Είναι προφανές πως οι προσδοκίες περιπλέκουν τη δυνατότητά μας να γίνουμε ευτυχισμένοι, είτε πραγματοποιηθούν είτε όχι.

Αν πραγματοποιηθούν, είμαστε καταδικασμένοι να τις εγκαταλείψουμε για άλλες, νέες και μεγαλύτερες, ώσπου να πέσουμε τυχαία πάνω σε κάποιες που θα μείνουν απραγματοποίητες. Αν εξαρχής δεν πραγματοποιηθούν, τότε υποφέρουμε τον πόνο της απογοήτευσης.

Συγχέουμε τα όνειρα με τις προσδοκίες και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι, ενώ τα πρώτα μας ανοίγουν έναν ολόκληρο κόσμο, οι δεύτερες μας εγκλωβίζουν στην παθητική αναμονή του προσδοκώμενου. Και βέβαια, μένουμε εντελώς προσκολλημένοι σ’ αυτές. Για ποιο λόγο; Μάλλον, γιατί μας έχουν συντροφεύσει πάρα πολύ καιρό…

Τι γίνεται όμως αν δεν μπορώ να δεχτώ πως πρέπει να παραιτηθώ απ’ αυτό που λαχταρώ; Αν αισθάνομαι πως δεν μπορώ να πραγματοποιήσω τα σχέδιά μου;

Θα πρέπει να εφαρμόσουμε κάποιον από τους βασικούς κανόνες που μας διδάσκει η πείρα της ζωής, πολύ περισσότερο κι από τις γνώσεις που μας προσφέρουν τα βιβλία.

Έχετε μια συγκεκριμένη επιθυμία. Θέλετε κάτι. Και το θέλετε με όλη σας την ψυχή, με όλο σας το είναι. Το ονειρεύεστε νύχτα και μέρα.

Ωραία! Ήρθε η ώρα να εφαρμόσετε τον κανόνα του ηλίθιου ΑΑΞ.

Από πού θα ξεκινήσω;

Καταρχάς, το Α από τα αρχικά ΑΑΞ σημαίνει: Θέλεις κάτι;

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΤΟ!

Απόκτησε αυτό που θέλεις! Κυνήγησέ το! Τι είναι αυτό που ψάχνεις;

«Την αγάπη εκείνης της γυναίκας… αυτό το σπίτι… εκείνη τη δουλειά…»

Διεκδίκησέ το κι απόκτησέ το! Κάνε ότι μπορείς για να το αποκτήσεις!

Ωστόσο, μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς πως είναι αδύνατον ν’ αποκτήσει αυτό που θέλει. Είναι πολύ πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο.

Τι λέει στη συνέχεια ο κανόνας; Δεν μπορείς ν’ αποκτήσεις αυτό που θέλεις;

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕ ΤΟ!

Αντικατάστησέ το με κάτι άλλο!

«Η γυναίκα αυτή δε με θέλει…»

Θα σε θέλει η άλλη!

«Α, πα πα πα! Αδύνατον! Σαν κι αυτή δεν υπάρχει…»

Τι μας λέει ο κανόνας στην τρίτη θέση;…

ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ!

«Α, όχι… Αδύνατον…»

Αααα… Αν δεν μπορείς να το Αποκτήσεις, δεν καταφέρνεις να το Αντικαταστήσεις και δεν θέλεις να το Ξεχάσεις… Τότε ο κανόνας λέει ότι…

Είσαι Ηλίθιος!

Ωστόσο, σίγουρα μπορείς ν’ αποφασίσεις να ΜΗΝ ξεχάσεις, και να μείνεις προσκολλημένος σ’ αυτό που θεωρείς αδύνατον. Κι αυτό είναι το ηλίθιο της νεύρωσής μας.

Ασφαλός και μπορείς να παραιτηθείς από σχεδόν κάθε επιθυμία.

Δεν είναι λογικό, για παράδειγμα, να ζεις υποφέροντας επειδή δεν μπορείς να βγεις από το παράθυρο πετώντας.

Αυτό είναι νευρωτικό, είναι γελοίο, είναι ηλίθιο.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο δρόμος της ευτυχίας» του Χόρχε Μπουκάι – Εκδόσεις: opera

Διάβασε επίσης: Χόρχε Μπουκάι: Ποιοι είναι οι συναισθηματικοί ανάπηροι άνθρωποι;

The post Ο Χόρχε Μπουκάι μας μαθαίνει τον κανόνα του ηλίθιου ΑΑΞ appeared first on Miss or Madam.

“Με αγαπάς;”

“Ναι σε αγαπώ!”

