H αυτοφροντίδα, όπως υποδηλώνει και η λέξη, είναι η φροντίδα του εαυτού μας. Για να κατανοήσουμε βαθύτερα το νόημά της μπορούμε να θυμηθούμε τις οδηγίες που δίνονται μέσα σε ένα αεροπλάνο για τη χρήση των σωστικών μέσων. Οι γονείς θα πρέπει πρώτα να φορέσουν οι ίδιοι τη μάσκα οξυγόνου και μετά να τη φορέσουν στα παιδιά τους. Χρειάζεται πρώτα να εξασφαλίσουμε το οξυγόνο στον εαυτό μας για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Πώς θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας, αν δεν είμαστε καλά εμείς οι ίδιοι;

Αντίστοιχα, πώς μπορούμε να είμαστε καλά στην καθημερινότητά μας αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας; Πώς περιμένουμε να νιώθουμε όμορφα μέσα στις σχέσεις μας, συντροφικές, φιλικές, επαγγελματικές, ερωτικές, αν δεν φροντίζουμε εμάς τους ίδιους;
Το να φροντίζω τον εαυτό μου και να τον βάζω προτεραιότητα ΔΕΝ είναι μια εγωιστική στάση. Εγωισμός είναι να με ενδιαφέρει μόνον ο εαυτός μου, να μην συναισθάνομαι και να μην λαμβάνω υπόψιν τα συναισθήματα κανενός άλλου.

Τελικά, τι είναι αυτοφροντίδα;

Μία στάση ζωής που έχει ως βασικό άξονα την προτεραιότητα στον εαυτό. Μια εσωτερική υπόσχεση πως θα με προσέχω, όσο περισσότερο μπορώ. Η αυτοφροντίδα περιλαμβάνει τη σύνδεση με το σώμα μου, την αναγνώριση και έκφραση των αναγκών μου, τη διεκδίκηση των θέλω μου, την επούλωση των τραυμάτων μου, το να λέω ΟΧΙ σε όσα με παραβιάζουν.
Ας αναρωτηθούμε: Με φροντίζω; Με αγαπώ; Πώς μου το δείχνω;

Γιατί είναι σημαντικό να μας φροντίζουμε;

Η αυτοφροντίδα βοηθάει στη διατήρηση και ενδυνάμωση της ψυχικής μας υγείας. Ενισχύει την ισορροπία, την ευεξία, την καλή σωματική – ψυχική κατάσταση, μας κάνει να βιώνουμε περισσότερη ευτυχία, πληρότητα. Λειτουργεί θετικά στην ενίσχυση της ψυχικής μας ανθεκτικότητας, καθώς γινόμαστε πιο θωρακισμένοι απέναντι σε δυσάρεστα βιώματα. Επιπλέον, συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση των σχέσεων με τους ανθρώπους γύρω μας, καθώς οι σχέσεις με τους άλλους αντανακλούν και μας καθρεφτίζουν το πώς είμαστε – πώς νοιώθουμε για εμάς.

Η ιστορίας της φροντίδας μας

Η ιστορία της φροντίδας του σώματος και της ψυχής μας ξεκίνησε την ημέρα που γεννηθήκαμε. Μέσα από τη σύνδεση και την αλληλεπίδραση που αναπτύξαμε με το κύριο πρόσωπο που ανέλαβε την ανατροφή μας. Συνήθως αυτοί ήταν οι γονείς μας ή και άλλα πρόσωπα, όπως συγγενείς ή φροντιστές σε ιδρύματα, σχολεία κ.α. Δεν μεγαλώνουμε όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο, ο καθένας μας μεγάλωσε εντελώς μοναδικά.

Ο τρόπος που θα εισπράξουμε και θα βιώσουμε τη φροντίδα από το κύριο πρόσωπο που μας την προσφέρει, αφήνει μέσα μας ένα αποτύπωμα και δημιουργεί μία εικόνα του πώς είναι να φροντίζεις τον εαυτό και τους άλλους. Εσωτερικεύουμε τη φροντίδα που δεχθήκαμε στη βρεφική – παιδική μας ηλικία και ανατρέχουμε σε αυτά τα βιώματα, αυτές τις μνήμες ως ενήλικες για να φροντίσουμε τον εαυτό μας.

