Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά είναι σημαντικοί παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου. Η νέα έρευνα αναδεικνύει τη συσχέτιση αυτή ειδικά στην περίπτωση της καρδιακής ανεπάρκειας. Η κοινωνική απομόνωση αφορά την αντικειμενική κατάσταση ανυπαρξίας κοινωνικών επαφών και σχέσεων, ενώ η μοναξιά αφορά το οδυνηρό συναίσθημα αδυναμίας πραγματικής κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ακόμη και όταν υπάρχει παρουσία άλλων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τζιχούι Ζανγκ του Ιατρικού Πανεπιστημίου της Γκουανγκτσού, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “JACC: Heart Failure” του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας, ανέλυσαν βρετανικά ιατρικά αρχεία για περίπου 465.000 άτομα μέσης και τρίτης ηλικίας (μέσος όρος τα 57 έτη) σε βάθος τουλάχιστον 12ετίας, εκ των οποίων σχεδόν 12.900 είχαν διαγνωστεί με καρδιακή ανεπάρκεια.

Νέα έρευνα: μοναξιά και κοινωνική απομόνωση αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας

Διαπιστώθηκε ότι μοναξιά και κοινωνική απομόνωση αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας κατά 15% έως 20%. Όμως η κοινωνική απομόνωση συνιστά από μόνη της παράγοντα κινδύνου μόνο όταν απουσιάζει το αίσθημα μοναξιάς. Με άλλα λόγια, αν κάποιος είναι κοινωνικά απομονωμένος και παράλληλα νιώθει μοναξιά, η δεύτερη είναι πιο σημαντική αναφορικά με την πιθανότητα εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας. Επίσης η μοναξιά αυξάνει τον σχετικό κίνδυνο ακόμη και αν κανείς δεν έχει καθόλου κοινωνική απομόνωση.

Γενικότερα, τόσο η μοναξιά όσο και η κοινωνική απομόνωση είναι συχνότερες στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες. Αν κανείς καπνίζει και είναι παχύσαρκος, ο κίνδυνος για καρδιακή ανεπάρκεια είναι περαιτέρω αυξημένος.

“Τα ευρήματα δείχνουν ότι η επίπτωση της υποκειμενικής μοναξιάς είναι πιο σημαντική από ό,τι της αντικειμενικής κοινωνικής απομόνωσης. Τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι όταν η μοναξιά είναι παρούσα, η κοινωνική απομόνωση δεν είναι πια σημαντική για την εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας. Η μοναξιά είναι ισχυρότερος παράγοντας ψυχολογικού στρες από ό,τι η κοινωνική απομόνωση και είναι συχνή σε άτομα που είναι εχθρικά ή έχουν στρεσογόνες κοινωνικές σχέσεις”, δήλωσε ο δρ Ζανγκ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η μοναξιά σχετίζεται με διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη

Κοινωνική φοβία: Η τάση να ζεις στη σκιά των ανθρώπων

The post Η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση αυξάνουν τον κίνδυνο για καρδιακή ανεπάρκεια appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σάμια Αχτέρ-Χαν του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του Βασιλικού Κολλεγίου (King’s) του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα γήρανσης και ψυχικής υγείας «Aging and Mental Health», πραγματοποίησαν μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση στοιχείων από 28 έρευνες που αφορούσαν συνολικά σχεδόν 192.000 ανθρώπους σε 21 χώρες.

«Η μοναξιά μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν απομονωμένοι και αποσυνδεδεμένοι από τους άλλους, κάτι που μπορεί να έχει ένα ευρύ φάσμα αρνητικών επιπτώσεων στη σωματική και ψυχική υγεία τους. Υπάρχει πιεστική ανάγκη να εντοπίσουμε τους ανθρώπους που είναι πιο ευάλωτοι στο αίσθημα της μοναξιάς και να αναπτύξουμε στοχευμένες λύσεις. Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι η παροχή φροντίδας σε έναν σύντροφο με πολύπλοκα προβλήματα υγείας, ιδίως άνοια ή νόσο Αλτσχάιμερ, σχετίζεται με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς, ενώ από την άλλη η φροντίδα των παιδιών ή ο εθελοντισμός βοηθάνε να μειωθεί η μοναξιά των ηλικιωμένων», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια.

