Συναγερμό σήμαναν οι αμερικανικές υγειονομικές αρχές μετά τη δημοσίευση πολύ ανησυχητικών στοιχείων για την ψυχική υγεία των μαθητών λυκείου –και ιδίως των κοριτσιών– σε μια έκθεση που δείχνει ότι το 22% των εφήβων σκεφτόταν την αυτοκτονία.

Σχεδόν τρεις στις πέντε μαθήτριες λυκείου (ποσοστό 57%) αισθάνονταν θλίψη ή απόγνωση το 2021 καθημερινά για περίοδο τουλάχιστον δύο εβδομάδων, σε τέτοιο βαθμό που διέκοψαν τις συνήθεις δραστηριότητές τους, αναφέρεται στην έκθεση των Κέντρων Πρόληψης και Αντιμετώπισης Ασθενειών (CDC) που καταγράφει πώς εξελίχθηκε η ψυχολογική κατάσταση των εφήβων την τελευταία δεκαετία. Το ποσοστό αυτό είναι διπλάσιο σε σύγκριση με εκείνο των αγοριών και συνιστά επίσης ρεκόρ δεκαετίας. Το 2011 μόνο το 36% των κοριτσιών δήλωνε ότι αισθανόταν θλίψη ή απόγνωση για παρατεταμένο χρονικό διάστημα.

Ένα στα τρία κορίτσια (30%) σκέφθηκε σοβαρά να βάλει τέλος στη ζωή του. Το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 14% για τα αγόρια και στο 22% για το σύνολο των εφήβων αυτής της ηλικιακής ομάδας (15-18 ετών). Το 2011 για τα κορίτσια το ποσοστό αυτό ήταν 19%.

Μία στις πέντε κοπέλες (18%) βίωσε σεξουαλική βία και πάνω από μία στις δέκα (14%) είχε μια εξαναγκαστική σεξουαλική σχέση.

Το 22% των μαθητών λυκείου σκέφθηκε κάποια στιγμή να βάλει τέλος στη ζωή του – Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από ένα ερωτηματολόγιο που καλούνται να συμπληρώσουν κάθε δύο χρόνια οι μαθητές λυκείου στις ΗΠΑ.

«Δείχνουν ότι οι έφηβοί μας χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη για να πετύχουν, να ελπίζουν και να ανθίσουν» ανέφερε σε μια ανακοίνωσή της η Ντέμπρα Χιούρι, στέλεχος των CDC. «Τα προγράμματα πρόληψης στα σχολεία έδειξαν ότι μπορούμε να ρίξουμε ένα ζωτικής σημασίας σωσίβιο σωτηρίας σε αυτά τα εντεινόμενα κύματα ψυχικών τραυμάτων», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με την έκθεση, σχεδόν το 70% των μαθητών ΛΟΑΤΚΙ+ βίωσαν ένα συνεχές αίσθημα θλίψης ή απόγνωσης το 2021 και πάνω από ένας στους πέντε (22%) αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του.

Τα πιο πρόσφατα στοιχεία συλλέχθηκαν το φθινόπωρο του 2021, αφού επαναλειτούργησαν τα περισσότερα σχολεία τα οποία είχαν κλείσει λόγω της πανδημίας της Covid-19. Και άλλες μελέτες έδειξαν τις ολέθριες συνέπειες της πανδημίας για την ψυχική υγεία των εφήβων, ωστόσο η έρευνα των CDC υπογραμμίζει ότι η τάση αυτή είχε ξεκινήσει πριν από την εμφάνιση του νέου κορονοϊού.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Το 82% των εφήβων και νέων έχει γίνει μάρτυρας παραβιάσεων δικαιωμάτων των παιδιών

Sextortion: Τι είναι ο σεξουαλικός εκβιασμός και τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς, για να προστατεύσουν τους εφήβους

The post ΗΠΑ: Το 22% των μαθητών λυκείου σκέφθηκε κάποια στιγμή να βάλει τέλος στη ζωή του appeared first on Miss or Madam.

Σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, ένας 13χρονος φέρεται να πυροβόλησε κατά λάθος το νήπιο. Ο έφηβος συνελήφθη και μεταφέρθηκε σε κέντρο κράτησης ανηλίκων.

Πολλά άλλα παιδιά ήταν παρόντα στο περιστατικό, σε ένα σπίτι στα προάστια της Μινεάπολης, και προσπαθούσαν να γυρίσουν ένα βίντεο.

Την Πέμπτη, ανήμερα της γιορτής των Ευχαριστιών, τουλάχιστον 35 άνθρωποι σκοτώθηκαν από πυροβόλα όπλα, σύμφωνα με τον ιστότοπο «Gun violence Archives». Ένα κοριτσάκι 5 ετών έχασε τη ζωή του στο Σάουθ Φούλτον, στα προάστια της Ατλάντας. Συγγενείς της είπαν ότι αυτοπυροβολήθηκε με ένα όπλο που είχε ξεχαστεί σε μία καρέκλα. Η αστυνομία, ωστόσο, εκτιμά ότι ένα άλλο νήπιο, ηλικίας μόλις 3 ετών, ήταν εκείνο που τράβηξε τη σκανδάλη…

Στη Φιλαδέλφεια, ένας 25χρονος σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα ενώ δειπνούσε με την οικογένειά του. Η αστυνομία αναζητά έναν 19χρονο οποίος φέρεται να πυροβόλησε, αφού τον έδιωξαν από τη γιορτή που γινόταν σε ένα γειτονικό σπίτι.

Από τις αρχές του έτους περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από πυροβόλα στις ΗΠΑ. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται και οι αυτοκτονίες. Σύμφωνα με το «Gun violence Archives» στη λίστα των θυμάτων είναι και 274 παιδιά κάτω των 12 ετών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Aγοράκι 2 ετών βρήκε πιστόλι στο σακίδιο θείου του, αυτοπυροβολήθηκε και σκοτώθηκε

The post Ένα αγοράκι 5 ετών σκοτώθηκε από σφαίρα την ώρα που έφηβοι γύριζαν ένα βίντεο για τα Social Media appeared first on Miss or Madam.