“Σε πείραξε;”

“Ποιο πράγμα;”

“Που σε ρώτησα…”

“Όχι γιατί να με πειράξει;”

“Καλά… εξακολουθείς δηλαδή να με αγαπάς;”

Ο συναισθηματικά ανάπηρος βρίσκεται μονίμως σε αναζήτηση κάποιου που θα του επαναλαμβάνει ότι ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να πάψει να τον αγαπάει. Όλοι επιθυμούμε, φυσικά, να μας αγαπάει αυτός που αγαπάμε αλλά είναι τελείως διαφορετικό να ζει κανείς για την επιβεβαίωση.

Οι άντρες έχουν μεγαλύτερη τάση προς τη συναισθηματική αναπηρία από ότι οι γυναίκες

Οι γυναίκες όταν είναι ανάπηρες είναι σε θέματα πρακτικά όχι συναισθηματικά.

Ας πάρουμε 1000 χωρισμένα ζευγάρια τρεις μήνες μετά τον χωρισμό τους και ας παρατηρήσουμε την εξέλιξή τους. Το 95% των ανδρών είναι ήδη με άλλη γυναίκα συζούν ή είναι έτοιμοι να συζήσουν. Στη συζήτηση μαζί μας λένε δεν άντεχα να γυρνάω σπίτι και να βρίσκω τα φώτα σβηστά και να μην υπάρχει κανένας να με περιμένει. Δεν μπορούσα να περνάω τα Σαββατοκύριακα μόνος μου.

Οι γυναίκες σε ποσοστό 99% εξακολουθούν να ζουν μόνες με τα παιδιά τους. Μιλάμε μαζί τους και μας λένε αφού αποφάσισα τι έπρεπε να κάνω για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους και να τακτοποιήσω το οικονομικό ζήτημα, γιατί να θέλω έναν άντρα στο σπίτι; Για να μου λέει “φέρε μου τις παντόφλες αγάπη μου”… να μου λείπει! Οι γυναίκες μπορεί να έχουν βρει, μπορεί και να μην έχουν βρει ακόμη σύντροφο. Εύχονται, όμως, νοσταλγούν, θέλουν να βρουν κάποιον και να μοιραστούν μαζί του πράγματα, ωστόσο πολύ δύσκολα θα δεχτούν τον οποιονδήποτε απλώς και μόνο για να μην νιώθουν την απελπισία των σβηστών φώτων! Αυτό είναι ανδρικό χαρακτηριστικό.

*Δε σημαίνει φυσικά ότι όλες οι γυναίκες και όλοι οι άντρες είναι αναγκαστικά ανάπηροι ούτε ότι η ταξινόμηση αποκλείει την αντίθετη περίπτωση.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης, φύλλα πορείας Ι

Διάβασε επίσης: Χόρχε Μπουκάι: «Το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο είναι να ζεις μία ζωή χωρίς να παίρνεις κανένα ρίσκο.»

The post Χόρχε Μπουκάι: Ποιοι είναι οι συναισθηματικοί ανάπηροι άνθρωποι; appeared first on Miss or Madam.

Εμείς, ως άνθρωποι της Δύσης, έχουμε ανάγκη να επεμβαίνουμε, να χειραγωγούμε, να προσανατολίζουμε και να ρυθμίζουμε.

Θέλουμε να νιώθουμε πως είμαστε οι διεκπεραιωτές των νόμων του σύμπαντος — και αυτό δεν το βρίσκω κακό. Καλώς ή κακώς, ό,τι συμβαίνει στον κόσμο περιέχει σ’ ένα ποσοστό και τη δική μας εμπλοκή στις καταστάσεις της ζωής.

Αποδεχόμενοι αυτό το γεγονός, καταλαβαίνουμε πως στο προσωπικό, στο οικογενειακό και στο κοινωνικό, πρέπει να προσθέσουμε το όνειρο και την πραγματοποίηση, την επιθυμία και τον σχεδιασμό, την ανάγκη και τη δράση, την αξία και τη δουλειά, την υπομονή και τον ρυθμό, την επιμονή και τη δημιουργικότητα.

20 ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

1: Γνώθι σαυτόν = Βρες το χρόνο να κοιτάξεις εντός σου.

2: Αποφάσισε να είσαι ελεύθερος = Αν θέλεις να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου, πάψε να προαποφασίζεις τον βαθμό δυσκολίας των πραγμάτων.

3: Να είσαι ανοιχτός στην αγάπη = Βρες κάποιον που θα σε απολαμβάνει χωρίς να σε θεωρεί κτήμα του.

4: Μην ξεχνάς να γελάς = Το γέλιο είναι υγεία, όμως προσοχή: υπάρχει κι ένα γέλιο άχρηστο, κακό, που αρρωσταίνει.