Η μελέτη αναδεικνύει επίσης το γεγονός ότι αρκετοί ηλικιωμένοι προσφέρουν πολλές σημαντικές και μη πληρωμένες υπηρεσίες σε άλλους, συγγενείς και μη, κάτι που συχνά προσδίδει ένα νόημα στη ζωή τους. Η αναγνώριση αυτών των υπηρεσιών από τους άλλους αποτελεί σημαντικό βήμα, σύμφωνα με τους ερευνητές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η ζωή μιας γυναίκας στα 50 σύμφωνα με την Γκουίνεθ Πάλτροου

Γιατί όλες οι γυναίκες μετά τα 50 κόβουν τα μαλλιά τους κοντά

The post Εθελοντισμός και φροντίδα των εγγονιών προστατεύουν από τη μοναξιά μετά τα 50 appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Ρότζερ Χένρικσεν του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Επιστημών της Δυτικής Νορβηγίας στο Μπέργκεν, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Diabetologia της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μελέτη του Διαβήτη (EASD), ανέλυσαν στοιχεία για 24.024 άτομα, λαμβάνοντας υπόψη δεδομένα τόσο για τη διάγνωση του σακχαρώδους διαβήτη, όσο και για την ψυχολογική αξιολόγηση του επιπέδου μοναξιάς κάθε ατόμου.

Η μοναξιά σχετίζεται με διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη – Η έρευνα

Αισθήματα μοναξιάς είχαν αναφέρει το 13% των συμμετεχόντων. Στη διάρκεια της μελέτης (1995-2019) 1.179 άνθρωποι ή ποσοστό σχεδόν 5% διαγνώστηκαν με διαβήτη τύπου 2. Το 59% ήταν άνδρες και η μέση ηλικία τους ήταν τα 48 έτη.

Διαπιστώθηκε ότι όσοι είχαν μεγάλη μοναξιά, είχαν διπλάσια πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη, σε σχέση με όσους δεν ένιωθαν καθόλου μοναξιά. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι η μοναξιά πρέπει πλέον να συμπεριληφθεί στις κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες σχετικά με τη διάγνωση του διαβήτη τύπου 2. Επίσης ανέφεραν ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη σχετικά με τους βιολογικούς μηχανισμούς που συνδέουν τη μοναξιά με τον διαβήτη.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Η πανδημία αύξησε τη μοναξιά σε όλον τον κόσμο

Μοναξιά: ζώντας στη σκοτεινή πλευρά της ζωής

The post Η μοναξιά σχετίζεται με διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη appeared first on Miss or Madam.

Η πανδημία αύξησε τη μοναξιά: η έρευνα

Οι ερευνητές των Ιατρικών Σχολών των πανεπιστημίων Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ στο Μάιντς, Γκέτε στη Φρανκφούρτη και Κορνέλ στη Νέα Υόρκη, με επικεφαλής τη δρα Μαρέικε Ερνστ του πρώτου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «American Psychologist» της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης, αξιολόγησαν στοιχεία από 34 έρευνες που έγιναν σε τέσσερις ηπείρους (κυρίως σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική) και αφορούσαν συνολικά περισσότερους από 200.000 ανθρώπους.

Η μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση) αξιολόγησε σε ποιο βαθμό τα lockdowns, η κοινωνική αποστασιοποίηση, η τηλεργασία, η τηλεκπαίδευση και τα λοιπά περιοριστικά μέτρα αύξησαν τη μοναξιά των ανθρώπων.

Όλα τα παραπάνω που συνέβησαν λόγω της πανδημίας αύξησαν την κοινωνική απομόνωση, αλλά οι επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι η κοινωνική απομόνωση δεν οδηγεί πάντα σε μοναξιά. Κοινωνική απομόνωση σημαίνει ότι κάποιος έχει, πια, ένα πολύ μικρό κοινωνικό δίκτυο και λίγες αλληλεπιδράσεις με άλλους, ενώ η μοναξιά είναι ένα οδυνηρό συναίσθημα που συνοδεύει την αίσθηση κάποιου ότι ποσοτικά και ποιοτικά δεν έχει τις κοινωνικές διασυνδέσεις και επαφές που θα ήθελε.

Η, έως τώρα, επιστημονική μελέτη του θέματος έχει βρει πως υπάρχει μία ασθενής συσχέτιση ανάμεσα στην κοινωνική απομόνωση και τη μοναξιά, κάτι που, εν μέρει, επιβεβαιώνει και η νέα μελέτη σε συνθήκες πανδημίας.

Η νέα έρευνα συμπέρανε ότι κατά μέσο όρο υπήρξε μία αύξηση κατά περίπου 5% στον αριθμό των ανθρώπων που ένιωθαν μοναξιά εν μέσω Covid-19, αν και υπήρχαν διαφορές ανάλογα με παράγοντες όπως η ηλικία, η περιοχή κ.ά.

«Η πανδημία φαίνεται ότι πράγματι αύξησε τη μοναξιά. Όμως, δεδομένης μόνο της μικρής αύξησης, οι δυσοίωνες προειδοποιήσεις για “πανδημία μοναξιάς” φαίνονται υπερβολικές. Από την άλλη πλευρά, η μοναξιά συνιστά όντως παράγοντα κινδύνου για πρόωρη θνητότητα, καθώς επίσης για χειρότερη ψυχική και σωματική υγεία», δήλωσε η Ερνστ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Μοναξιά ή Μοναχικότητα;

Το τέλος της πανδημίας «απέχει πολύ»

The post Η πανδημία αύξησε τη μοναξιά σε όλον τον κόσμο appeared first on Miss or Madam.