Ως εφηβεία ορίζεται η εξελικτική διεργασία στη ζωή του ανθρώπου που αρχίζει, βιολογικά, με την ήβη, και τελειώνει, ψυχολογικά, με την τελική οργάνωση της σεξουαλικότητας.
Σ΄αυτήν την εξελικτική φάση, διαταράσσεται η ψυχική ισορροπία, και η προσωπικότητα χαρακτηρίζεται από ρευστότητα.
Το Εγώ είναι ευάλωτο εξαιτίας της εναλλαγής παλινδρομικών και προοδευτικών κινήσεων, επειδή προσπαθεί να οργανώσει τις νέες εμπειρίες της ήβης.

Ταυτόχρονα, ο έφηβος καλείται να ανταποκριθεί στις αυξημένες εσωτερικές και εξωτερικές απαιτήσεις για ανεξαρτητοποίηση από τους γονείς του, τους οποίους απο-εξιδανικεύει.

Η εφηβεία, αν και δεν είναι πάντα ταραγμένη και θορυβώδης, συνοδεύεται, πάντα, από εσωτερική ρευστότητα, που είναι ένδειξη ότι γίνονται διεργασίες αναδιοργάνωσης της προσωπικότητας, και είναι σημάδι υγείας.

Οι ψυχικές διεργασίες στην εφηβεία:

1. Αναβίωση της παιδικής σεξουαλικότητας. O έφηβος αναβιώνει οιδιποδειακές φαντασιώσεις. Υπάρχει, όμως, μία σημαντική διαφορά: είναι σωματικά ώριμος και μπορεί να κάνει πράξη συναισθήματα και φαντασιώσεις αιμομιξίας και φόνου. Προκειμένου να προστατευτεί από αυτά τα συναισθήματα, κινητοποιεί μηχανισμούς άμυνας.

– Μετάθεση της λίμπιντο: αποσύρει το ενδιαφέρον από τους γονείς του, και το επενδύει σε φίλους.

– Αναστροφή του συναισθήματος: η αγάπη προς τους γονείς γίνεται μίσος, και ο σεβασμός περιφρόνηση

– Απόσυρση και επένδυση της λίμπιντο στον εαυτό του: γίνεται άτρωτος και παντοδύναμος. Πιστεύει ότι θα σώσει τον κόσμο. Επιδίδεται σε επικίνδυνες συμπεριφορές.

– Παλινδρόμηση: όταν το άγχος είναι μεγάλο, το Εγώ κινητοποιεί τον μηχανισμό της παλινδρόμησης στην πρωτογενή ταύτιση. Έτσι, τα όρια μεταξύ εαυτού και αντικειμένου καταργούνται και χάνεται, προσωρινά, ο έλεγχος της πραγματικότητας.

2. Αίσθηση απώλειας του αντικειμένου. Ο έφηβος πιέζεται από εσωτερικές και εξωτερικές απαιτήσεις να απομακρυνθεί από τους γονείς του. Η αποεπένδυση από τους γονείς δημιουργεί συναισθήματα πένθους, και μια γενική συναισθηματική αστάθεια.

3. Η κίνηση μεταξύ παλινδρόμησης και ανάπτυξης. Σημαντικό χαρακτηριστικό όλων των σταδίων της εφηβείας είναι η ικανότητα της προσωπικότητας να κινείται μεταξύ παλινδρόμησης και ανάπτυξης. Η παλινδρόμηση σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι μηχανισμός άμυνας αλλά μία στρατηγική κίνηση για να επαναδιαπραγματευτούν τα συστατικά της προσωπικότητας, και να δημιουργηθούν νέοι συνδυασμοί. Είναι μία παλινδρόμηση στην υπηρεσία της ανάπτυξης.

4. Η δεύτερη διεργασία αποχωρισμού- εξατομίκευσης. Όπως το νήπιο «σκάει σιγά σιγά από το αβγό» της συμβιωτικής σχέσης με τη μητέρα του, έτσι και ο έφηβος, σταδιακά, απομακρύνεται από τις εξαρτητικές σχέσεις με τους γονείς του.

5. Η επώδυνη βαθμιαία διαδικασία της απο-εξιδανίκευσης. Με την επίδραση της αναταραχής της ήβης, ο έφηβος βιώνει μία ναρκισσιστική κρίση και δεν ξέρει, πια, τι είναι. Νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο, και, ταυτόχρονα, βιώνει ένα ναρκισσιστικό κενό από τη διαπίστωση ότι οι γονείς του δεν είναι τέλειοι. Για να αναπληρώσει αυτό το κενό, στρέφεται σε εξω-οικογενειακά πρότυπα (π.χ. τραγουδιστές, ηθοποιούς, ποιητές). Συχνά, στρέφεται προς έναν μεγαλύτερο αδερφό, φίλο ή δάσκαλο που έχει τα χαρακτηριστικά που θα ήθελε ο ίδιος να έχει.

6. Λειτουργίες της ομάδας των συνομηλίκων. Ένας άλλος τρόπος που χρησιμοποιεί ο έφηβος για να απομακρυνθεί από τους γονείς του και να καλύψει το κενό της απώλειας του αντικειμένου, είναι η καταφυγή σε ομάδες συνομηλίκων. Η παρέα γίνεται το βοηθητικό Εγώ του εφήβου, ρυθμίζει το άγχος και την αυτοεκτίμησή του και θέτει νέα πρότυπα συμπεριφοράς, συνήθως αντίθετα από τα παλιά. Το να ανήκει σε μια παρέα σημαίνει απόκτηση μιας προσωρινής ταυτότητας, για να τον αναγνωρίζουν οι άλλοι, μέχρι να κατακτήσει μια σταθερή αίσθηση του εαυτού. Για να ανήκει στην ομάδα, πρέπει να ακολουθεί την εκάστοτε μόδα.

7. Ο σχηματισμός της ταυτότητας. Ταυτότητα ορίζεται ως η σύνθεση όλων των πλευρών της προσωπικότητας, συνειδητών και ασυνειδήτων, σε μία ιεραρχία εικόνων του εαυτού. Η σύνθεση αυτή γίνεται κατά την εφηβεία.

Ο ρόλος των γονέων στην εξέλιξη του εφήβου

Οι έφηβοι δεν αναπτύσσονται μετέωροι. Είναι σημαντικό να ανήκουν σε μία δομή που δε θα καταρρεύσει από την επιθετικότητά τους, ούτε θα αντεκδικείται τις αντιπαραθέσεις που προκαλούν.