Ψυχοθεραπεία: Φροντίζοντας την ψυχή

Στο παρελθόν υπήρχαν κοινωνικά στερεότυπα που απέτρεπαν τους ανθρώπους από το να αναζητήσουν τη βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας. Χαρακτηρισμοί όπως προβληματικός, περίεργος, τρελός, άρρωστος, συνόδευαν συχνά τα άτομα που απευθύνονταν σε κάποιο θεραπευτή. Ωστόσο, αυτό το ταμπού αφορά μόνο στην ψυχική υγεία και όχι τη σωματική.

Όταν χτυπήσουμε ή έχουμε κάποιο πρόβλημα σε κάποιο σημείο του σώματος μας θα επισκεφθούμε τον κατάλληλο γιατρό. Αντίστοιχα, εάν η ψυχή μας πονάει χρειάζεται να απευθυνθούμε στον κατάλληλο ειδικό, για να πάρουμε την απαραίτητη φροντίδα και να θεραπευτούμε.

Εάν νιώθεις ότι έχεις ανάγκη από βοήθεια, ενώ παράλληλα δυσκολεύεσαι να τη ζητήσεις είναι ωφέλιμο να αναρωτηθείς, μήπως ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεσαι σε αποτρέπει. Για παράδειγμα μπορεί να χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου ως αδύναμο, να πιστεύεις ότι πρέπει να τα καταφέρεις μόνος σου, να νιώθεις ότι κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει ή να υποτιμάς τη σοβαρότητα της δυσκολίας που αντιμετωπίζεις (π.χ. «εντάξει, δεν είναι κάτι, θα μου περάσει»). Ίσως να φοβάσαι ότι προδίδεις την οικογένεια σου με το να μιλήσεις για τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τα μυστικά που υπάρχουν και τον τρόπο που επηρεάζουν τη δική σου ζωή.

Η λέξη βοήθεια είναι μία δύσκολη αλλά παράλληλα μία σπουδαία, γενναία πράξη φροντίδας, υποστήριξης που οφείλουμε να μας προσφέρουμε, όταν νιώθουμε ότι κολλάμε, δυσκολευόμαστε ή θέλουμε να μας γνωρίσουμε βαθύτερα.

Η Ψυχοθεραπεία είναι ένα προσωπικό μονοπάτι μέσα στο οποίο μαθαίνεις να σε κατανοείς, να σε αγαπάς και να φροντίζεις το εσωτερικό σου παιδί προσφέροντας του αναγνώριση, επιβράβευση, αποδοχή, ασφάλεια.

Μέσα από τη συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση της προσωπικής σου δύναμης, αναλαμβάνεις εσένα και γίνεσαι ο γενναιόδωρος, τρυφερός, υποστηρικτικός γονιός του εαυτού σου!

tlife.gr

Διάβασε επίσης: Η αξία της αυτοφροντίδας

The post Αυτοφροντίδα: Φροντίζεις τον εαυτό σου όσο πρέπει; appeared first on Miss or Madam.

Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα αποτελούν τη θεραπεία πρώτης επιλογής στις περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης, ενώ συχνά χρησιμοποιείται συμπληρωματικά και η ψυχοθεραπεία, ιδίως σε νεότερους, πιο μορφωμένους, εργαζόμενους και εύπορους ασθενείς. Όμως, η νέα πολυκεντρική έρευνα δείχνει ότι, στην ουσία, η ψυχοθεραπεία δεν προσθέτει κάτι σημαντικό.

Οι ερευνητές της Ευρωπαϊκής Ομάδας για τη Μελέτη της Ανθεκτικής Κατάθλιψης, με επικεφαλής τον καθηγητή, Ζίγκφριντ Κάσπερ, του Πανεπιστημίου της Βιέννης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο 30ό Ευρωπαϊκό Συνέδριο Ψυχιατρικής (4-7 Ιουνίου), μελέτησαν 1.279 σοβαρά ασθενείς με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, εκ των οποίων το 69% έπαιρναν μόνο αντικαταθλιπτικά, ενώ το 31% έκαναν και ψυχοθεραπεία, οι περισσότεροι γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία, ενώ μερικοί ψυχαναλυτική ή συστημική ψυχοθεραπεία.

Διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρξε κάποια επιπρόσθετη ορατή βελτίωση στην κατάθλιψη των ασθενών που έκαναν πρόσθετη ψυχοθεραπεία, σε σχέση με όσους έκαναν μόνο φαρμακοθεραπεία.

