Λίγα λόγια για το έργο.

Ο Τόνι και η Στέλλα είναι αδέρφια. Ο Τόνι δρα γρήγορα και αποτελεσματικά και θέλει να έχει τον έλεγχο των πάντων. Η Στέλλα εξετάζει αργά όλες τις παραμέτρους, είναι αναβλητική και αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν για εκείνη.

Ρίτα λένε τη μητέρα των παιδιών, όπως επίσης Ρίτα, λένε και τη σκυλίτσα του Τόνι. Εν αντιθέσει με τα δύο αδέλφια, οι δύο Ρίτες έχουν ένα κοινό: άνοια.

Το κοινό αυτό σημείο, θα ανατρέψει κάθε σταθερά και κάθε πιστεύω που έχουν τα δύο αδέλφια. Στη σύγχρονη μαύρη κωμωδία αυτή, τα δυο αδέρφια μέσα από ευτράπελα και συγκινητικές στιγμές, πραγματεύονται τον θεσμό της οικογένειας, τους δεσμούς των μελών της, την ηθική στο ζήτημα της ευθανασίας και την δυσκολία να αφήσουμε “να φύγουν” οι άνθρωποι που αγαπάμε. Πόσο εύκολο είναι να παραμείνει κανείς
αξιοπρεπής, όταν η άνοια του χτυπά την πόρτα.

“Εσύ μέχρι πού θα έφτανες για κάποιον που αγαπάς;’’: Σημείωμα του σκηνοθέτη

Ένα σεντούκι αναμνήσεων ανοίγει επί σκηνής, και με παιχνιδιάρικο
τρόπο, ξεδιπλώνει στιγμές, ευτράπελα ,συγκρούσεις και κυρίως: αλήθειες.

Γιατί στη ζωή, η αλήθεια είναι απαραίτητη,
αλλά χωρίς την αγάπη, είναι ανυπόφορη…

Συντελεστές

Συγγραφέας: Μartha Buchaca
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Αποστόλης Ψαρρός
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Ρούχα: Caravan
φωτογραφίες-αφίσα: taphteam
βοηθοί σκηνοθέτη: Λιάνα Γαβριήλ, Τζώρτζης Χορταριάς
ερμηνεύουν: Ευγενία Παναγοπούλου, Αποστόλης Ψαρρός
παραγωγή:104

Σε συνεργασία με https://zeil.gr/ & https://alzheimerathens.gr/

Πρεμιέρα 23 Οκτωβρίου.
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Διάρκεια 75’.

Κάθε Δευτέρα-Τρίτη στις 21.00 στο θέατρο 104 Ευμολπιδών 41, Κεραμεικός.

Για κρατήσεις στο viva.gr & στο τηλέφωνο του θεάτρου 210 3455020.

Διάβασε επίσης: Η 7η Γιορτή Μελιού έρχεται στο Ζάππειο!

Το Street Market By Artistes επιστρέφει!

The post “Εσύ μέχρι πού θα έφτανες για κάποιον που αγαπάς;” appeared first on Miss or Madam.

Σε τοίχους, πεζοδρόμια, κελιά φυλακής, σιλό σπόρων δημητριακών και άλλους μη συμβατικούς «καμβάδες», οι καλλιτέχνιδες καταπιάνονται με ιδέες για την ενδυνάμωση, τον φεμινισμό, το να κάνεις κάποιον να ντρέπεται για το σώμα του, τον ρατσισμό και την κλιματική κρίση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ποιοι καλλιτέχνες ήταν, τo 2020, οι πιο δημοφιλείς σε αναζητήσεις στο «Google»;

The post Το λεύκωμα «Women Street Artists» αναδεικνύει τις γυναίκες στην αιχμή της τέχνης δρόμου appeared first on Miss or Madam.

Η ομάδα μελέτησε 17 σημεία σε όλες τις ΗΠΑ στα οποία εδώ και πάνω από δύο χρόνια η άσφαλτος έχει διακοσμηθεί. Τα ποσοστά τροχαίων ατυχημάτων μετά την καλλιτεχνική παρέμβαση αναλύθηκαν σε σύγκριση με το «απλό» παρελθόν.

Η τέχνη στους δημόσιους χώρους μειώνει κατά 17% τα τροχαία ατυχήματα – Ευρήματα:

Οι συγκρούσεις με πεζούς ή ποδηλατιστές μειώθηκαν κατά το ήμισυ· οι συγκρούσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τραυματισμούς μειώθηκαν κατά 37%. Ανάλυση βίντεο σε πέντε σημεία έδειξε ότι οι οδηγοί έδιναν στις διαβάσεις προτεραιότητα στους πεζούς κατά 27% περισσότερο·οι επικίνδυνες διαδράσεις πεζών με αυτοκίνητα μειώθηκαν κατά 25%.

Η πρωτοβουλία, «Asphalt Art Initiative», του «Bloomberg» αφιερώνεται στην προώθηση των πλεονεκτημάτων ασφάλειας της διακοσμημένης ασφάλτου. Το πρότζεκτ, το οποίο αποκαλούν «ενεργοποιώντας τους δρόμους», εστιάζει σε δρόμους, χώρους πεζών και κάθετη υποδομή. Έως σήμερα, έχουν χρηματοδοτήσει 42 δημόσια έργα τέχνης στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

«Γιατί να μην χρησιμοποιούμε πρότζεκτ σαν και αυτό για να επιτρέψουμε στην πράξη την εμπλοκή του κόσμου, τη δημιουργία της αίσθησης ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει στον κάθε ένα», αναρωτήθηκε, σε συνέντευξη που παραχώρησε πέρυσι στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, η Kate D. Levin, πρώην στέλεχος του «Department of Cultural Affairs» της NYC, η οποία τώρα επιβλέπει καλλιτεχνικά προγράμματα για λογαριασμό της «Bloomberg Philanthropies».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Mία εφαρμογή που μας φέρνει, μέσω τέχνης, πλησιέστερα στη φύση

Έρευνα: Προσοχή στην οδήγηση μετά από μεσημεριανό γεύμα

The post Η τέχνη στους δημόσιους χώρους μειώνει κατά 17% τα τροχαία ατυχήματα appeared first on Miss or Madam.

Δύο 18χρονες προσφυγοπούλες ονειρεύονται το μέλλον τους μέσα από την τέχνη

Οι 18χρονες, Σελεστίν από το Κονγκό, και Λίμα από το Αφγανιστάν, μοιράζονται εδώ και λίγους μήνες ένα από τα διαμερίσματα ημιαυτόνομης διαβίωσης που λειτουργεί η «ΑΡΣΙΣ»- Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων με απόφαση της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, στο πλαίσιο του προγράμματος Ημιαυτόνομης Διαβίωσης (Supported Independent Living) και χρηματοδότηση από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης.

Τα κορίτσια που είναι περίπου δύο χρόνια στην Ελλάδα, έχοντας φιλοξενηθεί σε διάφορες δομές, τους τελευταίους μήνες συγκατοικούν, πηγαίνουν σχολείο και κοιτούν το μέλλον με αισιοδοξία. Όσο για το εμπόδιο της γλωσσικής επικοινωνίας- η μία είναι γαλλόφωνη και η άλλη μιλάει περσικά και ελάχιστα αγγλικά- κατόρθωσαν να το ξεπεράσουν με πολύ καλή διάθεση και… νοηματική!

«Θέλω να μάθω τα πάντα για τη ραπτική, και να γίνω σχεδιάστρια μόδας, αναμειγνύοντας το στυλ της πατρίδας μου με ευρωπαϊκές ιδέες», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η νεαρή Σελεστίν, δείχνοντας με καμάρι ένα φόρεμα που σχεδίασε και έραψε μόνη της.