Το αντίθετο δε φαίνεται να ισχύει, δηλαδή για τις μοναχικές γυναίκες και για όσες συχνά έχουν περάσει χωρισμούς στις σχέσεις τους.

Η συστημική χρόνια φλεγμονή θεωρείται ότι παίζει ρόλο-κλειδί σε αρκετές παθήσεις, ιδίως όσο μεγαλώνει η ηλικία, όπως καρκίνο, καρδιαγγειακή νόσο και διαβήτη τύπου 2. Εάν μία τέτοια φλεγμονή, μολονότι χαμηλού βαθμού, είναι επίμονη και πολύχρονη, αποτελεί ένδειξη για αυξημένο κίνδυνο ασθενειών και θανάτου.

Διάβασε επίσης: Έρευνα απαντά: Τα χωριστά κρεβάτια σκοτώνουν το σεξ;

Η έρευνα

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Κοινωνικής Ιατρικής, Ρίκε Λουντ, του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Επιδημιολογίας «Journal of Epidemiology & Community Health», ανέλυσαν στοιχεία για 4.835 άτομα (3.170 άνδρες και 1.442 γυναίκες) 48 έως 62 ετών (μέση ηλικία 54 ετών). Περίπου οι μισοί είχαν βιώσει κάποιον χωρισμό, διαζύγιο ή θάνατο συντρόφου, ενώ ένα παρόμοιο ποσοστό (54% των γυναικών και 49% των ανδρών) είχαν ζήσει μόνοι τους για πάνω από έναν χρόνο. Οι δείκτες φλεγμονής ιντερλευκίνη 6 (IL-6) και C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP) μετρήθηκαν σε δείγματα αίματος από τους συμμετέχοντες και τα επίπεδά τους σχετίστηκαν με την προσωπική ζωή τους.

Διαπιστώθηκε ότι μεταξύ των ανδρών τους υψηλότερους δείκτες φλεγμονής (αύξηση 17%) είχαν όσοι είχαν περάσει τους περισσότερους χωρισμούς, καθώς και όσοι είχαν περάσει μόνοι τους πάνω από επτά χρόνια (αύξηση έως 12%). Οι άνδρες με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και πολλά χρόνια μοναξιάς είχαν μεγαλύτερη χρόνια φλεγμονή. Δε βρέθηκε ανάλογη συσχέτιση στις γυναίκες.

«Μικροί αριθμοί χωρισμών ή λίγα χρόνια μοναχικής διαβίωσης δεν αποτελούν από μόνα τους κίνδυνο κακής υγείας, αλλά ο συνδυασμός πολλών ετών μοναξιάς και αρκετών χωρισμών, όπως δείχνει η μελέτη μας, επηρεάζουν σημαντικά τα επίπεδα τόσο της CRP όσο και της IL-6. Αν και τα επίπεδα της φλεγμονής είναι χαμηλά, έχουν κλινική σημασία και πιθανότατα συνιστούν παράγοντα κινδύνου για αυξημένη θνησιμότητα», ανέφεραν οι ερευνητές. Όπως πρόσθεσαν, στην εποχή μας «καθόλου αμελητέοι αριθμοί ανθρώπων ζουν με τέτοια χρόνια φλεγμονή χαμηλού επιπέδου. Καθώς ο αριθμός των νοικοκυριών τού ενός ατόμου αυξάνεται κατά τα τελευταία 50-60 χρόνια στις περισσότερες χώρες υψηλού εισοδήματος, αυτή η ομάδα ανθρώπων, που έχει περάσει από αλλεπάλληλους χωρισμούς σε σχέσεις ή που ζει μοναχικά για διάφορους λόγους, αποτελεί ομάδα υψηλού κινδύνου από άποψη υγείας».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Μερικοί τυχεροί άνθρωποι γερνάνε πιο αργά

The post Η μακρόχρονη μοναξιά και οι συχνοί χωρισμοί αυξάνουν τους δείκτες χρόνιας φλεγμονής στους άνδρες appeared first on Miss or Madam.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά το διάστημα 10/11/2020 έως 25/11/2020 σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 689 παιδιών και εφήβων, εκ των οποίων 332 ηλικίας 7-13 ετών (52% αγόρια, 48% κορίτσια), και 357 ηλικίας 14-17 ετών (51,5 αγόρια, 48,5 κορίτσια).

Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας σε παιδιά και εφήβους

Σε ό,τι αφορά τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας στα παιδιά που μετείχαν στην έρευνα, διαπιστώθηκε αύξηση των επιπέδων στρες, μοναξιάς, και του θυμού.

