Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) και η UNICEF τονίζουν τη σημασία της συνδιαμονής του βρέφους με τη μητέρα του στο 7ο από τα Δέκα Βήματα για τον επιτυχή μητρικό θηλασμό. Σκοπός του βήματος είναι να προσφέρεται συνεχής επαφή ανάμεσα στη μητέρα και το βρέφος από την πρώτη στιγμή της γέννησής του, γεγονός που συμβάλλει στο χτίσιμο της σχέσης τους και ενισχύει το συναισθηματικό δεσμό με την μητέρα του. Επίσης, βοηθά στην εδραίωση του μητρικού θηλασμού και στην επιτυχή συνέχισή του.

Πολύ συχνά οι γονείς νιώθουν ανασφάλεια καθώς επιστρέφουν στο σπίτι, διότι δεν γνωρίζουν τη συμπεριφορά του νεογέννητου. Δημιουργείται άγχος στο άκουσμα του κλάματος του μωρού, δεν έχουν εξοικειωθεί με τον χαρακτήρα που έχει και δεν καταλαβαίνουν πάντα τις απαιτήσεις του.

Από μελέτες που έχουν διεξαχθεί εδώ και μερικές δεκαετίες γνωρίζουμε ότι στην συνδιαμονή οι μητέρες, μετά την έξοδο από την κλινική, νιώθουν πιο σίγουρες και ικανές να φροντίσουν τα μωρά τους, σε σύγκριση με μητέρες που δεν είχαν επιλέξει τη συνδιαμονή. Επιπλέον, φαίνεται ότι η πρακτική αυτή τις πρώτες ημέρες ευνοεί την ανάπτυξη του συναισθηματικού δεσμού μητέρας-παιδιού και τίθενται οι βάσεις για την εδραίωση της ομαλής οικογενειακής ζωής.

Τα οφέλη της συνδιαμονής Rooming in

Το Rooming in είναι απαραίτητο ώστε οι μητέρες να μάθουν να αναγνωρίζουν τα σημάδια πείνας του βρέφους τους και να μπορούν να ανταποκριθούν άμεσα στις απαιτήσεις τους.

Ο μητρικός θηλασμός είναι απεριόριστος, συχνός και αποκλειστικός και χρειάζεται αρκετή εξάσκηση και επαφή με το βρέφος, ώστε η μητέρα να μπορέσει να μάθει και να εξοικειωθεί με τη συμπεριφορά του βρέφους της.

Παράλληλα, η συνδιαμονή μειώνει το κλάμα του μωρού διότι το νεογνό αισθάνεται την παρουσία της μητέρας του, νιώθει ασφάλεια κοντά της και έτσι ενισχύεται ο δεσμός μεταξύ τους. Σύμφωνα με τη θεωρία του δεσμού (Bowlby), είμαστε καταρχάς θηλαστικά, βιολογικά προγραμματισμένοι εξαρχής από τη φύση να υπάρξουμε σε σχέσεις, και πάνω σε αυτή τη βάση οικοδομείται η ψυχική συγκρότηση.

Σε περιπτώσεις που η μητέρα χρειάζεται ξεκούραση ή βοήθεια με την περιποίηση του βρέφους, ο πατέρας είναι εκείνος που θα πρέπει να βοηθήσει με τις ανάγκες του βρέφους, όπως είναι το άλλαγμα της πάνας ή να μεταφέρει το βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας για θηλασμό.

Κατά την παραμονή σας στη Μαιευτική Κλινική του ΜΗΤΕΡΑ, θα έχετε τη δυνατότητα με την υπηρεσία συνδιαμονής με το νεογνό σας (Rooming-In), να επιτύχετε τη καλύτερη αρχή στο νέο κοινό ξεκίνημα της ζωής του, πάντα με την πρακτική, επιστημονική και συναισθηματική υποστήριξη του άρτια εκπαιδευμένου προσωπικού μας.

Όλο το προσωπικό της Μαιευτικής Κλινικής, αλλά και ειδικότερα η Ομάδα Μητρικού Θηλασμού του ΜΗΤΕΡΑ, καθημερινά βρίσκεται δίπλα σας με σεβασμό, αγάπη και χαμόγελο, φροντίζοντας εσάς και το μωρό σας… σαν μητέρα. Σας εκπαιδεύει στις τεχνικές του θηλασμού και σας προσφέρει βοήθεια σε κάθε δυσκολία που τυχόν θα αντιμετωπίσετε.

Γράφει η
Ομάδα Μητρικού Θηλασμού ΜΗΤΕΡΑ
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Το μητρικό γάλα αποτελεί το χρυσό πρότυπο για τη διατροφή των βρεφών

The post Rooming in: Μια πρακτική που μειώνει το άγχος & ενισχύει το δεσμό μητέρας –νεογνού appeared first on Miss or Madam.

Tην απόλυτη ευτυχία βιώνει το κορυφαίο μοντέλο Ναόμι Κάμπελ (Naomi Campbell) αφού πριν από λίγες ημέρες υποδέχτηκε το δεύτερο παιδί της. Το χαρμόσυνο γεγονός αποκάλυψε η ίδια με μία ανάρτηση στο προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram μαζί μ΄ ένα στιγμιότυπo του νεογέννητου, στο οποίο φαίνεται να το έχει στην αγκαλιά της ενώ η δίχρονη κόρη της πλησιάζει και του κρατάει κι εκείνη το χέρι του.

«Μικρή μου αγάπη, να ξέρεις ότι σε λατρεύουμε αφάνταστα και περιβάλλεσαι με αγάπη από τη στιγμή που μας τίμησες με την παρουσία σου. Ένα αληθινό δώρο από τον Θεό – ευλογημένο! Καλώς ήρθες μωρό μου!», έγραψε η Κάμπελ στη λεζάντα προσθέτοντας. «Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις μητέρα».

Aμέσως μετά, όπως ήταν αναμενόμενο, δέχθηκε αμέτρητες ευχές από διάσημους φίλους της μεταξύ αυτών η σχεδιάστρια Ντονατέλα Βερσάτσε (Donatella Versace), η Κλόντια Σίφερ (Claudia Schiffer) και η Σίντι Κρόφορντ (Cindy Crawford).