Εδώ και έναν μήνα παρακολουθεί διαδικτυακά μαθήματα ραπτικής μέσω της ΜΚΟ «ΝΑΟΜΙ», ενώ πολύτιμος «δάσκαλός» της είναι -σύμφωνα με την ίδια- και το youtube αφού μπορεί να παρακολουθεί βίντεο γύρω από τη μόδα. Η Σελεστίν πηγαίνει στην α’ τάξη ΕΠΑΛ και προσπαθεί κάθε μέρα να βελτιώσει τα ελληνικά της, προκειμένου να καταφέρει να βρει, στο μέλλον, εργασία στον τομέα της ραπτικής που ονειρεύεται.

Προς το παρόν, σχεδιάζει τα πατρόν στο διαμέρισμά της, και ράβει στη μηχανή της διάφορα ρούχα, αντρικά και γυναικεία, προσηλωμένη στον στόχο της.

Το κορίτσι που σταμάτησε να ζωγραφίζει στα 10 της

Το δωμάτιο της Λίμα είναι γεμάτο με χρώματα από τις ζωγραφιές της. Το λιγομίλητο κορίτσι από το Αφγανιστάν, αγαπούσε τη ζωγραφική από μικρή, αλλά ο πόλεμος την έκανε να «κατεβάσει» τα πινέλα της, και να φύγει στην πιο τρυφερή ηλικία μόνη της για άλλη χώρα. «Σταμάτησα να ζωγραφίζω όταν ήμουν 10 χρόνων, εξαιτίας του πολέμου. Στην Ελλάδα ξανάρχισα στο πρώτο lockdown, και, έκτοτε, δε σταμάτησα», τονίζει το κορίτσι που αγαπάει τα έντονα χρώματα, αφού, πλέον, αισθάνεται τη ζωή της «πιο χρωματιστή».

Προσπαθεί να μάθει ελληνικά -παρακολουθεί, μάλιστα, επιπλέον μαθήματα- και φοιτά στη β’ γυμνασίου στο κοντινό σχολείο, όπου, μάλιστα, έχει κάνει και μία φίλη και εξασκεί ακόμα περισσότερο τη γλώσσα.

Αν και η ζωγραφική είναι η μεγαλύτερή της αγάπη, θα ήθελε να σπουδάσει ιατρική, «αν συνδυάζεται, βέβαια», όπως λέει χαμογελώντας. Πρόσφατα, πάντως, πουλήθηκε ένας πίνακάς της από διαδικτυακή πλατφόρμα έκθεσης εικαστικών έργων (https://www.etsy.com/shop/WomenWithoutBarriers ) για την υποστήριξη προσφυγισσών, οι οποίες δημιουργούν έργα τέχνης.

Όσο για το τι είναι αυτό που της λείπει περισσότερο, η απάντηση είναι αφοπλιστική: «Μου λείπει η μαμά μου»…

Πρόγραμμα Διαμερισμάτων Ημιαυτόνομης Διαβίωσης ΑΡΣΙΣ

Σύμφωνα με την κοινωνική λειτουργό, Φρόνη Ελπασίδου, και την εκπαιδευτικό, Μαρία Κουσκούκη, από την «ΑΡΣΙΣ», το πρόγραμμα Διαμερισμάτων Ημιαυτόνομης Διαβίωσης Ανηλίκων ξεκίνησε για την οργάνωση τον Σεπτέμβριο του 2019 και φιλοξενεί παιδιά σε διαμερίσματα από τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Υλοποιείται σε τρεις πόλεις (Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα και Κοζάνη) και οι διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας είναι 72 αγοριών και 4 κοριτσιών σε διαμερίσματα που βρίσκονται στον αστικό ιστό των συγκεκριμένων πόλεων.

«Στοχεύουμε στην αυτονόμηση, στην ένταξη και στον επαγγελματικό προσανατολισμό των φιλοξενούμενών μας. Με 24ωρο έλεγχο και καθοδήγηση στην καθημερινότητα του σπιτιού, με υποχρεωτική συμμετοχή στην τυπική εκπαίδευση, με σειρά δράσεων και μαθημάτων και με ένα πολύμηνο πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού, κάθε φιλοξενούμενος έχει την ευκαιρία να εξασφαλίσει την, όσο το δυνατόν, πιο ομαλή μετάβαση στην ενήλικη ζωή του», διευκρινίζουν.

«Αναφορικά με το διαμέρισμα στο οποίο διαμένουν τα κορίτσια», συνεχίζουν, «επιδιώκουμε να προσφέρουμε ένα υποστηρικτικό πλαίσιο, στο οποίο οι ωφελούμενες θα έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, να αναγνωρίσουν αλλά και να εξελίξουν όλες τις δεξιότητες και τα ταλέντα τους, και να διασυνδεθούν με κοινωνικά δίκτυα της πόλης, να βρουν τη θέση τους μέσα σε αυτά και να αποκτήσουν ενεργό ρόλο, πάντα με την πλαισίωση της ομάδας υποστήριξης της ”ΑΡΣΙΣ”».

«Αν θα θέλαμε να το συμπυκνώσουμε σε μία πρόταση, θα λέγαμε ότι “θέλουμε τα κορίτσια να νιώσουν ότι βρίσκονται στο δικό τους σπιτικό, στο δικό τους ασφαλές πλαίσιο”», καταλήγουν.

Νατάσα Καραθάνου, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Εκπαιδεύοντας τους εφήβους στη σύγχρονη τέχνη

Καλλιτέχνιδα χωρίς χέρια & εντυπωσιάζει με τους πίνακές της (βίντεο)

The post Δύο 18χρονες προσφυγοπούλες ονειρεύονται το μέλλον τους μέσα από την τέχνη appeared first on Miss or Madam.

Με τη βοήθεια της ομάδας «Εν Δυνάμει», μίας κολεκτίβας νέων καλλιτεχνών, με και χωρίς αναπηρία, στην οποία είναι μέλος η Λωξάνδρα Λούκας, έστησε 36 από τα 85, συνολικά, πορτρέτα που έχει δημιουργήσει με την τεχνική που ανέπτυξε μαζί με την ηθοποιό και σκηνοθέτρια μητέρα της, Ελένη Δημοπούλου.

«Σκέφτομαι τους φίλους μου και τους ζωγραφίζω, όχι πάντα, όμως, ίδιους», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Λωξάνδρα, δείχνοντας το πορτρέτο μιας φίλης της που φοράει χαρακτηριστικά γυαλιά, μιας άλλης με ιδιαίτερα κόκκινα μαλλιά αλλά και μιας άλλης, άγνωστης, την οποία ζωγράφισε να κλαίει …λουλούδια, «γιατί δεν έχει φίλους».

Καλλιτεχνική διέξοδος στο κλιμακοστάσιο οικοδομής από κορίτσι με σύνδρομο down

Ως άνθρωπος που αγαπάει πολύ τη ζωγραφική, η Λωξάνδρα ήθελε νέες προκλήσεις, και, με τον εγκλεισμό που έφερε η πανδημία, τις έθεσε στη μητέρα της προκειμένου να βρουν μια καλλιτεχνική διέξοδο. Μαζί, κατάφεραν, τελικά, να αναπτύξουν μία νέα τεχνική με δύο κύκλους και οριζόντιες γραμμές, πάνω στις οποίες ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ξεχωριστά πορτρέτα!

«Διδάσκουμε, πλέον, την τεχνική και σε διαδικτυακά σεμινάρια, ζητώντας από τους συμμετέχοντες να χρησιμοποιήσουν, αρχικά, το περίγραμμα ενός μπολ και ενός ποτηριού. Στόχος μας είναι, με τη βοήθεια φίλων μας, της Λωξάνδρας αλλά και όσων το επιθυμούν, να φτάσουμε τα 1000 πορτρέτα στο πλαίσιο του νέου project της ομάδας «Εν Δυνάμει» με τίτλο «1000 ΠΡΟΣΩΠΑ – 1000 FACES», εξηγεί η κ.Δημοπούλου.