Συγκεκριμένα, 17% των παιδιών παρουσίασαν μεγάλη επιδείνωση του στρες τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία. Ποσοστό 78% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων του στρες και 5% βελτίωση των επιπέδων του στρες.

Όσον αφορά στη μοναξιά, 24% των παιδιών ανέφεραν μεγάλη επιδείνωση τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία. Ποσοστό 74% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων της μοναξιάς και 2% βελτίωση.

Όσον αφορά στον θυμό, 21,5% των συμμετεχόντων παιδιών παρουσίασαν επιδείνωση τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία. Ποσοστό 75,5% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων θυμού, και 3% βελτίωση.

Διάβασε επίσης: Ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη στην εφηβεία

Δε βρέθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο φύλων σε κανένα από τα αρνητικά συναισθήματα.

Ανάλογα ήταν και τα ευρήματα αναφορικά με τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας στους εφήβους, στους οποίους, επίσης, βρέθηκε αύξηση των επιπέδων στρες, μοναξιάς και θυμού, ενώ, παράλληλα, παρατηρήθηκε βελτίωση στην αλτρουιστική, κοινωνικά επωφελή, συμπεριφορά.

Συγκεκριμένα, 20% των εφήβων παρουσίασαν μεγάλη επιδείνωση του στρες τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία.

Ποσοστό 74% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων του στρες και 6% βελτίωση αυτών. Όσον αφορά στη μοναξιά, 26,5% των εφήβων ανέφεραν μεγάλη επιδείνωση τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία.

Ποσοστό 70% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων της μοναξιάς και 3% βελτίωση. Όσον αφορά στον θυμό, 19,5% των συμμετεχόντων εφήβων παρουσίασαν επιδείνωση τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία.

Ποσοστό 77,5% ανέφερε μικρές αλλαγές των επιπέδων του θυμού και 3% βελτίωση. Η κοινωνικά επωφελής συμπεριφορά βελτιώθηκε στο 16% των συμμετεχόντων, 79% είχε μικρές αλλαγές, και στο 5% παρατηρήθηκε επιδείνωσή της τις τελευταίες δύο εβδομάδες, συγκριτικά με το ανάλογο διάστημα πριν από την πανδημία.

Δε βρέθηκε σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ αγοριών και κοριτσιών ως προς τις αλλαγές στα αρνητικά συναισθήματα ή στον αλτρουισμό. Αναφέρθηκε αύξηση του χρόνου χρήσης του ίντερνετ, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των ΜΜΕ στο 68% των εφήβων που συμμετείχαν στην έρευνα. Αυτή η αύξηση ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στα κορίτσια, συγκριτικά με αυτή των αγοριών (73% έναντι 62,5%).

Διάβασε επίσης: Το άγχος στην εφηβεία

Τρόποι διαχείρισης των επιπτώσεων της πανδημίας

Από την έρευνα προέκυψε ότι οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών επιπτώσεων της πανδημίας στα παιδιά ήταν: η επαφή με την οικογένεια (78%), η επαφή με φίλους (62,5%), το παιχνίδι εκτός (64%) ή εντός σπιτιού (50%), η χρήση του διαδικτύου (54%), η μουσική (52%), το περπάτημα (48%) ή άσκηση (56%). Άλλοι τρόποι που θεωρήθηκαν σημαντικοί στην αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν τα χόμπι (π.χ. ένα μουσικό όργανο) (47%), το ηλεκτρονικό παιχνίδι (42%), η τηλεόραση (40%) και το κατοικίδιο (43,5%).

Οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών συνεπειών της πανδημίας στους εφήβους/ες ήταν η άμεση κοινωνική επαφή ή συναναστροφή (60%), η άσκηση ή το περπάτημα (57%), η χρήση του διαδικτύου (60%) και τα χόμπι (54%).

Άλλοι τρόποι που θεωρήθηκαν σημαντικοί στην αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (43%) και το κατοικίδιο (45%). Τρόποι ψυχολογικής ανακούφισης που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αρνητικοί είχαν πολύ μικρότερα ποσοστά: συνταγογραφούμενα φάρμακα (15%) και η χρήση ουσιών (καπνός, αλκοόλ ή άλλες ουσίες) (8%). Στα κορίτσια η καταφυγή στα συνταγογραφούμενα φάρμακα είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι στα αγόρια (18% έναντι 13%).

Η έρευνα

Η έρευνα διενεργήθηκε στο πλαίσιο της «Παγκόσμιας Μελέτης Υγείας και Λειτουργικότητας σε Περιόδους Μεταδοτικών Λοιμώξεων» (Μελέτη COH-FIT), που είναι μία μεγάλη, διεθνής μελέτη για τον γενικό πληθυσμό όλων των χωρών που πλήττονται από την πανδημία COVID-19.

