Εγώ; Την έκθεση. Την προβολή.
Πάντα ήθελα να είμαι πίσω από τα φώτα. Όποια φώτα κι αν ήταν αυτά.

Ένα ποίημα στο νηπιαγωγείο.
Μια παρουσίαση στο ωδείο.
Μια εργασία στο πανεπιστήμιο.

Η comfort zone μου ήταν εκεί: στο παρασκήνιο.

Πλέον, όλα άλλαξαν.
Μη με ρωτήσεις πώς.
Με πολλή, πάρα πολλή δουλειά με τον εαυτό μου.

Σήμερα, εκτίθομαι. Εμφανίζομαι μπροστά στον φακό. Και ξέρεις τι;
Δε με νοιάζει!
Γιατί απλά… δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να με νοιάζει.

Μοιράζομαι τις γνώσεις μου δημόσια.
Γράφοντας.
Σε one-to-one συνεδρίες.
Σε συνέδρια εταιρειών.
Ως καθηγήτρια ενηλίκων.

Αν μου έλεγες πριν χρόνια ότι θα το κάνω, θα γελούσα.
Κι όμως… τα πάντα ρει.
Αρκεί να το θέλεις. Να το έχεις οραματιστεί.

Και πλέον κάθε φωτογραφία, κάθε βίντεο, κάθε κείμενο που δημιουργώ, έχει έναν σκοπό:
Να σε εμπνεύσει.

Να βγεις κι εσύ έξω από το κουτί.
Να τολμήσεις όσα έχεις ονειρευτεί… ή και όσα δεν έχεις τολμήσει να ονειρευτείς.
Να πας εκεί που ΜΠΟΡΕΙΣ να φτάσεις. Όχι εκεί που νομίζεις ότι μπορείς.

Εσύ; Τι φοβόσουν και το ξεπέρασες; Ή τι φοβάσαι ακόμα;

Διάβασε επίσης: Χωρίς φόβο: Πώς θα ξεπεράσουμε το άγχος, τις ιδεοληψίες, την υποχονδρίαση και οποιονδήποτε αβάσιμο φόβο

Δεν μπορώ να παίρνω αποφάσεις. Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό;

The post Τι φοβάστε ή τι φοβόσασταν περισσότερο; appeared first on Miss or Madam.

Ακόμα και τους πιο έντονους:
– Κρίσεις άγχους ή πανικού
– Ιδεοληψίες
– Υποχονδρίαση
– Κοινωνικό άγχος
– Ή οποιονδήποτε άλλο αβάσιμο φόβο

Το βιβλίο «Χωρίς φόβο» είναι η οριστική μέθοδος. Όλοι μπορούν να την εφαρμόσουν ακολουθώντας τις οδηγίες και, ασφαλώς, χωρίς να είναι απαραίτητη η φαρμακευτική αγωγή. Ετοιμάσου να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου: ένας άνθρωπος
ελεύθερος, δυνατός και ευτυχισμένος.

Βιογραφικό
Ο Ραφαέλ Σανταντρέου είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους ψυχολόγους της Ισπανίας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ισπανία και στην Αγγλία, εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ραμόν Γιουλ. Κατά τη δεκαετία του 2000
συνεργάστηκε με τον διάσημο ψυχολόγο Τζόρτζιο Ναρντόνε στο Κέντρο Στρατηγικής Θεραπείας στο Αρέτζο της Ιταλίας. Σήμερα έχει αφιερωθεί στην ψυχοθεραπεία ασθενών -το μεγάλο του πάθος- και στην κατάρτιση γιατρών και ψυχολόγων. Στα
γραφεία που διατηρεί στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη τον επισκέπτονται ασθενείς από όλο τον κόσμο ή τους παρέχει τις συμβουλές του μέσω τηλεδιάσκεψης.

Τα προηγούμενα βιβλία του «Η τέχνη της ευτυχισμένης ζωής», «Τα γυαλιά της ευτυχίας», «Ευτυχισμένος στην Αλάσκα», «Τίποτα δεν είναι τόσο φοβερό», έχουν γίνει σημεία αναφοράς της ψυχολογίας σε διεθνές επίπεδο. Το «Ευτυχισμένος στην Αλάσκα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gema.

Διάβασε επίσης: Ο φόβος των παιδιών

The post Χωρίς φόβο: Πώς θα ξεπεράσουμε το άγχος, τις ιδεοληψίες, την υποχονδρίαση και οποιονδήποτε αβάσιμο φόβο appeared first on Miss or Madam.

Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πλήρως ή έστω, εν μέρει, εμβολιασμένων σε πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα- γίνεται αντιληπτό ότι αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ξαναγυρίσουν στην κοινωνική ρουτίνα των προπανδημικών δραστηριοτήτων και των σχέσεών τους.

Η αιτία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι μετά από έναν -και βάλε- χρόνο πανδημίας, περιορισμών και μέτρων προστασίας, δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αναπτύξει ένα ψυχολογικό «σύνδρομο σπηλαίου», το οποίο δυσκολεύει την επιστροφή τους στην κανονικότητα.

Παρόλο που, όπως διαβεβαιώνουν οι ειδικοί, ο διπλός εμβολιασμός παρέχει σημαντική προστασία έναντι του κινδύνου να αρρωστήσει κάποιος από κορωνοϊό.

Διάβασε επίσης: Άγχος & στρες: Όταν η χαλάρωση μοιάζει με πολυτέλεια

Το «σύνδρομο του σπηλαίου»: Η πανδημία δημιούργησε φόβο, άγχος και απομόνωση

Όπως αναφέρει σχετικό δημοσίευμα του αμερικανικού επιστημονικού περιοδικού «Scientific American», ακόμα και όταν τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως στους πλήρως εμβολιασμένους και με τις δύο δόσεις να επανέλθουν στις προπανδημικές συνήθειες τους, όπως οι συναθροίσεις σε κλειστό χώρο χωρίς μάσκα, δεν έσπευσαν όλοι να χαρούν τη νέα ελευθερία τους.

Ουκ ολίγοι συνεχίζουν να φοβούνται ότι θα μολυνθούν, γι’ αυτό αποφεύγουν να πάνε σε εστιατόρια και καφέ, να δουν γνωστούς και φίλους πέρα από τον στενό κύκλο τους ή να ταξιδέψουν. Είναι προφανές ότι αυτό έχει και μία οικονομική διάσταση, καθώς για να αναθερμανθεί η οικονομία, πρέπει οι εμβολιασμένοι να βγουν από το «καβούκι» τους.

Η καθηγήτρια ψυχιατρικήςν Ζακλίν Γκολάνν του αμερικανικού Πανεπιστημίου Northwestern εκτιμά ότι για μερικούς ανθρώπους η «ανάδυση» ξανά στο φως μετά από ένα έτος πανδημίας θα είναι μία δύσκολη μετάβαση και θα πάρει χρόνο. Όπως λέει:

Η πανδημία δημιούργησε πολύ φόβο και άγχοςν λόγω του κινδύνου της αρρώστιας και του θανάτου. Ακόμα κι αν κάποιος έχει εμβολιασθεί, μπορεί να δυσκολεύεται να ξεπεράσει αυτόν τον φόβο, επειδή υπερεκτιμά τον κίνδυνο και την πιθανότητα να αρρωστήσει.

Μία πρόσφατη μελέτη της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης βρήκε ότι οι μισοί ερωτηθέντες (49%) νιώθουν κάπως άβολα να επιστρέψουν σεν πρόσωπο με πρόσωπον επαφές μετά το τέλος της πανδημίας, ενώ ένα ανάλογο ποσοστό (48%) των εμβολιασμένων κατά της Covid-19 αισθάνεται το ίδιο.

Μία άλλη έρευνα είχε εκτιμήσει ότι περίπου ο ένας στους δέκα (10%) εν μέσω πανδημίας θα αναπτύξει σύνδρομο στρες Covid-19 και θα έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, όπως διαταραχή μετατραυματικού στρες ή αγχώδεις διαταραχές.

Ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής, ‘Αλαν Τέο ,του Πανεπιστημίου Υγείας και Επιστήμης του Όρεγκον αποδίδει αυτό το «σύνδρομο του σπηλαίου» στο συνδυασμό μίας νέας συνήθειας και της λανθασμένης αντίληψης του κινδύνου.

Είναι πολύ δύσκολο να σπάσει κανείς μια νέα συνήθεια που έχει αποκτήσει

«Αναγκαστήκαμε», όπως λέει, «να συνηθίσουμε τη χρήση μάσκας και τις φυσικές ή κοινωνικές αποστάσεις. Είναι, πια, πολύ δύσκολο να σπάσει κανείς μια νέα συνήθεια που έχει αποκτήσει. Υπάρχει, επίσης, μια αποσύνδεση ανάμεσα στον πραγματικό κίνδυνο και σε αυτό που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως κίνδυνο».

