Αρχική Πρόσωπα Ιφιγένεια Μαυριανού: Η γυναίκα που έζησε σαν πενήντα ζωές!

Ιφιγένεια Μαυριανού: Η γυναίκα που έζησε σαν πενήντα ζωές!

0
Ιφιγένεια

Όποιος διαβάσει το βιβλίο «Ιφιγένεια» θα μάθει τι μπορεί να συμβαίνει στη διπλανή πόρτα, ίσως όχι τόσο ακραία, βέβαια, χωρίς να το ξέρει. Ιφιγένεια, καταρχάς, σε ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες την πρόσκλησή μου! Επέλεξες να μιλήσεις για την ιστορία σου. Ιστορία που κανείς δεν μπορεί να τη φανταστεί! Όπως μου είπες και εσύ: «Έζησα σαν πενήντα ζωές». Έτσι ακριβώς! Πώς πήρες την απόφαση, όμως, να βγάλεις ένα βιβλίο για τη ζωή σου;

Πολλές φορές προσπάθησα να γράψω την ιστορία μου. Έγραφα. Σταματούσα. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ και να βάλω σε τάξη τα συναισθήματά μου. Έτσι αποφάσισα να γράψει το βιβλίο η Μαρία Τσακίρη. Ούτε αυτό ήταν εύκολο, τελικά. Έπρεπε να θυμηθώ λεπτομέρειες. Έπρεπε να ξαναζήσω όλη την κατάσταση, ξανά και ξανά. Όποτε ερχόταν η Μαρία, και δεν με έβλεπε καλά, επιλέγαμε να πιούμε καφέ. Δεν ήμουν πάντα έτοιμη να μιλήσω. Προσπαθούσα τόσα χρόνια να ξεχάσω τα αγγίγματα, τις φωνές, τους πόνους στο κορμί μου, κι έπρεπε να τα ξαναθυμηθώ όλα, σαν να τα ξαναζούσα από την αρχή.

Το βιβλίο δεν είναι εύκολο. Είναι σκληρό. Σου προκαλεί συναισθήματα, όπως θυμό, μίσος, πόνο. Συναισθήματα που βίωσες από πολύ μικρή. Διαβάζοντάς το, λοιπόν, δεν κρύβω ότι θύμωσα και μαζί σου. Δεν γίνεται, σκέφτηκα, να σε κακοποιεί σεξουαλικά ο «παΤέρας» σου και να μην μπορείς να το πεις πουθενά!

Ο μπαμπάς και όποιος άλλος… προσεγγίζουν αλλιώς το παιδί που θέλουν να κακοποιήσουν. Αρχικά, το αποκόπτουν από την υπόλοιπη οικογένεια. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, να μου λέει ο «παΤέρας» μου: «Εγώ είμαι εδώ για ‘σένα. Εγώ θα σου δώσω πράγματα. Η μαμά δεν σε αγαπάει. Η μαμά σου προσέχει την αδερφή σου, τη Βίκυ. Δεν είσαι δικό μας παιδί. Σε πήραμε από τους γύφτους, γι’ αυτό δεν σε αγαπάει. Εγώ, όμως, σε αγαπάω!».

Όταν, λοιπόν, με έπεισε, στην ηλικία των εφτά ετών, ότι η μαμά μου δεν με αγαπάει, άρχισε να μου κάνει τα χατίρια, για να με πλησιάσει. Να μου κάνει δώρα, να μου δίνει αυτά που ήθελα να φάω αλλά η μαμά δεν επέτρεπε…Μου έλεγε: «Δες πώς συμπεριφέρεται η μαμά. Εσύ θα είσαι η άλλη μαμά του σπιτιού!» Με ανέβαζε. Με έβαζε να φοράω τα παπούτσια της μαμάς, το κραγιόν της.

Ποιο κοριτσάκι δεν έχει βάλει τα ρούχα και τα παπούτσια της μαμάς του; Για τα παιδιά είναι παιχνίδι. Γι’ αυτόν δεν ήταν. Το έκανε επίτηδες. Φτιαχνόταν, όταν με έβλεπε έτσι. Με αυτήν τη συμπεριφορά χώρισε την οικογένεια σε δύο στρατόπεδα. Με απέκοπτε, συνεχώς, από τη μητέρα μου. Με χάιδευε. Έκανε πράγματα για να με ευχαριστήσει. Δεν μπορεί να το επεξεργαστεί ο εγκέφαλος σ΄ εκείνη την ηλικία, δεν ξέρει, ωστόσο, όμως, συμβαίνει. Οργανισμός είναι και νιώθει ωραία, όταν δέχεται ένα χάδι.