Η αποτυχία ή η αρρώστια του οιδιποδειακού γονέα μπορεί να προκαλέσει μια μαζική απογοήτευση στον έφηβο και να του στερήσει τη δυνατότητα να αποκτήσει, μέσα από τις αντιπαραθέσεις, τη συνέχεια του εαυτού του. Το παράδοξο είναι ότι για να μπορεί ο έφηβος να απο-εξιδανικεύσει, πρέπει να έχει έναν άξιο πατέρα και μία ικανή μητέρα, που δε θα φοβάται ότι αν τους ανταγωνιστεί, θα καταρρεύσουν, και αν τους αφήσει, θα πέσουν.

Μία ακόμα δυσκολία που συναντούν οι έφηβοι είναι η αδυναμία των γονιών να τους αποχωριστούν.
Είναι απαραίτητη η ικανότητα των γονιών να αντέχουν να αγνοούνται από τους εφήβους, χωρίς να το βιώνουν σαν δική τους αποτυχία.

Τα στάδια της εφηβείας

Η εφηβεία χωρίζεται σε τρία στάδια, που το καθένα έχει τις δικές του τυπικές συγκρούσεις και τα δικά του επιτεύγματα.

1. Αρχικό στάδιο (11-14 ετών)

Βασικό χαρακτηριστικό στη συμπεριφορά είναι η υπερκινητικότητα. Επίσης, εμφανίζουν απρόβλεπτες αντιδράσεις, ευερεθιστότητα και ασχολούνται πολύ με το σώμα τους.
Το αγόρι αντιδρά με παλινδρόμηση στο προγεννητικό στάδιο: εμφανίζει στοματική λαιμαργία, σαδιστικές τάσεις, ενασχόληση με μυρωδιές, ακαταστασία, βωμολοχία και φαλλική επιδειξιομανία.

Επενδύουν στη σχέση με άλλα αγόρια, κάνουν συγκρίσεις και μετρήσεις (πέους, ποιος ουρεί πιο μακριά) και επιδίδονται σε αμοιβαίο αυνανισμό, εξερευνήσεις του σώματος, επιδείξεις.

Το κορίτσι παραμένει υπερκινητικό, επιθετικό, ενεργητικό, ένα αγοροκόριτσο. Τα κορίτσια σε αυτό το στάδιο εμπιστεύονται μόνο η μία την άλλη. Ανταλλάσσουν αναφορές για το πότε είχαν περίοδο, μετρούν στήθη και γοφούς, σχολιάζουν τα μυστικά τους. Δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για το σεξ.

Οι έφηβοι χρειάζονται χώρο και χρόνο δοκιμαστικών πράξεων και πειραματισμών, για να φτάσουν στην τελική οργάνωση της σεξουαλικότητάς τους. Μία ευκαιρία για δοκιμές και πειραματισμό είναι ο αυνανισμός. Αν και ο έφηβος συνειδητά μπορεί να πιστεύει ότι ο αυνανισμός είναι μια φυσιολογική λειτουργία, ασυνείδητα βιώνει ενοχές.

2. Μέσο στάδιο (14-17 ετών)

Κατά το στάδιο αυτό, η αποδέσμευση από τις εξαρτητικές σχέσεις αντικειμένου συνοδεύεται από ωρίμαση του Εγώ.
Ο έφηβος αυξάνει τον ανταγωνισμό προς τους γονείς, αντιστέκεται στις παρεμβάσεις τους, αμφισβητεί την κρίση τους, βρίσκει τα αστεία τους κακόγουστα, και τα γούστα τους αηδιαστικά.

Οι συνομήλικοι αποκτούν ιδιαίτερη σημασία στην αναζήτηση ιδεών, ιδανικών, ταυτότητας και σχέσεων αντικειμένου. Οι σχέσεις γίνονται λιγότερο ναρκισσιστικές και περισσότερο λιβιδινικές: ο έφηβος αναγνωρίζει τους άλλους ως ξεχωριστά άτομα στα οποία επενδύει.

Προσπαθώντας να κάνει κάτι με τη μοναξιά του, ο έφηβος αναπτύσσει δημιουργικότητα (γράφει ποίηση, τραγουδά, παίζει). Τα ερωτικά γράμματα που γράφονται για να σταλούν ή όχι, είναι μία προσπάθεια επαφής με το άλλο φύλο. Τα ατέλειωτα τηλεφωνήματα βοηθούν τον έφηβο να διατηρεί μια απόσταση από τον «σύντροφό του», να παραμένει, δηλαδή, μέσα και έξω από τη σχέση.

Η αυξανόμενη ικανότητα για αφαιρετική σκέψη ανοίγει στον έφηβο, ξαφνικά, τεράστιους ορίζοντες: μπαίνει στον χώρο της φιλοσοφίας και των ιδεών.

3. Τελικό στάδιο (17-20 ετών)

Κατά το στάδιο αυτό, οι βιολογικές αλλαγές της ήβης και η σωματική ωρίμανση ολοκληρώνονται και επικρατεί μία σχετική ψυχική ισορροπία. Είναι το στάδιο της σύνθεσης, του κατασταλάγματος της προσωπικότητας και της προσαρμογής.

Οι ετεροφυλικές σχέσεις διαρκούν περισσότερο και αποκτούν νόημα. Ο έφηβος νιώθει ότι κατασταλάζει και νιώθει αρμονία με τον εαυτό του.

Το τελικό στάδιο της εφηβείας συνεχίζεται και στη φοιτητική ζωή (20-25 ετών) που ο έφηβος καλείται να κάνει επιλογές για τη σταδιοδρομία, τους φίλους και, γενικά, τον μικρόκοσμο μέσα στον οποίο θέλει να ζήσει.

Λουκία Γεωργακοπούλου, Παιδοψυχίατρος στο κέντρων Επικοινωνία

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο epikoinonia.net

Διάβασε επίσης: Το άγχος στην εφηβεία

Εφηβεία: και τώρα τι γίνεται;

The post Ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη στην εφηβεία appeared first on Miss or Madam.