Τα ποσοστά κλινικής ή μείζονος κατάθλιψης έχουν διπλασιαστεί διεθνώς κατά τα τελευταία 30 χρόνια, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να εκτιμά ότι περίπου 322 εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν σε όλο τον κόσμο. Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών δεν αντιδρούν καλά στα αντικαταθλιπτικά, ενώ ένα ανάλογο ποσοστό καταθλιπτικών κάνουν και ψυχοθεραπεία.

Ο δρ Κάσπερ δήλωσε ότι «υπάρχουν δύο βασικά συμπεράσματα από τη νέα μελέτη μας:

Πρώτον, ότι αν κανείς παίρνει αντικαταθλιπτικά, η πρόσθετη ψυχοθεραπεία δε φαίνεται να οδηγεί σε καλύτερη έκβαση της θεραπείας, αν και μπορεί να βελτιώσει το υποκειμενικό αίσθημα ευεξίας.

Δεύτερον, όσοι ασθενείς υποφέρουν από σοβαρή κατάθλιψη και κάνουν επιπροσθέτως ψυχοθεραπεία, έχουν πιο ευνοϊκά κοινωνικο-δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, σε σχέση με όσους δεν κάνουν επιπρόσθετη ψυχοθεραπεία».

Δεν υπάρχει κανένα έξτρα όφελος από την ψυχοθεραπεία γι’ αυτούς που, ήδη, κάνουν θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, λόγω σοβαρής κατάθλιψης

Η δρ Λίβια Ντε Πίκερ του Πανεπιστημίου της Αμβέρσας πρόσθεσε ότι «παρά τις κλινικές οδηγίες και τις μελέτες που συνηγορούν υπέρ της ψυχοθεραπείας και του συνδυασμού της με αντικαταθλιπτικά, η μελέτη μας δείχνει ότι στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει κανένα έξτρα όφελος από την ψυχοθεραπεία γι’ αυτούς που, ήδη, κάνουν θεραπεία με αντικαταθλιπτικά, λόγω σοβαρής κατάθλιψης.

Αυτό δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η ψυχοθεραπεία δεν είναι χρήσιμη, αλλά αποτελεί μία σαφή ένδειξη ότι ο τρόπος που σήμερα αντιμετωπίζουμε αυτούς τους καταθλιπτικούς ασθενείς με την ψυχοθεραπεία δεν είναι αποτελεσματικός, και χρειάζεται κριτική επαναξιολόγηση».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Αυξημένος ο κίνδυνος κατάθλιψης, λόγω χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

The post Αναποτελεσματική η ψυχοθεραπείας στους ασθενείς με σοβαρή κατάθλιψη appeared first on Miss or Madam.

Η θεραπεία μέσω τέχνης είναι μια νέα μορφή θεραπείας που χρησιμοποιεί τη δημιουργική διαδικασία μέσω της τέχνης για να βελτιώσει τη φυσική κατάσταση ενός ατόμου καθώς και την ψυχική και συναισθηματική του ευεξία. Δίνει τη δυνατότητα στους νέους ανθρώπους και στα παιδιά να εξερευνήσουν, να καταλάβουν και να επεξεργαστούν τα συναισθήματα που αφορούν τη προσωπική τους ανάπτυξη.

Αυτού του είδους η θεραπεία βοηθάει να αναπτυχθούν ικανοποιητικές σχέσεις, να διαμορφωθεί μια θετική εικόνα του εαυτού και να κατανοήσουν τα αίτια μιας πιθανής δυσλειτουργίας της καθημερινότητας.

Η εικαστική ψυχοθεραπεία για παιδιά, χρησιμοποιεί τις εικόνες ως μέσον επικοινωνίας ακόμη και σε προ-λεκτικό στάδιο ανάπτυξης.

Πολλοί λένε πως η γλώσσα των συμβόλων είναι η γλώσσα της καρδιάς. Η εικόνα δίνει έκφραση στο ανέκφραστο – αυτό που φάνταζε νωρίτερα μπερδεμένο και χαωτικό, αποκτά μορφή. Η μορφή σε κάτι ακαθόριστο, διευκολύνεται το άτομο να πλησιάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του.

Η εικαστική ψυχοθεραπεία δεν έχει να κάνει με μαθήματα ζωγραφικής

Χρειάζεται να σημειωθεί, ότι η εικαστική ψυχοθεραπεία δεν έχει να κάνει με μαθήματα ζωγραφικής, ούτε χρειάζεται κανείς να έχει ταλέντο σε αυτή για να επωφεληθεί. Η τέχνη βοηθά τον άνθρωπο να εξερευνήσει τα ποικίλα συναισθήματά του (π.χ. χαρά, αγωνία, άγχος, θυμό, στενοχώρια, απογοήτευση) και να τα εκφράσει με ένα δημιουργικό τρόπο.

