Ποιο συγκεκριμένα, καλό θα είναι να επισκεφτείς ένα ψυχολόγο όταν:

Αντιμετωπίζεις Συναισθηματικά Προβλήματα

Εάν αντιμετωπίζεις αυξημένο στρες, άγχος, κατάθλιψη, φόβους ή άλλα συναισθηματικά προβλήματα που επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής σου.

Αντιμετωπίζεις Προβλήματα Σχέσεων

Εάν αντιμετωπίζεις προβλήματα σε σχέσεις, είτε αυτές είναι ερωτικές, οικογενειακές, εργασιακές ή φιλικές που σε επηρεάζουν στην καθημερινότητά σου.

Αντιμετωπίζεις Συμπτώματα Ψυχικής Ασθένειας

Εάν παρουσιάζεις συμπτώματα ψυχικών ασθενειών, όπως σχιζοφρένεια, διαταραχές διάθεσης, διαταραχές τροφής, κ.λπ.

Αντιμετωπίζεις Εργασιακά Προβλήματα

Εάν αντιμετωπίζεις προβλήματα στον εργασιακό χώρο, όπως στρες, ανασφάλεια, στασιμότητα ή δυσκολίες στην επικοινωνία.

Αναζητείς Αυτογνωσία ή Ανάπτυξη

Ακόμη και όταν δεν αντιμετωπίζεις συγκεκριμένα προβλήματα, οι συνεδρίες με έναν ψυχολόγο θα σε βοηθήσουν στην αυτογνωσία, στην προσωπική σου ανάπτυξη και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής σου.

Αν αναγνωρίζεις οποιαδήποτε από αυτά τα σημάδια στη ζωή σου, καλό θα είναι να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο γιατί θα σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά τις προκλήσεις της ζωής και θα σε εξελίξει σαν άνθρωπο!

Διάβασε επίσης:Ψυχολόγος: Νέα τάση ή αναγκαιότητα; 

The post Πότε να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο; appeared first on Miss or Madam.

Πολλοί γονείς σήμερα είναι ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ψυχικής υγείας, και είναι ανοιχτοί, χωρίς δεύτερες σκέψεις, να επισκεφτούμε ψυχολόγο αν αντιμετωπίσουν πρόβλημα, είτε στη συμπεριφορά του παιδιού τους είτε στον τρόπο που θα διαχωριστούν μια κατάσταση.

Σε περίπτωση που ένα παιδί παρουσιάζει μια συμπεριφορά που μας ανησυχήσει και δεν υποχωρεί, μια επίσκεψη μπορεί να φανεί καθοριστική, γιατί όσο την αφήνουμε, μπορεί να επιδεινωθεί. Ειδικότερα, ένα ελαφρύ σύμπτωμα, που μόλις έχει ξεκινήσει, μπορεί να έχει κυρίαρχο ρόλο στη λειτουργία ίσως και στον ψυχισμό του παιδιού.

Όταν ένα παιδί έχει ψυχολογικά προβλήματα: επίσκεψη σε ψυχολόγο

Οι γονείς με το να διαφοροποιήσουν την στάση τους και με το να ακολουθήσουν ένα νέο πρότυπο συμπεριφοράς προς το παιδί, μπορεί να το βοηθήσουν σημαντικά. Οι γονείς αν δεν μπορούν μόνοι τους να βρουν τον τρόπο, μπορούν να επισκεφθούν κάποιον ψυχολόγο.

Στόχος του ψυχολόγου, στην περίπτωση αυτή, είναι να βοηθηθούν οι γονείς, ώστε να μπορέσουν να βελτιώσουν, να αλλάξουν ή να διαπραγματευτούν, εκ νέου, τη στάση τους, ώστε να βοηθήσουν το παιδί τους.

Ο ψυχολόγος επιθυμεί, ως επί το πλείστον, να συναντήσει και τους δυο γονείς και το παιδί. Καθένας εκφράζει τους λόγους που ζητάει βοήθεια, εξηγεί πώς βλέπει από την πλευρά του τον λόγο που τον επισκέφθηκαν, και, έτσι, διαμορφώνει την ιστορία του παιδιού και της οικογένειας. Το ότι μιλούν σε έναν ειδικό, τους επιτρέπει να εκφραστούν αλλά και να λύσουν τυχόν παρεξηγήσεις. Στη συνέχεια των πρώτων συναντήσεων, προτείνει να συναντήσει το παιδί ή τον έφηβο.