Τι συμβαίνει στην εφηβεία;

Η εφηβεία είναι μία περίοδος αλλαγών και συγκρούσεων, όπου συντελούνται σημαντικές αλλαγές σε επίπεδο σωματικό, συναισθηματικό, νοητικό και κοινωνικό. Οι αλλαγές αυτές εκπλήσσουν τον έφηβο που σε ψυχικό επίπεδο δεν είναι αρκετά ώριμος για να τις δεχτεί και να τις ενσωματώσει στην εμπειρία του.

Η ολοκλήρωση της υποκειμενικής ταυτότητας και η απομάκρυνση από το μικρό σύμπαν της οικογένειας σηματοδοτούν την εφηβεία. Ο έφηβος κάνει επιλογές που θα καθορίσουν τη ζωή του και αρχίζει να κατανοεί τι σημαίνει το να φέρει την ευθύνη των επιλογών του.

Η εφηβεία χαρακτηρίζεται σαν μία εποχή όπου παρατηρείται μία προσωρινή αποδιοργάνωση του ψυχισμού.

Οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες, και όχι πάντα αρνητικές, ενώ το σπίτι και η οικογένεια μπορεί να λειτουργήσουν σαν χώρος εκτόνωσης αλλά και λύσης παρεξηγήσεων. Μέσα από τις συγκρούσεις αυτές οι οικογενειακοί δεσμοί ενδυναμώνονται, και η επικοινωνία αποκαθίσταται, αρκεί ο γονιός να είναι ευέλικτος στα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα των εφήβων.

Στην εφηβεία η έκφραση μέσω του λόγου δεν είναι πάντα εφικτή

Συγκρούσεις και έντονα συναισθήματα που ο έφηβος δεν αντέχει να βιώνει αλλά ούτε μπορεί να μιλήσει για αυτά, ενδέχεται να τα εκφράζει στην πράξη με επιθετικές συμπεριφορές απέναντι στον εαυτό του ή στους άλλους.

Για την αξιολόγηση της σοβαρότητας αυτών των συμπεριφορών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η επαναληψιμότητα της συμπεριφοράς, το πλαίσιο και η σοβαρότητα των συνεπειών της. Άλλωστε, οι παράτολμες πράξεις στην εφηβεία σχετίζονται με την έννοια της δοκιμασίας.

Ένα χτύπημα της πόρτας, ένας έντονος καβγάς, η φυγή από το σπίτι ή και πιο ακραίες μεμονωμένες παραβατικές συμπεριφορές (κλοπές, χρήση ουσιών) συχνά μαρτυρούν την ψυχική ένταση που προσπαθεί να εκτονωθεί. Μιλούν για κάτι που δε μπορεί να μπει σε λόγια.

Στάδια εφηβείας

Η εφηβεία είναι μία περίοδος που διανύει φάσεις οι οποίες έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Στην προεφηβεία, που ξεκινά από τα 9 στα κορίτσια, και τα 11 στα αγόρια, με μικρές αποκλίσεις, τα παιδιά προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα βήματα αυτονομίας και ανεξαρτησίας.

Αναζητούν τον δικό τους χώρο, η διάθεσή τους αλλάζει απότομα, οι φίλοι παίζουν πιο κεντρικό ρόλο στη ζωή τους, το σώμα τους αρχίζει να αλλάζει, θέλουν να είναι αυτόνομα και διεκδικούν την ανεξαρτησία τους, ενώ ο γονιός θα έρθει αντιμέτωπος, για πρώτη φορά, με την αμφισβήτηση των θέσεών του.

Στην προεφηβεία το παιδί αμφιταλαντεύεται για το αν θα παίξει με τα παιδικά του παιχνίδια. Η συμπεριφορά του κινείται σε ένα δίπολο παιδικής ανωριμότητας και εφηβικών μανιερισμών.

Μεταξύ 12 – 16 ετών που είναι η μέση εφηβεία οι αλλαγές είναι ραγδαίες για τον έφηβο αλλά και τον γονιό. Ανάλογα με την προσωπικότητα του εφήβου, άλλοι εκδηλώνουν τις εσωτερικές εντάσεις με έκδηλες συμπεριφορές, άλλοι με απομόνωση και άλλοι με δημιουργικότητα. Ζητήματα σεξουαλικότητας και εικόνας εαυτού, οι συναισθηματικές εξάρσεις, οι νέες συνήθειες και η αναζήτηση νέων τρόπων ψυχαγωγίας χαρακτηρίζουν τη ζωή του έφηβου, ενώ, συχνά, μεταφέρουν μία αίσθηση χάσματος και μη κατανόησης από τους γονείς τους. Η αμφισβήτηση των γονέων είναι πιο άμεση, πλέον, και οι γονείς καλούνται να αντέξουν αυτήν την πρόκληση με σταθερότητα και υπομονή.

Από τα 17 που ξεκινά η ύστερη εφηβεία οι εντάσεις υποχωρούν και το χάσμα με τους γονείς, σταδιακά, γεφυρώνεται με την προϋπόθεση να έχει χτιστεί μία υγιής σχέση με τα παιδιά. Οι έφηβοι, συχνά, κάνουν σε αυτήν τη φάση ώριμες ρομαντικές σχέσεις, ενώ σχεδιάζουν το μέλλον τους σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Οι ανησυχίες για την αυτοεικόνα εξακολουθούν να υπάρχουν, και η ενηλικίωση, πια, είναι κοντά, δημιουργώντας αισθήματα αναμονής και φόβου.

Τι μπορώ να κάνω σαν γονιός;

Ο καβγάς και η σύγκρουση είναι μέσα επικοινωνίας για πολλούς εφήβους. Το να μπορέσει ένας γονιός να δει πέρα από τον καβγά είναι σημαντικόν ώστε να αποφύγει την ανταλλαγή λόγων και χαρακτηρισμών που θα πληγώσουν και τις δύο πλευρές.

Οι χαρακτηρισμοί που απευθύνονται στην προσωπικότητα του παιδιού, και όχι στην ακραία ή ενοχλητική συμπεριφορά του εφήβου, κάθε άλλο παρά ενδυναμώνουν τη σχέση του γονέα με το παιδί. Είναι σημαντικό ο γονιός, ως ενήλικος και πρότυπο θετικών συμπεριφορών, να μπορεί να διαχειρίζεται τα αρνητικά συναισθήματά του και να μην απαντά σε κάθε πρόκληση με οξυθυμία.