Χρησιμοποιώντας τον καμβά ή το χαρτί, τα αρνητικά συναισθήματα δεν μένουν μέσα μας για να συντηρούν αρνητικές καταστάσεις, όπως π.χ. σωματικά προβλήματα, αλλά εξωτερικεύονται. Το παιδί μαθαίνει να τα αναγνωρίσει, τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους, να κατανοεί τον εξωτερικό κόσμο και να τα επικοινωνεί με τον κοινωνικό του περίγυρο. Η ζωγραφική ως διαδικασία είναι από μόνη της λυτρωτική, ενισχύει την αυτοεκτίμηση των παιδιών και προωθεί τη δημιουργικότητα.

Μέσα στο πλαίσιο της θεραπευτικής σχέσης το παιδί νιώθει ασφάλεια να απεικονίσει τα προβλήματά του στις ζωγραφιές και να μιλήσει για αυτά χωρίς φόβο.

Ενθαρρύνοντας το να δημιουργήσει κάτι αποκλειστικά δικό του, να εικονογραφήσει το προσωπικό και ξεχωριστό εσωτερικό του σύστημα, του δίνεται η ευκαιρία να εκφραστεί ελεύθερα, να γνωρίζει τον εαυτό του και εν συνεχεία να μπορέσει να τον ελέγξει.

Η ζωγραφική δρα ως μέσο επικοινωνίας μεταξύ του μέσα και του έξω κόσμου. Και αυτό γιατί, δημιουργώντας κάτι νέο, ανακαλύπτει την αξία του και μαθαίνει να αγαπάει τον εαυτό του!

Λάμπρου Μαίρη, Ψυχολόγος κέντρων Επικοινωνία

Διάβασε επίσης: Συνέντευξη με τη «Messy Play»

The post Εικαστική ψυχοθεραπεία στα παιδιά appeared first on Miss or Madam.

Τα ζητήματα που προβληματίζουν περισσότερο τους ανθρώπους που αναζητούν ψυχοθεραπευτική υποστήριξη αφορούν -ασυνείδητα στα αρχικά στάδια της θεραπείας, τη διαδικασία ψυχικής ωρίμανσης, δηλαδή στην προσωπική εξέλιξη και ωριμότητα του ατόμου, καθώς και στη λειτουργική του συμβίωση στον γάμο, στην οικογένεια και στις άλλες του σχέσεις.

Εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως, σήμερα, υπάρχουν αρκετοί θεραπευόμενοι που ξεκινούν με αίτημα την αυτοβελτίωσή τους, κι όχι μόνο παρακινούμενοι από κάποιο οξύ πρόβλημα. Αυτό αποτελεί και το δείγμα πως αλλάζει, σιγά σιγά, η κουλτούρα των ανθρώπων, οι οποίοι αντικρύζουν πλέον την ψυχοθεραπεία ως μια διεργασία αλλαγής, κι όχι σαν ένα «αναγκαίο κακό».

Οι λόγοι που οδηγούν στην ψυχοθεραπεία

Παρότι, όμως, η αυτοβελτίωση είναι ο ενδόμυχος κι επιθυμητός στόχος, αλλά, ταυτόχρονα, και ο φόβος, οι περισσότεροι απευθύνονται σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Κάποιοι πιεζόμενοι από ποικίλα ψυχοσωματικά συμπτώματα (άγχος, φοβίες, κατάθλιψη, κλπ.), κάποιοι λόγω του έντονου αισθήματος της μοναξιάς, είτε εξαιτίας των προβλημάτων που απορρέουν από την επικοινωνία μέσα στις συντροφικές και στις άλλες σχέσεις τους, είτε, φυσικά, από προβλήματα που σχετίζονται με τον γονεϊκό ρόλο.

Συνήθως, με άλλα λόγια, στην ψυχοθεραπεία έρχεται κάποιος όταν του χτυπά την πόρτα ένα «μεγάλο» πρόβλημα και αναζητά άμεσες λύσεις για την αντιμετώπισή του.

Όταν, λοιπόν, δρομολογηθεί, μέσω των συνεδριών, η λύση του προβλήματος, τότε μπορεί, ουσιαστικά, να ξεκινήσει ο δρόμος της ψυχοθεραπείας, δηλαδή, της προσωπικής αυτογνωσίας.