5: Ν’ ακούς καλύτερα = «Ακούω» πάει να πει: Α-Κ-Ο-Υ-Ω.

6: Να μαθαίνεις με ταπεινότητα = Κανείς δεν κατέχει την αλήθεια. Δέξου το.

7: Να είσαι πάντα εγκάρδιος = Χωρίς τρυφερότητα δεν πας μακριά. Η νίκη πάει χέρι χέρι με την αγάπη.

8: Τακτοποίησε τα εντός και τα εκτός = Σημαντικό vs δευτερεύον.

9: Γίνε καλός «πωλητής» = Δώσε στον άλλον την ευκαιρία να καταλάβει ποιος είσαι.

10: Διάλεξε καλή παρέα = Για να μη χάσουμε τους άλλους, χάνουμε τον εαυτό μας. Κι έτσι χάνουμε και τους άλλους.

11: Αναβάθμισε τη γνώση σου χωρίς προκαταλήψεις = Ως εδώ, καλά. Μετά τι;

12: Να είσαι ευρηματικός = Καλό πράγμα η εμπειρία, αλλά για να οραματιστείς και να δημιουργήσεις, πρέπει κάποιες φορές να την κάνεις λίγο πέρα.

13: Αξιοποίησε τον χρόνο σου = Ωραίες οι ευχάριστες εκπλήξεις. Δική σου υπόθεση να τις αφήσεις να μπουν στον δρόμο σου.

14: Απόφυγε εξαρτήσεις και προσκολλήσεις = Σηκώνεις χίλια βάρη μόνο από συνήθεια και δεν μπορείς πια να περπατήσεις. Τι απ’ όλ’ αυτά θα κρατούσες σ’ ένα ναυάγιο;

15: Πάρε μόνο ελεγχόμενα ρίσκα = Το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο είναι να ζεις μία ζωή χωρίς να παίρνεις κανένα ρίσκο.

16: Διαπραγματεύσου τα αναγκαία = Προτιμώ να εγκαταλείπω παρά να θυσιάζομαι. Προτιμώ να συμφωνώ παρά να διαπραγματεύομαι.

17: Ζήσε ισότιμα χωρίς ανταγωνισμούς = Αμφισβητώ τα «καλά» του άγριου ανταγωνισμού. Άλλο «γίνομαι καλύτερος» κι άλλο «είμαι καλύτερος από τους άλλους».

18: Μη φοβάσαι την αποτυχία = Μόνο μέσα απ’ τα λάθη μαθαίνεις. Αν κάνεις τα πάντα εξαρχής καλά, δε θα μάθεις ποτέ τίποτα.

19: Ξεκίνα πάλι = Όταν τα ’χεις κάνει όλα χάλια δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να τα διορθώσεις. Ξεκίνα πάλι απ’ την αρχή.

20: Μην αμφιβάλλεις για το τελικό αποτέλεσμα = Δεν είσαι εσύ ο περίγελος του κόσμου. Αν πιστέψεις ότι στο τέλος θα πετύχεις, τότε θα βρεις τη δύναμη να ρισκάρεις, και τον τρόπο για να συνεχίσεις.

20 ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
Συγγραφέας: ΜΠΟΥΚΑΪ ΧΟΡΧΕ
Εκδόσεις Opera

Διάβασε επίσης: Η «αυτοαπόρριψη», του Χόρχε Μπουκάι

Ο Χόρχε Μπουκάι σε βοηθάει να κατανοήσεις την πραγματική σου αξία

Αυτοεκτίμηση, η μαγική λέξη της ευτυχίας

The post Χόρχε Μπουκάι: «Το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο είναι να ζεις μία ζωή χωρίς να παίρνεις κανένα ρίσκο.» appeared first on Miss or Madam.

Αυτοαπόρριψη

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή, στην αδρεναλίνη
που κυκλοφορούσε στις φλέβες των γονιών σου όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν,και μετά στο υγρό που η μητέρα σου έστελνε στη μικρή καρδιά σου όταν ακόμα ήσουν απλώς ένα παράσιτο.

Έφτασα σε σένα προτού μπορέσεις να μιλήσεις,
προτού ακόμα μπορέσεις να καταλάβεις κάτι από αυτά που σου έλεγαν οι άλλοι.
Βρισκόμουν εκεί όταν, αδέξια,προσπαθούσες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα εμπρός στο πειραχτικό και γελαστό βλέμμα όλων. Όταν ήσουν απροστάτευτος κι εκτεθειμένος, όταν ήσουν ευάλωτος κι είχες ανάγκη.