Σημαντικό εφόδιο στη σχέση γονέα – εφήβου η δημιουργία θετικών στιγμών μέσα από τις οποίες θα ενισχυθεί το δέσιμο με το παιδί. Ένας περίπατος, μία συζήτηση, η προετοιμασία του μεσημεριανού φαγητού βοηθούν στο να καταλαγιάσουν οι εντάσεις.

Μην ξεχνάτε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από αγάπη και αποδοχή.

Το να αποδεχτεί και να εκδηλώσει την εκτίμησή του ο γονέας για μια θετική συμπεριφορά του εφήβου θα θερμάνει τις σχέσεις, ενώ θα βοηθήσει στο χτίσιμο μίας υγιούς σχέσης με την αυτοπεποίθηση.

Ο γονέας που αμφισβητείται χρειάζεται στήριξη, στήριξη για να μπορέσει να παραμείνει σταθερός στις συγκρούσεις αυτές. Άλλωστε, οι οικογενειακές αξίες τις οποίες μάχεται ο έφηβος, είναι αυτές που έχει ανάγκη. Αλλά δεν αρκεί να του το πούμε. Πρέπει να το βιώσει μέσα από τη σύγκρουση και μέσα από τις εμπειρίες της ζωής.

Το να εμπιστευτεί το παιδί στους πειραματισμούς και στις δοκιμασίες, παραμένοντας πλάι στα λάθη και στις επιτυχίες, προστατεύοντας από πραγματικούς κινδύνους και κακοτοπιές είναι η πραγματική πρόκληση ενός γονιού που το παιδί του είναι στην εφηβεία.

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο ioannatsigganou.gr

Διάβασε επίσης: Έρωτας στην εφηβεία: πώς να το διαχειριστούν οι γονείς

The post Εφηβεία: και τώρα τι γίνεται; appeared first on Miss or Madam.

Υπάρχουν πολλών ειδών φοβίες

Μία από τις συχνότερες φοβίες της παιδικής ηλικίας είναι οι σχολικές φοβίες. Δηλαδή, ο παράλογος φόβος του παιδιού να πάει σχολείο. Σχολική άρνηση είναι ένας ευρύτερος όρος που παραπέμπει, εκτός από τις φοβικές διαταραχές, σε σοβαρότερες συναισθηματικές διαταραχές του παιδιού.

Επιδημιολογία

• 5% των μαθητών του δημοτικού, 2% των μαθητών γυμνασίου.
• Μεγαλύτερη συχνότητα στα πρωτότοκα, στα τελευταία, στη σειρά, και στα μοναχοπαίδια.
• Μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Κυρίως, όμως, κατά την είσοδο στο σχολείο ή σε περιόδους σχολικής αλλαγής (5, 11, 14-15). Όσο η ηλικία έναρξης είναι μεγαλύτερη, τόσο η μορφή της είναι βαρύτερη.
• Παρατηρείται ανεξαρτήτως φύλου, νοητικού πηλίκου και κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης της οικογένειας.

Διάβασε επίσης: Σχολικός εκφοβισμός: Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τη μάστιγα της εποχής

Σχολικές φοβίες και σχολική άρνηση: αιτιολογία

1. Δεδομένα από τη σχολική πραγματικότητα συχνά συμμετέχουν στη δημιουργία της σχολικής φοβίας. Οι σχολικές συνθήκες μπορεί να προκαλούν στρες (απαιτητικός δάσκαλος).
2. Οι μαθησιακές διαταραχές συντελούν στην ανάπτυξη και παγίωση συναισθημάτων φόβου και άγχους απέναντι στο σχολείο.
3. Η σχολική αποτυχία μπορεί να οδηγήσει σε σχολική φοβία.

Συναισθηματικοί λόγοι:

– Ο Broadwin παρατήρησε ότι τα παιδιά που αρνούνται να πάνε σχολείο είναι παιδιά με ψυχαναγκαστική προσωπικότητα που πίστευαν ότι κάτι κακό θα συμβεί στη μητέρα τους κατά τη διάρκεια της απουσίας τους. Όταν το παιδί πάει για πρώτη φορά σχολείο, η φοβία συνδέεται με άγχος αποχωρισμού. Αυτή η σχολική φοβία έχει καλή πρόγνωση. Αν επιμείνει, μας παραπέμπει σε μία συμβιωτική σχέση με τη μητέρα, και την πιθανή ύπαρξη μιας ψυχωτικής παθολογίας του παιδιού.

– Για τη φοβία στη μετέπειτα φάση του παιδιού, τα αίτια ανευρίσκονται, συνήθως, με τη σωστή εκτίμηση των οικογενειακών αλληλεπιδράσεων. Οι γονείς, πιθανόν, πιέζουν το παιδί για επιτυχία στο σχολείο ή το σχολείο είναι συνδεδεμένο, για τους ίδιους, με άγχος.

– Κατά τη λανθάνουσα, ένα τραυματικό γεγονός μπορεί να επαναδραστηριοποιήσει το άγχος αποχωρισμού και να εκδηλωθεί η φοβία. Το παιδί είναι ανίκανο να επεξεργαστεί την ενδοψυχική σύγκρουση, και το φοβικό σύμπτωμα εκφράζει αυτή τη δυσκολία.

– Κλινικά μπορούμε να συναντήσουμε σχολικές φοβίες που προκλήθηκαν από ένα τραυματισμό ή ένα περίεργο γεγονός που συνέβη στο περιβάλλον του παιδιού (εκλυτικός παράγοντας). Όμως, δε θα πυροδοτούσε σχολική φοβία, αν δεν προϋπήρχε, ήδη, μια φοβική οργάνωση.

– Τα φοβικά παιδιά περιγράφονται ως υπερπροστατευμένα ή εξαρτώμενα από τους γονείς τους (χρειάζονται βοήθεια να πλυθούν, να ντυθούν, να τακτοποιήσουν).

– Για τον Lebovici, η σχολική φοβία είναι ένας συνδυασμός άγχους αποχωρισμού, αγοραφοβίας και κλειστοφοβίας.

– Στην εφηβεία, μπορεί να σημαίνει την έναρξη μιας βαρύτερης παθολογίας (ενδείξεις σχιζοφρενικής εξέλιξης, κατάθλιψη).