Η βαθύτερη κατανόηση των αιτιών εμφάνισης του συγκεκριμένου προβλήματος πηγάζει από την αφετηρία της ψυχοθεραπευτικής διαδρομής, η οποία και συνεχίζεται με μια διαδικασία συνεχούς αυτοβελτίωσης, σε ατομικό ή ομαδικό θεραπευτικό πλαίσιο.

Ειδικότερα, στην ψυχοθεραπευτική διεργασία ο θεραπευόμενος καλείται να αφηγηθεί, με τρόπο διαφορετικό, τη ροή των γεγονότων της ζωής του, δίνοντας μια -αφηγηματική- συνέχεια στην προσωπική του ιστορία.

Οι ιστορίες αυτές των ανθρώπων που πρωτοέρχονται στη θεραπεία έχουν διακεκομμένη ροή, είναι σύντομες και εστιάζουν στους άλλους. Όσο, όμως, εμβαθύνει κανείς στην προσωπική του ψυχοθεραπευτική διαδρομή αυτές οι αφηγήσεις γίνονται όλο και πιο μεστές νοημάτων, διατρέχονται από ένα συνεχές και αφήνουν μια αίσθηση προοπτικής.

Αυτό που καλείται, εν ολίγοις, να κάνει κάποιος στην ψυχοθεραπευτική του εργασία συνοψίζεται στην ανακατασκευή των υλικών με τα οποία ο ίδιος είναι φτιαγμένος, και στη δημιουργία νέων συνθέσεων για τον εαυτό του, παράλληλα με την αλλαγή της προσωπικής του κουλτούρας και του προσωπικού του πλαισίου αναφοράς.

Το ταξίδι της ψυχοθεραπείας

Η ψυχοθεραπεία συνιστά μια διεργασία μετασχηματισμού της εμπειρίας, μια διεργασία, δηλαδή, όπου ο άνθρωπος αναστοχάζεται τις εμπειρίες του, δημιουργώντας μέσω αυτών μια καινούρια γνώση.

Οι εμπειρίες αυτές διατρέχουν οριζόντια και κάθετα τη ζωή του ανθρώπου, αφορούν, με λίγα λόγια, τόσο στην καθημερινή του λειτουργία, όσο και στο γενεαλογικό και ιστορικό πλαίσιο αναφοράς του, εστιάζοντας, συγχρόνως, και στις αναφορές του στο μέλλον, δηλαδή στις προσδοκίες και στους στόχους του.

Οι εμπειρίες αυτές -εκτός ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας- πολλές φορές, αφήνονται στην τύχη τους, στιγματίζοντας τον άνθρωπο, συσσωρευόμενες, σαν παραπονιάρικα παιδιά, κάπου μέσα στον ψυχισμό του.

Φέρουν, ωστόσο, ένα πολύτιμο φορτίο που γίνεται βαρύ όσο παραμένει ανεπεξέργαστο, ενώ, αντίθετα, μπορεί να δημιουργήσει τις πιθανότητες νέων κατανοήσεων και συνειδητοποιήσεων και να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μια μετα-γνώση, σε ανατροπές και νέες συνθέσεις που θα τον βοηθήσουν να επανατοποθετήσει τις εμπειρίες του σε νέα νοηματικά πλαίσια, αν χρησιμοποιηθεί σωστά.

Το ταξίδι της ψυχοθεραπείας τοποθετεί, επομένως, τον άνθρωπο μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις, όπου, μέσα από επώδυνες αλλαγές και ανακουφιστικές συνδέσεις, οδηγεί σε έναν προορισμό διαφορετικό, απαλλαγμένο από τα βάρη που κουβαλά, τα οποία, συχνά, δεν είναι καν δικά του.

Γιατί οι άνθρωποι αντιστέκονται στην ιδέα της ψυχοθεραπείας;

Είναι αλήθεια, βέβαια, πως πολλές φορές οι άνθρωποι αντιστέκονται στην ιδέα της ψυχοθεραπείας, πριν ακόμη έρθουν, είτε θεωρώντας πως μπορούν να λύσουν μόνοι τους αυτά τα προβλήματα, είτε πως δεν είναι δυνατό να τους βοηθήσει ένας άγνωστος άνθρωπος περισσότερο από ένα φίλο ή συγγενή τους, είτε αποκτώντας απλώς μια ψυχική ανθεκτικότητα στα βάσανά τους.