Με έφερε στη ζωή σου το χέρι της μαγικής σκέψης, με συνόδευαν… Οι προλήψεις και τα ξόρκια τα φετίχ και τα φυλαχτά…. Οι καλοί τρόποι, οι συνήθειες και η παράδοση… οι δάσκαλοί σου τα αδέρφια σου και οι φίλοι σου…

Προτού μάθεις πώς υπήρχα διαίρεσα την ψυχή σου σε έναν κόσμο φωτός κι έναν κόσμο σκότους.
Έναν κόσμο για το καλό κι έναν για τα υπόλοιπα.

Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής, σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματά σου, τις ασχήμιες σου, τις ανοησίες σου, τα δυσάρεστα όλα.
Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα “διαφορετικός” όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αυτί ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σε ‘σένα.

Υπάρχω πριν από τη συνείδηση, πριν από την ενοχή, πριν από την ηθική, πριν από τις αρχές του χρόνου, πριν ακόμα ο Αδάμ ντραπεί για το κορμί του όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν γυμνός… και το κάλυψε!

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης, ο ανεπιθύμητος επισκέπτης, και ωστόσο, είμαι ο πρώτος που ήρθα και ο τελευταίος που θα φύγω. Έγινα ισχυρός με τον καιρό ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου για το πώς να θεραπεύσεις στη ζωή.

Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου που σου λέει τι να κάνεις και τι να μην κάνεις για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του. Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία των συντρόφων σου στο σχολείο όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου. Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανωτέρους σου.Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη και συγκρίνοντάς τη μετά με την εικόνα των «διάσημων» που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους, έτσι όπως είμαι δυνατός, και για τον απλό λόγο ότι είμαι γυναίκα,
ότι είμαι νέγρος,
ότι είμαι Εβραίος,
ότι είμαι ομοφυλόφιλος,
ότι είμαι ανατολίτης, ότι είμαι ανάπηρος, ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός… μπορώ να σε μεταμορφώσω σε ένα σωρό σκουπίδια, σε παλιοσίδερα, σε αποδιοπομπαίο τράγο, στον παγκόσμιο υπεύθυνο, σε ένα καταραμένο μπάσταρδο μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών με υποστηρίζουν. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που για να με αντέξεις πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου ώστε εκεί να περάσουν στα δικά τους παιδιά στους αιώνες των αιώνων.

Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου θα μεραμφιεστώ σε τελειομανία, σε υψηλά ιδανικά, σε αυτοκριτική, σε πατριωτισμό, σε ηθικές αξίες, σε καλές συνήθειες, σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σε προξενώ είναι τόσο έντονη που θα θελήσεις να με αρνηθείς και, για αυτό, θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπά σου, πίσω από τα ναρκωτικά, πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα, πίσω από τις νευρώσεις σου, πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητά σου. Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως, δεν έχει σημασία πού πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι πάντα εκεί πάντοτε παρών γιατί ταξιδεύω μαζί σου μέρα και νύχτα ακούραστα δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης, της κτητικότητας, της πίεσης, της ανηθικότητας, του φόβου, της βίας, του εγκλήματος, της τρέλας.

Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης κι εγώ περιόρισα την ύπαρξή σου σε αυτό το φόβο. Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθείς να είσαι αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν, το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος πού είσαι σήμερα για τους άλλους. Από εμένα εξαρτάσαι γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα τα πιο γελοία τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σε μένα έμαθες να συμβιβάζεσαι με αυτά που σου δίνει η ζωή, γιατί, τελικά, οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω από αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις.

Το μάντεψες; Έτσι δεν είναι;

Είμαι το συναίσθημα της αυτοαπόρριψης!

Βιβλιογραφία “Να σου πω μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκάι, εκδόσεις Opera

Διάβασε επίσης: Ο Χόρχε Μπουκάι σε βοηθάει να κατανοήσεις την πραγματική σου αξία

The post Η «αυτοαπόρριψη», του Χόρχε Μπουκάι appeared first on Miss or Madam.

Όλοι χρειαζόμαστε την αναγνώριση, τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων, για να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε την αυτοπεποίθησή μας. Η αυτοπεποίθηση είναι το μυστικό, για να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή μας. Όσο πιο σίγουρος νιώθεις για τον εαυτό σου τόσο καλύτερα θα τα πας στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου αλλά ακόμα και στην υγεία σου!

Μία ιστορία του Χόρχε Μπουκάι, «Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού», θα σε βοηθήσει να κατανοήσεις την πραγματική σου αξία.