Σύμφωνα με την Daily Mail το μωρό γεννήθηκε το περασμένο Σάββατο με την οικογένεια και τους στενούς φίλους της να είναι στο πλάι της. «Η Ναόμι είναι μια πολύ δυνατή γυναίκα. Αυτό είναι αυτό που ήθελε πάντα. Είναι πολύ ευτυχισμένη», δήλωσε μία πηγή.

Σημειώνεται ότι τον Μάιο του 2021 η Κάμπελ, στα 51 της χρόνια, εξέπληξε τους πάντες ανακοινώνοντας τον ερχομό της κόρης της λίγες ημέρες μετά την εμφάνισή της στο Fashion Week της Νέας Υόρκης. Μιλώντας στην βρετανική Vogue στη συνέχεια είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «δεν υιοθετήθηκε…είναι δικό μου παιδί», χωρίς όμως να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η Ναόμι Κάμπελ μιλά για τη μητρότητα έναν χρόνο μετά τη γέννηση της κόρη της

The post Ναόμι Κάμπελ: «Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις μητέρα» appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές των Τμημάτων Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης και του σουηδικού ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Σολ Χουάρεζ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet Public Health», πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση και συστηματική ανασκόπηση όλων των σχετικών μελετών. Συνολικά ελήφθησαν υπόψη 45 έρευνες από την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αυστραλία και την Ιαπωνία.

Η γονική άδεια προστατεύει την ψυχική υγεία ιδίως των μητέρων

Η νέα μελέτη συμπεραίνει ότι η γονική άδεια προστατεύει έναντι των κινδύνων για την ψυχική υγεία, μεταξύ άλλων από συμπτώματα κατάθλιψης, ψυχικό στρες, αίσθημα ψυχικής εξάντλησης και υπερκόπωσης κ.α. Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια της γονικής άδειας, τόσο αυξάνει το ψυχικό όφελός της για τους γονείς. Μάλιστα η προστατευτική επίπτωση ιδίως για τις μητέρες μπορεί να συνεχιστεί και αργότερα στη ζωή τους.

«Το να γίνεται κανείς γονιός, μπορεί να αποδειχθεί στρεσογόνο και για τους δύο. Δεν είναι μόνο οι τεράστιες ορμονικές και σωματικές αλλαγές που βιώνει η μητέρα, αλλά γενικότερα η μετάβαση στη γονεϊκή ιδιότητα προκαλεί στρες στο ζευγάρι. Αυτό εξηγεί ίσως γιατί οι ψυχικές διαταραχές μετά τον τοκετό είναι σχετικά συχνές, επηρεάζοντας το 10% έως 20% των μητέρων και έως το 10% των πατέρων», δήλωσε ο δρ Χουάρεζ.

Τα ευρήματα για τους πατέρες, αναφορικά με τη γονική άδεια, είναι λιγότερο σαφή, εν μέρει επειδή έχει γίνει λιγότερη έρευνα γι’ αυτούς σε σχέση με τις μητέρες. Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές συμπέραναν ότι μια γενναιόδωρη γονική άδεια μετ’ αποδοχών ωφελεί σημαντικά την ψυχική υγεία των γονιών, κυρίως των μητέρων που συνήθως φέρουν και το μεγαλύτερο βάρος ανατροφής των παιδιών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ψυχολόγος: Νέα τάση ή αναγκαιότητα;

Η συμπεριφορά σου ως γονιός προκαθορίζει τη ζωή των παιδιών σου

The post Η γονική άδεια προστατεύει την ψυχική υγεία ιδίως των μητέρων appeared first on Miss or Madam.

Συνήθως μετά το διαζύγιο, η μητέρα βρίσκεται σε μια πιο ευάλωτη κατάσταση, μόνη, χωρίς προσωπική σχέση.

Από την άλλη, και το παιδί μετά το διαζύγιο, τείνει να προσκολλάται στον γονέα με αποτέλεσμα έτσι, να δημιουργείται μια πιο στενή σχέση, την οποία η μητέρα άθελα της, όχι μόνο επιτρέπει, αλλά ενισχύει επίσης με βάση την κατάσταση την οποία βιώνει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να αγκιστρώνεται επάνω στο παιδί.

Πολύ συχνά, η μητέρα απογοητευμένη και θλιμμένη από την έκβαση της προσωπικής της ζωής, μπορεί να εμφανίσει υπερπροστατευτική συμπεριφορά προς το παιδί, φοβούμενη έναν ακόμη αποχωρισμό και το ενδεχόμενο να μείνει μόνη, βιώνοντας παρόμοια συναισθήματα.

Η μητέρα η οποία θα εμφανίσει υπερπροστατευτική συμπεριφορά μετά το διαζύγιο, συνήθως θα είχε αντίστοιχες αντιδράσεις και πριν από αυτό, ίσως σε μικρότερο βαθμό, με την παρουσία του πατέρα να έθετε ένα όριο στη σχέση της με το παιδί. Αυτός είναι και ο κύριος ρόλος του πατέρα. Να περιορίζει την παρουσία της μητέρας στη ζωή του παιδιού.

Όταν η μητέρα μετατρέπει τον γιο στον άνδρα που δε θα την αφήσει ποτέ

Όταν, όμως, εκείνος αποχωρεί από το σπίτι, η μητέρα μπορεί να μετατρέψει το γιο στον άντρα που δε θα την πληγώσει και δε θα την αφήσει ποτέ.

Υποσυνείδητα, η έλξη των φύλων, την ωθεί να τοποθετήσει τον γιο στη θέση του συζύγου που πάντα επιθυμούσε να έχει και αυτή η συμβολική τοποθέτηση του παιδιού στη θέση του συντρόφου, παρεμποδίζει την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Σε αυτήν την περίπτωση ο γιος, λειτουργεί ως αντικαταστάτης και, παράλληλα, ανταγωνιστής του πατέρα, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η σχέση του γιου με τον πατέρα, ο οποίος πέρα από γονέας λειτουργεί και ως πρόσωπο ταύτισης για το αγόρι, αφού ο γιος, μαθαίνει τα χαρακτηριστικά του φύλου του και τον αντίστοιχο ρόλο του άνδρα, μέσω του πατέρα.