Λόγοι που ένα παιδί ή έφηβος και οι γονείς χρειάζεται να απευθυνθούν σε ειδικό

• Απορίες ή διαφωνίες γονέων, σχετικά με την διαπαιδαγώγησή του.
• Γεγονότα όπως, χωρισμός, πένθος, ασθένεια.
• Πρόβλημα στην εξέλιξη του παιδιού και πρέπει να γίνει αξιολόγηση της νοημοσύνης και των ικανοτήτων του.
• Μαθησιακές δυσκολίες, υπερκινητικότητα, διάσπαση στην προσοχή, τραυλισμό, ενούρηση μετά τα 5 χρόνια.
• Αλλαγή σε διάφορες σημαντικές συμπεριφορές, όπως απότομη κάμψη στις σχολικές επιδόσεις, απότομη αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες, δυσκολίες στον ύπνο, χαμηλή αυτοπεποίθηση, αποφυγή διαλόγου ή επιθετικότητα.
• Αυτοτραυματισμοί ή τραυματίζει κάποιον άλλο.
• Εμφάνιση παραβατικής συμπεριφοράς (κλοπές, βανδαλισμοί κ.λπ.).

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, πρώτα ο γονιός επισκέπτεται τον ειδικό, ώστε να συζητήσουν και να γίνει μια πρώτη αξιολόγηση της κατάστασης, και μετά ακολουθεί, αν είναι αναγκαίο, και το παιδί. Δεν είναι λίγες δε οι φορές που μόνο οι γονείς χρειάζεται να κάνουν ψυχοθεραπεία, γιατί μπορεί να μεταφέρουν στο παιδί τους σκέψεις ή να εκδηλώνουν συμπεριφορές που να είναι απόρροια δικών του άλυτων «θεμάτων» που θα πρέπει να συζητήσουν.

Γράφει η Μανιού Μαρία Σύμβουλος ψυχικής υγείας – Ψυχοθεραπεύτρια, GLUK ambassador του Facebook Group Greek Ladies in the UK

Διάβασε επίσης: 19 λόγοι που πρέπει να σας οδηγήσουν σ’ έναν παιδοψυχολόγο

The post Τι κάνουμε όταν ένα παιδί έχει ψυχολογικά προβλήματα appeared first on Miss or Madam.

Όλοι έχουμε αντιμετωπίσει ψυχολογικά προβλήματα μέσα από στεναχώριες, δυσκολίες ή απώλειες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε. Οι άνθρωποι αναζητούν τη βοήθεια ενός ψυχολόγου, όταν το συναισθηματικό βάρος των προβλημάτων τους είναι μεγάλο και έχει αρχίσει να επηρεάζει, τόσο τους ίδιους (συναισθηματικά και σωματικά) όσο και το οικείο περιβάλλον τους, ή όταν έχουν συσσωρευτεί πολλά προβλήματα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο τρόπος να λύσουμε ένα θέμα είναι, απλά, να το αγνοήσουμε.

Το βάζουμε στην άκρη για αργότερα, «κάτω από το χάλι», ελπίζοντας ότι θα ξεχαστεί, ότι, με τον καιρό, θα επιλυθεί μόνο του ή ότι μια άλλη χρονική στιγμή –που δεν έρχεται ποτέ, θα είμαστε πιο έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε.

Ώσπου έρχεται η στιγμή, που το «χαλί» δε χωράει άλλα, και εμείς βρισκόμαστε πάνω σε μια ασταθή επιφάνεια, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας και, ουσιαστικά, πελαγώνουμε μη ξέροντας από ποιο πρόβλημα να ξεκινήσουμε. (ποιο πρόβλημα να επιλύσουμε πρώτο)

Ό,τι μας βοηθάει να επιβιώνουμε, δε μας βοηθάει να ζούμε καλά

Οι άνθρωποι συχνά προσπαθούν να επιλύσουν ένα πρόβλημα προσπαθώντας με τον λανθασμένο τρόπο ή δυσκολευόμενοι να ξεπεράσουν κάποιες λανθασμένες αντιλήψεις τους. Επιμένουν να προσπαθούν, ξανά και ξανά, με έναν τρόπο, μέχρι που, στο τέλος, νιώθουν εξαντλημένοι, χωρίς άλλες εναλλακτικές, σαν κάποιον που προσπαθεί να ξεκολλήσει από τη λάσπη και όσο προσπαθεί τόσο πιο πολύ βουλιάζει.

Στο τέλος, ένα σωματικό σύμπτωμα, (χρόνιες ημικρανίες, εκρήξεις θυμού, κλάμα, αυχενικό, έλκος) είναι αυτό που τους δίνει το χαριστικό «χτύπημα», σαν να τους λέει ο εαυτός τους: «δεν αντέχω άλλο, κάνε κάτι. Ζήτα βοήθεια».

