Συνήθως ακούμε την ερώτηση:
«Εσύ πώς βλέπεις το ποτήρι; Μισοάδειο ή μισογεμάτο;»
Και εκεί ξεκινάει η γνωστή συζήτηση περί αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας.
Αν το βλέπεις μισογεμάτο, θεωρείσαι αισιόδοξος.
Εστιάζεις σε αυτό που υπάρχει, στις ευκαιρίες, στα θετικά στοιχεία. Προσπαθείς να κρατήσεις την ελπίδα ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις. Δεν αγνοείς απαραίτητα το πρόβλημα, απλώς επιλέγεις να μη μείνεις μόνο σε αυτό.
Αν το βλέπεις μισοάδειο, συνήθως θεωρείσαι απαισιόδοξος.
Εστιάζεις περισσότερο σε αυτό που λείπει, στους κινδύνους, στις πιθανές αποτυχίες. Βλέπεις πρώτα το κενό, πριν δεις την πιθανότητα. Και πολλές φορές αυτό δεν γίνεται από κακή διάθεση, αλλά από φόβο, εμπειρίες, άμυνα ή ανάγκη να προστατευτείς από την απογοήτευση.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη εκδοχή, για την οποία δεν μιλάμε τόσο συχνά.
Το ποτήρι που το παρουσιάζεις ως γεμάτο, ενώ δεν είναι.
Εκεί δεν μιλάμε πάντα για αισιοδοξία. Μιλάμε για κάτι που μπορεί να μοιάζει θετικό απ’ έξω, αλλά στην πραγματικότητα να κρύβει άρνηση. Αυτό που συχνά ονομάζουμε τοξική θετικότητα.
Είναι η στιγμή που λες «όλα καλά», ενώ δεν είναι όλα καλά.
Που χαμογελάς, όχι επειδή νιώθεις πραγματικά καλά, αλλά επειδή δεν θέλεις ή δεν αντέχεις να δεις τι συμβαίνει.
Που καλύπτεις τις δυσκολίες με μια φράση τύπου «έλα μωρέ, όλα για κάποιο λόγο γίνονται», ενώ μέσα σου μπορεί να είσαι κουρασμένος, θυμωμένος, απογοητευμένος ή μπερδεμένος.
Και εδώ χρειάζεται λίγη ειλικρίνεια.
“Πώς βλέπεις το ποτήρι;”: Η θετική σκέψη είναι χρήσιμη. Η άρνηση της πραγματικότητας, όχι.
Δεν είναι δύναμη να προσποιείσαι ότι δεν σε πειράζει τίποτα. Δεν είναι εξέλιξη να καταπιέζεις συνέχεια τα συναισθήματά σου. Δεν είναι ωριμότητα να απαγορεύεις στον εαυτό σου να παραπονεθεί, να δυσκολευτεί, να πει «δεν είμαι καλά σήμερα».
Γιατί όταν βαφτίζουμε τα πάντα «θετικά», χάνουμε την επαφή με αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Και όταν χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα, δεν μπορούμε να πάρουμε σωστές αποφάσεις.
Το ζητούμενο δεν είναι να βλέπεις πάντα το ποτήρι μισογεμάτο.
Ούτε να μένεις κολλημένος στο μισοάδειο.
Και σίγουρα όχι να το παρουσιάζεις γεμάτο, απλώς για να μη χαλάσεις την εικόνα.
Το ζητούμενο είναι να μπορείς να το δεις όπως είναι.
- Να αναγνωρίζεις τι υπάρχει.
- Να βλέπεις τι λείπει.
- Να παραδέχεσαι τι σε δυσκολεύει.
- Και μετά να αποφασίζεις τι μπορείς να κάνεις με αυτό.
Γιατί η πραγματική αισιοδοξία δεν είναι να λες «όλα είναι καλά».
Είναι να μπορείς να πεις:
«Δεν είναι όλα καλά. Αλλά μπορώ να το δω, να το διαχειριστώ και να προχωρήσω με περισσότερη επίγνωση.»
Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο δυνατό από ένα ψεύτικο χαμόγελο.
Εσύ, πώς βλέπεις το ποτήρι;
Διάβασε επίσης: Τοξική θετικότητα: Όταν τα θετικά vibes γίνονται επικίνδυνα
Ακολουθήστε το Miss or Madam στο Facebook και στο Instagram.