Εκτός από τον υπερβολικό -παρά τα εμβόλια- φόβο για τον κορωνοϊό, μερικοί δε θέλουν να εγκαταλείψουν τα οφέλη του «σπηλαίου», δηλαδή της κοινωνικής απομόνωσης και μοναξιάς, κάτι που ισχύει ιδιαίτερα για τους εσωστρεφείς χαρακτήρες ή τους αγοραφοβικούς.

Η μακρόχρονη αποφυγή του κόσμου έχει ενισχύσει, σε ορισμένους, τον φόβο για ανοικτά και πολύβουα μέρη.

Ορισμένοι που έχουν σοβαρό πρόβλημα να πετάξουν τη μάσκα και να εκτεθούν, ξανά, στον κόσμο, θα χρειασθούν ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς στην ψυχοθεραπεία, ίσως και φαρμακευτική θεραπεία.

Κάποιοι άλλοι -εργαζόμενοι και φοιτητές- έχουν, απλώς, βολευθεί με την τηλεργασία και τηλεκπαίδευση, που τους γλιτώνει χρόνο και χρήμα, και δε θέλουν να αρχίσουν, ξανά, τα πήγαινε-έλα στη δουλειά ή στη σχολή τους.

Διάβασε επίσης: Αύξηση των επιπέδων στρες, μοναξιάς και θυμού λόγω πανδημίας

Τα δύο ψυχολογικά «στρατόπεδα»

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με δημοσίευμα ενός άλλου έγκυρου αμερικανικού περιοδικού, του «Atlantic», η μετα-πανδημική και μετα-εμβολιαστική κοινωνική ζωή θα χαρακτηρισθεί από δύο αντίθετες τάσεις: όσους λένε «ναι» στην επιστροφή στην προηγούμενη ζωή ανυπομονώντας να κάνουν ό,τι έκαναν προ κορωνοϊού, και όσους λένε «όχι», έχοντας βρει νέες χαρές στο σπίτι τους, μακριά από τη φασαρία του κόσμου. Οι μεν, ανυπομονούν για παρέες, πάρτι και συναυλίες, οι δε, για ησυχία. Πολλοί άνθρωποι, όσο περνάει ο καιρός, αυξάνονται οι εμβολιασμοί και αίρονται οι επιβεβλημένοι περιορισμοί, μετά από δίλημμα, θα καταλήξουν στο ένα από τα δύο «στρατόπεδα».

Οι έρευνες κοινής γνώμης έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι ένα ποσοστό των ανθρώπων θα προτιμήσουν λιγότερες παρέες, λιγότερο συχνές εξόδους για φαγητό ή διασκέδαση καθώς, επίσης, μεγαλύτερη εστίαση σε πράγματα που, πραγματικά, τους αρέσουν και τα οποία συνειδητοποίησαν όσο έμεναν κλεισμένοι στο σπίτι τους, λόγω της πανδημίας.

Σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχολογίας, Σέλντον Σόλομον, του Κολλεγίου Σκίντμορ, κρίσεις, όπως η πανδημία Covid-19, «προκαλούν μια υπαρξιακή αβεβαιότητα που δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία, καθώς και την ψυχολογική ώθηση, να κάνουν ένα βήμα πίσω και να επανεξετάσουν τις προτεραιότητές τους». Αυτό μπορεί να σημαίνει να περνούν, πλέον, περισσότερο χρόνο μόνοι τους ή με την οικογένειά τους. Από την άλλη, άλλοι άνθρωποι μπορεί να το ρίξουν στην ξέφρενη ζωή, σε ανθυγιεινό βαθμό, π.χ. ξενυχτώντας συνεχώς.

Ήδη, διαφαίνονται κάποια ίχνη έντασης ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα» για το πώς πρέπει να είναι η ζωή μετά την πανδημία και τα εμβόλια, καθώς συχνά πρόκειται για δύο αντικρουόμενα οράματα σχετικά με το πώς θέλει να περνάει κανείς τη ζωή του. Ιδανικά πάντως, τόσο οι εξωστρεφείς όσο και οι εσωστρεφείς θα πρέπει να δείξουν αλληλοκατανόηση, καθώς όλοι βγαίνουμε από μία πολύ δύσκολη κατάσταση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Αλματώδης αύξηση των πασχόντων από το Σύνδρομο Άπνοιας Ύπνου

The post Η ενδόμυχη φοβία του κορωνοϊού και το «σύνδρομο του σπηλαίου» appeared first on Miss or Madam.