Η ενδοοικογενειακή κατάσταση των παιδιών με σχολική φοβία είναι συχνά διαταραγμένη, και το 1/5 των μητέρων υποφέρουν από ψυχιατρικά προβλήματα (κυρίως συναισθηματικές δτχ) και συχνά έχουν ιστορικό σχολικής φοβίας. Ο πατέρας μπορεί να είναι απών ή να έχει έναν παθητικό ρόλο στην οικογένεια και να ασχολείται, ελάχιστα, με τη φροντίδα των παιδιών.

Γενικά, η σχολική φοβία που εκδηλώνεται σε μικρή ηλικία και οφείλεται σε άγχος αποχωρισμού έχει τις ρίζες της στην παθολογική σχέση μητέρας-παιδιού. Στα μεγαλύτερα παιδιά η παθογένεση συνδέεται περισσότερο με τη δομή της προσωπικότητάς τους, με πιθανά τραυματικά γεγονότα και με τις συνθήκες της σχολικής πραγματικότητας.

Διάβασε επίσης: Αισθητηριακή ολοκλήρωση και διαταραχές αισθητηριακής επεξεργασίας

Κλινική εικόνα

Κατά την είσοδο στο νηπιαγωγείο ή στο δημοτικό:

Κλάμα αποχωρισμού. Αν οι ενήλικες (γονείς, δάσκαλοι) δεν τηρήσουν σωστή στάση, οι πρώτες ημέρες στο σχολείο θα αποτελέσουν τραυματική εμπειρία και μπορεί να δημιουργηθεί φοβία.

Στα μεγαλύτερα παιδιά:

Το πρόβλημα ξεκινάει με την άρνηση του παιδιού να πάει σχολείο. Το παιδί λέει ότι φοβάται, αλλά δεν ξέρει γιατί. Συχνά, δίνει λογικοφανείς απαντήσεις (άσχημη συμπεριφορά του δασκάλου, τον κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά, αδικήθηκε για κάποιον λόγο). Οι έφηβοι χρησιμοποιούν εκλογικεύσεις, αρνούνται την αξία που έχουν οι γνώσεις ή την ένταξή τους στο κοινωνικό κατεστημένο μέσω του σχολείου.

Σωματικά συμπτώματα είναι συχνά (έμετοι, διάρροια, κοιλιακοί πόνοι, ταχυκαρδία, πονοκέφαλοι). Το παιδί ξυπνά άσχημα με την ιδέα ότι θα πρέπει να πάει σχολείο, αρνείται να φάει, γιατί έχει ναυτία και τάση προς έμετο, είναι χλωμό και τρέμει. Οι γονείς εκδηλώνουν ανησυχία, θυμό, προσπαθούν να πιέσουν, αλλά στο τέλος υποχωρούν (φαύλος κύκλος).

Τα συμπτώματα επιδεινώνονται όσο πλησιάζει η ώρα για το σχολείο, υποχωρούν τα ΣΚ και τις αργίες ή αμέσως μετά τη συγκατάθεση των γονιών να μείνουν σπίτι. Ακόμα κι αν καταφέρει να πάει σχολείο, φαίνεται αξιολύπητο και φοβισμένο, και με την πρώτη ευκαιρία ζητά να γυρίσει σπίτι.

Η έναρξη είναι οξεία στα μικρά παιδιά, ενώ μπορεί να εγκατασταθεί, προοδευτικά, στα μεγαλύτερα. Εκλυτικοί παράγοντες άλλοτε ανευρίσκονται, άλλοτε όχι (μια αρρώστια, ένα ατύχημα, αλλαγή σπιτιού ή σχολείου, απώλεια ενός φίλου, αρρώστια ή θάνατος ενός συγγενή).

Έφηβοι:

Τα συμπτώματα εμφανίζονται σταδιακά. Μια αυξανόμενη ένταση και ευερεθιστότητα προηγούνται της εκδήλωσης του προβλήματος.
Φαίνεται απρόθυμος να πάει σχολείο, προβάλλει διάφορες δικαιολογίες, και, τελικά, κλιμακώνεται σε μία κατηγορηματική άρνηση.

Η σχολική άρνηση σε αυτήν την ηλικία συχνά παρουσιάζεται μετά από μία δικαιολογημένη απουσία από το σχολείο (ασθένεια). Ο έφηβος χάνει μία σειρά μαθημάτων και δυσκολεύεται να παρακολουθήσει. Αυτοί είναι καλοί μαθητές που δε θέλουν να χαλάσουν την εικόνα που έχουν.

Η προσωπικότητα του παιδιού:

Συνήθως πρόκειται για καλά, ήσυχα παιδιά, που δεν είχαν ποτέ πρόβλημα με το σχολείο και ήταν καλοί μαθητές. Καλοί, υπάκουοι, υποταγμένοι στις επιθυμίες των δασκάλων και των γονιών.

Άλλοτε πρόκειται για μαθητές με δυσκολίες προσαρμογής, που δεν τα καταφέρνουν καλά στις σχολικές απαιτήσεις και δεν άντλησαν ευχαρίστηση από το σχολείο. Αυτοί μπορεί να παρουσιάζουν επιθετικές συμπεριφορές μέσα στην οικογένεια, δεν έχουν, όμως, άλλες αντικοινωνικές τάσεις (ψέματα, κλοπές, καταστροφές). Φαίνονται μάλλον δειλά, όταν είναι έξω από το σπίτι.

Πρόγνωση

Γενικά, εφόσον δεν υπάρχει σοβαρή ψυχοπαθολογία, είναι καλή.
Στην ενήλικη ζωή μπορεί να είναι ελεύθεροι συμπτωμάτων ή να παρουσιάζουν δυσκολίες ένταξης σε καταστάσεις που απαιτούν σεβασμό σε κανόνες και σε κάθε οργανωμένη εργασία.

Διαφορική διάγνωση

1. Σκασιαρχείο → το παιδί προσποιείται ότι πηγαίνει σχολείο, ενώ πηγαίνει αλλού. Είναι ένδειξη αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
2. Διαταραχή πανικού (μπορεί να ακολουθήσει τη σχολική φοβία ως εξέλιξη σε μεταγενέστερες φάσεις της ζωής).
3. Οργανική νόσος που προκαλεί κακουχία, χρόνια κούραση και άγχος (πεπτικό έλκος, ερυθυματώδης λύκος).