Η μελέτη COH-FIT έχει στόχο τη διερεύνηση παραγόντων που επηρεάζουν τη σωματική και ψυχική υγεία σε καιρούς μεταδοτικών λοιμώξεων και περιοριστικών μέτρων (π.χ. περιορισμός κυκλοφορίας, κοινωνική αποστασιοποίηση, καραντίνα) και την αναγνώριση προστατευτικών παραγόντων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη στρατηγικών πρόληψης και παρέμβασης κατά την πανδημία COVID-19 αλλά και μελλοντικά, σε περίπτωση εμφάνισης άλλων καταστάσεων πανδημίας.

Το ερευνητικό αυτό εγχείρημα προωθείται στην Ελλάδα από τη Β’ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) σε συνεργασία με πάνω από 200 ερευνητές σε ερευνητικούς φορείς και πανεπιστήμια τουλάχιστον 40 χωρών, ανά την υφήλιο, και υπό την αιγίδα μεγάλου αριθμού εθνικών και διεθνών επιστημονικών οργανισμών.

Εθνικοί συντονιστές/ερευνητική ομάδα της μελέτης COH-FIT (Ελλάδα) είναι οι: Βασίλειος-Παντελεήμων Μποζίκας, καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ, Αγοραστός Θ. Αγοραστός, επίκουρος καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ, Έλενα Δραγκιώτη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Linköping University (Σουηδία) και Κωνσταντίνος Τσαμάκης, ψυχίατρος, επισκέπτης ερευνητής στο King’s College (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο).

Αγγέλα Φωτοπούλου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Social media: πώς επηρεάζονται οι νεαρές ηλικίες

19 λόγοι που πρέπει να σας οδηγήσουν σ’ έναν παιδοψυχολόγο

The post Αύξηση των επιπέδων στρες, μοναξιάς, και του θυμού στα παιδιά και στους εφήβους appeared first on Miss or Madam.

Σε περιόδους έντονου επαγγελματικού φόρτου εργασίας ή όταν έχουμε κάποια προβλήματα να αντιμετωπίσουμε, τείνουμε να απομονωνόμαστε για να ολοκληρώσουμε τη δουλειά που επείγει, για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που έχουμε ή, γενικότερα, για να εξοικονομήσουμε ενέργεια και δυνάμεις, ώστε να εστιάσουμε στον τομέα που μας στρεσάρει.

Ενώ αυτή είναι μία υγιής αντίδραση του εαυτού που διαρκεί μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο -όταν πρέπει να φέρουμε κάτι εις πέρας, η παρατεταμένη αίσθηση αποξένωσης και μοναξιάς δεν είναι.

Μοναξιά

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πως είναι μόνοι τους στη ζωή, χωρίς κοντινές σχέσεις με την οικογένειά τους, νιώθοντας πως δεν τους καταλαβαίνουν, χωρίς ουσιαστικούς φίλους να τους στηρίξουν σε μια δύσκολη στιγμή, χωρίς έναν σύντροφο στη ζωή τους, σύμμαχο στην καθημερινότητα.

Μεγαλώνοντας, συχνά νιώθουμε ότι οι γονείς δε μας καταλαβαίνουν, όμως χρειάζεται προσπάθεια από μέρους μας για να βρούμε μια κοινή βάση επικοινωνίας, ώστε να παίρνουμε τη φροντίδα τους, όπως αυτοί μπορούν να την εκφράσουν, χωρίς να θυμώνουμε ή να ματαιωνόμαστε, περιμένοντας περισσότερα από αυτούς.

Οι συντροφικές σχέσεις δεν είναι εύκολες: μύθος ή αλήθεια?

Είναι, επίσης, αλήθεια, πως τόσο οι φιλικές όσο και οι συντροφικές σχέσεις δεν είναι εύκολες. Όμως, πέρα από αυτήν τη γενική αλήθεια, οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν φίλους και σχέσεις, αρκεί να μην το βάλουν κάτω, πείθοντας τον εαυτό τους και τους άλλους πως είναι κακότυχοι, πως δεν αξίζουν να τους αγαπήσουν πραγματικά ή ότι δεν είναι γραφτό γι’ αυτούς να βρουν τον κατάλληλο σύντροφο.

Θέλει δουλειά και προσπάθεια, ώστε να μπορέσει ο καθένας να νιώθει πρώτα ευτυχισμένος με τη ζωή του και την καθημερινότητα του, και μετά να προσκαλέσει και άλλους για να τη μοιραστεί.

Το πιο συχνό λάθος που κάνουν οι άνθρωποι είναι ότι νιώθουν δυστυχισμένοι και εγκλωβισμένοι στη ζωή τους, χωρίς να τολμούν να κάνουν αλλαγές προς το καλύτερο, περιμένοντας, διακαώς, να έρθει ο ένας και μοναδικός που θα ερωτευθούν και θα αλλάξει «μαγικά» τη ζωή τους. Τέτοια δύναμη δεν έχει κανένας σύντροφος και κανένα φίλτρο αγάπης.