Όταν, λοιπόν, εκείνος παραγκωνίζεται, τότε το παιδί βιώνει τον πατέρα σαν εισβολέα στο συμβιωτικό δεσμό με τη μητέρα, με αποτέλεσμα την ανάδυση ανταγωνισμού.

Η μητέρα, από την πλευρά της, πενθεί για το διαζύγιο της, αισθάνεται εγκαταλελειμμένη ή και προδομένη και αδυνατεί να αναλάβει τη δική της συμβολή στην έκβαση του χωρισμού, τοποθετώντας τον εαυτό της, στον ρόλο του «θύματος». Έτσι, και με το να αγκιστρώνεται επάνω στον γιο της, καλύπτει τις δικές της συναισθηματικές ανάγκες, για φροντίδα, προστασία και αγάπη.

Πιθανώς, να του επιτρέπει και να κοιμάται μαζί της στο γονεϊκό κρεβάτι, με την πρόφαση ότι «το παιδί το επιζητά».

Σε αυτήν την περίπτωση, ο γιος αντικαθιστά το σύζυγο που λείπει και παράλληλα βιώνει σύγχυση των ρόλων, αδυνατώντας να ξεχωρίσει, όχι μόνο τη θέση του μέσα στην οικογένεια, αλλά γενικότερα τη θέση του καθενός.

Κάθε πρωτοβουλία αυτονομίας του παιδιού καταργείται, γιατί εκείνη μόνο γνωρίζει, πότε το παιδί πεινά, πότε νυστάζει ή πότε θέλει να παίξει.

Η συμπεριφορά της μητέρας προς το αγόρι

Μεγαλώνοντας το αγόρι, δέχεται συχνά διπλά μηνύματα από μέρους της μητέρας, όπως: «Να βγεις παιδί μου, να διασκεδάσεις!», και όταν έρθει εκείνη η στιγμή: «Πού πας και με αφήνεις μόνη;».

Η μητέρα υιοθετεί τις αντίστοιχες συμπεριφορές θεωρώντας πως εκείνη μόνο ξέρει το καλό του παιδιού της. Πιθανώς να εφαρμόζει και αντίθετες αρχές ανατροφής από του πατέρα, απορρίπτοντας, πλήρως, την προσωπικότητα και τις απόψεις του. Ίσως να τον κατηγορεί και έμμεσα ή άμεσα στον γιο της, τόσο για τη συμπεριφορά του πριν όσο και μετά το διαζύγιο, προσπαθώντας να τον κάνει να ενστερνιστεί τον θυμό της και να συμμαχήσει μαζί της.

Ο γιος, πιθανώς, να πάρει το μέρος της μητέρας, θεωρώντας τον πατέρα υπαίτιο για τη θλίψη της. Μπορεί να θεωρεί ότι μόνο ο ίδιος ξέρει πώς να της συμπεριφερθεί και να την κάνει ευτυχισμένη, υποτιμώντας τον τόσο ως πατέρα όσο και ως άντρα που απέτυχε στον ρόλο του. Πιθανά είναι και τα ξεσπάσματα θυμού προς εκείνον, όπως και η απομάκρυνσή του απ’ αυτόν.

Ο γιος θα υποταχθεί, πλήρως, στις μητρικές απαιτήσεις και θα «γαντζωθεί» από τη μητέρα, τοποθετώντας τον εαυτό του στον ρόλο του σωτήρα της.

Η προσκόλληση στη μητέρα του πιθανώς να συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια της εφηβείας και της ενήλικης ζωής, με δυσκολίες στη δόμηση σχέσεων φιλικών και ερωτικών. Κάθε φορά ο αποχωρισμός από τη μητέρα, έστω για λίγες ώρες, θα μετατρέπεται σε πηγή ενοχών για τον γιο που «την αφήνει και φεύγει».

Ο ρόλος που ανέλαβε, ήδη, από παιδί να φροντίζει και να προστατεύει τη μητέρα του που είναι μόνη, επιφέρει άγχος και τύψεις όποτε προσπαθεί να ικανοποιήσει ένα δικό του θέλω. Και εκεί δημιουργείται μια εσωτερική σύγκρουση.

Οι ερωτικές σχέσεις του αγοριού είτε θα απουσιάζουν είτε, για να διατηρηθούν, θα απαιτείται η έγκριση της μητέρας του.

Ως ενήλικας, πιθανώς να ακολουθήσει ένα μοναχικό μοτίβο ζωής, αφού ασυνείδητα θα πιστεύει πως καμία γυναίκα δε είναι τόσο καλή όσο η μητέρα του. Πιθανώς να μη γνωρίζει πώς να προσεγγίσει και να συμπεριφερθεί σε μία γυναίκα.

Η σεξουαλική δυσλειτουργία εξαιτίας της παρατεταμένης συμβίωσης με τη μητέρα είναι πιθανή. Ίσως να παντρευτεί μία γυναίκα την οποία θα συμπαθεί εκείνη, ανεξαρτήτως των δικών του επιθυμιών, αφού «εκείνη ξέρει καλύτερα».

Οι επιλογές του θα είναι πάντα σύμφωνες με τις επιθυμίες της μητέρας του, παρόλο που, πολλές φορές, θα φαίνεται πως αντιδρά στις επιθυμίες της.

Πιθανώς ο ίδιος να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ούτε στην ενήλικη ζωή, μη γνωρίζοντας ποια είναι ακριβώς τα δικά του θέλω ή θα φαίνεται δυναμικός και πετυχημένος, ενώ παράλληλα οι αποφάσεις του θα έχουν να κάνουν με τη συγκατάθεση της μητέρας.

Η δουλειά που θα επιλέξει θα είναι απόφαση μακράς συζήτησης μαζί της, το ίδιο και οτιδήποτε πρόκειται να κάνει. Ακόμα και στην περίπτωση που δημιουργήσει οικογένεια, θα ζητά τη γνώμη της για θέματα και χειρισμούς που αφορούν την οικογένειά του, με τα όρια να καταλύονται μεταξύ των δύο σπιτιών.