Οι τρόποι που βρίσκουμε για να αντιμετωπίσουμε ένα σημαντικό πρόβλημα ή μια κρίση στη ζωή μας, δε μας βοηθάει αργότερα να πάμε παρακάτω. Η ζωή δεν είναι μόνο επιβίωση.

Ό,τι μας βοηθάει να επιβιώσουμε, δε μας βοηθάει να ζήσουμε σήμερα καλά.

Όπως ένας ιππότης που χρειάζεται την πανοπλία στη μάχη, όμως δεν μπορεί να περπατήσει ανάλαφρος στην καθημερινότητα, αν δε βγάλει τη βαριά στολή.

Ο ρόλος του ψυχολόγου

Ο ψυχολόγος μπορεί να μας βοηθήσει να ιεραρχήσουμε τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, μιας και συχνά όλα είναι αλληλένδετα μεταξύ τους και ο κοινός παρανομαστής είναι ο εαυτός μας. Αν τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας δυσκολεύουν και ζητήσουμε βοήθεια, μπορούμε να βρούμε τρόπους να νιώθουμε χαρούμενοι, ανάλαφροι και γεμάτοι.

Από την ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια – οικογενειακή θεραπεύτρια, συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Έρα Μουλάκη

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο eramoulaki.gr

Διάβασε επίσης: Χαμηλή αυτοεκτίμηση: από πού πηγάζει και πώς να την αλλάξετε!

Αυτοεκτίμηση, η μαγική λέξη της ευτυχίας

The post Συνομιλώντας με την αθέατη πλευρά του εαυτού μας appeared first on Miss or Madam.

Η πανδημία υπενθυμίζει σε όλους πως κανένας δεν είναι άτρωτος, και αυτή η συνειδητοποίηση της αδυναμίας είναι και η δύναμή μας. Η συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας είναι αυτή που μας καλεί να ζήσουμε, να φροντίσουμε, να αγαπήσουμε, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής και επιστημονικός υπεύθυνος της Πύλης Ψυχολογίας – Psychology.gr, Νίκος Δοϊρανλής.

Σε μία συνέντευξη «ποταμό» κάνει χαρτογράφηση των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων που έχει επιφέρει η επιδημία του κορωνοϊού σε μικρούς και μεγάλους, καθώς, επίσης, σταχυολογεί τις θετικές διαστάσεις της κατάστασης που βιώνει ο πλανήτης. Όσον φορά στους αρνητές της πανδημίας, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η άρνησή τους συνδέεται ενδόμυχα με τον φόβο του θανάτου, και αποτελεί έναν μηχανισμό αυτοπροστασίας. «Βιώνουμε ένα παγκόσμιο τραύμα το οποίο έχει ανεβάσει το “παγκόσμιο στρες”, στα ύψη. Τα υψηλά επίπεδα στρες, έχουν μία ισχυρή δύναμη, να ισοπεδώσουν κάθε έννοια λογικής αλλά και συμμόρφωσης στις κοινωνικές νόρμες».

Ακολουθεί αναλυτικά το κείμενο της συνέντευξης που παραχώρησε ο ψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής, Νίκος Δοϊρανλής, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τη δημοσιογράφο Τάνια Η. Μαντουβάλου.

ΕΡ. Πώς έχει επιδράσει, μέχρι ώρας, στην ψυχική μας υγεία η πανδημία;

Απ: Εισήλθαμε βίαια σε μία τελείως νέα καθημερινότητα… Βιώσαμε ξαφνικά πρωτόγνωρες εμπειρίες και εκρηκτικές ανατροπές: Μαζικές απώλειες, lockdown, κοινωνική απομόνωση, τηλε-εκπαίδευση, τηλε- εργασία. O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κάνει λόγο για μία παγκόσμια κρίση ψυχικής υγείας:

Διαπιστώνουμε, ήδη, λοιπόν, κατά την εξέλιξη της πανδημίας, την κατάθλιψη να αυξάνεται σε επικίνδυνους αριθμούς, τις νευρώσεις γενικότερα να είναι σε έξαρση. Οι πρώτες έρευνες, έδειξαν ακόμα αύξηση της ενδο-οικογενειακής βίας και αύξηση της χρήσης αλκοόλ. Η διείσδυση στο διαδίκτυο είναι εντυπωσιακή. Χωρίς την κατάλληλη παιδεία, εικάζω πως τους επόμενους μήνες ή τα επόμενα χρόνια θα δούμε αύξηση της διαταραχής εθισμού στο διαδίκτυο ή στα video games.