Ο φόβος είναι η φυσική απόρροια μιας πραγματικής ή φανταστικής απειλής.

Ο φόβος έρχεται όταν νιώθουμε ότι ένα ξένο πρόσωπο, ή ένα αντικείμενο, ή μια κατάσταση, ή ειδικά φοβογόνα ερεθίσματα, όπως τα ύψη, το σκοτάδι, κάποια ζώα, οι κεραυνοί κ.ά. προσπαθούν να βλάψουν την ακεραιότητά μας. Λειτουργεί σαν προσαρμοστικός μηχανισμός που μας ενεργοποιεί, προκαλώντας αντιδράσεις, όπως εφιδρώσεις, κοκκίνισμα, δύσπνοια, ταχυκαρδίες, στομαχόπονους, φυγή ή αποφυγή των φοβικών ερεθισμάτων.

Ο φόβος σε όλες τις ηλικίες

Ο φόβος υπάρχει από τις πρώτες μέρες στη ζωή ενός βρέφους, αφού ένας δυνατός θόρυβος μπορεί να το τρομάξει. Μέχρι την ηλικία των 6 μηνών το μωρό δεν αισθάνεται φόβο και ανασφάλεια μπροστά σε άγνωστες φιγούρες, αλλά από την ηλικία των 7 μηνών το παιδί νιώθει ανησυχία, όταν βρίσκεται με ξένα πρόσωπα, και παρατηρείται έντονος φόβος αποχωρισμού από τη μητέρα που συνοδεύεται από φόβο για άγνωστα πρόσωπα, αλλά και από τον φόβο της απόρριψης του παιδιού από την ίδια τη μητέρα.

Το άγχος προς τα ξένα πρόσωπα φαίνεται ότι υποχωρεί στον 12ο μήνα, ενώ το άγχος αποχωρισμού διαρκεί μέχρι και το 2ο-3ο έτος. Καθώς μεγαλώνουν και έρχονται αντιμέτωπα με νέες καταστάσεις, τα παιδιά από 1 έως 3 μπορεί να αναπτύξουν συγκεκριμένους φόβους προς ζώα ή καταστάσεις, αφού έχει προηγηθεί μια αρνητική εμπειρία.

Από την ηλικία των 2 ετών και έπειτα, καθώς η φαντασία και ο εσωτερικός κόσμος του παιδιού αναπτύσσονται, παρατηρούνται στα παιδιά φόβοι, όπως το σκοτάδι, οι κεραυνοί και οι αστραπές. Στην προσχολική ηλικία το νήπιο φοβάται, κυρίως, καταστάσεις που συνδέονται με το απροσδόκητο και το άγνωστο.

Φόβοι, όπως το σκοτάδι, οι θόρυβοι, οι καταιγίδες, ο γιατρός, φανταστικά όντα επηρεάζουν τη διάθεση των μικρών μας ηρώων. Στην προσχολική και σχολική ηλικία το παιδί, πλέον, έρχεται αντιμέτωπο με πιο απροσδιόριστους και λιγότερο ορατούς φόβους.

Μπορεί να φοβάται να μείνει μόνο, την ασθένεια ή τον θάνατο αγαπημένων προσώπων, τα ατυχήματα, τις απώλειες ή ακόμα και τις αποτυχίες που μπορεί να φέρουν διαπόμπευση και γελιοποίηση. Από τα 10 έτη και μετά οι φόβοι γίνονται πιο ρεαλιστικοί και σχετίζονται με την κοινωνική και σχολική ζωή και τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Ο φόβος μπορεί να προκληθεί μέσα από τις άμεσες εμπειρίες ενός παιδιού.

Έχει παρατηρηθεί ότι ένα παιδί μπορεί να ταυτίσει τους φόβους του με τους φόβους που έχουν οι «σημαντικοί άλλοι» στη ζωή του. Επιπλέον, μπορεί να μεταθέτει το φόβο του σε ένα ουδέτερο ερέθισμα προσπαθώντας να αποφύγει την άμεση επαφή με το πραγματικό φοβικό ερέθισμα.

Παραδείγματος χάριν, ενώ αυτό που φοβάται είναι η ασθένεια, να αρνείται να μπει στο αυτοκίνητο, καθώς πιστεύει ότι θα αρρωστήσει, αν μπει σε κλειστούς χώρους. Επίσης, μπορεί ένας φόβος να εμφανιστεί, χωρίς το παιδί να έχει βιώσει μια αρνητική εμπειρία με το συγκεκριμένο ερέθισμα, ωστόσο, αυτό να συνδέεται τοποχρονικά με μια φοβική κατάσταση.