Ο γιος θα αγχώνεται κάθε φορά που καλείται να αντιμετωπίσει μία κατάσταση μόνος του, αφού δεν έχει μάθει να στηρίζεται στα πόδια του με πιθανή την εμφάνιση αγχώδους διαταραχής.

Από την άλλη, πιθανή είναι η αντίδραση του παιδιού στη συμπεριφορά της μητέρας του. Σε κάθε προσπάθεια διακριτικού ελέγχου, η μητέρα θα έρχεται αντιμέτωπη με ξεσπάσματα θυμού και οργής αφού το παιδί θα εκλαμβάνει τις κινήσεις της ως απόπειρα περιορισμού της ελευθερίας του. Αυτό ίσως συμβεί από τον πρώτο καιρό του διαζυγίου, που θα αισθανθεί την ασφυκτική παρέμβασή της.

Ίσως ο γιος αντιδράσει κατά την εφηβεία, οπότε οι προσπάθειές της να καταλύσει την αυτονομία του θα γίνουν πιο έντονες.

Ο γιος προσπαθώντας να αποτινάξει κάθε εξουσία από πάνω του, μπορεί να απορρίψει παντελώς τις σταθερές ερωτικές σχέσεις αντιμετωπίζοντας τις γυναίκες σαν «τσιμπούρια που θέλουν να του πιουν το αίμα».

Να θυμάστε ότι μετά από ένα διαζύγιο ή έναν θάνατο, η απόλυτη μονογονεϊκότητα δυσκολεύει την ανάπτυξη του παιδιού και τις ψυχικές ισορροπίες του γονέα.

Ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, απαιτούνται τα όρια στη σχέση μητέρας – παιδιού για τη δόμηση της προσωπικότητάς του και της αυτονομίας του.

Ο αποχωρισμός είναι απαραίτητος, δε σημαίνει ότι το παιδί σας απορρίπτει, αλλά ότι ως γονείς κάνατε σωστά τη «δουλειά» σας: του δώσατε όλα τα εφόδια προκειμένου να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει.

kidsproject.gr

Διάβασε επίσης: Επιδραστικός ο ρόλος του γονέα στις διατροφικές συνήθειες και στη φυσική δραστηριότητα των παιδιών

The post Όταν μια μητέρα μετατρέπει τον γιο στον άνδρα που δε θα την αφήσει ποτέ appeared first on Miss or Madam.

Οι γυναίκες που θηλάζουν το μωρό τους, και έχουν κάνει εμβόλιο mRNA («Pfizer/BioNTech» ή «Moderna») κατά της Covid-19 δε μεταφέρουν τα δραστικά συστατικά του σε εκείνο μέσω του γάλακτος, σύμφωνα με μία νέα μικρή αμερικανική επιστημονική μελέτη, τα ευρήματα της οποίας πρέπει να επιβεβαιωθούν από μεγαλύτερη έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Στεφανί Γκάου του Τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό παιδιατρικής, «JAMA Pediatrics», μελέτησαν 13 δείγματα γάλακτος από επτά θηλάζουσες μητέρες, με μέση ηλικία 38 ετών, που είχαν εμβολιαστεί πλήρως κατά του κορωνοϊού πρόσφατα. Τα παιδιά που θήλαζαν είχαν ηλικίες ενός μηνός έως τριών ετών.

Σε κανένα δείγμα δε βρέθηκε ίχνος του mRNA (του μορίου του αγγελιαφόρου RNA), του βασικού ενεργού συστατικού αυτών των εμβολίων, μέσα στις επόμενες 4 έως 48 ώρες μετά τον εμβολιασμό. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μελέτη «παρέχει σημαντικές πρώιμες ενδείξεις που ενισχύουν τις τρέχουσες συστάσεις, καθώς το mRNA που σχετίζεται με το εμβόλιο δ μεταφέρεται στο βρέφος».

Αυτό πρέπει να λειτουργήσει καθησυχαστικά για τις έγκυες, οι οποίες δεν είχαν περιληφθεί στις αρχικές κλινικές δοκιμές των εμβολίων, καθώς το μητρικό γάλα είναι ασφαλές μετά από εμβολιασμό, εφόσον τα συστατικά των εμβολίων δεν καταλήγουν σε αυτό.

Αλλά, σύμφωνα με τους ειδικούς, ακόμα κι αν κάποιο συστατικό του εμβολίου εισχωρούσε στο μητρικό γάλα, και, μέσω αυτού, στο βρέφος, για να θεωρηθεί δυνητικά επικίνδυνο θα έπρεπε να μη διαλυθεί στο στομάχι του και να απορροφηθεί από τον οργανισμό του. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ακόμα κι αν απειροελάχιστα και μη ανιχνεύσιμα ίχνη του mRNA του εμβολίου κατάφερναν να «τρυπώσουν» στο μητρικό γάλα, αυτό το γενετικό υλικό θα υφίστατο διάσπαση από το γαστρεντερικό σύστημα του μωρού.

Όμως, ακόμα κι αν αυτό δε συνέβαινε, θα έπρεπε να αποδειχθεί πως το υλικό του εμβολίου είναι, όντως, επιβλαβές, κάτι που δεν έχει διαπιστωθεί, συνεπώς δεν ανακύπτουν ζητήματα ασφάλειας για τα βρέφη των εμβολιασμένων και θηλαζουσών μητέρων.

Οι ερευνητές τόνισαν, επίσης, ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, το Αμερικανικό Κολλέγιο Μαιευτικής και Γυναικολογίας, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής και άλλοι επιστημονικοί φορείς υποστηρίζουν την ασφάλεια του εμβολιασμού της μητέρας που θηλάζει, κάτι που βασίζεται και στην εμπειρία με προηγούμενα εμβόλια.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού προστατεύουν τις έγκυες

The post Τα συστατικά mRNA των εμβολίων Covid-19 δε μεταφέρονται μέσω του γάλακτος appeared first on Miss or Madam.

«Με μεγάλη χαρά ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν, ο Δούκας και η Δούκισσα του Σάσεξ, καλωσορίζουν στον κόσμο την κόρη τους, την Λίλιμπετ «Λίλι» Νταϊάνα Μαουντμπάντεν-Γουίνδσορ», ανέφερε ο γραμματέας τύπου του ζεύγους.