Θεραπεία

Ο άμεσος στόχος είναι η επιστροφή του παιδιού στο σχολείο, το συντομότερο δυνατό.
Στα μικρά παιδιά, μπορεί να είναι αρκετή η συμβουλευτική γονέων. Όταν, όμως, η διαγνωστική διαδικασία αναδείξει μια ψυχοπαθολογία του παιδιού ή έντονα διαταραγμένες ενδοοικογενειακές σχέσεις, απαιτείται θεραπευτική αντιμετώπιση.

Η ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία στοχεύει στην επίλυση της ενδοψυχικής σύγκρουσης του παιδιού.

Στη θεραπεία συμπεριφοράς, το παιδί έρχεται σε επαφή με το φοβικό αντικείμενο μέσα από τη φαντασία, μέσα από εικόνες ή και στην πραγματικότητα. Πολλές φορές ο ίδιος ο θεραπευτής το συνοδεύει μέχρι το σχολείο.

Η φαρμακοθεραπεία (αγχολυτικά, αντικαταθλιπτικά) χορηγείται σε εφήβους, όταν κυριαρχούν έντονο άγχος και καταθλιπτικά συμπτώματα.

Η συνεργασία των ειδικών της ψυχικής υγείας με το διδακτικό προσωπικό είναι σημαντική.

Σε βαριές περιπτώσεις, ως προς τη χρονιότητα, την ένταση και την ψυχοπαθολογία του παιδιού, προτείνεται νοσηλεία.

Λουκία Γεωργακοπούλου
Ιατρός- Παιδοψυχίατρος

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο epikoinonia.net

Διάβασε επίσης: Ο ρόλος του παιδοψυχολόγου. Το πότε, το πώς και το γιατί

The post Σχολικές φοβίες και σχολική άρνηση appeared first on Miss or Madam.

Η έρευνα, η οποία ανέλυσε τις επιπτώσεις της πανδημίας Covid-19 και των περιοριστικών μέτρων στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων και παρουσιάστηκε ως προδημοσίευση στο Medrxiv, πραγματοποιήθηκε από ερευνητές της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Τμήματος Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και του Τμήματος Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Πατρών, όλοι μέλη της επιστημονικής ομάδας Coronavirus Greece Research Group.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν τις απαντήσεις σε ερωτηματολόγιο που αναρτήθηκε διαδικτυακά από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 2020, και απευθυνόταν σε γονείς παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών. Οι 1.232 γονείς που συμμετείχαν παρείχαν πληροφορίες για την οικογενειακή και οικονομική κατάστασή τους πριν και μετά την έναρξη της πανδημίας, καθώς, επίσης, για τις ανησυχίες και τις διαπιστώσεις τους σχετικά με τις αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες, στη συμπεριφορά και στον ψυχισμό των παιδιών τους.

Το 35% των γονέων ανέφερε ότι η πανδημία και τα μέτρα περιορισμού επηρέασαν αρνητικά την ψυχική υγεία των παιδιών τους.

Οι μεγαλύτερες ανησυχίες τους και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν σε σχέση με τα παιδιά τους ήταν η κοινωνική απομόνωση, η αυξημένη χρήση υπολογιστών και παρακολούθησης τηλεόρασης, καθώς, επίσης, η ελάττωση της φυσικής δραστηριότητας και άσκησης. Ακόμη, η ανεργία, οι αυξανόμενες οικογενειακές συγκρούσεις, ο αποκλεισμός από τη δυνατότητα τηλεργασίας και η επιδεινούμενη ψυχολογική υγεία του γονέα, καθώς και το προηγούμενο ιστορικό σωματικής νόσου των παιδιών, συσχετίζονταν σημαντικά με αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών.

Παρόλο που, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η μελέτη αφορούσε ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού, αναδεικνύει ότι τα παιδιά αποτελούν μία ευαίσθητη ομάδα, και ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα στον ψυχισμό τους, λόγω της πανδημίας και των περιοριστικών μέτρων. Οι οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες της οικογένειας μπορούν να επιτείνουν αυτά τα προβλήματα.

Στη μελέτη συμμετείχαν οι Κωνσταντίνα Μαγκλάρα, Ελένη Λαζαράτου, Αναστασία Μπαρμπούνη, Κωνσταντίνος Πουλάς και Κωνσταντίνος Φαρσαλινός.

Σύνδεσμος για την επιστημονική προδημοσίευση: www.medrxiv.org

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Αισθητηριακή ολοκλήρωση και διαταραχές αισθητηριακής επεξεργασίας

The post Το ένα τρίτο των παιδιών και εφήβων στην Ελλάδα επηρεάστηκαν αρνητικά από τα περιοριστικά μέτρα της άνοιξης appeared first on Miss or Madam.

Ένα μάθημα που «πρέπει» να πάρουν τα περισσότερα παιδιά…και όχι μόνο!

Δείτε επίσης: Η ζωή είναι το πολυτιμότερο δώρο: Ένα εξαιρετικό και πολυβραβευμένο βίντεο

The post Άσε το κινητό και γεύσου τη ζωή και τους αγαπημένους σου (βίντεο) appeared first on Miss or Madam.

Η «Avenues for Justice» είναι οργάνωση με έδρα τη Νέα Υόρκη που δραστηριοποιείται στη βελτίωση της ζωής των εφήβων στο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης για ανήλικους, μέσω υπηρεσιών εκπαίδευσης και απασχόλησης.

Η οργάνωση κρατά νέους με παραβατική συμπεριφορά εκτός φυλακής σε ένα εποπτευόμενο πρόγραμμα που παρέχει νομική υποστήριξη και καθοδήγηση, και τους παράσχει θεραπεία αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, τους βοηθά σε θέματα ψυχικής υγείας και μεριμνά για την επαγγελματική κατάρτιση που χρειάζονται για να προχωρήσουν στη ζωή.

Κάθε χρόνο στα προγράμματα συμμετέχουν 600 νέοι και το 90% από τους συμμετέχοντες δεν διαπράττουν ποτέ άλλο αδίκημα.