Οι αντιστάσεις στην ψυχοθεραπεία εμφανίζονται, πολλές φορές, και κατά τη διάρκειά της, είναι, όμως, αναμενόμενες και χρήσιμες, διότι υποδηλώνουν αφενός, τον φόβο, και αφετέρου την επιθυμία του θεραπευόμενου να αλλάξει. Του δίνουν, με άλλα λόγια, κωδικοποιημένα σημάδια των κομβικών περασμάτων που είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση των επόμενων βημάτων στην εξελικτική του θεραπευτική πορεία.

Στην ψυχοθεραπεία οι αλλαγές δεν συμβαίνουν με μαγικό τρόπο

Τελικά, στην ψυχοθεραπεία οι αλλαγές δεν συμβαίνουν με μαγικό τρόπο, γίνονται, όμως, σ’ αυτή μαγικά πράγματα, δεν συμβαίνουν θαύματα, αλλά τα πράγματα κυλούν με ένα θαυμαστόν τρόπο. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν τη ζωή τους βιωματικά, κι όχι να την παρακολουθούν από την κλειδαρότρυπα του εσωτερικού τους παρατηρητή.

Η ψυχοθεραπεία, λοιπόν, είναι για τους υγιείς, γι’ αυτούς, δηλαδή, που επιθυμούν να κάνουν το ταξίδι της αυτογνωσίας.

Όσα, όμως, και να γραφτούν για την εμπειρία της ψυχοθεραπευτικής πράξης, μόνο η προσωπική εμπειρία μπορεί να επιβεβαιώσει την αξία της ψυχοθεραπείας και της υπέρβασης των προσωπικών αντιστάσεων, οι οποίες εμποδίζουν το πέρασμα στο κατώφλι ενός ψυχοθεραπευτή. Εξάλλου, ο κάθε άνθρωπος βιώνει με τον δικό του αποκλειστικό τρόπο την ψυχοθεραπευτική εμπειρία…

Διάβασε επίσης: 10 χρυσές συμβουλές για αυτοπεποίθηση στα ύψη!

Εμπειρίες θεραπευομένων από την ψυχοθεραπευτική διεργασία:

Στάθης – «Η ”αλλαγή” ήταν η λέξη κλειδί»

Στην ψυχοθεραπεία με ώθησαν συμπτώματα που με βασάνιζαν για καιρό. Αρχικά, είχα την εντύπωση πως θα τα ξεπεράσω μόνος μου και, ίσως, ήταν κάτι άλλο, αφού, όμως, πρώτα έκανα όλες τις ιατρικές εξετάσεις και βγήκα υγιέστατος παραδέχτηκα ότι είναι ψυχολογικό το πρόβλημα και, μετά και από προτροπή των γονιών μου, χτύπησα την πόρτα του ψυχοθεραπευτή.

Δυστυχώς, ήμουν ένας άνθρωπος που δεν υπήρχε περίπτωση να έφτανα ως εκεί για προσωπική βελτίωση, παρά μόνο αν με έσπρωχνε ένα μεγάλο πρόβλημα… και το συγκεκριμένο μου φαινόταν αρκετά μεγάλο.

Στην πορεία κατάλαβα ότι η «αλλαγή» ήταν η λέξη κλειδί, και δεν θα ήταν αναίμακτη αυτή η διαδικασία. Όταν ξεκινούσα, νόμιζα πως χωρίς να αλλάξω τίποτα στη ζωή μου και ως δια μαγείας ή π.χ. με ένα χάπι ο ψυχοθεραπευτής θα εξαφάνιζε τα προβλήματα μου και θα έκανε τη ζωή μου καλύτερη.

Η αλήθεια, όμως, ήταν πως εγώ είχα αυτό το χάπι και το είχα ήδη πάρει αλλά για να λειτουργήσει έπρεπε να αναλάβω τα ηνία της ζωής μου και να δρομολογήσω μόνος μου τα πράγματα. Έπρεπε να κοιτάξω βαθιά μέσα μου και να επανεξετάσω πράγματα που τα θεωρούσα δεδομένα και απαράλλαχτα και το παραμικρό άγγιγμά τους έφερνε μια αίσθηση δυσαρέσκειας.

