαρής ασθένειας είναι να το αποκρύψουμε από τα παιδιά. Οι ενήλικες, ενστικτωδώς, θέλουν να προστατέψουν τα παιδιά, ιδιαίτερα αν έχει συμβεί κάτι λυπηρό.
Είναι πολύ σημαντικό να εμπλέξουμε τα παιδιά σε αυτό που συμβαίνει, για να μην αισθάνονται ότι τα αποκλείουμε. Ακόμα, καλό θα είναι να μην ενισχύσουμε τη φαντασία των παιδιών που μπορεί να τα κάνει να έχουν χειρότερες σκέψεις από αυτό που, πραγματικά, συμβαίνει.

Είναι δύσκολο για έναν ενήλικα να αποδεχτεί ότι πάσχει από μια σοβαρή ασθένεια ο ίδιος ή κάποιος από τους οικείους του, πόσο μάλλον να μιλήσει στα παιδιά του για αυτό.

Οι γονείς είναι εκείνοι που γνωρίζουν το παιδί τους καλύτερα, ωστόσο μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα την κατάσταση και του δίνεται η ευκαιρία να μάθει να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει τα δύσκολα συναισθήματα.

Η επιλογή του κατάλληλου χρόνου για να μιλήσουμε στα παιδιά δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά δεν υπάρχει η σωστή στιγμή. Μπορεί ένας γονιός να χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, ώστε να είναι σε θέση να εξηγήσει στο παιδί.

Είναι πιο διαχειρίσιμο, εάν τα παιδιά μαθαίνουν λίγα πράγματα κάθε φορά (Για παράδειγμα: «Ο μπαμπάς είναι στο νοσοκομείο για να κάνει κάποιες εξετάσεις. Δεν ξέρουμε ακριβώς τι δεν πάει πολύ καλά, αλλά όταν μάθουμε θα σου πούμε»).

Μία καλή στιγμή να μιλήσουμε στο παιδί είναι προτού συμβούν εμφανείς αλλαγές, λόγω της ασθένειας. Σε περίπτωση νεοπλασματικής νόσου (καρκίνου), μία καλή στιγμή να μιλήσει ο γονιός στο παιδί είναι πριν πέσουν τα μαλλιά, λόγω της θεραπείας, ώστε αυτό να μη σοκάρει το παιδί. Το παιδί μπορεί να δεχτεί την αλλαγή, εάν έχει προετοιμαστεί από πριν για αυτήν.

Δεν μπορούμε να αποτρέψουμε ένα παιδί από το να αισθανθεί λύπη, ωστόσο εάν μοιραστούμε κάποια συναισθήματα και πληροφορίες για το τι συμβαίνει, μπορούμε να τα βοηθήσουμε σημαντικά.

• Το παιδί μπορεί να νιώσει εγκατάλειψη όταν ο γονιός είναι στο νοσοκομείο, γι’ αυτό καλό είναι να του δίνει πολλή αγάπη, αγκαλιές και φροντίδα αυτήν την περίοδο. Ο γονιός μπορεί να χρησιμοποιεί απλές λέξεις και να τις επαναλαμβάνει συχνά στο παιδί: «Η μαμά είναι άρρωστη» / «ο μπαμπάς πρέπει να πάει στο νοσοκομείο». Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να διατηρείται η καθημερινή ρουτίνα, όσο το δυνατόν περισσότερο, ιδιαίτερα όσον αφορά στον ύπνο και στη διατροφή. Ένα παιδί θα νιώσει ασφάλεια όταν υπάρχει μικρή ή καθόλου αλλαγή στους καθημερινούς ρυθμούς ζωής.
• Εάν ο γονιός χρειαστεί να νοσηλευθεί, θα ήταν βοηθητικό να μιλήσει στο τηλέφωνο με το παιδί και να το διαβεβαιώσει ότι είναι δύσκολο και στον ίδιο που βρίσκεται μακριά του. Το παιδί, επειδή μπορεί να του είναι δύσκολο να εκφραστεί με λέξεις, μπορεί να παρουσιάσει αλλαγές στη συμπεριφορά, όπως να βρέχει το κρεβάτι του, να πιπιλάει τον αντίχειρα, να έχει προβλήματα στον ύπνο ή να είναι πολύ ήσυχο.
• Είναι συχνό τα παιδιά να πιστεύουν ότι έχουν προκαλέσει την ασθένεια, γιατί έκαναν ή σκέφτηκαν κάτι κακό. Ο γονιός πρέπει να τα διαβεβαιώσει ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί.
• Είναι πολύ σημαντικό να ρωτήστε το παιδί σας πώς νιώθει.
• Είναι βοηθητικό να είστε καλοί ακροατές. Μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει καλύτερα την κατάσταση ακούγοντας προσεκτικά αυτά που λέει.
• Να κάνετε ερωτήσεις, ώστε να σιγουρευτείτε ότι το παιδί έχει καταλάβει αυτά που του λέτε. Καλό είναι να δοθούν σταδιακά οι πληροφορίες με απλό και κατανοητό τρόπο.
• Ενθαρρύνετε το παιδί να περάσει λίγο χρόνο με τον ασθενή. Αν και φαντάζει δύσκολο, μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο. Ποτέ, όμως, δεν πιέζουμε το παιδί να κάνει κάτι που δε θέλει.
• Τα παιδιά καλό είναι να γνωρίζουν ότι είναι αποδεκτό να χαίρονται, να γελούν ή να κάνουν αστεία.