Η μοναξιά σχετίζεται με διάφορες μορφές κατάθλιψης

Συχνά, η μοναξιά σχετίζεται με διάφορες μορφές κατάθλιψης, όπου νιώθει κανείς αδύναμος να βγει από το συναισθηματικό αδιέξοδο που είναι εγκλωβισμένος. Οι άλλοι και ο κόσμος όλος, μοιάζει να μπορεί να βρει την ευτυχία που για το άτομο που πάσχει από κατάθλιψη η χαρά γλιστρά σαν την άμμο μέσα από τα χέρια του. Σε αυτές τις περιπτώσεις η βοήθεια του ψυχολόγου και του ψυχοθεραπευτή είναι κάτι παραπάνω από ενδεδειγμένη.

Το να νιώθει κανείς καλά με τον εαυτό του και κοντά στους άλλους δεν είναι μία πολυτέλεια για λίγους. Η ευτυχία είναι μία πολύ προσωπική απόφαση για τον καθένα. Ο μόνος τρόπος για να αποτύχει κανείς είναι να σταματήσει να ελπίζει και να προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή του.

Από την ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια – οικογενειακή θεραπεύτρια, συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Έρα Μουλάκη

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο eramoulaki.gr

Διάβασε επίσης: Μοναξιά ή Μοναχικότητα;

Η μοναξιά είναι μεγαλύτερη στους 25άρηδες και μικρότερη στους 60άρηδες

Αύξηση των επιπέδων στρες, μοναξιάς και θυμού λόγω πανδημίας

The post Μοναξιά: ζώντας στη σκοτεινή πλευρά της ζωής appeared first on Miss or Madam.

Η μελέτη αποδίδει το υψηλό αίσθημα μοναξιάς των νέων ενηλίκων στο γενικά υψηλό στρες που έχουν, καθώς -μεταξύ άλλων- προσπαθούν να κάνουν καριέρα και, παράλληλα, να βρουν κατάλληλο σύντροφο στη ζωή τους.

Επίσης, φαίνεται να παίζει ρόλο, σύμφωνα με την επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Τάνια Νγκουγιέν, ότι «πολλοί άνθρωποι 20 έως 30 ετών, στην τρέχουσα τη δεκαετία, συνεχώς συγκρίνουν τους εαυτούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ανησυχούν πόσα likes και πόσους “ακόλουθους” έχουν».

Διάβασε επίσης: Κρίση πανικού: πότε και πώς τη βιώνουμε

Νέα έρευνα: Η μοναξιά είναι μεγαλύτερη στους 25άρηδες και μικρότερη στους 60άρηδες

Από την άλλη πλευρά, μετά τα 40 οι άνθρωποι αρχίζουν πιο συχνά να έχουν διάφορες παθήσεις (υπέρταση, διαβήτη κ.ά.), ενώ, σταδιακά, βιώνουν την απώλεια αγαπημένων προσώπων τους και τα παιδιά τους γίνονται ολοένα πιο ανεξάρτητα, πράγμα που αυξάνει τη μοναξιά της μέσης ηλικίας.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, με επικεφαλής τον καθηγητή Ψυχιατρικής, Ντίλιπ Τζέστε, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ψυχιατρικό περιοδικό «Journal of Clinical Psychiatry», ανέλυσαν στοιχεία από απαντήσεις 2.843 ατόμων, ηλικίας 20 έως 69 ετών, από διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ.

Διαπιστώθηκε ότι, άσχετα με την ηλικία, με τη μοναξιά σχετίζονται τα χαμηλότερα επίπεδα ενσυναίσθησης και συμπόνιας προς τους άλλους, τα μικρότερα κοινωνικά δίκτυα, η έλλειψη συζύγου ή συντρόφου, το μεγαλύτερο άγχος και οι συχνές διαταραχές του ύπνου. Η μοναξιά αποτελεί, σύμφωνα με τη μελέτη, σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας, που επηρεάζει τη σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων, καθώς και το προσδόκιμο ζωής τους.

Επίσης, η μελέτη επιβεβαίωσε προηγούμενες έρευνες για την έντονα αντίστροφη σχέση ανάμεσα στη μοναξιά και στη σοφία, ιδίως στον βαθμό που η τελευταία εκφράζεται μέσω ενσυναίσθησης και συμπόνιας. «Η συμπονετική διάθεση φαίνεται να μειώνει το επίπεδο της μοναξιάς σε όλες τις ηλικίες, πιθανώς επιτρέποντας στους ανθρώπους να αντιληφθούν με ακρίβεια και να ερμηνεύσουν τα αισθήματα των άλλων και έτσι να τους βοηθήσουν, πράγμα που με τη σειρά του αυξάνει τα δικά τους κοινωνικά δίκτυα», ανέφερε ο δρ Τζέστε.

Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα ευρήματά τους είναι ιδιαίτερα επίκαιρα, λόγω του δεύτερου κύματος της πανδημίας και των lockdowns παγκοσμίως. «Η μοναξιά επιδεινώνεται από τη φυσική απόσταση, που είναι αναγκαία για τον περιορισμό της εξάπλωσης της πανδημίας», τόνισε ο δρ Τζέστε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Μοναξιά ή Μοναχικότητα;

The post Η μοναξιά είναι μεγαλύτερη στους 25άρηδες και μικρότερη στους 60άρηδες appeared first on Miss or Madam.

Κατά τον Jeffrey Young η μοναξιά μπορεί να είναι:

Στιγμιαία

Διαρκεί από μερικά λεπτά έως κάποιες ώρες, και δεν υπάρχουν εμφανείς επιπτώσεις στη σκέψη ή στη συμπεριφορά.

Περιστασιακή

Διαρκεί μέχρι και ένα έτος και προκύπτει μετά από ένα τραυματικό γεγονός π.χ. διαζύγιο, οικογενειακό πένθος, αλλαγή διαμονής κ.λ.π. Τα αποτελέσματά της μπορούν να γίνουν αισθητά τόσο στις εκδηλώσεις του σώματος όσο και στην ψυχική διάθεση.

Χρόνια

Παρατείνεται για περισσότερο από δύο χρόνια και αναφέρεται σε μία περίοδο ελεύθερη από τραυματικά γεγονότα. Τα άτομα που βιώνουν χρόνια μοναξιά ενοχοποιούν τον εαυτό τους και νιώθουν αβοήθητοι.

Πολλοί από αυτούς υποφέρουν από τον φόβο σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων, ενώ άλλοι αισθάνονται ανίκανοι να σταθούν στο ύψος των δικών τους προσδοκιών σε καταστάσεις μεγαλύτερης οικειότητας.

Εάν αυτή η αίσθηση ανικανοποίησης διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, καταλήγουν να αποφεύγουν να εμβαθύνουν οποιαδήποτε σχέση τυχόν δημιουργήσουν, και, έτσι, οδηγούνται σε πλήρη απομόνωση.

Διάβασε επίσης: Αυτοεκτίμηση, η μαγική λέξη της ευτυχίας

Η μοναξιά και το σώμα

Η μοναξιά, στην πιο παθολογική της μορφή, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σωματικής υγείας μέσω:

• παραμέλησης τήρησης υγιεινού τρόπου ζωής,
• υπεραντιδραστικότητας στο στρες,
• καθώς και ανεπάρκειας των επουλωτικών φυσιολογικών μηχανισμών.

Επιπλέον, έχει σχετιστεί με μεταβολές στη λειτουργία του ανοσολογικού, του ενδοκρινολογικού συστήματος και στη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης. Τα αποτελέσματα των περισσότερων μελετών είναι ξεκάθαρα: τα απομονωμένα άτομα έχουν περισσότερες πιθανότητες -περίπου διπλάσιες- να πεθάνουν νωρίτερα απ’ ό,τι οι κοινωνικότεροι συνομήλικοί τους.

Παρόμοια αποτελέσματα έχουν επισημανθεί από εργασίες σχετικές με την ποιότητα ζωής και τη θνησιμότητα ατόμων με καρδιακά προβλήματα (ισχαιμική καρδιοπάθεια, έμφραγμα μυοκαρδίου), AIDS, αλλά και καρκίνο.

Η κατάχρηση αλκοόλ και καπνού είναι, επίσης, αυξημένη στα άτομα που ζουν μόνα, με τις δυσάρεστες συνέπειες που αυτό μπορεί να προκαλέσει στο σώμα.

Μοναξιά και ψυχικές ασθένειες

Η μοναξιά μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη και μειωμένη αυτοεκτίμηση και το αντίστροφο βέβαια. Πάνω από τους μισούς ασθενείς με σοβαρή ψυχική ασθένεια ζουν απομονωμένοι, χωρίς να διατηρούν κοινωνικές σχέσεις.

Η μοναξιά τους οφείλεται στην πρωτογενή τους νόσο (λ.χ σχιζοφρένεια, κατάθλιψη), στη δυσκολία τους να δημιουργήσουν και /ή διατηρήσουν φιλίες, στην έλλειψη ευκαιριών κοινωνικής διαντίδρασης καθώς και στο στίγμα της ψυχικής νόσου, το οποίο δημιουργεί φραγμούς στην κοινωνική τους αποδοχή.

Μελέτες στην κοινότητα καταγράφουν ποικιλία παραγόντων κινδύνου για την αύξηση της μοναξιάς, όπως διαζύγιο ή χηρεία, θάνατος τέκνων, διαμονή κατά μονάς, επιδείνωση σωματικής υγείας και ψυχοπιεστικά γεγονότα ζωής (απώλεια και πένθος). Η ύπαρξη κάποιου έμπιστου προσώπου περιγράφεται ως προστατευτικός παράγοντας.