Όμως, επειδή υπάρχει ευχαρίστηση, αρχίζει το ενοχικό. «Ο μπαμπάς έκανε και ευχαριστήθηκες, αλλά αν το μάθει η μαμά, θα σε μαλώσει, και δεν θα μαλώσει μόνο εσένα, αλλά θα μαλώσει και ο μπαμπάς με τη μαμά. Αν μαλώσουν, μπορεί να χωρίσουν. Θες να χωρίσουν;», μου έλεγε. Πώς ένα παιδί μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις καταστάσεις;

Δεν τα έκανε, όμως, όλα αυτά, για να μείνει μόνο στα χάδια! Όταν ήμουν εννιά ετών, έγινε η πρώτη σεξουαλική κακοποίηση. Ακόμη και τότε η επιμονή του ότι έτσι κάνουν οι μπαμπάδες τα παιδάκια τους δεν μου άφησε πολλά περιθώρια …αργότερα, στα δώδεκα, κατάλαβα ότι δεν έχω να κάνω με τον μπαμπά μου αλλά με ένα «Τέρας».

Πραγματικά, δεν μπορώ να το πιστέψω! Πόσο καλά στημένο ήταν το διαστροφικό παιχνίδι του! Στη σελίδα 241 η Μαρία Τσακίρη γράφει: «Δεν υπάρχει εγκληματίας που στα παιδικά του χρόνια να μην υπήρξε και ο ίδιος θύμα.». Αυτός, πιστεύεις, ήταν ο λόγος που ο «παΤέρας» σου δεν ήταν πατέρας, παρά μόνο ένα «Τέρας»;

Φαντάζομαι πως ναι. Ήταν ένας πολύ κακός άνθρωπος ο πατέρας του. Εγώ ποτέ δεν γνώρισα τον παππού μου. Ήταν ένας κυνηγημένος, ο οποίος έφυγε από την Ιερισσό, όπου και έμενε, και από το Άγιο όρος όπου δούλευε, επειδή έκανε κάτι πολύ άσχημο. Πήγε στη Λαμία. Παντρεύτηκε την αρχόντισσα του χωριού. Τη σακάτευε καθημερινά στο ξύλο όπως και τα παιδιά του!

Ιφιγένεια
Ιφιγένεια – Ο κύκλος της σιωπής

Το μήλο, λένε, κάτω από τη μηλιά θα πέσει! Οι γείτονές σας δεν σας έβλεπαν με σημάδια από το ξύλο που σας έδινε ο «παΤέρας» σας;

Αν έβλεπες τον μπαμπά μου έξω, κυκλοφορούσε σαν κανονικός gentleman. Ήταν πάντα καλοντυμένος, με καμπαρντίνα και κοστούμι. Όταν, όμως, έμπαινε στο σπίτι και έκλεινε η πόρτα και οι κουρτίνες, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει τι έκανε! Όλοι θεωρούσαν ότι οι κόρες του τον παιδεύανε, γι’ αυτό τις τιμωρούσε δίνοντάς τις ξύλο. Μας άξιζε, έλεγαν! Όταν χτυπούσε τη μητέρα μας, δεν ακουγόταν καθόλου. Πάντα έπνιγε τον πόνο της, όσο δυνατός και αν ήταν.

Εφτά χρόνια σε κακοποιούσε σεξουαλικά. Πότε και πώς αποκαλύφθηκε το «μυστικό» σας;

Μας έπιασε ένα απόγευμα Χριστουγέννων η αδερφή μου. Αυτός με μισοκατεβασμένο το παντελόνι του, και εγώ να φωνάζω να φύγει. Μετά όλα πήραν τον δρόμο τους. Ήμουν δεκατρία μισό. Ένιωσα φόβο αλλά και λύτρωση, χωρίς, φυσικά, να ξέρω τι θα ακολουθήσει μετά.

Πώς ήσουν σαν παιδί;

Ήμουν ένα υπέροχο παιδί. Όμορφο, ήρεμο, ναζιάρικο, με ξανθιές μπούκλες, χαμογελαστό και πολύ χορευταρού! Πολύ καλό παιδί. Σε αντίθεση με τη Βίκυ, την αδερφή μου, που ήταν πολύ αντιδραστική και γκρινιάρα.

Μπορείς, μετά από όλα αυτά που έχεις περάσει, να μπεις στην αγκαλιά ενός άντρα;

Στην αγκαλιά μπορώ να μπω. Δεν μπόρεσα, όμως, ποτέ να αφεθώ ερωτικά.