Γράφει η Μανιού Μαρία Σύμβουλος ψυχικής υγείας – Ψυχοθεραπεύτρια, GLUK ambassador του Facebook Group Greek Ladies in the UK

Διάβασε επίσης: Ο ρόλος του παιδοψυχολόγου. Το πότε, το πώς και το γιατί

The post Σοβαρή ασθένεια μέσα στην οικογένεια: ενημερώνω τα παιδιά appeared first on Miss or Madam.

Τα προβλήματα και οι ατυχίες είναι ένα κομμάτι της ζωής. Ο καθένας βιώνει τη δυστυχία, και πολλοί άνθρωποι μπορεί να βιώσουν την κατάθλιψη, προσωρινά, όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν.

Οι εμπειρίες της αποτυχίας συχνά οδηγούν σε προσωρινά συναισθήματα αναξιότητας και αυτό-ενοχής, ενώ προσωπικές απώλειες μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα λύπης, απογοήτευσης και κενότητας. Τέτοια συναισθήματα είναι φυσιολογικά, και, συνήθως, ξεπερνιούνται μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα. Δεν είναι αυτή η περίπτωση της καταθλιπτικής ασθένειας.

Πότε η κατάθλιψη θεωρείται ασθένεια

Η κατάθλιψη θεωρείται ασθένεια, όταν τα συναισθήματα που περιγράφηκαν προηγουμένως είναι σοβαρά, διαρκούν για αρκετές εβδομάδες, και αρχίζουν να παρεμβαίνουν στην εργασία και στην κοινωνική ζωή. Η κατάθλιψη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που οι άνθρωποι σκέφτονται και συμπεριφέρονται καθώς και τις σωματικές τους λειτουργίες. Είναι ευκολότερα θεραπεύσιμη, σε σύγκριση με τις άλλες ψυχικές ασθένειες.

Πώς μπορούν να βοηθηθούν οι άνθρωποι που υποφέρουν από κατάθλιψη

Οι περισσότεροι άνθρωποι που υποφέρουν από κατάθλιψη δέχονται βοήθεια για να την ξεπεράσουν, που περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και ψυχολογική συμβουλευτική. Πολύ σημαντικό για την κατάθλιψη είναι και οι ομάδες αυτό-βοήθειας που μπορούν, επίσης, να βοηθήσουν αρκετά.

Πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από, σοβαρής μορφής, κατάθλιψη περιμένουν πολύ καιρό, πριν αναζητήσουν κάποια θεραπεία ή μπορεί και να μην την αναζητήσουν ποτέ. Είναι πιθανό να μη συνειδητοποιήσουν ότι έχουν μία θεραπεύσιμη ασθένεια, ή να ανησυχούν για την αρνητική στάση της κοινωνίας απέναντι σε κάποιον που χρειάζεται τέτοιου είδους θεραπεία.