Με στόχο να εντείνει την ευαισθητοποίηση γύρω από τα θέματα τα οποία επιδιώκει να επιλύσει, η οργάνωση συνεργάστηκε με ένα δίκτυο δημιουργικών καλλιτεχνών, για να ξεκινήσει μία διαδικτυακή αγορά με τίτλο «Pics for the Kids».

Στο πλαίσιο του πρότζεκτ με κοινωνικό αντίκτυπο θα πωληθούν πρωτότυπες εκτυπώσεις έργων καλλιτεχνών, όπως οι Inez και Vinoodh, Frank Lebon, Ib Kamara, Luke Gilford, Patia Borja, Bianna Capozzi, Pierre Ange Carlotti, Petra Collins, Johnny Dufort, Charlotte Wales, Leilah Weinraub, Richie Shazam.

Το 100% των εσόδων από τις πωλήσεις των έργων θα διατεθεί, απευθείας, στην «Avenues for Justice».

Κ.Γ.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Σχεδόν 10 εκατομμύρια παιδιά διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να μη γυρίσουν ποτέ στο σχολείο (ΜΚΟ)

The post Πρότζεκτ για τη στήριξη και εκπαίδευση εφήβων με παραβατική συμπεριφορά appeared first on Miss or Madam.

Η εφηβεία είναι η περίοδος της ζωής που αποκτά κανείς πρωτόγνωρες εμπειρίες και του αρέσει να δοκιμάζει ΝΕΑ πράγματα.

Μέσα από αυτό το συναρπαστικό ταξίδι γνωρίζει τον εαυτό του, στηρίζεται στις δυνάμεις του και προσπαθεί να κατακτήσει τους στόχους του.

Συχνά, μπορεί να αμφισβητήσει τους μεγαλύτερούς του, ενώ οι φίλοι και η παρέα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή. Επιπλέον, πρωταρχικό μέλημα του εφήβου γίνεται η ανεξαρτησία του.

Οι έφηβοι είναι ενεργητικοί κι ευαίσθητοι άνθρωποι που το μυαλό τους λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από αυτόν των ενηλίκων και των παιδιών.

Συμπεριφέρονται με αντιφατικό τρόπο: άλλοτε με πείσμα κι ενθουσιασμό, και άλλοτε με απογοήτευση και απόσυρση, άλλοτε ανεύθυνα και άλλοτε υπεύθυνα. Είναι, συνήθως, ευσυγκίνητοι, πιεσμένοι και μπερδεμένοι.

Τα ναρκωτικά αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων, κατά την περίοδο της εφηβείας.

Είναι σημαντικό να διαχωρίζουμε τον εθισμό από την κατάχρηση ουσιών.

Κάποιοι έφηβοι μπορεί να πειραματιστούν με ναρκωτικά, αλλά να μην εθιστούν.

Είναι σημαντικό αυτά τα θέματα να συζητηθούν, από νωρίς, με τα νέα παιδιά, χωρίς έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και κατηγορίες.

Ορισμένοι έφηβοι θα δοκιμάσουν, θα πειραματιστούν και θα σταματήσουν. Άλλοι, όμως, θα συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν, περιστασιακά.

Μερικοί άλλοι θα αναπτύξουν εθισμό, με αποτέλεσμα να αναζητήσουν και άλλα, περισσότερο επικίνδυνα, ναρκωτικά, που θα προκαλέσουν σημαντικές βλάβες στον δικό τους οργανισμό και, πιθανόν, και σε άλλους.

Σχεδόν, οι μισοί χρήστες ναρκωτικών είναι κάτω των 18 ετών. Ο πειραματισμός παίζει μεγάλο ρόλο στην εφηβική χρήση ναρκωτικών. Ταυτόχρονα, όμως, ο πειραματισμός είναι κι ένα αναπόφευκτο γεγονός της ζωής.

Αν κι ένας έφηβος μπορεί να πειραματιστεί με ναρκωτικά και να μην εθιστεί, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους λόγους που τον βάζουν στον πειρασμό να δοκιμάσει ναρκωτικά.

Οι πιο συχνοί λόγοι που αναφέρουν οι ίδιοι οι έφηβοι, και όπως προκύπτει και από πληθώρα ερευνών, είναι η περιέργεια, η πίεση από τους φίλους, το στρες, οι συναισθηματικές δυσκολίες και η επιθυμία να δραπετεύσουν.

Πλησιάστε το παιδί με κατανόηση και ενσυναίσθηση

Είναι πολύ σημαντικό, στο σημείο αυτό, ο γονέας να πλησιάσει τον έφηβο με κατανόηση κι ενσυναίσθηση, κάνοντας τις κατάλληλες ερωτήσεις. Εάν ο έφηβος παραδεχτεί τη χρήση ναρκωτικών, είναι καίριας σημασίας να μην αντιδράσει υπερβολικά ο γονέας, καθώς αυτό μπορεί να αποτρέψει τον έφηβο να μιλήσει ανοιχτά για τις εμπειρίες του.

Εξίσου σημαντικό είναι να μη νιώσει ο έφηβος πως ο γονέας τον απορρίπτει ή αποσύρει την αγάπη του. Ο γονέας πρέπει να διαβεβαιώσει το παιδί πως θα είναι δίπλα του για να συζητήσουν πιθανές λύσεις.

Εάν το πρόβλημα συνεχίζει και οι γονείς υποψιάζονται πως ο έφηβος δεν έχει πει την αλήθεια, σε σχέση με τη χρήση ναρκωτικών, θα ήταν βοηθητικό οι γονείς να αναζητήσουν τη συμβουλή και υποστήριξη των ειδικών.

Όσο πιο νωρίς διαγνωστεί ο εθισμός τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να έχει ο έφηβος πλήρη αποκατάσταση.

Στο φινάλε, αυτό που χρειάζεται να κατανοήσει η οικογένεια ενός εθισμένου ή εξαρτημένου εφήβου είναι ένα και μοναδικό πράγμα:

Ο έφηβος ΔΕΝ είναι το πρόβλημα ̇ ο έφηβος ΕΧΕΙ πρόβλημα…

Διάβασε επίσης: Η σημασία του «ασφαλούς δεσμού» ανάμεσα σε γονείς και παιδιά

The post Εξαρτημένος έφηβος : το «μαύρο πρόβατο…» appeared first on Miss or Madam.