Διάβασε επίσης: Εικαστική ψυχοθεραπεία στα παιδιά

Όλα τα πρόσωπα διαφορετικά

Μοναδικά και χωρίς καμία ομοιότητα το ένα με το άλλο είναι τα πορτρέτα που έχει, ήδη, δημιουργήσει η Λωξάνδρα. Έχουν, μάλιστα, στην πίσω πλευρά του έργου, το δικό τους όνομα, ηλικία και μία μικρή, προσωπική ιστορία.

«Γενικά, όλη αυτή η προσπάθεια στηρίζεται στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, ότι όλοι οι άνθρωποι, δηλαδή, είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό αλλά πολύ διαφορετικοί και μοναδικοί. Έτσι, και όλα τα πορτρέτα που έχει κάνει η Λωξάνδρα είναι με τον ίδιο τρόπο- δύο κύκλοι, ένας μικρός και ένας μεγάλος- αλλά κανένα πρόσωπο δεν είναι το ίδιο», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιώργος-Ζήσης Μπιλιώνης, μέλος της ομάδας «Εν Δυνάμει».

«Γι’ αυτό, άλλωστε», συνεχίζει, «έχουμε γράψει κι ένα μικρό βιογραφικό πίσω από κάθε πορτρέτο, σκεπτόμενοι ότι όλοι είμαστε πολύ διαφορετικοί, αλλά και όλοι έχουμε κάτι κοινό, εντέλει».

Για την επανανοηματοδότηση του χώρου του κλιμακοστασίου κάνει λόγο το έτερο μέλος της ομάδας, η Σοφία Κύρινα, η οποία μαζί με τον κ. Μπιλιώνη, έχουν την εικαστική επιμέλεια της έκθεσης.

«Αυτή η έκθεση προέκυψε από τη ανάγκη της Λωξάνδρας να διαμορφώσει τον χώρο της, γιατί χρησιμοποιεί καθημερινά τα σκαλιά για γυμναστική, και έχουμε παρατηρήσει, όπως και η ίδια, βέβαια, ότι αυτός ο όροφος, μεταξύ 3ου και 4ου, είναι το σημείο όπου σταματάει. Σ’ αυτό το σημείο, λοιπόν, που είναι κομμάτι της ζωής της αφού ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά πολλές φορές την μέρα, και η ίδια κατοικεί στον 5ο όροφο, τοποθετήσαμε συμμετρικά κάποια από τα πορτρέτα της, αφήνοντας αρκετό κενό, ώστε, σιγά σιγά, να γεμίσουμε όλο τον τοίχο, από πάνω μέχρι κάτω», σημειώνει η κ. Κύρινα.

Όσο για το πώς υποδέχθηκαν την έκθεση οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας που, σημειωτέον, δεν έχει ασανσέρ, η κ. Δημοπούλου είναι αφοπλιστική. «Χάρηκαν πολύ, γιατί τη θεωρούν όαση στο καθημερινό ανεβοκατέβασμα των σκαλιών».

Νατάσα Καραθάνου

Φωτορεπορτάζ: Δ.Τοσίδης

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Τι είναι η εργοθεραπεία;

Γνωρίζοντας την αρχιτέκτονα και εικαστικό, Χριστίνα Μαυροπαίδη

Εκπαιδεύοντας τους εφήβους στη σύγχρονη τέχνη

The post Κορίτσι με σύνδρομο down πραγματοποίησε έκθεση ζωγραφικής σε κλιμακοστάσιο οικοδομής appeared first on Miss or Madam.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μαθητές της Γ’ Γυμνασίου με στόχο να φέρει τους εφήβους σε επαφή με μία ποικιλία μορφών της σύγχρονης τέχνης και ορισμένους από τους σημαντικότερους δημιουργούς της -Μαρίνα Αμπράμοβιτς, Μαρσέλ Ντυσάμπ, Γιόζεφ Μπόυς, Άντυ Γουόρχολ, Γιάννης Κουνέλλης κ.ά.- διευρύοντας την γκάμα των πολιτιστικών παραδόσεων της σύγχρονης τέχνης.

Είναι το πρώτο πρόγραμμα του είδους του που πραγματοποιείται στην Ελλάδα και βασίζεται σε ηλεκτρονική πλατφόρμα, που συνδυάζει βίντεο μικρής διάρκειας με πληροφορίες γύρω από τη σύγχρονη τέχνη, τα σημαντικότερα κινήματά της και τη ζωή των δημιουργών. Ένα συνοδευτικό εκπαιδευτικό πακέτο περιέχει εκπαιδευτικά παιχνίδια και οπτικά υλικά που ενδυναμώνουν τη σχέση του μαθητή με την τέχνη. Τα τελευταία έξι χρόνια το πρόγραμμα έχει απευθυνθεί σε περισσότερους από 16.200 μαθητές γυμνασίου και 961 καθηγητές. Φέτος, συνεχίζεται κανονικά, ακολουθώντας το υγειονομικό πρωτόκολλο του Υπουργείου Παιδείας για μάσκες και αποστάσεις.

Περισότερες πληροφορίες για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Είναι αυτό Τέχνη;»στην ιστοσελίδα neon.org.gr.

Διάβασε επίσης: Γνωρίζοντας την κεραμική τέχνη με την Κυριακή Γεροντάκη

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Εκπαιδεύοντας τους εφήβους στη σύγχρονη τέχνη appeared first on Miss or Madam.

Κυριακή, πότε ένιωσες ότι η κεραμική είναι το επάγγελμα που ήθελες να ακολουθήσεις;

Η μητέρα μου είχε έναν καλό φίλο κεραμίστα, τον Μιχάλη Σκλάβαινα, γνωστός στο Μαρούσι, τότε, για τα όμορφα χρηστικά του αντικείμενα. Ο Μιχάλης ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος, και όλα αυτά που έφτιαχνε για την εποχή ήταν υπέροχα. Μιλάμε για τα μέσα του 1980. Πήγαινα στο εργαστήριό του και καθόμουν, όσο εκείνος δούλευε τις παραγγελίες του, τον παρακολουθούσα και μου έδειχνε κι εμένα πώς να δουλεύω στον τροχό, και άλλα πολλά που είχαν να κάνουν με τη διακόσμηση των αντικειμένων.
Σιγά σιγά άρχισα να το αγαπώ. Επίσης, κατάλαβα πως είναι κάτι που απαιτεί αφοσίωση, και εκείνη η εποχή για ‘μένα με έκανε να πάρω την απόφαση, ώστε να αφοσιωθώ σε αυτήν.

Πώς πήρες την απόφαση να σπουδάσεις στο Λονδίνο; Περίγραψέ μας την εμπειρία σου εκεί.

Η Αγγλία έχει καταπληκτικές σχολές για την κεραμική τέχνη. Τότε, μάλιστα, που πήγα εγώ (1990) ήταν δωρεάν η φοίτηση. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα πλήρωνε τα δίδακτρα, αφού συμπλήρωνες τη φόρμα, κάθε εξάμηνο, πως εξακολουθείς να φοιτάς στη σχολή. Για να ενημερωθώ για τις σχολές είχα αγοράσει ένα βιβλίο που είχε όλες τις σχολές για την κεραμική τέχνη σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία σε ένα ταξίδι μου. Τώρα γίνονται όλα με το ίντερνετ. Έκανα αίτηση σε τρεις, και με δέχτηκαν οι δύο, και, στη συνέχεια, επέλεξα σε ποια θα πάω, αφού πέρασα από μία συνέντευξη.