Ο φόβος λειτουργεί ως προστατευτικός μηχανισμός και ως προειδοποιητικό σημάδι που θέτει το παιδί σε κατάσταση διέγερσης.

Όταν ένα παιδί δε φοβάται, δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του. Απλές παραινέσεις του τύπου «μη φοβάσαι, είσαι μεγάλο παιδί, δεν υπάρχει κάτι να φοβάσαι ….» κάθε άλλο παρά βοηθούν το παιδί να μάθει να διαχειρίζεται τους φόβους του. Απεναντίας, οι φόβοι παθολογικοποιούνται, και το παιδί διδάσκεται να κρύβει τους φόβους, να μην εκφράζει αυθεντικά αυτό που αισθάνεται, και να μεγαλώνει με την ψευδαίσθηση ότι δε φοβάται.

Η κατανόηση των φόβων και η προτροπή για συζήτηση, η αξιοποίηση λογοτεχνικών κειμένων που προβάλλουν τη βίωση φοβογόνων καταστάσεων και τρόπους εκτόνωσης διδάσκουν το παιδί να εκφράζει τους φόβους του.

Για να γίνει κατανοητό, ας πάρουμε, για παράδειγμα, τον φόβο κάποιων παιδιών για τον Άγιο Βασίλη που φαντάζει παράλογος στα μάτια των ενηλίκων, αφού είναι ιδιαίτερα αγαπητός και οικείος στα παιδιά. Ωστόσο, αν ένα παιδί φοβάται τον Άγιο Βασίλη, δε χρειάζεται να το υποχρεώσουμε να τον αγκαλιάσει ή να έρθει σε επαφή μαζί του.

Ο φόβος του μπορεί να εξηγηθεί, καθώς τα παιδιά γνωρίζουν τον Άγιο Βασίλη μέσα από τα βιβλία που έχει άλλες διαστάσεις και, κυρίως, βρίσκεται σε απόσταση από αυτά. Σαν παιχνίδι ή σαν ζωντανή φιγούρα τον βιώνουν πιο κοντά, και αυτό τους αφαιρεί την ικανότητα να έχουν τον έλεγχο της κατάστασης.

Άρα, ένα παιχνίδι με τη μορφή του Άγιου Βασίλη που τραγουδά μπορεί να φοβίσει ένα παιδί, καθώς δεν έχει, πλέον, τον έλεγχο, και δεν τον έχει γνωρίσει παρά μόνο ως σκίτσο. Ο γονιός δε χρειάζεται να πιέσει το παιδί να πλησιάζει τον Άγιο Βασίλη, αλλά να μιλήσει μαζί του για τον Άγιο Βασίλη, να ακούσει τον φόβο του παιδιού και να του δώσει τον χώρο και τον χρόνο, αν έχει την επιθυμία, να τον πλησιάσει.

Αν δεν έχει την επιθυμία, ο γονιός δε χρειάζεται να ανησυχεί, καλό είναι να σεβαστεί την ετοιμότητα του παιδιού, όχι με το να υποτιμά τον φόβο του (μα ο άγιος Βασίλης είναι καλός, δεν υπάρχει κάτι να φοβάσαι), αλλά με τον να ακούει τον φόβο ή τα κακά όνειρα που μπορεί να βλέπει το παιδί.

Ο φόβος αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις, όταν επιμένει να βιώνεται από το παιδί με ένα μη ρεαλιστικό τρόπο και να κρατά σε χρονική διάρκεια.

Αν ο φόβος μετατραπεί σε φοβία και αλλάξει σημαντικά η λειτουργικότητα του παιδιού, τότε καλό είναι ο γονιός να απευθυνθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας. Αλλαγές στην καθημερινότητα του παιδιού, αποφυγή δραστηριοτήτων που κάποτε απολάμβανε, εξαιτίας φοβικών ερεθισμάτων, διαταραχές στον ύπνο και στην όρεξη καλό είναι να ευαισθητοποιήσουν τον γονιό, ώστε να μην υπάρξει παγίωση συμπεριφορών και φοβιών στο παιδί.

Οι φόβοι υπάρχουν και μας προστατεύουν. Η αναγνώρισή τους αποτελεί το πρώτο και ουσιαστικό βήμα, ώστε να προχωρήσουμε στη διαχείρισή τους.