Ερ: Γνωρίζουμε πως οποιαδήποτε μεγάλη κρίση, λειτουργεί πάντοτε ως ένας μεγεθυντικός ή, ακόμα, ως ένας παραμορφωτικός φακός.

Απ: Αυτό είναι αλήθεια. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, ανθρώπους που σε εποχές ρουτίνας, τους χαρακτηρίζουμε ως αγχωτικούς: πού θα φτάσουν εν μέσω πανδημίας, τα επίπεδα ανησυχίας και στρες. Αναλογιστείτε ανθρώπους με μία ιδιαίτερη ανησυχία και ενασχόληση με την κατάσταση της υγείας τους: πόσο βίαια μπορεί η πανδημία να πυροδοτήσει σε αυτούς, μια σοβαρή κινδυνολογία για την υγεία ή μια διαταραχή υποχονδρίασης.

Ακόμα, ανθρώπους που ασχολούνται, περισσότερο από τον μέσο όρο, με την καθαριότητα και την υγιεινή: πόσο εύκολα η ενασχόληση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ιδεοψυχαναγκασμό, συνέπεια των μέτρων προστασίας που πρέπει να τηρούμε. Ακόμα περισσότερο, αναλογιστείτε πόσο βαθιά θα επηρεαστεί, σε πολλούς ανθρώπους, ο αυθορμητισμός, η διαχυτικότητα, ο τρόπος που φλερτάρουν, ο τρόπος που συνεργάζονται και, εν τέλει, ο τρόπος που σχετίζονται με τους άλλους ανθρώπους.

Ερ: Είναι σαφής η αρνητική επίδραση στην ψυχική υγεία. Θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει και θετικές διαστάσεις;

Απ: Καθώς η ανθρώπινη προσωπικότητα και οι ανθρώπινες σχέσεις επαναπροσδιορίζονται και μετακινούνται, προκύπτουν, αναπόφευκτα, και θετικές αλλαγές.

Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι θα διακόψουν το κάπνισμα, θα αρχίσουν να ασκούνται περισσότερο, θα συνειδητοποιήσουν την ανάγκη της φροντίδας του εαυτού, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο. Ένα ιδιαίτερα συγκινητικό όφελος μιας κρίσης είναι η αφύπνιση της αλληλεγγύης.

Οι άνθρωποι μπροστά στον κοινό εχθρό, συσπειρώνονται και αναπτύσσουν ένα υψηλό φρόνημα αλληλεγγύης -είδαμε το παράδειγμα με τις νοσηλεύτριες από την Κρήτη που προσφέρθηκαν, εθελοντικά, να συμμετέχουν στη μάχη με τον κορωνοϊό, στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης.

Επιπρόσθετα, χρειάζεται να θυμόμαστε πως κάθε αλλαγή στην ανθρώπινη προσωπικότητα, συνοδεύεται, αργά ή γρήγορα, από την αποδοχή της πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται. Έτσι, οι άνθρωποι, κάποια στιγμή, με τα νέα δεδομένα, αρχίζουν ασυνείδητα ή συνειδητά, να προσπαθούν να φτιάξουν καλύτερο τον κόσμο και το περιβάλλον τους.

Ερ: Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που έχει φέρει στην επιφάνεια η πανδημία, και πάντα θέλουμε να ξορκίζουμε ως ανθρώπινα όντα, είναι η ευαλωτότητά μας. Η συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας.

Απ: Η πανδημία, όντως, βάζει στον μεγεθυντικό φακό την εύθραυστη σωματική και ψυχολογική διάσταση του ανθρώπου. Υπενθυμίζει σε όλους μας πως κανένας δεν είναι άτρωτος, και αυτή η συνειδητοποίηση της αδυναμίας μας είναι και η δύναμή μας. Η συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας είναι αυτή που μας καλεί να ζήσουμε, να φροντίσουμε, να αγαπήσουμε.

Ερ. Ένα αξιοσημείωτο ποσοστό ανθρώπων φαίνεται να αρνείται ακόμα και την ύπαρξη πανδημίας. Ποιο είναι το ψυχολογικό προφίλ αυτών των ανθρώπων;

Απ: Ομολογώ πως διάβασα με έκπληξη μία έρευνα που δημοσιεύθηκε στο διεθνές περιοδικό «Journal of Affective Disorders», σύμφωνα με την οποία περίπου 70% των ανθρώπων έχει κάποιου τύπου συνωμοσιολογική άποψη, έστω και ασθενή. Ο πλανήτης βιώνει μία πανδημία που αποτελεί τελείως αχαρτογράφητο υλικό και οι άνθρωποι, προφανώς, δεν έχουν την ίδια αντοχή ή ανοχή μπροστά στο άγνωστο.