Μπορεί κάποιος να σπουδάσει κεραμική στην Ελλάδα;

Δύσκολο να σπουδάσεις την τέχνη της κεραμικής εδώ στην Ελλάδα, αν και γίνονται κάποιες προσπάθειες. Δεν υπάρχουν σχολές, κάποιοι, όμως, που έχουν αγάπη γι’ αυτήν την τέχνη προσπαθούν να δώσουν τα φώτα στις νέες γενιές.

Τι θέση κατέχει η κεραμική τέχνη στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες;

Είμαστε πολύ πίσω, δυστυχώς, και λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Εύχομαι να αλλάξουν τα πράγματα και να ιδρυθεί ένας νέος χώρος, για να προβληθεί η σύγχρονη ελληνική κεραμική. Υπάρχουν καλλιτέχνες που προσπαθούν μέσα στον χώρο να δώσουν όσα μπορούν, αλλά αυτό δεν επαρκεί. Η Πανελλήνια Ένωση Κεραμιστών και Αγγειοπλαστών θα μπορούσε να αναβαθμιστεί, και να δώσουν χώρο και ζωή στη σύγχρονη ελληνική κεραμική τέχνη, αλλά ούτε αυτό δε γίνεται, ούτε σχολές υπάρχουν, παρόλο που υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να διδάξουν την τέχνη, αλλά και αυτό θέλει πείρα και γνώση, πέρα από αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ σαν δάσκαλος και καλλιτέχνης.

Έμεινες στο Λονδίνο είκοσι δύο χρόνια. Είκοσι δύο χρόνια γεμάτα ενέργεια, εξέλιξη στην τέχνη σου και δημιουργία. Ήταν δύσκολη η απόφαση να επιστρέψεις πίσω, και, μάλιστα, σε περίοδο κρίσης;

Ήταν για ‘μένα τεράστια εμπειρία η ζωή μου στο Λονδίνο, και η σχέση που απέκτησα με την κεραμική τέχνη.
Η απόφαση ήταν πολύ δύσκολη. Μου πήρε, συνολικά, τρία ολόκληρα χρόνια να αποφασίσω να γυρίσω στην πατρίδα μου. Όμως, παρόλο που επέστρεψα πάνω στην κρίση, εγώ ένιωθα πως έκανα καλά, γιατί είχε ολοκληρωθεί ένα κομμάτι της ζωής μου και ξεκινούσε ένα καινούργιο. Στα τρία αυτά χρόνια το ένιωθα κάθε μέρα και πιο έντονα αυτό. Φυσικά, ο φόβος πολλές φορές με έκανε και άλλαζα γνώμη, αλλά, πάλι, η Ελλάδα ήταν στο μυαλό μου συνέχεια σαν το επόμενό μου βήμα. Μου είχε λείψει το φως της. Ακούγεται, ίσως, λίγο αφελές, αλλά μου έλειψε το φως της, ο ουρανός της, τα βουνά της.

Καλλιτέχνης θα πει…

Να δημιουργείς κάτι που να έχει την δύναμη να «χτυπάει» την καρδιά των άλλων και τη δική σου, συγχρόνως.

Κοιτάζοντας πίσω, θα άλλαζες κάτι στη ζωή σου;

Μου δόθηκε η ευκαιρία, όσο ήμουν στο Λονδίνο, να πάω στην Ιαπωνία και δεν το έκανα ̇ το έχω μετανιώσει.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο όμορφα κεραμικά να φτιάχνω.

Αυτό είναι το σίγουρο! Πού μπορεί να σε βρει κάποιος και πού μπορεί να βρει τις δημιουργίες σου;

Στο εργαστήριο μου στην Κηφισιά. Εκεί, στον χώρο μου, παρουσιάζω πάντα τη δουλειά μου στο κοινό. Τα τηλέφωνα επικοινωνίας είναι τα 211-4050551 και 6931022 223, αλλά μπορείτε να με βρείτε και στα social media:
https://www.facebook.com/Kyriaki-Gerontaki-Kiki-Ceramics-335276263154551/
https://www.instagram.com/kyriaki_gerontaki_kiki_ceramic/?hl=en

Θα ήθελα να κλείσουμε όπως κάνω συνήθως. Πες μας ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα το «ταξίδι» τους.

Η κεραμική τέχνη, αν είναι αυτό που αποφάσισαν να ακολουθήσουν, να πω πως αν δεν το αγαπήσουν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να φτιάξουν κάτι αξιόλογο. Θέλει αγάπη, είναι πολύ απαιτητική, σε θέλει όλη δική της, έχει πολλές απογοητεύσεις, γιατί έχεις να κάνεις με τη φωτιά. Δεν είναι καμβάς που μπορείς κάτι να διορθώσεις, το έχεις στα χέρια σου. Εδώ έχουμε κάτι άλλο. Όταν τα έργα σου μπαίνουν στο καμίνι για να ψηθούν, πάντα υπάρχει ο φόβος μήπως τα «χάσεις», δηλαδή σου χαλάσουν. Συμβαίνουν πολλά σε υψηλές θερμοκρασίες αλλά και σε χαμηλότερες. Η πείρα και η αγάπη και το ενδιαφέρον σε μαθαίνουν να έχεις σεβασμό σε αυτό που κάνεις, και, τότε, σου προσφέρει και πολλές χαρές.

Κυριακή, σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας, και, ιδιαίτερα, που μέσα από αυτήν, γνωρίσαμε την τέχνη της κεραμικής!

Διάβασε επίσης: Συνέντευξη με τη «Messy Play»

The post Γνωρίζοντας την κεραμική τέχνη με την Κυριακή Γεροντάκη appeared first on Miss or Madam.

Και, φυσικά, δεν έχασα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή μαζί τους, αλλά και με τον μοναδικό άντρα, τον μουσικό που πλαισιώνει την ομάδα, και να αφεθούμε σε μία υπέροχη συζήτηση για το πώς τα όνειρα του Tennessee Williams συναντούν τα δικά τους.

Αναφέρομαι, φυσικά, στην Ομάδα Πρωτοβουλίας του Εργαστηρίου Θεατρικής Τέχνης του Κ.Θ.Ε.Θ., η οποία μας ταξιδεύει στον ονειρικό κόσμο του Tennessee Williams, με τη σκηνοθετική επιμέλεια του σκηνοθέτη θεάτρου, Πέτρου Ζηβανού.

Έξι γυναίκες στον ονειρικό κόσμο του Tennessee Williams

Τι σημαίνει να είσαι μέλος της Ομάδας Πρωτοβουλίας στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης; Πόσο εύκολο είναι να ασχολείται κάποιος σήμερα με το θέατρο, όταν αυτό δεν είναι η βασική του ενασχόληση;

Βαρβάρα Παπαστεργίου: «Η ομάδα πρωτοβουλίας είναι ομάδα εργασίας που συγκροτείται από μέλη του Εργαστηρίου, κατόπιν ολοκλήρωσης ορισμένων κύκλων εκπαίδευσης με στόχο τη δοκιμασία τους στη θεατρική πράξη και στη συστηματική επαφή τους με την τέχνη του ηθοποιού.».

«Η ενασχόληση με το θέατρο, τουλάχιστον με τον τρόπο που προτείνει το Κ.Θ.Ε.Θ., είναι ζήτημα προτεραιοτήτων, ανεξάρτητα από τη ζωή του καθενός, την εργασία του, τις σπουδές του, την ηλικία του κλπ. Είναι ένα κράμα επιλογών, αποφάσεων, συνεργασίας και κοινής δημιουργίας.»

Ελένη Μανώλογλου: «Αισθάνομαι πολύ τυχερή που δουλεύω με τη συγκεκριμένη ομάδα. Όλα τα κορίτσια συνεργαζόμαστε άρτια, μοιραζόμαστε ιδέες, συζητάμε, και, πάνω απ’ όλα, έχουμε όρεξη γι’ αυτό που κάνουμε. Το θέατρο απαιτεί χρόνο δουλειάς, σκέψης και θεωρώ πως είναι μία πρόκληση η ενασχόληση με αυτό, εάν δεν αποτελεί τη βασική σου ενασχόληση.».