Μοναξιά ή μοναχικότητα;

Τα όρια ανάμεσα στη μοναξιά και στη μοναχικότητα δεν είναι πάντα εύκολο να οριστούν.

Ο αριθμός των κοινωνικών επαφών είναι μόνο ένας από τους παράγοντες που παρεμβαίνουν στη μοναξιά. Η παθολογικοποίηση της μοναξιάς εξαρτάται όχι τόσο από την ποσότητα των επαφών που κάποιος έχει με τους άλλους, αλλά από τον αριθμό των επαφών που πιστεύει ότι του χρειάζονται.

Συνθήκες που κάνουν ένα άτομο να αισθάνεται μοναξιά για κάποιο άλλο μπορεί να είναι αποπνικτικές εξ αιτίας της υπερβολικής προσοχής των άλλων.

Τα άτομα που υποφέρουν από χρόνια μοναξιά δεν έχουν υποχρεωτικά λιγότερες επαφές από τους άλλους αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ποιότητα των ανθρώπινων επαφών τους είναι πιο φτωχή.

Υπάρχουν στιγμές στις οποίες η μοναξιά δεν αποτελεί ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί αλλά μία απάντηση τελείως φυσιολογική κάτω από ορισμένες συνθήκες. Είναι γόνιμη όταν βιώνεται σαν μία περίοδος ανάκαμψης, ανάκτησης εσωτερικών δυνάμεων, επαναπροσδιορισμού των στόχων.

Ας σημειωθεί και ο προειδοποιητικός χαρακτήρας της μοναξιάς η οποία, όπως ο φυσικός πόνος, λειτουργεί σαν ένα είδος συναγερμού. Δίνει το μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά και ενεργοποιεί για αλλαγές στη ζωή μας.

Η μοναξιά γίνεται πρόβλημα μόνο όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχουμε τρόπους να ανακουφιστούμε από αυτήν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, μη αντέχοντας αυτή την αίσθηση της απομόνωσης, την καταπνίγουν, ξεφεύγουν από αυτήν και χάνουν τον εαυτό τους σε κάποια μορφή δραστηριότητας.

Στον φόβο της μοναξιάς

Στον φόβο της μοναξιάς, του να αισθάνονται αποκομμένοι, άλλοι καταφεύγουν στη χρήση ή /και κατάχρηση ουσιών, σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και σε απώλεια της ικανότητας ελέγχου της αντικειμενικής πραγματικότητας.

Άλλοι πάλι στρέφονται στην απασχόληση και στη μανιακή απασχόληση με εξωτερικά ερεθίσματα. Μόλις, όμως, πάψει η ενασχόληση με δραστηριότητες και η κίνηση, επιστρέφει και πάλι αυτή η γνώριμη αίσθηση του κενού, το ανικανοποίητο και η ανάγκη για νέα απόδραση.

Η μοναξιά μπορεί να βιωθεί μοναδικά στον καθένα.

Ωστόσο για να δούμε τη φύση της πριν μπούμε στη διαδικασία να την ξεχάσουμε οφείλουμε στον εαυτό μας να προσπαθήσουμε να έρθουμε σε επαφή με την αίσθηση της μοναχικής πορείας, να κοιτάξουμε με προσοχή και ενδιαφέρον το αίσθημα κενού και το ανικανοποίητο, να διεισδύσουμε σε αυτό, να το κατανοήσουμε και, έτσι, να μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε ή να το «θεραπεύσουμε».

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο ioannatsigganou.gr

Διάβασε επίσης: Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά…

The post Μοναξιά ή Μοναχικότητα; appeared first on Miss or Madam.

Ανασφάλεια. Φόβος. Μοναξιά. Αδυναμία διαχείρισης όλων των σκέψεων και των συναισθημάτων που προκαλεί η πανδημία του κορωνοϊού και τα μέτρα που επιβάλλονται για την αποφυγή της εξάπλωσής της. Όλοι βρισκόμαστε σε αυτήν τη θέση. Και κανείς δεν πρέπει να μείνει μόνος του αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Αν θέλεις να μιλήσεις, να ρωτήσεις ή ακόμα και να αναζητήσεις λύσεις, ΜΗ διστάσεις!

Στείλε email στο info@missormadam.gr και η ψυχoθεραπεύτρια Γιούλη Χαριτάκη (www.apexartisithes.gr) θα απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά και θα προσπαθήσει να σταθεί δίπλα στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

Η υπηρεσία παρέχεται εντελώς δωρεάν και τηρεί τους κανόνες προστασίας προσωπικών δεδομένων.

The post Αν θέλεις να μιλήσεις ΜΗ διστάσεις! appeared first on Miss or Madam.