Χρύσα Κοκκινοπούλου
Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία
Crissa.kokkinopoulou@gmail.com

Διάβασε επίσης: Φορώντας τα παραμορφωτικά γυαλιά της κατάθλιψης!

The post Κατάθλιψη: πότε θεωρείται ασθένεια, και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί appeared first on Miss or Madam.

Τι συμβαίνει όταν το ναρκωτικό εισέρχεται στον εγκέφαλο

Όταν το ναρκωτικό εισέρχεται στον εγκέφαλο, επιδρά σαν κλειδί το οποίο ξεκλειδώνει μία έντονη εφορία. Διεγείρει υποδοχείς οι οποίοι ενεργοποιούν το πρωτόγονο λιμβικό σύστημα του εγκεφάλου, το οποίο βρίσκεται ένα στάδιο πιο κάτω από τη συνειδητή λειτουργία. Εκεί, ακριβώς, συναντάμε τα συναισθήματα και τα ένστικτα του ανθρώπου. Με αυτήν τη διέγερση τα επίπεδα της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο αυξάνονται, κάτι το οποίο προκαλεί έντονη ευχαρίστηση.

Όταν, όμως, το επίπεδο της ντοπαμίνης πέσει, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο πολύ συνηθίζει ο εγκέφαλος να έχει ανεβασμένα επίπεδα ντοπαμίνης, λόγω του ναρκωτικού, τόσο πιο άσχημα αντιδρά, όταν μειώνονται τα επίπεδά της. Ο εξαρτημένος αναζητά και άλλο. Η πτώση είναι χειρότερη. Ο φαύλος κύκλος έχει δημιουργηθεί.

Στερητικά

Όταν κάποιος έχει στερητικά, τότε ο εγκέφαλος δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά. Χρειάζεται το ναρκωτικό για να λειτουργήσει, αλλά και όταν είναι υπό την επήρειά του δεν είναι λειτουργικός.

Το να σταματήσει κάποιος τη χρήση είναι μία σταδιακή επαναφορά της χημείας του εγκεφάλου σε φυσιολογικά επίπεδα. Όταν σταματάει το ναρκωτικό, ο χρήστης γίνεται ευαίσθητος και οι μηχανισμοί άμυνας ενεργοποιούνται. Το σώμα αντιδρά με σωρεία συμπτωμάτων που μοιάζουν με βαριά γρίπη: διάρροια, κράμπες, καταρροή, πυρετό και βήχα.

«Ακόμα και μετά από αυτά, υπάρχει μία μακρά περίοδος μετα-οξέος στερητικού συνδρόμου». Ο εγκέφαλος χρειάζεται κάποιους μήνες, ακόμα και έναν χρόνο, για να επανέλθει στα φυσιολογικά του επίπεδα. «Για αρκετούς ασθενείς χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή, ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν αυτήν την περίοδο, ειδάλλως η πιθανότητα μιας υποτροπής είναι αυξημένη».

Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς από άλλους στην εξάρτηση

Και για ποιον λόγο κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς από άλλους στην εξάρτηση; Υπάρχει μία επιστημονική απάντηση και γι’ αυτό. Περίπου το 20% του γενικού πληθυσμού έχει τον οπιοειδή υποδοχέα (MU) μεταλλαγμένο, ο οποίος είναι ασυνήθιστα ευαίσθητος στην παραπάνω διαδικασία. Ακόμα και μετά από μόνο μία η δύο χρήσεις ηρωίνης, το σύστημα του ανθρώπου συνδέεται τόσο άμεσα που η επιθυμία του να συνεχίσει γίνεται ψυχαναγκασμός. Οι άνθρωποι με αυτήν τη μετάλλαξη, πρακτικά γίνονται εξαρτημένοι από την πρώτη ημέρα.

Χρύσα Κοκκινοπούλου
Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία
Crissa.kokkinopoulou@gmail.com

Διάβασε επίσης: Εξαρτημένος έφηβος : το «μαύρο πρόβατο…»

The post Γιατί η εξάρτηση θεωρείται ασθένεια; appeared first on Miss or Madam.