Διάβασε επίσης: Σχολικές φοβίες και σχολική άρνηση

The post Ο φόβος των παιδιών appeared first on Miss or Madam.

Ανασφάλεια. Φόβος. Μοναξιά. Αδυναμία διαχείρισης όλων των σκέψεων και των συναισθημάτων που προκαλεί η πανδημία του κορωνοϊού και τα μέτρα που επιβάλλονται για την αποφυγή της εξάπλωσής της. Όλοι βρισκόμαστε σε αυτήν τη θέση. Και κανείς δεν πρέπει να μείνει μόνος του αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Αν θέλεις να μιλήσεις, να ρωτήσεις ή ακόμα και να αναζητήσεις λύσεις, ΜΗ διστάσεις!

Στείλε email στο info@missormadam.gr και η ψυχoθεραπεύτρια Γιούλη Χαριτάκη (www.apexartisithes.gr) θα απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά και θα προσπαθήσει να σταθεί δίπλα στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

Η υπηρεσία παρέχεται εντελώς δωρεάν και τηρεί τους κανόνες προστασίας προσωπικών δεδομένων.

The post Αν θέλεις να μιλήσεις ΜΗ διστάσεις! appeared first on Miss or Madam.

Έχετε κρίσεις πανικού; Πείτε «ΟΧΙ»!

Τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο έλληνας στωικός φιλόσοφος Επίκτητος είπε πως οι άνθρωποι δεν επηρεάζονται από τα πράγματα, αλλά από τις απόψεις τους γι’ αυτά. Στο ίδιο συμπέρασμα συνέτειναν και πολλοί μεταγενέστεροι φιλόσοφοι όπως ο Σπινόζα, ο Μπέρτραντ Ράσελ, ακόμη και πολλοί βουδιστές στοχαστές. Την ίδια άποψη ενστερνίστηκαν και οι μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Προσπάθησαν να διερευνήσουν, πειραματικά, πώς οι αντιλήψεις που έχουμε για την πραγματικότητα στην οποία ζούμε, επηρεάζουν τον τρόπο που νιώθουμε. Κεντρικό αντικείμενο στις μελέτες τους ήταν το άγχος και η κορύφωσή του στις κρίσεις πανικού.

Άγχος έναντι φόβου

Για να μιλήσουμε για το άγχος θα πρέπει πρώτα να το διαχωρίσουμε από ένα άλλο συγγενές συναίσθημα, τον φόβο.

• Φόβος, λοιπόν, είναι μία δυσάρεστη συναισθηματική αντίδραση που δημιουργείται, όταν ένας εξωτερικός, πραγματικός κίνδυνος ή απειλή γίνονται συνειδητά αντιληπτά.
• Το άγχος, αντίθετα, είναι η δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που περιλαμβάνει αισθήματα έντασης, φόβου ή ακόμη και τρόμου. Αυτά έρχονται ως απάντηση σε έναν κίνδυνο του οποίου η πηγή είναι, σε μεγάλο βαθμό, άγνωστη.

Τι μας συμβαίνει όταν βιώνουμε κρίσεις πανικού;

Οι προσβολές πανικού, συνήθως, εμφανίζονται ξαφνικά και κορυφώνονται σε λίγα λεπτά. Μπορεί να διαρκέσουν από πέντε έως δεκαπέντε λεπτά και, σε σπάνιες περιπτώσεις, περισσότερο από μισή ώρα.
Συνοδεύονται από σκέψεις επικείμενου κινδύνου ή καταστροφής μαζί με μία παρόρμηση διαφυγής του ατόμου από τον τόπο όπου βρίσκεται.
Χαρακτηριστικά στοιχεία των κρίσεων πανικού είναι τα σωματικά συμπτώματα και οι σκέψεις που επιτείνουν το άγχος και τον πανικό.

Σωματικά συμπτώματα

Η αναπνοή μας γίνεται γρήγορη και κοφτή, σαν λαχάνιασμα, και προκαλεί το αίσθημα της δύσπνοιας.

Ο χτύπος της καρδιάς μας γίνεται πιο γρήγορος και πιο δυνατός, με αποτέλεσμα πολλές φορές να τον ακούμε.

Οι μύες στο σώμα μας σφίγγονται και σε ορισμένες περιπτώσεις προκαλείται τρόμος στα χέρια και στα πόδια.

Μπορεί να νιώθουμε ζάλη και, σε λίγες περιπτώσεις, λιποθυμία.
Μπορεί να έχουμε εξάψεις ζέστης ή κρύου κι εφίδρωση.