Όσο κλισέ και να μου ακουγόταν το ότι πρέπει να δω πάλι τη σχέση μου με τους γονείς μου, ήταν τόσο σημαντικό και αναγκαίο, που, και από μόνο του, μου φαίνεται σαν τη μισή δουλειά που έπρεπε να γίνει. Όλα ξεκινούσαν από εκεί και, ουσιαστικά, τον τρόπο που έμαθα να σχετίζομαι με τους ανθρώπους και να αντιμετωπίζω τα προβλήματα. Έπρεπε εγώ ο ίδιος να καταλάβω τι θέλω, και να το κάνω, χωρίς να το περνάω από τα φίλτρα που το περνούσα.

Οι συνδέσεις με την οικογένειά μου, τη σύντροφο και τις κοντινές μου σχέσεις ήταν απίστευτες. Οι συμβολισμοί, πλέον, στα πάντα είναι πολύ δυνατοί. Μια άλλη λέξη κλειδί που αναφερόταν συχνά και με ενοχλούσε, ιδιαίτερα όταν αφορούσε στο όνομά μου, ήταν η λέξη ενηλικίωση. Έπεσα πάνω της, όμως, και την αγκάλιασα και μου φάνηκε συναρπαστικό το πόσες ερμηνείες και εφαρμογές μπορεί να έχει στη ζωή ενός ανθρώπου.

Μετά από τέσσερις μήνες με ατομικές συνεδρίες και δεκατρείς με ομαδικές τολμώ να πω πως έχω μπει σε ένα μονοπάτι που φαντάζει δύσβατο ώρες ώρες, αλλά δείχνει να οδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση, και οι μικρές κορυφές που κατακτώ φέρνουν πολύ όμορφα συναισθήματα.

Νάνσυ – «Η αυτογνωσία είναι σημαντική υπόθεση και ακόμη έχω να μάθω πολλά»

Μέσα από τη δική μου ψυχοθεραπευτική εμπειρία άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου περισσότερο, γιατί έπραττα κατά ίδιο τρόπο σε καταστάσεις, γιατί αισθανόμουν πάντα ένα βάρος που δεν μπορούσα να πω όχι στους άλλους, γιατί ήμουν μία «μαμά» να δίνω λύσεις σε όλους, γιατί είχα τάσεις φυγής.

Η αυτογνωσία είναι σημαντική υπόθεση και ακόμη έχω να μάθω πολλά. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, μέχρι σήμερα, έμαθα να είμαι ήρεμη, να χειρίζομαι τις καταστάσεις, χωρίς φωνές και υστερίες και να βλέπω ότι ορισμένα πράγματα που ασχολούμουν δεν είναι δική μου υπόθεση. Επίσης, πλέον, καταλαβαίνω πιο εύκολα τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου.

Στόχος της συνέχισης της ψυχοθεραπείας είναι η αυτοβελτίωση και η μεγαλύτερη πίστη στον εαυτό μου. Να μην εξαρτώμαι από την επιβεβαίωση του κόσμου και τι θα πουν για ‘μένα. Να μπορώ να εκφράζω ό,τι με ενοχλεί, χωρίς να σκέφτομαι ότι θα φέρω σε δύσκολη θέση τον άλλον άνθρωπο.

Θεωρώ ότι είμαι κουμπωμένη ακόμη στο να έρθω σε μία αντιπαράθεση με τρίτους, όχι τόσο στον εργασιακό μου χώρο και στο οικογενειακό περιβάλλον, εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Επίσης, θέλω να μάθω να εκφράζω και τα θετικά μου συναισθήματα. Σε προσωπική αναζήτηση κατάλαβα ότι μπορεί τη δυσαρέσκειά μου να την εκφράζω πιο εύκολα από την αγάπη ή το νοιάξιμο.

Μου είναι δύσκολο να κάνω μια αγκαλιά σε ανθρώπους που αγαπώ ή να δώσω ένα χάδι σε άνθρωπο που νοιάζομαι. Οπότε θέλω να βρω τι είναι αυτό που μου προκαλεί να είμαι συγκρατημένη στο να εκδηλώνομαι, τι φοβάμαι.

Μπορεί μία δύσκολη κατάσταση που δεν μπορούσα να διαχειριστώ να με οδήγησε στην ιδέα της ψυχοθεραπείας, αλλά, τελικά, συνειδητοποίησα, μέσα από την ψυχοθεραπευτική διεργασία, ότι το πρόβλημα ήταν δικό μου και έτσι, με εσωτερική ανασκόπηση και αναζητήσεις, προσπαθώ να πετύχω την προσωπική εξέλιξη και την ωριμότητά μου.