Το μωρό γεννήθηκε στο Νοσοκομείο Σάντα Μπάρμπαρα Κότατζ στην Καλιφόρνια το πρωί της Παρασκευής. Ο Χάρι ήταν παρών στον τοκετό.

«Τόσο η μητέρα όσο και το παιδί είναι υγιείς και καλά και ξεκουράζονται στο σπίτι τους», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

«Ο Δούκας και η Δούκισσα σάς ευχαριστούν για τις θερμές ευχές και τις προσευχές σας, ενώ απολαμβάνουν αυτήν την ξεχωριστή στιγμή ως οικογένεια», πρόσθεσε ο εκπρόσωπός τους.

Το πρώτο παιδί του ζεύγους, ο Άρτσι, γεννήθηκε το 2019.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Μυστικούς λογαριασμούς διατηρούσε ο πρίγκιπας Χάρι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

The post Η Μέγκαν Μαρκλ και ο πρίγκιπας Χάρι απέκτησαν κόρη, τη Λίλιμπετ-Νταϊάνα appeared first on Miss or Madam.

Όπως και αν το πεις, όπως και να το γράψεις δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αξία της και αυτή είναι πολύ μεγάλη!

Σήμερα, όπως και κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάϊου, γιορτάζουμε τη Γιορτή της Μητέρας.

Έτσι, εμείς γράψαμε τα αγαπημένα μας αποφθέγματα για τη μητέρα, και τα αφιερώνουμε σε κάθε μανούλα ξεχωριστά με πολλή αγάπη!

«Όταν είσαι μητέρα, ποτέ δεν είσαι μόνη στις σκέψεις σου. Πάντα σκέφτεσαι δυο φορές: τη μια για τον εαυτό σου και την άλλη για το παιδί σου.» – Sophia Loren –

«Μόνο αφού γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση.»- Erma Bombeck –

«Η συνείδηση δεν είναι τόσο μια εσωτερική φωνή, όσο η ανάμνηση του βλέμματος της μητέρας.» – Robert Brault –

«Μια μητέρα που είναι πραγματική μητέρα, δεν είναι ποτέ ελεύθερη.» – Μπαλζάκ –

«Η καρδιά της μητέρας είναι μια βαθιά άβυσσος, στο κάτω μέρος της οποίας θα βρείτε πάντα τη συγχώρεση.» – Honore de Balzac –

Διάβασε επίσης: 5 αποφθέγματα αφιερωμένα στην Ημέρα του Πατέρα

Ποια είναι η σχέση μητέρας & παιδιού;

The post Τα καλύτερα αποφθέγματα αφιερωμένα στη μητέρα appeared first on Miss or Madam.

Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που διανύουμε, οι οικογενειακές συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά,  και σε αρκετές περιπτώσεις βλέπουμε οι γυναίκες να εργάζονται και οι άντρες να είναι άνεργοι ή το αντίστροφο.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε την πρώτη περίπτωση, όπου ο άντρας έχει χάσει τη δουλειά που εργαζόταν, είτε λόγω απόλυσης από την εργασία του είτε λόγω κλεισίματος της επιχείρησής του, ενώ η γυναίκα συνεχίζει να εργάζεται ή ξεκίνησε αυτό το διάστημα, που ο άντρας δεν μπορεί, πλέον, να συντηρήσει την οικογένεια.

Όταν η μητέρα εργάζεται αλλά ο πατέρας είναι άνεργος

Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να εξετάσουμε την ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση των γονέων, οι οποίοι λόγω των οικονομικών συγκυριών έρχονται αντιμέτωποι με πολλές δυσκολίες και προκλήσεις, για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στην καθημερινότητα και να είναι επαρκείς, τόσο ως σύζυγοι όσο και ως γονείς.

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τους άντρες, είναι γεγονός ότι τους είναι εξαιρετικά δύσκολο και επώδυνο να έρχονται σε θέση που να μην μπορούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους.

Ακόμα και στις περιπτώσεις που η σύζυγος δούλευε εξ’αρχής, όπως είναι και το σύνηθες στις μέρες μας που η γυναίκα έχει, έτσι κι αλλιώς, τη θέση της στην αγορά εργασίας, το γεγονός ότι ο άντρας μένει άνεργος ή κλείνει την επιχείρησή του είναι από μόνο του ένα μεγάλο ναρκισσιστικό πλήγμα στην αυτοεκτίμησή του και στην αίσθηση του εαυτού του και της ταυτότητάς του ως άντρα.

Αυτό συμβαίνει γιατί παραδοσιακά ο ρόλος του άντρα έχει συνδεθεί με την ιδιότητά του ως του βασικού προσώπου που φροντίζει για την επιβίωση της οικογένειας. Παρόλο που αυτό έχει, σχεδόν, εκλείψει αφού και οι γυναίκες τα τελευταία χρόνια μοιράζονταν τα έξοδα του σπιτιού και αναλάμβαναν, εξίσου, τις οικονομικές ευθύνες, οι άντρες, έτσι κι αλλιώς, αυτο-προσδιορίζονταν και μέσα από τον ρόλο τους ως «αυτοί που συντηρούν το σπίτι ή πληρώνουν τα περισσότερα έξοδα», ακόμα και εάν αυτό δεν ίσχυε στην πραγματικότητα, και οι γυναίκες τους συνέβαλαν εξίσου.

Το βασικό ζήτημα εδώ είναι η αίσθηση που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, και αυτή, ακριβώς, η αίσθηση είναι που κλονίζεται, όταν χάνουν την εργασία τους ή κλείνουν την επιχείρησή τους.

Έτσι, οι άντρες σε αυτές τις περιπτώσεις, ίσως, καταλήξουν να αισθάνονται ανεπαρκείς, αποτυχημένοι, άχρηστοι, ανίκανοι και ανήμποροι να βοηθήσουν την οικογένειά τους, ακόμα και με τα πλέον απαραίτητα, ενώ υπάρχει η πιθανότητα να εμφανίσουν καταθλιπτικά συναισθήματα.