Διάβασε επίσης: Η αξία της αυτοφροντίδας

Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού

«Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;”

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

«Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά ίσως…» και ύστερα από μία παύση συνέχισε: «Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.»

«Ε, μετά χαράς, δάσκαλε», είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μία φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

«Ωραία», συνέχισε ο δάσκαλος.

Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας:

«Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανένα τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.»

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό.

Όταν το παιδί έλεγε ένα χρυσό φλουρί άλλοι γελούσαν, άλλοι του γυρνούσαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι.

Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως,ο νεαρός είχε οδηγίες για να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Ο Χόρχε Μπουκάι σε βοηθάει να κατανοήσεις την πραγματική σου αξία

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συναντούσε στον δρόμο του, στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από 100 άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη.

«Δάσκαλε», είπε, «λυπάμαι». «Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.»

«Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε.», απάντησε χαμογελαστός ο δάσκαλος. «Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα και να σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.»

Ο νεαρός καβάλησε κι έφυγε πάλι.

Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με τον φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:

«Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από 58 χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.»

«58 χρυσά;» φώναξε το παιδί.

«Ναι», απάντησε ο κοσμηματοπώλης. «Βέβαια με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα 70 χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον…»

Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

«Κάθισε», του είπε ο δάσκαλος, αφού τον άκουσε. «Είσαι και εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ και εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου άξια;»

Και με αυτά τα λόγια έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

Ένα εξαιρετικό απόσπασμα από το «Να σου πω μία ιστορία» του Χόρχε Μπουκάι.

Διάβασε επίσης: 10 χρυσές συμβουλές για αυτοπεποίθηση στα ύψη!

The post Ο Χόρχε Μπουκάι σε βοηθάει να κατανοήσεις την πραγματική σου αξία appeared first on Miss or Madam.

Τα φτερά είναι για να πετάς

Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του του είπε:
“Παιδί μου, δεν γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις. Νομίζω, όμως, πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα, αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε”

“Μα, δεν ξέρω να πετάω” απάντησε ο γιος.
“Σωστά…”είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.

“Βλέπεις,γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις.”

Ο γιος αμφέβαλλε.

“Κι αν πέσω;”
“Ακόμα και αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι
λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια” αποκρίθηκε ο πατέρας.

Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:
“Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;”

Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
“Κι αν είναι αλήθεια;Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζει σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μία σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από τον γκρεμό,βρε παιδί μου;…”

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.

Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
“Μου είπες ψέματα. Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν και σένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.”

“Παιδί μου”είπε ο πατέρας,”για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.

Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις. Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.”

Από το βιβλίο “Να σου πω μια ιστορία”, του Χορχέ Μπουκάι, από τις εκδόσεις opera.

Διάβασε επίσης: Το «θέλω» σου το ακούς;

The post Τα φτερά είναι για να πετάς! appeared first on Miss or Madam.

Η παρακάτω ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ, του Ριμποτσέ. Ο Χόρχε Μπουκάι το ξαναέγραψε σύμφωνα με τον δικό του τρόπο αφήγησης, για να τονίσει κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά που έχουμε εμείς οι άνθρωποι.

Διάβασε επίσης: Χαμηλή αυτοεκτίμηση: από πού πηγάζει και πώς να την αλλάξετε!

Συνειδητοποίηση

Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου. Υπάρχει μία τρύπα στο πεζοδρόμιο. Δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου, ξεχνάω ότι υπάρχει μία τρύπα στο πεζοδρόμιο και ξανά πέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μία τρύπα στο πεζοδρόμιο. Ωστόσο, δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Τη θυμάμαι και παρόλα αυτά δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου. Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και παρόλο που την βλέπω πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Πηγαίνω ψάχνοντας με τα μάτια μου. Την βλέπω, προσπαθώ να πηδήξω από πάνω αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου. Βλέπω την τρύπα. Παίρνω φόρα, πηδάω,φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την άλλη μεριά, αλλά όχι αρκετά μακριά και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα, βγαίνω από το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω στην άλλη άκρη. Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα που χοροπηδάω από τη χαρά μου… Και έτσι όπως χοροπηδάω ξανά πέφτω μέσα.

Την ένατη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις, συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω… στο απέναντι πεζοδρόμιο!

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ιστορίες να σκεφτείς», του Χόρχε Μπουκάι
Εκδόσεις Οpera

Διάβασε επίσης:10 χρυσές συμβουλές για αυτοπεποίθηση στα ύψη!

Φωτογραφία από unsplash.com

The post Χόρχε Μπουκάι: Συνειδητοποίηση appeared first on Miss or Madam.