Ματίνα Δροσίδου: «Βέβαια, η δυσκολία είναι μεγάλη, όταν το θέατρο λειτουργεί σαν παράλληλη σχέση στη ζωή σου, είναι κατά κάποιο τρόπο ο “εραστής” σου. Οι υποχρεώσεις της ημέρας, συνήθως, κατακλύζουν τον περισσότερο χρόνο σου και την ενέργειά σου. Αλλά είναι τόσο μαγικό αυτό που συμβαίνει στον κόσμο του θεάτρου, και, ιδιαίτερα, στο Εργαστήρι μας, που σου δίνει δύναμη να κάνεις το καλύτερο δυνατό.».

Αν δεν κάνω λάθος, η διανομή έγινε από εσάς τις ίδιες. Με ποια κριτήρια έγινε και πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν αυτό;

Στέλλα Χατζηδάκη: «Τα πράγματα, όσον αφορά στη διανομή, ακολούθησαν μία φυσική ροή. Αρχικά, εκδηλώσαμε ενδιαφέρον στα πρόσωπα για τα οποία θα επιθυμούσαμε να δουλέψουμε. Δοκιμάσαμε τις σχέσεις τους σε κάθε ιστορία και πλάσαμε μία πιο ολοκληρωμένη εκδοχή για τον κάθε χαρακτήρα που μας ενδιέφερε, μέσω αυτοσχεδιασμών.

Οι αυτοσχεδιασμοί παρουσιάζονταν στις ομαδικές συναντήσεις μας και με αυτόν τον τρόπο η καθεμία αποκτούσε συνολική εικόνα για το ποια πρόσωπα και συνδυασμοί θα είναι πιο αντιπροσωπευτικοί και λειτουργικοί. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα της ψηφοφορίας, στην οποία εξαιρέσαμε τον εαυτό μας από τις επιλογές, το αποτέλεσμα μας ευχαρίστησε όλες.».

Κατερίνα Μπόλματη: «Θα έλεγα ότι κινηθήκαμε ενστικτωδώς, αναζητώντας πρόσωπα που μας κίνησαν το ενδιαφέρον να ερευνήσουμε, και ψάχνοντας, σε αυτά, στοιχεία που και μας γοήτευαν, μιλούσαν μέσα μας, αλλά ήταν και έξω από εμάς.

Στόχος δεν ήταν να αναπαραστήσουμε τους εαυτούς μας, αλλά να τους ξεπεράσουμε, υπερβαίνοντας τα όριά μας. Και, ταυτόχρονα, ήταν σημαντικό να βρούμε έναν τρόπο, το παραπάνω ζητούμενο να ταιριάξει σε όλες. Αισθάνομαι ότι μέσα από τη συνεργασία, την αλληλοκατανόηση και τις συλλογικές διαδικασίες, σε μεγάλο βαθμό, το πετύχαμε!».

Έξι γυναίκες, διαφορετικές μεταξύ τους, μας μιλάνε για τα πρόσωπα που υπερασπίζονται στη σκηνή

Τι κοινό και τι διαφορετικό βρίσκει η κάθε μία με τα πρόσωπα που υπερασπίζεται στη σκηνή;

Ελένη Μανώλογλου: «Το να υπάρχουν κοινά στοιχεία με ένα πρόσωπο που υπερασπίζεσαι διευκολύνει, σε πολλές περιπτώσεις,, την προσπάθεια «ταύτισης» με αυτό. Ωστόσο, είναι μεγαλύτερη η πρόκληση να ταυτιστείς με ένα πλάσμα που δεν έχετε τίποτα κοινό.

Στην παράσταση, λοιπόν, είμαι η Γκλόρια, μία κοπέλα με όνειρα, με όρεξη για ζωή, για τέχνη, για έρωτα. Η φυματίωση αποτελεί το εμπόδιο για να πραγματοποιήσει όσα ονειρεύεται. Το σημαντικότερο κοινό στοιχείο που βρίσκω είναι η αγάπη μας για την τέχνη του θεάτρου, η ανάγκη για μία ζωή με μαγεία…

Επίσης, υποδύομαι και μία γυναίκα που εργάζεται ως κοινωνική λειτουργός και ενδιαφέρεται για την διασφάλιση της τάξης και της οργάνωσης. Ακολουθεί πιστά τους νόμους του κράτους και είναι «σωστή» απέναντι στις θρησκευτικές της υποχρεώσεις, έχοντας παραμελήσει τον εαυτό της, για να αφοσιωθεί στη δουλειά της. Σε πολλά πράγματα, αυτή η γυναίκα, διαφέρει, κατά πολύ, από τον δικό μου τρόπο σκέψης.

Στέλλα Χατζηδάκη: «Η Άλμα αγαπά αφάνταστα την αδερφή της Γκλόρια, σε ανάλογη κλίμακα της δικής μου αγάπης για τα δύο μικρότερα αδέρφια μου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, και εξαιτίας του σοβαρού θέματος υγείας της Γκλόρια, η Άλμα επιδιώκει με σκληρό τρόπο να την προσγειώσει, υπενθυμίζοντάς της πως πρέπει να διαφυλάξει τον εαυτό της.

Καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια, ώστε να αποκαταστήσει την Γκλόρια, μη κατανοώντας τις ενδόμυχες επιθυμίες της αδερφής της. Η Λίλη γράφει και το απολαμβάνει πολύ, όπως κι εγώ. Δεν αισθάνεται μοντέρνα, όπως κι εγώ. Διαφωνεί με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη ζωή η μητέρα της, όπως και με τις επιλογές της, πράγμα που οδηγεί τις δυο τους σε διαπληκτισμούς.».

Κατερίνα Μπόλματη: «Με μία πόρνη που πεθαίνει από σύφιλη, εκ πρώτης όψεως, δεν έχω κοινά! Είδα, όμως, σε εκείνη μία γυναίκα που μεγαλώνει, έχει χάσει την αίγλη και την ομορφιά της νιότης, αισθάνεται ότι περνάει στο περιθώριο και, ίσως, μόνο η μνήμη του παρελθόντος μπορεί να την κρατήσει στη ζωή. Κι αυτό με ενδιέφερε να αναζητήσω και να δουλέψω…

Σχετικά με το δεύτερο πρόσωπο που υπερασπίζομαι, μία αγράμματη Ιταλίδα μετανάστρια που ζει με μία διαλυμένη οικογένεια κάτω από το όριο της φτώχειας στον Αμερικάνιο  Νότο, επίσης, δεν έχω κοινά. Αλλά αυτό ήταν που με γοήτευσε.

Πώς θα μπορούσα να μπω στο μυαλό και στην ψυχή ενός ανθρώπου που λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από εμένα, έχει μία εντελώς διαφορετική αντίληψη για τον κόσμο από ό,τι εγώ, έχει άλλη αίσθηση του χρόνου και, σε καμία περίπτωση, αυτήν που έχουμε εμείς στη Δυτική κοινωνία, και, προς έκπληξη όλων, ενδεχομένως, να είναι και πιο ευτυχισμένη, ή, τουλάχιστον, πιο ήρεμη, από πολλούς από εμάς.».

Ματίνα Δροσίδου: «Υποδύομαι, αρχικά, μία μεσήλικη γυναίκα, η οποία φτάνει στο περιθώριο, ώστε να μεγαλώσει την κόρη της και να της προσφέρει έναν καλό γάμο. Πολύ αντίθετο με εμένα, αν φανταστεί κάνεις πως δεν είμαι καν μητέρα στην πραγματική μου ζωή. Και στη συνέχεια έχω έναν αντρικό ρόλο, ενός νέου επαναστάτη που ετοιμάζεται να δολοφονήσει έναν φασίστα στρατηγό. Εντελώς κόντρα αλλά μεγάλη πρόκληση.».