Σκέψεις που επιτείνουν το άγχος και τον πανικό

Τα σωματικά αυτά συμπτώματα προκαλούν σκέψεις καταστροφής ή επικείμενου θανάτου. Χαρακτηριστικές είναι:

• «θα πάθω έμφραγμα»,
• «δε μου φτάνει ο αέρας που αναπνέω»,
• «θα πεθάνω»,
• «θα τρελαθώ».

Οι σκέψεις αυτές αυξάνουν το στρες, συντηρώντας για περισσότερη ώρα την κρίση του πανικού.

Η φυσιολογία του στρες

Γιατί το σώμα μας αντιδράει με αυτόν τον τρόπο στη σκέψη μιας επικείμενης απειλής;

Την απάντηση μας τη δίνει μία πορεία χιλιάδων χρόνων, η πορεία της προσαρμογής των ανθρώπων στο φυσικό τους περιβάλλον.
Οι πρόγονοί μας, λοιπόν, έπρεπε να προστατεύσουν τη ζωή τους από τις φυσικές απειλές (εχθρούς και άγρια ζώα).

Για να το καταφέρουν αυτό έπρεπε να διαθέτουν έναν μηχανισμό άμυνας ικανό να τους εξασφαλίσει την επιβίωση.
Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται σήμερα αντίδραση «φυγής ή πάλης». Είναι ο ίδιος με αυτόν του στρες που προκαλεί τις κρίσεις πανικού.

Η λειτουργία του μηχανισμού «φυγής ή πάλης»

Η λειτουργία του μηχανισμού «φυγής ή πάλης» είναι να θέσει τον ανθρώπινο οργανισμό σε ετοιμότητα να παλέψει ή να φύγει.
Για να φτάσει ο άνθρωπος σ’αυτήν πρέπει πολλά διαφορετικά συστήματα του οργανισμού του να αυξήσουν τη λειτουργία τους:

• Η καρδιά χρειάζεται να αυξήσει την ταχύτητα και το σφρίγος του καρδιακού παλμού.
• Οι αναπνευστικές λειτουργίες να επιταχυνθούν. Έτσι θα εισέλθει περισσότερο οξυγόνο στο σώμα και θα διοχετευθεί στους μυς, ώστε να είναι σε ετοιμότητα για δράση.
• Οι μύες θα συσπαστούν για να μπορέσουν να έχουν γρήγορη αντίδραση.
• Η εφίδρωση θα βοηθήσει στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος. Ακόμη, στο να γλιστρήσει το σώμα ή τα χέρια σε περίπτωση μιας αρπαγής.

Πώς συνδέονται οι κρίσεις πανικού με τον μηχανισμό «φυγής ή πάλης»;

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που ωθούνται σήμερα σε καταστροφολογικούς τρόπους σκέψεις, οι οποίοι αυξάνουν την αίσθηση κινδύνου από μη ορατές απειλές.
Αυτό οφείλεται στις αυξημένες απαιτήσεις της ζωής, στους γρήγορους ρυθμούς της και στις μη φιλικές συνθήκες διαβίωσης. Χαρακτηριστικές σκέψεις τέτοιου είδους είναι: «θα χάσω τη δουλειά μου», «δε θα τα καταφέρω ποτέ», «θα με εγκαταλείψουν όλοι» κτλ.

Η συνεχής αυτή αίσθηση απειλής έχει τη δύναμη να ενεργοποιεί τον μηχανισμό «φυγής ή πάλης». Δεν παρέχει, όμως, στον ανθρώπινο οργανισμό τη δυνατότητα εκτόνωσης.

Ο κίνδυνος δεν είναι πλέον ορατός, αλλά μία καταστροφική πρόβλεψη του μέλλοντος. Γι’ αυτό η φυγή ή η πάλη δεν είναι δυνατόν να συμβούν. Η ενεργοποίηση, λοιπόν, του μηχανισμού αυτού για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε μία κρίση πανικού.

Πώς μία προσβολή πανικού μπορεί να φέρει την επόμενη;

Όταν η πρώτη κρίση πανικού υποχωρήσει, οι άνθρωποι νιώθουν, συνήθως, εξαντλημένοι, αποθαρρυμένοι ή μπερδεμένοι. Είναι μία ιδιαίτερα τρομακτική εμπειρία, ιδίως για όσους δε γνωρίζουν τι είναι και πιστεύουν πως έχουν κάποιο οργανικό πρόβλημα.