Με την ίδια, όμως, ανάσα που κάποιος αρνείται την πανδημία, αρνείται και την ύπαρξη της επιστήμης κι αυτό, αποτελεί μία επικίνδυνη στάση απέναντι στον άνθρωπο και απέναντι στην εξέλιξη. Σε ένα ποσοστό, η άρνηση μιας πραγματικότητας αποτελεί έναν μηχανισμό αυτοπροστασίας, έναν μηχανισμό άμυνας του «Εγώ», που μας βοηθά να μειώσουμε το στρες και τις αγωνίες μας.

Ερ: Όλη αυτή η άρνηση μήπως ενδόμυχα έχει να κάνει με τον φόβο του θανάτου που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο;

Απ: Αν φορέσουμε μάσκα, ενδόμυχα επιβεβαιώνουμε την ασθένεια, και ο φόβος μας για τον θάνατο γιγαντώνεται. Αν κάνουμε εμβόλιο, αυτόματα αντιλαμβανόμαστε πως ο ιός είναι υπαρκτός. Και ο φόβος μας για τον θάνατο γιγαντώνεται. Αν, λοιπόν, αρνηθούμε την ύπαρξη πανδημίας, αυτομάτως γλυτώνουμε τον εαυτό μας από το βαρύ ψυχολογικό φορτίο που φέρει ο φόβος του θανάτου.

Για να προσεγγίσουμε, όμως, το θέμα με τον απαραίτητο σεβασμό, χρειάζεται να μην ξεχνούμε πως βιώνουμε ένα συλλογικό, ένα παγκόσμιο τραύμα το οποίο, με τη σειρά του, ευθέως ανάλογα, έχει ανεβάσει το «παγκόσμιο στρες» στα ύψη. Τα υψηλά επίπεδα στρες έχουν μία ισχυρή δύναμη να ισοπεδώσουν κάθε έννοια λογικής αλλά και συμμόρφωσης στις κοινωνικές νόρμες.

Ερ. Οι αλλαγές που επιφέρει η πανδημία τι επίδραση θα έχουν στη ζωή των μικρών παιδιών που τώρα αποκτούν συνήθειες και χτίζουν προσωπικότητα;

Απ: Ας μην υποτιμούμε την ικανότητα των παιδιών να προσαρμόζονται. Εάν οι ενήλικες προσαρμόζονται, προσαρμόζονται και τα παιδιά. Χαρακτηριστικά της βιολογικής μας υπόστασης είναι η προσαρμοστικότητα και η ευελιξία. Ακόμη και ο ιός σε αυτήν την ικανότητα στηρίχθηκε, ώστε να εξαπλωθεί. Η ιστορία μάς έχει διδάξει πως, παρά τις αντιξοότητες, μπορούμε και στεκόμαστε δυνατοί. Έτσι και τα παιδιά, χρειάζεται να τα εμπιστευθούμε πως, σταδιακά, θα ξανά βρουν τις ισορροπίες τους και την όποια -προσωρινά- χαμένη ανεμελιά τους.

Ερ: Έχω την αίσθηση, όμως, ότι για τους εφήβους δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα.

Ίσως τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα για τους εφήβους. Την εφηβεία τη διακρίνει το ρίσκο, η διάσπαση των ορίων, η ατρόμητη ματιά στη ζωή. Αλίμονο αν δεν ήταν έτσι. Οι έφηβοι έχουν στερηθεί τη δυνατότητα της άμεσης επικοινωνίας με το σχολικό περιβάλλον και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Το εύκολο είναι να τους κουνήσουμε το δάκτυλο του θυμού, ενοχοποιώντας την οπτική τους στη ζωή. Το ουσιαστικό, όμως, είναι να κατανοήσουμε τη στάση τους, να αναγνωρίσουμε τις ανάγκες τους και να αποδεχτούμε ότι κάθε ηλικιακό στάδιο, επεξεργάζεται τα βιώματα διαφορετικά και προσαρμόζεται με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ένας στους πέντε που νόσησε με Covid-19 θα εμφανίσει κάποια ψυχική διαταραχή μέσα στο επόμενο τρίμηνο

The post Οι ψυχοσωματικές επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 appeared first on Miss or Madam.