Σε κάθε συνάντηση με την ομάδα συνειδητοποιώ περισσότερα πράγματα για ‘μένα, ότι δεν είμαι μόνη σε διάφορα προβλήματα που μπορεί να είναι κοινά με κάποιους ή να είναι πιο σοβαρά/σημαντικά από τα δικά μου, όπως τα έχω τοποθετήσει στο μυαλό μου, και όταν πετυχαίνει κάποιος κάτι, είναι μία παρότρυνση ότι όλοι μπορούν, αρκεί να υπάρχει στόχος.

Δέσποινα – «Κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου πολύ μεγάλο!!»

Η δική μου εμπειρία στην ψυχοθεραπεία ξεκίνησε από ένα πρόβλημα υγείας που μου προέκυψε… Αφότου διευθετήθηκε το αρχικό μου αίτημα, κατάλαβα πως αν θέλω να γίνω μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, θα έπρεπε να δουλέψω γι’ αυτό και να εκτεθώ, ώστε να δω βαθιά μέσα μου όσα δεν ήμουν σε θέση να διακρίνω όλα αυτά τα χρόνια!

Εδώ και αρκετό καιρό βρίσκομαι σε ομάδα και νιώθω πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί με τους οποίους μοιράζομαι τη ζωή μου είναι, ίσως, και οι μόνοι που με ξέρουν τόσο καλά… και προσπαθούν να νιώσουν όπως νιώθω… και το σημαντικότερο όλων… είναι πως το κάνουν ανιδιοτελώς… αυτό με κάνει να τους εκτιμώ… και κάποιους να τους αγαπώ πολύ… πιστεύω πως μέχρι τώρα έχω καταλάβει πολλά για τον εαυτό μου και έχω αλλάξει πορεία στην αντιμετώπιση και επίλυση αυτών, συγκριτικά με το πριν. Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα…το καταλαβαίνω…νιώθω πως κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου, πολύ μεγάλο!

Κωνσταντίνα – «Οι συνειδητοποιήσεις και οι διεργασίες έγιναν τρόπος ζωής»

Μια σανίδα σωτηρίας. Ένας άκοπος τρόπος να γίνουν όλα ωραία. Έτσι νόμιζα στην αρχή. Με την πάροδο του καιρού κατάλαβα τον κόπο και τον πόνο που θα χρειαζόταν να δώσω. Η αγωνία για την αλλαγή με βασάνιζε. Η αλλαγή, όμως, έγινε, όταν έπαψε η αγωνία.

Αμφισβήτηση της κάθε μετατόπισης που γινόταν… αμφισβήτηση και προς τον ίδιο ακόμη τον θεραπευτή.
Περίοδοι φαινομενικού τέλματος που οδηγούσαν σε άλματα – Ίσως χρειάζεται και η ξεκούραση μέσα, όμως, στη διαδικασία.
Νοσταλγία των δύσκολων ημερών και των διεργασιών που γίνονταν.

Σήμερα, μετά από αρκετά χρόνια, θεωρώ πως το ταξίδι της ψυχοθεραπείας δεν θα τελειώσει ποτέ. Θα συνεχιστεί όσο θα ζω και έξω από την ομάδα θα συνεχίζεται. Οι συνειδητοποιήσεις και οι διεργασίες έγιναν τρόπος ζωής. Τα ζητήματα γίνονται όλο και βαθύτερα. Η εξέλιξη έγινε ανάγκη, και η παλινδρόμηση προς το παλιό, γνωστό, βολικό και αγαπημένο… έγινε κίνδυνος!

Όλοι οι σύντροφοί μου σε αυτήν τη διαδικασία ήταν χρήσιμοι. Ακόμη και αυτοί που μου ήταν αδιάφοροι ή που δεν θυμάμαι. Κάποιοι έγιναν σύντροφοι για μια ζωή- τι ωραίο δώρο…

Μα βασικό εφαλτήριο της διαδικασίας, πέρα από την προσωπική άμεση ανάγκη του τότε, ήταν η εμπιστοσύνη προς εσένα Γιώργο, (θεραπευτής). Ακόμη και όταν σε αμφισβήτησα, αυτή δεν κλονίστηκε. Σε ευχαριστώ που και εσύ με εμπιστεύεσαι, κρατώντας με στη θεραπευτική ομάδα.

Γράφει ο Γιώργος Γιαννούσης – Ψυχοθεραπευτής
Διάβασε περισσότερα: www.psychology.gr

The post Η ψυχοθεραπεία είναι για τους υγιείς appeared first on Miss or Madam.