Μετά απ’ αυτό το βίωμα ξεκινάει ο φόβος στη σκέψη μήπως εκδηλώσουν και άλλες κρίσεις πανικού.
Η σκέψη αυτή κυριαρχεί στο μυαλό τους και αυξάνει τα επίπεδα του στρες. Το άτομο έτσι οδηγείται σε μία καινούργια κρίση πανικού.

Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από τις προσβολές πανικού;

Αποβάλλετε τον φόβο σας για τον πανικό.
Οι κρίσεις πανικού είναι στην πραγματικότητα ακίνδυνες και δεν προκαλούν βλάβη στη σωματική μας υγεία. Ακόμη, δεν αυξάνουν τις πιθανότητες για ένα πιο σοβαρό ψυχικό νόσημα. Οπότε αποβάλλετε τις σκέψεις που σχετίζονται με ασθένειες ή τρέλα.
Δεν κινδυνεύετε!
Όσο φοβάστε τις κρίσεις πανικού τόσο τους δίνετε τροφή.

Μάθετε το σώμα σας να χαλαρώνει με μία ή περισσότερες τεχνικές χαλάρωσης. Ιδιαίτερα βοηθητικές θεωρούνται οι τεχνικές όπως:

• η διαφραγματική αναπνοή,
• η χαλάρωση μέσω νοερών εικόνων (χαλαρωτικών τοπίων ή ευχάριστων σκηνών, πραγματικών ή φανταστικών, της ζωής μας),
• η νευρομυϊκή χαλάρωση με σταδιακή χαλάρωση των μυϊκών ομάδων του σώματός μας.

Μαθαίνοντας το σώμα μας να χαλαρώνει, μπορούμε να επέμβουμε στον μηχανισμό «φυγής ή πάλης».
Μπορούμε, λοιπόν, να απενεργοποιήσουμε τη λειτουργία του τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Εργαστείτε πάνω στις σκέψεις που σας προκαλούν άγχος.

• Είναι πράγματι τόσο δύσκολη κι επικίνδυνη η καθημερινότητά σας που να χρειάζεται να βρίσκεστε σε ένα συνεχές στρες;
• Μήπως πολλές από τις σκέψεις σας είναι αναίτια καταστροφικές, προσπαθώντας να προβλέψουν και να διαχειριστούν μελλοντικές απειλές;
• Σας βοηθάει στην πραγματικότητα ένας τέτοιος τρόπος σκέψης ή μήπως σας στερεί από πραγματικές στιγμές χαλάρωσης κι ευτυχίας;

Προσπαθήστε να αντικαταστήσετε τις καταστροφικές σας σκέψεις με άλλες πιο λειτουργικές.
Βοηθήστε τον εαυτό σας να χαλαρώσει, απορρίπτοντας τις καταστροφολογικές σας προβλέψεις και μελετώντας πιο ρεαλιστικά τις μελλοντικές πιθανότητες. Εστιάστε την προσοχή σας περισσότερο σε απτές λύσεις και αντί για εμπόδια δείτε μπροστά σας μονοπάτια!

Ζητήστε τη βοήθεια ειδικού.
Αν παρ’όλες τις προσπάθειές σας δεν καταφέρετε να ελέγξετε τις κρίσεις πανικού, απευθυνθείτε σ’ έναν κατάλληλα εκπαιδευμένο ψυχοθεραπευτή. Η εμπειρία του και ο συστηματικός τρόπος δουλειάς θα φέρουν καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι η μοναχική διαχείριση του προβλήματός σας.

Καθώς ο πανικός υποχωρεί

Καθώς οι άνθρωποι καταφέρνουν να ελέγξουν το άγχος και, συνακόλουθα, τις κρίσεις πανικού, νέες εμπειρίες και δυνατότητες ξετυλίγονται μπροστά τους.
Η ζωή τους γίνεται πιο ευχάριστη, οι απλές καθημερινές εμπειρίες είναι πιο απολαυστικές και το νόημα της ζωής βαθαίνει.
Μην αφήνετε, λοιπόν, τον πανικό να ελέγχει τη ζωή σας. Πολεμήστε τον και μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας.

Διάβασε επίσης: Κρίσεις πανικού: ευκαιρία για προσωπική εξέλιξη μέσα από έναν «εφιάλτη»

Photo 1 by Ryan McGuire
Photo 2 by Ulrike Mai

The post Κρίσεις πανικού; Πείτε «ΟΧΙ»! appeared first on Miss or Madam.