Επιπλέον, βιώνουν έντονα συναισθήματα ενοχής, ακόμα και ντροπής γι’ αυτή τους την αδυναμία, τα οποία μπορεί να εκφράζουν είτε με θυμό και επιθετικότητα προς τη σύζυγο ή προς το παιδί, είτε με μία στάση απόσυρσης – παραίτησης, με την έννοια ότι αρχίζουν να απομονώνονται ή να αποσύρονται από πολλές δραστηριότητες που εμπλέκονταν στο παρελθόν.

Αυτά τα συναισθήματα έρχεται πολλές φορές να επιβεβαιώσει ή και να ενισχύσει και η σύζυγος ή ακόμα και το παιδί, είτε λεκτικά είτε μη λεκτικά. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται ακόμα περισσότερο η αίσθηση της αποτυχίας, της ανικανότητας και της ανημπόριας, στον βαθμό, μάλιστα, που μεσολαβούν και άλλοι παράγοντες, όπως π.χ. η αρνητική στάση της συζύγου, η οποία με τη σειρά της έχει τις δικές της δυσκολίες να διαχειριστεί την όλη κατάσταση που προκύπτει, οικονομική αλλά, κυρίως, οικογενειακή.

Ακόμα και στις περιπτώσεις που ο σύζυγος διαθέτει κάποια οικονομική άνεση, ώστε να συμβάλει στις ανάγκες του σπιτιού, παρόλο που δεν εργάζεται, το γεγονός ότι είναι άνεργος συμβάλλει αρνητικά στην ψυχολογική του κατάσταση και, κατ’ επέκταση, στη σχέση του με τη σύζυγο και με το παιδί ή τα παιδιά.

Στην περίπτωση αυτή, παρόλο που ο άντρας είναι σε θέση να συντηρήσει την οικογένειά του οικονομικά, είναι πιθανό να αισθάνεται εξίσου ανίκανος, αδύναμος, άχρηστος, από τη στιγμή που δεν πηγαίνει στη δουλειά του.

Αυτό συμβαίνει διότι η εργασία δεν είναι απλώς μία οικονομική παράμετρος που βοηθά στην επιβίωση, αλλά περιλαμβάνει πολλούς ακόμα τομείς για το άτομο, όπως της εξέλιξης, της αυτοεκτίμησης, της παραγωγικότητας, της ανάπτυξης, της χρησιμότητας, της ενεργητικότητας και της δημιουργικότητας, οι οποίοι συνυπάρχουν και είναι, εξίσου, σημαντικοί με την οικονομική ασφάλεια.

Έτσι, ο άντρας που διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις της οικογένειας, αλλά έχει χάσει την κύρια απασχόλησή του, είναι, εξίσου, επιρρεπής σε αρνητικά συναισθήματα.

Από την άλλη μεριά, η γυναίκα που είναι το μόνο μέλος που εργάζεται σε μία οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της αρνητικά συναισθήματα:

Κατ’ αρχήν, αισθάνεται ότι έχουν πέσει όλα τα βάρη του σπιτιού επάνω της, και, κατά συνέπεια, και η συνολική ευθύνη για τη συντήρηση της οικογένειας. Με δεδομένο αυτό, διανύει μία περίοδο έντονου στρες η οποία επηρεάζει, πρώτα από όλα, την ίδια: αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να αγωνίζεται, να εργάζεται σκληρά, τόσο στην εργασία της όσο και στο σπίτι, για να είναι επαρκής ως σύζυγος και ως μητέρα.

Παράλληλα, τα έντονα συναισθήματα άγχους μπορεί να εκδηλώνονται με μορφή επιθετικότητας ή θυμού προς τον σύζυγο, στο πρόσωπο του οποίου είναι πιθανό ότι η γυναίκα αυτή επιρρίπτει τις ευθύνες για την κατάστασή της, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και όταν η σύζυγος δε θεωρεί, άμεσα, υπεύθυνο τον σύζυγο για την οικογενειακή και οικονομική κατάσταση που βρίσκονται, παρ΄όλα αυτά, η ένταση, ο θυμός και ο εκνευρισμός της θα έχουν τον ίδιο σαν στόχο.

Έτσι, η γυναίκα σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να αισθάνεται καταπιεσμένη και υπερβολικά στρεσαρισμένη, προσπαθώντας να τα καταφέρει, ενώ είναι πιθανό να εμφανίσει και συναισθήματα κατάθλιψης (δηλ. αδιαφορίας για πράγματα που την ευχαριστούσαν στο παρελθόν, παραμέληση του εαυτού της, διαταραχές στον ύπνο και στη διατροφή, να μην αντλεί ευχαρίστηση από τη σχέση με τον σύζυγο ή το παιδί της, μειωμένη διάθεση και όρεξη κ.ά.).

Όταν η μητέρα εργάζεται και ο πατέρας είναι άνεργος, επηρεάζεται, άμεσα, και το παιδί

Όπως είναι φυσικό, τα παραπάνω θέματα που προκύπτουν μέσα στην οικογένεια, όταν η μητέρα εργάζεται και ο πατέρας είναι άνεργος, επηρεάζουν άμεσα και το παιδί ή τα παιδιά: από μόνο του το γεγονός ότι υπάρχουν οικονομικά προβλήματα στο σπίτι μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το παιδί, εάν οι γονείς δε μιλήσουν με το παιδί τους και δεν του εξηγήσουν, λεπτομερώς, την κατάσταση.

Η φαντασία των παιδιών πολλές φορές πλάθει διάφορα σενάρια για το τι μπορεί να συμβαίνει, και είναι, σαφώς, προτιμότερο οι γονείς να εξηγήσουν στο παιδί ότι διανύουν, ναι μεν, μια δύσκολη περίοδο, αλλά που θα προσπαθήσουν και θα την ξεπεράσουν όλοι μαζί ενωμένοι, παρά να αφήνουν το παιδί να φαντάζεται ότι «είναι φτωχοί, δεν τους φτάνουν τα λεφτά, δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς», γιατί το παιδί θα πολλαπλασιάσει στο μυαλό του τους ενδεχόμενους κινδύνους, ειδικά εάν αντιλαμβάνεται την αλλαγή στη συναισθηματική κατάσταση των γονέων του.

Σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους να είναι κοντά τους και να τα αγαπούν, και αυτό είναι που τα ενδιαφέρει πάνω από όλα, και γι’ αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε να τους το υπενθυμίζουμε, ανεξάρτητα από τις όποιες δυσκολίες και τις όποιες συνθήκες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Έτσι, λοιπόν, για να μπορούν οι γονείς να αντεπεξέλθουν στην όλη κατάσταση που τους βασανίζει και τους ταλαιπωρεί, όταν η μητέρα εξακολουθεί να εργάζεται και ο πατέρας είναι άνεργος, καλό είναι να έχουν υπ’όψιν τους τις παρακάτω συμβουλές:

Η μητέρα θα πρέπει να επεξεργαστεί τα συναισθήματά της, και να αναγνωρίσει ποια στρέφονται πραγματικά προς τον άνεργο σύζυγο και ποια όχι: δηλ. θα πρέπει να είναι σε θέση να διαχωρίσει την αρνητική στάση της απέναντι στον σύζυγο, και απέναντι στην κατάσταση.

Στην περίπτωση που ο σύζυγος εμπλέκεται σε άλλου είδους δραστηριότητες και αντισταθμίζει με αυτόν τον τρόπο την ανεπάρκεια που προκύπτει από την ανεργία (π.χ. στις περιπτώσεις που ο σύζυγος αναζητά διαρκώς εργασία ή έχει αναλάβει τη φροντίδα ή τη μετακίνηση των παιδιών ή τη συνολική λειτουργία του σπιτιού, ώστε να διευκολύνει τη σύζυγο) η σύζυγος οφείλει να του το αναγνωρίσει και να παραδεχτεί ότι, παρόλο που δεν εργάζεται για να συντηρεί την οικογένεια, είναι, εξίσου, «χρήσιμος», και συμμετέχει το ίδιο στις οικογενειακές υποχρεώσεις.

Στην περίπτωση, όμως, που ο σύζυγος δείχνει να έχει παραιτηθεί από τις όποιες προσπάθειες και τη συμμετοχή του στις οικογενειακές ανάγκες, η σύζυγος οφείλει να τον φέρει αντιμέτωπο με τη στάση του, τις ευθύνες, τη συμπεριφορά του. Αυτό, βεβαίως, δε σημαίνει ότι δικαιολογείται η επιθετικότητα ή ο θυμός της μητέρας, αλλά, οπωσδήποτε, θα πρέπει να γίνει διάλογος, ώστε να συζητήσουν, από κοινού, τα συναισθήματά τους και τους τρόπους που σκέφτονται για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

Συνήθως, το πρόβλημα που προκύπτει δεν είναι τόσο το οικονομικό, όσο το γεγονός ότι οι δύο σύζυγοι αποξενώνονται, γιατί αισθάνονται ότι δε βρίσκουν κατανόηση, ότι δεν ακούγονται, και ο καθένας, από τη μεριά του, θεωρεί ότι έχει δίκιο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο είναι να επεξεργαστούν, ξεχωριστά ο καθένας, τα συναισθήματά τους, πώς αισθάνονται, γιατί αισθάνονται έτσι, τι νομίζουν ότι φταίει και τι νομίζουν ότι μπορεί να τους βοηθήσει, ώστε, στη συνέχεια, να έρθουν πιο κοντά ο ένας στον άλλον, μέσω της συζήτησης και της επικοινωνίας.

Αλλά και ο σύζυγος, από τη μεριά του, θα πρέπει να αναρωτηθεί σχετικά με τα συναισθήματά του και την ψυχολογική του κατάσταση, τι είναι αυτό που τον ενοχλεί και που τον θυμώνει και, βέβαια, τι μπορεί να κάνει γι’ αυτό: σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν δυνατότητες και επιλογές, ακόμη και όταν η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη.

Για παράδειγμα, αν ο σύζυγος δεν αισθάνεται καλά που είναι άνεργος και απομονώνεται, μπορεί να βρει άλλου είδους δημιουργικές ασχολίες μέσα από τις οποίες μπορεί να αισθανθεί και πάλι σημαντικός και αναντικατάστατος, π.χ. μπορεί να βοηθήσει το παιδί του στο διάβασμα ή στις εξωσχολικές δραστηριότητες, κάτι που βελτιώνει και τη σχέση με το παιδί του, αλλά τονώνει και την αυτοπεποίθησή του ως άντρα, ως προς τον ρόλο του ως πατέρα.

Είναι αναγκαίο το ζευγάρι να μιλάει μεταξύ του

Όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω, αν και είναι εξαιρετικά δύσκολο για τα δύο φύλα να συνυπάρξουν αρμονικά υπό τις παραπάνω πιεστικές συνθήκες, είναι αναγκαίο να μιλούν μεταξύ τους, να επικοινωνούν αυτά που αισθάνονται και να αναρωτιούνται τους λόγους για τους οποίους αισθάνονται έτσι, προκειμένου να βρεθούν λύσεις για την όσο το δυνατόν καλύτερη συμβίωση εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος.

Λόγω των πραγματικά δύσκολων συνθηκών, πολλές φορές οι άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά από ό,τι θα ήθελαν ή χωρίς να έχουν σκεφτεί, προηγουμένως, τον τρόπο που εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους.

Η συζήτηση και ο διάλογος, αφού έχουν επεξεργαστεί τα προσωπικά τους συναισθήματα, είναι ένας τρόπος για να κρατηθούν οι ισορροπίες μεταξύ τους, αλλά και ακόμα περισσότερο όταν εμπλέκονται και παιδιά, τα οποία πολλές φορές δε συνειδητοποιούμε πόσο επηρεάζονται από τη σχέση των γονέων τους και από την όλη οικογενειακή ατμόσφαιρα.

Ειδικά για τα παιδιά, τίποτα δεν είναι αυτονόητο ή δεδομένο: πάντα θα πρέπει να τους εξηγούμε, με απλό και κατανοητό τρόπο, τι ακριβώς συμβαίνει και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί, καθώς και ότι παρ’ όλα τα προβλήματα, οι γονείς εξακολουθούν να τα αγαπούν, και δεν έχουν αποσύρει το ενδιαφέρον τους και την αγάπη τους, κάτι που πρέπει να τους το υπενθυμίζουμε αρκετά συχνά, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσιμες, όπως αυτή που διανύουμε.