Βαρβάρα Παπαστεργίου: «Δεν πιστεύω στην έννοια των χαρακτήρων. Αυτό που αποκαλούμε ”ρόλο” είναι στην ουσία το πώς πιστεύουμε εμείς ότι σκέφτεται το χάρτινο πρόσωπο που ζωντανεύουμε.

Είμαστε ένα μείγμα εμπειριών, ζωής, ανατροφής, παιδείας, εκπαίδευσης που, ωστόσο, αλλάζει σύσταση με τα χρόνια. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές μας με το πρόσωπο αυτό αλλά η εύρεση των κινήτρων τους και η δικαιολόγηση των πράξεών τους.

Οι έξι γυναίκες στον ονειρικό κόσμο του Tennessee Williams μιλάνε για τις σχέσεις ανθρώπων σε κρίσιμες στιγμές

Στην παράσταση παρακολουθούμε χαρακτηριστικές και αναγνωρίσιμες σχέσεις ανθρώπων σε πολύ κρίσιμες στιγμές. Ποιος είναι ο τρόπος δουλειάς για να δημιουργήσεις τέτοιες σχέσεις επί σκηνής;

Κατερίνα Μπόλματη: «Το βασικό εργαλείο δουλειάς στο Εργαστήρι Θεατρικής Τέχνης είναι ο (ε)αυτοσχεδιασμός. Πίσω από τα κείμενα, πίσω από αυτό που, φαινομενικά, συμβαίνει, όπως φαίνεται να προδίδουν τα λόγια, υπάρχει η δράση. Οι επιθυμίες, δηλαδή, των προσώπων σε σχέση με το άλλο πρόσωπο με το οποίο βρίσκονται μαζί στη σκηνή, τα εμπόδια που συναντούν και τι κάνουν για να τα ξεπεράσουν.

Η δράση δεν είναι δεδομένη, όπως και το νόημα δεν είναι προκαθορισμένο στα λόγια. Πολλά μπορεί να συμβαίνουν ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους. Να αγαπιούνται, να μισιούνται, να έχουν μαλώσει πριν από λίγο, να νιώθουν προδομένοι, αδικημένοι από τον άλλον και να αγωνίζονται να το ανατρέψουν αυτό.

Αυτά τα στοιχεία τα αναζητήσαμε μέσα από αυτοσχεδιασμούς, και, με βάση το υλικό αυτής της έρευνας, τα κείμενα προσανατολίστηκαν και αποδόθηκαν με δημιουργικό και πολύ ουσιαστικό τρόπο από τον κ. Πέτρο Ζηβανό.«.

Ματίνα Δροσίδου: «Οι αυτοσχεδιασμοί είχαν δύο μορφές. Είτε αφορούσαν στο παρελθόν των ιστοριών που έχουμε στα χέρια μας, οπότε αυτό μας βοηθούσε να κατανοήσουμε και να διαμορφώσουμε σε βάθος τη σχέση των δύο βασικών χαρακτήρων σε κάθε κείμενο, είτε δουλεύαμε αυτοσχεδιαστικά στο ίδιο το παρόν της ιστορίας, έτσι, ώστε, να ενδυναμωθεί η σχέση των δυο χαρακτήρων και να βρεθούν λύσεις στις πράξεις και στα λόγια.».

Μιλάνε οι ρόλοι στο σήμερα; Απαντούν σε σύγχρονα ερωτήματα και προβληματισμούς; Θα ήθελα ένα μικρό σχόλιο από την κάθε μία για τους δικούς της ρόλους.

Αναστασία Ζωίδου: «Οι χαρακτήρες οφείλουν να είναι “ζωντανοί”. Επομένως, η δράση τους δεν μπορεί να μη σχετίζεται με το σήμερα. Όσον αφορά στην Γκρέις, σκέφτομαι ότι όταν δύο άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με αυτά που δεν θέλουν ή δεν τολμάνε να πουν, μπορεί να ενωθούν πιο ουσιαστικά ή οι δρόμοι τους να χωρίσουν οριστικά.

Για τον Υπάλληλο θα έλεγα ότι σε μια κοινωνία πολλαπλών ταχυτήτων και επιλογών, υπάρχει ένας υπάλληλος στον κόσμο αυτό, χωρίς δικαίωμα επιλογής.».

Ελένη Μανώλογλου: «Θεωρώ πως όλα τα κείμενα μεταφέρουν μηνύματα που είναι αρκετά καίρια στη σύγχρονη εποχή. H Γκλόρια, ίσως, εκπροσωπεί όλα τα νέα παιδιά που ασχολούνται με την τέχνη του θεάτρου και αντιμετωπίζουν, καθημερινά, εμπόδια που τους απομακρύνουν από το «όνειρο».

Η κοινωνική λειτουργός μπορεί να αντιπροσωπεύει τον δυτικό άνθρωπο της σημερινής εποχής που εργάζεται με στόχο το κοινό καλό. Ειδικότερα στις μέρες μας, δεν είναι λίγοι οι Άνθρωποι, όπως η Μόργκαν, που βοηθούν πρόσφυγες και ανθρώπους που έχουν έρθει από άλλα κράτη -για ένα καλύτερο μέλλον- να εγκατασταθούν στη χώρα υποδοχής και να κάνουν μία νέα “αρχή”.».

Στέλλα Χατζηδάκη: «Άλμα: Η αδερφική αγάπη, έχει τη δύναμη να διαπερνά τους φραγμούς και των πιο σοβαρών θεμάτων υγείας. Λίλη: Μία κλειστή κοινωνία, μπορεί να εγκλωβίσει νέους με “βαθιές ρίζες”, όνειρα και δυνατότητες, μη επιτρέποντάς τους, τελικά, να “ανθίσουν”.».

Κατερίνα Μπόλματη: «Στην Μπέρθα, μία γυναίκα που δεν “περνάει, πια, η μπογιά της”, όπως λένε, και είναι και πολύ άρρωστη, ταυτόχρονα, άρα δεν είναι σε θέση να δουλέψει, εντοπίζω το στοιχείο ενός ανθρώπου που, πραγματικά, πετιέται έξω από το κοινωνικό σώμα, γιατί δεν μπορεί, πλέον, να είναι παραγωγικός.

Στην κα Ποτσόττι, μία μετανάστρια που ζει στο περιθώριο, ως πολίτης Γ’ κατηγορίας, φωτογραφίζεται, ίσως, η πραγματικότητα των προσφύγων στη σημερινή Ευρώπη, τους οποίους το σύστημα αδυνατεί να εντάξει, αλλά και να συμβάλλει, ουσιαστικά και αποτελεσματικά, στην αναβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.».

Ματίνα Δροσίδου: «Η Κα Γιορκ είναι μία μάνα που κάνει θυσίες για την κόρη της, θέλει ένα καλό μέλλον γι’ αυτή και να γίνει καλύτερη από την ίδια. Πολύ διαχρονική, λοιπόν, αυτή η σχέση μάνας-κόρης, παρόλο που γίνεται μέσα σε ένα «αρρωστημένο» πλαίσιο.

Ο νεαρός επαναστάτης είναι ένα πολύ συμβολικό στοιχείο και διαχρονικό, επίσης. Συμβολίζει την επανάσταση, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες των νέων, τους φόβους τους και τον έρωτά τους για τη ζωή. Έτοιμος να θυσιαστεί …ή όχι».

Βαρβάρα Παπαστεργίου: « Από τη στιγμή που ανεβάζεις ένα οποιοδήποτε έργο σημαίνει ότι κάτι θέλεις να πεις. Κάποιο πρόβλημα να θίξεις, κάποια λύση να προτείνεις. Ωστόσο, τα καλά θεατρικά έργα δεν διαβάζονται μόνο με έναν τρόπο.