Μαρία Κωνσταντοπούλου, Ψυχολόγος – Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια
Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο kidsproject.gr

Διάβασε επίσης: Γάμος και παιδιά: πόσο επηρεάζουν τα παιδιά τη σχέση του ζευγαριού

The post Όταν η μητέρα εργάζεται και ο πατέρας είναι άνεργος appeared first on Miss or Madam.

Εάν ο δεσμός μας είναι ισχυρός και είμαστε συνδεδεμένοι με ασφάλεια, τότε αισθανόμαστε ασφαλείς να εξερευνήσουμε τον κόσμο. Εάν ο δεσμός μας είναι αδύναμος, αισθανόμαστε ανασφαλή προσκόλληση. Φοβόμαστε να φύγουμε ή να εξερευνήσουμε έναν, μάλλον, τρομακτικό κόσμο. Επειδή δεν είμαστε σίγουροι αν μπορούμε να επιστρέψουμε. Συχνά τότε δεν καταλαβαίνουμε τα συναισθήματά μας.

Η θεωρία της προσκόλλησης: Αντιμετώπιση προβλημάτων

Για όσους αισθάνονται ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους ή δεν μπορούν να βρουν εμπιστοσύνη μέσα στην οικογένειά τους, συνιστούμε να αναζητήσουν επαγγελματική υποστήριξη μέσω μιας θεραπείας. Παρακάτω θα δείτε τρεις, πιθανές, θεραπείες που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε:

1. Ψυχανάλυση

Ο στόχος της ψυχανάλυσης είναι να απελευθερώσει καταπιεσμένα συναισθήματα και εμπειρίες, δηλαδή να κάνει το ασυνείδητο συνειδητό. Για να το κάνει αυτό, ο θεραπευτής μπορεί να προσπαθήσει να φέρει πίσω κάποιες παιδικές αναμνήσεις, για να εργαστεί στη ρίζα του προβλήματος.

2. Θεραπεία γνωστικής συμπεριφοράς (CBT)

Το CBT είναι μία ψυχοκοινωνική παρέμβαση που χρησιμοποιείται, ευρέως, για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας. Αντί να προσπαθεί να σας φέρει πίσω στον χρόνο, στοχεύει να σας εξηγήσει τι συμβαίνει μέσα στον εγκέφαλό σας και πώς να αντιμετωπίσετε παράλογα συναισθήματα ή φόβους.

3. Η διαδικασία Hoffmann

Αυτή η καθοδηγούμενη διαδικασία 7-8 ημερών, που σχεδιάστηκε από τον αμερικανό ψυχολόγο Hoffmann, φέρνει τους συμμετέχοντες πίσω στην παιδική τους ηλικία, για να επανασυνδεθούν με τους γονείς τους τη στιγμή που σχηματίζεται η προσκόλληση.

Αξίζει να δείτε το βίντεο:

Διάβασε επίσης: Όταν έχεις μία δυνατή μαμά, μεγαλώνοντας γίνεσαι μια δυνατή γυναίκα

The post Η θεωρία της προσκόλλησης (βίντεο) appeared first on Miss or Madam.

Έχεις να δεις και τα εγγόνια σου πολύ καιρό. Τους έλειψες, να ξέρεις. Μιλάνε συνέχεια για ‘σένα. Ετοίμασαν και μία σακούλα με παιχνίδια, για να τα αφήσουν σπίτι σου. Πότε, όμως, θα έρθουν, μανούλα;

Αχ, μανούλα, θέλω να σου κάνω μία αγκαλιά. Θα μπορέσω να σου ξανακάνω μία αγκαλιά; Φοβάσαι, το καταλαβαίνω, και τότε φοβόσουν. Όταν ήμουν μικρή, όταν έπαιζα στην αυλή, όταν έτρεχα με το ποδήλατο, και γυρνούσα με σκισμένα γόνατα.

Και τότε φοβόσουν, μανούλα… όταν ήμουν έφηβη, όταν έβγαινα με τις φίλες μου, και έβαζα, στα κρυφά, κραγιόν, και άλλαζα χτένισμα στα μαλλιά μου. Και τότε φοβόσουν… όταν ήμουν φοιτήτρια κι έφυγα στο εξωτερικό. Θυμάσαι, μανούλα; Μου έστελνες τάπερ με όποιον τρόπο μπορούσες.

Αχ, μανούλα, θα σε ξανά αγκαλιάσω σύντομα; Μου έχεις λείψει τόσο πολύ!

Μεγάλωσες, μανούλα, αλλά ακόμη φοβάσαι. Φοβάσαι για τα εγγόνια σου, που, και αυτά, τρέχουν σαν τρελά (όπως λες), και κάνουν ποδήλατο χωρίς χέρια.

Ακόμη φοβάσαι, μανούλα, όταν σου κάνω παράπονα για τον άντρα μου ή τη δουλειά μου. Ακόμη φοβάσαι, γιατί εγώ δε θα ζήσω τα «καλά χρόνια» όπως έζησες εσύ. Ακόμη φοβάσαι, γιατί δεν ξέρεις πότε θα με δεις! Το ξέρω ότι με αγαπάς, αλλά σε αγαπώ και εγώ τόσο πολύ.

Κάθε χρόνο στη γιορτή της μητέρας σού έφερνα τούρτα και ένα μπουκέτο από τα αγαπημένα σου λουλούδια. Τριαντάφυλλα! Κόκκινα και λευκά τριαντάφυλλα είναι τα αγαπημένα σου λουλούδια.

Φέτος, όμως, δε θα έρθω εγώ. Θα στα στείλω, όμως, μαζί και αυτό το γράμμα. Θέλω να ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ! Σε ευχαριστώ για όλα!

Διάβασε επίσης: Ποια είναι η σχέση μητέρας – παιδιού;

The post Αχ, μανούλα, θέλω να σε κάνω μία αγκαλιά… appeared first on Miss or Madam.