Στο πρώτο κείμενο ενσαρκώνω μία μεγαλοκτηματία του Αμερικανικού Νότου, η οποία, μετά από 15 χρόνια κοινής πορείας με τη σύντροφό της, προσπαθεί να σώσει την ερωτική και επαγγελματική της ζωή, ενώ στο δεύτερο μία γυναίκα αντιμέτωπη με μία επαγγελματική της απόφαση στον οίκο ανοχής όπου εργάζεται. Ή μήπως αντιμέτωπη με ένα ηθικό δίλημμα;».

Και τώρα θα απευθυνθώ στον άντρα της ομάδας…

Βαγγέλη, πες μας δυο λόγια για τη μουσική της παράστασης. Πώς σου φαίνεται η εμπειρία σου σε θεατρική σκηνή και πώς συνεργάστηκες με τις 6 γυναίκες;

Βαγγέλης Μώκος:«Έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, στα κείμενα του Tennessee Williams οι ήρωες ξεκινούν από μια αφετηρία του παρελθόντος,γνωρίζοντας πως η πορεία τους δεν έχει τέρμα,και αν έχει,αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο.

Η Jazz μουσική, ως μία στάση ζωής και εργαλείο ελευθερίας, έρχεται σαν διέξοδος με ρόλο αντιστικτικό,για να «κοντράρει» και να ενθαρρύνει τα δρώντα πρόσωπα. Η συνύπαρξη και αλληλεπίδραση της μουσικής τέχνης και της υποκριτικής είναι κάτι που πάντα με γοήτευε και θα ήθελα να ευχαριστήσω τον σκηνοθέτη θεάτρου,κ. Πέτρο Ζηβανό,που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία.

Τα 6 κορίτσια με τον επαγγελματισμό τους, το άψογο ομαδικό πνεύμα και τις γνώσεις τους, βοήθησαν,ώστε να καταστεί όλο αυτό δυνατό.».

Γιατί πιστεύετε ότι αξίζει να ασχοληθεί κάποιος με το θέατρο,και γιατί θα του προτείνατε το Εργαστήρι Θεατρικής Τέχνης του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης;

Βαρβάρα Παπαστεργίου:« Το Κ.Θ.Ε.Θ. προτείνει πολύ συγκεκριμένα μία εκπαιδευτική διαδικασία με βασικά της στοιχεία την έρευνα και τη συλλογικότητα, με πρακτική εφαρμογή των γνώσεών μας στα μαθήματα. Στο χέρι του καθενός βρίσκεται, λοιπόν, να κρίνει αν του ταιριάζει αυτός ο τρόπος δουλειάς και, αν ναι, να μας ακολουθήσει σ’ αυτό το ταξίδι,μέσα από τις αρχές ενός θεάτρου Συνόλου.».

Ελένη Μανώλογλου:« To K.Θ.Ε.Θ. είναι για μένα μία μεγάλη αγάπη. Μου έμαθε να δουλεύω συγκεντρωμένα, οργανωμένα, ομαδικά, να “βγαίνω από τον εαυτό μου… για να βρίσκω τον εαυτό μου”. Αυτό που μου αρέσει πολύ είναι το γεγονός ότι δεν σταματάμε ποτέ να “ερευνούμε”, να ψάχνουμε, να βρίσκουμε,κάθε φορά,καινούργιες ιδέες για τα πρόσωπα που υποδυόμαστε.

Μέσα από την εκπαίδευση που έχω λάβει στο Κ.Θ.Ε.Θ. παρατηρώ γύρω μου πράγματα που,παλαιότερα,δεν θα μου τραβούσαν την προσοχή. Το θέατρο σε απελευθερώνει, σε βοηθάει να σκεφτείς διαφορετικά πολλά πράγματα. Σου μαθαίνει να είσαι συγκροτημένος, οργανωτικός, συνεπής…».

Πληροφορίες για την παράσταση:

«Tennessee Dream»
Μία σύνθεση βασισμένη σε γνωστά και άγνωστα μονόπρακτα του Tennessee Williams.
Από την Ομάδα Πρωτοβουλίας 2019-2020 του Εργαστηρίου Θεατρικής Τέχνης
του Κ.Θ.Ε.Θ.
Απόδοση κειμένων – Σκηνοθετική επιμέλεια: Πέτρος Ζηβανός

7-8 & 14-15 Δεκεμβρίου, στις 21:00

Κ.Θ.Ε.Θ. – Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία
Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία, Περιοχή Φάληρο
Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά
Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση στα τηλέφωνα: 2310 865904, 6994748927

Φωτογραφίες: Γιώργος Φλέγγας

The post Έξι γυναίκες στον ονειρικό κόσμο του Tennessee Williams appeared first on Miss or Madam.

Καλώς ήρθες, Χριστίνα, στο Miss or Madam. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που δέχθηκες την πρόσκλησή μου, και που, αυτήν τη στιγμή, απολαμβάνουμε μαζί αυτόν τον υπέροχο καφέ. Θα ήθελα, αρχικά, να μας πεις λίγα λόγια για ‘σένα…

Καλώς σε βρήκα, Κωνσταντίνα μου, και σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτήν την όμορφη πρόσκληση. Είναι μεγάλη μου χαρά που είμαι εδώ μαζί σου σήμερα.
Όπως είπες κι εσύ, έχω τελειώσει την αρχιτεκτονική στο ΑΠΘ καθώς και δύο άλλες σχολές που αφορούν στο σχέδιο και στη διακόσμηση.

Μετά από μία μακρόχρονη καριέρα στο αντικείμενο, αποφάσισα, πριν τέσσερα χρόνια, να ασχοληθώ, αποκλειστικά, με τα εικαστικά. Η τέχνη ήταν πάντοτε στη ζωή μου μία κρυφή αλλά έντονη επιθυμία, η οποία είχε καταγραφεί ως όνειρο. Θεώρησα, λοιπόν, τώρα, λίγο πριν τα 40 μου, πως ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα.

Με τρεις λέξεις πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου…

Ενθουσιώδη, αυθόρμητο και πολύ αισιόδοξο.

Ήσουν από μικρή ανήσυχη; Σε φαντάζομαι να ζωγραφίζεις συνέχεια και να κάνεις ερωτήσεις για τα πάντα!

Η αλήθεια είναι ότι με ενδιέφερε από μικρή το καθετί που με περιτριγύριζε. Ωστόσο, σαν παιδί ήμουν πολύ συνεσταλμένο, ήσυχο και ντροπαλό. Αποτύπωνα, όμως, συνεχώς, εικόνες. Αρχικά, χρησιμοποίησα τη ζωγραφική ως μέσο, για να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο. Αργότερα, ανακάλυψα το σχέδιο, τη γλυπτική, χρησιμοποιώντας γύψο ή πηλό, καθώς και τη φωτογραφία. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να αποδώσω αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Καλλιτέχνης θα πει…;

Καλλιτέχνης θα πει δημιουργία, ελευθερία, επικοινωνία με τον κόσμο και το περιβάλλον. Έκφραση ψυχής.

Πώς εκφράζεις τη δική σου ψυχή; Από πού αντλείς έμπνευση για καθετί που κάνεις;

Συνηθίζω, καθημερινά, να παρατηρώ τα πάντα που περιβάλλουν τη ζωή μου, αλλά και των ανθρώπων τριγύρω μου. Μέσα από αυτήν τη διεργασία, η έμπνευση προκύπτει, συνεχώς, και σε μεγάλο βαθμό. Είναι, λοιπόν, αυτές οι απλές, φυσικές στιγμές που εξιτάρουν το μυαλό και προκαλούν τη δημιουργία για ‘μένα.

Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή της καριέρας σου;

Είμαι ευτυχής που μέχρι τώρα έχω ζήσει δύο πολύ σημαντικές στιγμές.
Η μία ήταν το 2017 που πήρα τον έπαινο καλύτερου πρώτου έργου νέου Αρχιτέκτονα των ετών 2012-2016 από τα βραβεία «Δομές 2017» για το έργο «Χριστουγεννομηχανή».

Η δεύτερη ήρθε φέτος, πριν από λίγες ημέρες, που με τίμησε ο Δήμος Άργους Ορεστικού για την ανιδιοτελή προσφορά μου στην τοπική ιστορία και στον πολιτισμό. Αιτία για τη βράβευση αυτή στάθηκε το μνημείο που σχεδίασα, το 2017, για το Βογατσικό, το οποίο είναι αφιερωμένο στους δεκατέσσερις άμαχους κατοίκους που δολοφονήθηκαν, αδίκως, από τα ιταλικά στρατεύματα. Είναι η μεγαλύτερη τιμή που έχω βιώσει.

Θερμά συγχαρητήρια! Θα ήθελα, όμως, να μας πεις λίγα ακόμα πράγματα γι’ αυτό το σπουδαίο έργο. Από πού πήρες έμπνευση;

Έμπνευση γι’ αυτό το μνημείο αποτέλεσε το διήγημα, «Έξοδος», του ιατρού και συγγραφέα, από το Βογατσικό, Νώντα Τσίγκα, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο λεύκωμα, «Με λίγα ρούχα Αιματωμένα», που επιμελήθηκε ο ίδιος με τη συμβολή της κας Πόλυ Μπλιάγκα, ερευνήτριας τοπικής ιστορίας, όσον αφορά στα ιστορικά στοιχεία.

Χρησιμοποίησα συγκεκριμένες φράσεις του διηγήματος, και αυτές αποτέλεσαν και την έμπνευση για τον σχεδιασμό του μνημείου, το οποίο είναι αφιερωμένο στους δεκατέσσερις άμαχους κατοίκους του Βογατσικού, που δολοφονήθηκαν βάναυσα από τους ιταλούς κατακτητές στις 4 Απριλίου του 1943 στην τοποθεσία Προσήλιο, έξω από το χωριό.

Η κατασκευή του μνημείου πραγματοποιήθηκε στην ίδια θέση που συνέβη η δολοφονία, και διήρκησε 3 μήνες. Τα αποκαλυπτήριά του έγιναν στις 23 Ιουνίου 2018.

Η ολοκλήρωσή του θα ήταν αδύνατη χωρίς την αμέριστη συμπαράσταση του Δήμου Άργους Ορεστικού καθώς και όλων όσοι συνεργάστηκαν, πρόθυμα και αποτελεσματικά, μαζί μου για τον σκοπό αυτό. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς.

Κάνεις όνειρα;

Πολλά και καθημερινά. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς όνειρα.

Έχουν πραγματοποιηθεί κάποια από αυτά;

Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση και μπορώ να πω πως ναι. Εύχομαι στο μέλλον να πραγματοποιηθούν και ακόμα περισσότερα.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Στο μέλλον θέλω, σίγουρα, να συνεχίσω να δημιουργώ και, παράλληλα, να βελτιώνομαι, συνεχώς, στον τομέα με τον οποίο έχω επιλέξει να ασχοληθώ. Την περίοδο αυτή, δουλεύω, εντατικά, σε μία σειρά έργων, με σκοπό τη δεύτερη ατομική μου έκθεση.

Θα ήθελα να κλείσουμε αυτήν την όμορφη συζήτηση όπως κάνω, συνήθως. Πες μας ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα το «ταξίδι» τους.

Η ζωή είναι μία μεγάλη περιπέτεια. Θα πρέπει όλοι να έχουν στο μυαλό τους ότι στον δρόμο της θα παρουσιαστούν πολλά σκαμπανεβάσματα. Όμως, «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!».

Χριστίνα, σ’ ευχαριστώ πολύ! Θα έχουμε τη χαρά να σε δούμε στην 4η Art Thessaloniki International Contemporary Art Fair που ξεκινάει σήμερα, 21/11/2019, και τελειώνει 24/11/2019. Είναι το σημαντικότερο, πλέον, καλλιτεχνικό γεγονός στο Ν.Α άκρο της Ευρώπης, που, εκτός από την εμπορική του διάσταση, μεγάλο μέρος του είναι αφιερωμένο στον πολιτισμό, με εκθέσεις υψηλού κύρους. Η 4η διοργάνωση θα φιλοξενήσει 38 γκαλερί από Ελλάδα, Ευρώπη, Ασία και Αμερική.

Διάβασε επίσης: Λένα Βάκα: «Τέχνη είναι ζωή…»

The post Γνωρίζοντας την αρχιτέκτονα και εικαστικό, Χριστίνα Μαυροπαίδη appeared first on Miss or Madam.

«Φοράει ο Θεός καπέλο;»

«Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο Μικτός Κύκλος Εκπαίδευσης 2018 -2019
του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης
σας ταξιδεύει εκεί που κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί.
Εκεί που η υποκρισία και ο τρόμος διεισδύουν ύπουλα και διαλύουν ακόμη και τις πιο στενές ανθρώπινες σχέσεις…
Εκεί που η ωμότητα της εξουσίας και ο κυνισμός του ολοκληρωτισμού ισοπεδώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα…
Σε έναν κόσμο που η φρίκη και η κτηνωδία φιμώνουν
τη λογική και αλλοτριώνουν τον άνθρωπο.

Μιας εργαστηριακής μορφής σύνθεση εκπαιδευτικού χαρακτήρα
με θέμα το Φασισμό βασισμένη σε κείμενα του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Χάρολντ Πίντερ και εμπλουτισμένη με τραγούδια εμπνευσμένα από την ίδια θεματική.

Γιατί, όπως έχει δηλώσει και ο Χάρολντ Πίντερ:

«Το θέατρο είναι μια κριτική τέχνη. Έχει μια ευρύτερη ευαισθησία με την κοινωνία στην οποία ζούμε και προσπαθεί να αντικατοπτρίσει και να δραματοποιήσει τα ευρήματά της.»

Διάβασε επίσης : Παγκόσμια Ημέρα Χορού: Συνέντευξη με τη χορεύτρια – χορογράφο Δέσποινα Καπουλίτσα

«Φοράει ο Θεός καπέλο;»
Ανοιχτό μάθημα – Παρουσίαση Εργασίας

Πέμπτη 4 Ιουλίου στις 9 μ.μ.
Παρασκευή 5 Ιουλίου στις 7 μ.μ. και στις 9 μ.μ.

Διάρκεια: 60’

Κ.Θ.Ε.Θ. – Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία
Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία, Περιοχή Φάληρο, Θεσσαλονίκη

Γενική επιμέλεια
Πέτρος Ζηβανός

Μουσική διδασκαλία
Κώστας Βόμβολος

Επιμέλεια κίνησης
Δημήτρης Τσάκας

Χορογραφία του κομματιού “Bully Boys”των Tiger Lilies
Μαρία Παπαδοπούλου, Χριστίνα Κουρλίτη

Ηχητικό περιβάλλον
Γιώργος Φλέγγας

Χειρισμός κονσόλας φώτων
Αναστασία Ζωίδου
Λήδα Μπατσή

Χειρισμός κονσόλας ήχου
Βαρβάρα Παπαστεργίου

Τεχνική υποστήριξη
Κλεάνθης Καρακώτσιος

Με την υποστήριξη της Ομάδας Πρωτοβουλίας 2018-2019 και μελών του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης

Είσοδος ελεύθερη.
Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων:
2310 865904, 3 μ.μ. – 7 μ.μ.

The post «Φοράει ο Θεός καπέλο;» appeared first on Miss or Madam.