Αγάπησες, πραγματικά, κάποιον;

Δεν ξέρω αν έχω αγαπήσει, πραγματικά, κάποιον. Νομίζω ότι έχω αγαπήσει, αλλά δεν ξέρω αν ήταν πραγματική αγάπη ή, απλά, η ανάγκη μου, για να γαντζωθώ από κάποιον. Να νιώσω την αγάπη και την αποδοχή που ποτέ δεν πήρα.

Στον κόσμο των ναρκωτικών πώς μπήκες;

Καταρχάς, ήταν επιλογή μου. Ένιωθα ότι δεν χωρούσα πουθενά. Με βίασαν ομαδικά, παιδιά της γειτονιάς μου επειδή μου είχαν βάλει την ταμπέλα ότι ήμουν «η πουτάνα του ‘’παΤέρα’’ μου». Οι παρέες με κορόιδευαν. Στο σχολείο πήγαινα με σκυμμένο κεφάλι. Μ’ έβριζαν τα παιδιά, για τους καθηγητές ήμουν ένα μίασμα για το σχολείο τους. Η μητέρα μου δεν με ήθελε. Πίστευε ότι της έκλεψα τον άντρα. Ότι εγώ κούνησα την ουρά μου, και συνέβησαν όλα αυτά.

Έτσι, βρήκα μία παρέα που με αποδέχτηκε. Είχα βρει την ηρεμία μου. Όταν, λοιπόν, αποφάσισα να ασχοληθώ με τα ναρκωτικά, η επιλογή μου ήταν πολύ συνειδητή.

Έπειτα, η επιλογή μου να γίνω έμπορος ναρκωτικών ήταν για να αποκτήσω λεφτά, μήπως και έτσι καταφέρω να «ξεμαυρίσω» το όνομά μου. Άλλωστε, αν έχεις λεφτά κανείς δεν βλέπει ποια ήσουν πριν.

Λόγω των ναρκωτικών σε πιάσανε και πήγες στη φυλακή. Πώς ήταν αυτή η μέρα; Το περίμενες ποτέ ότι όλη αυτή η χλιδή που είχες αποκτήσει θα είχε αυτήν την κατάληξη;

Όχι. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα έμπαινα στη φυλακή! Με έδωσαν. Γι’ αυτό και μου τη στήσανε. Μπήκαν στο σπίτι γύρω στα δεκαπέντε άτομα και το κάνανε φύλλο και φτερό! Είχα προνοήσει και είχα σπρώξει τα πολλά κιλά, αλλά βρήκαν αρκετά, για να με χώσουν μέσα.

Φοβήθηκες;

Ναι, φοβήθηκα. Αλλά ήμουν σίγουρη ότι, επειδή είχα πολλά λεφτά, θα πλήρωνα και θα με άφηναν. Δεν είχα επίγνωση της κατάστασης. Με πήγαν μέσα. Δώδεκα μέρες έφαγα πολύ ξύλο. Προσπαθούσαν να με κάνουν να μαρτυρήσω τις πηγές μου. Δεν είπα τίποτα. Δεν έδωσα κανέναν!
Στη συνέχεια μου επέτρεψαν να καλέσω τους δικούς μου, αλλά κι αυτό πήγε στον βρόντο.

Μίλησέ μας για την εμπειρία σου στη φυλακή…

Αν εξαιρέσω το βίαιο καλωσόρισμα που είχα από τους δεσμοφύλακες…, και τον θάνατο μίας πολύ καλής μου φίλης- συγκρατούμενης, η φυλακή ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Η μόνη περίοδος που ένιωσα αποδοχή. Έκανα φίλες. Πραγματικές φίλες, όσο περίεργο και αν ακούγεται!

Ιφιγένεια, πώς μπορείς να βοηθήσεις τα παιδιά που έχουν βιώσει το ίδιο μ’ εσένα, ώστε να τα προστατέψεις να μην έχουν την ίδια πορεία μ’ εσένα;

Από τότε που πήρε δημοσιότητα η ιστορία μου, το κινητό μου δεν έχει σταματήσει να χτυπάει! Αν δεις πόσες κοπέλες μού διηγούνται τις ιστορίες τους, δεν θα το πιστέψεις. Έχω πάει σε τρία περιστατικά κι έχω βοηθήσει αρκετά. Αλλά, πρώτα από όλα, πρέπει να βοηθάει και η κοινωνία. Το παιδί είναι ήδη σακατεμένο, ψυχολογικά και σωματικά, από μόνο του. Εάν το απορρίψεις κι εσύ σαν δάσκαλος στο σχολείο, σαν μαθητής, σαν γονέας, σαν κοινωνία τι περιμένεις από αυτό το παιδί;

Ιφιγένεια Μαυριανού
Ιφιγένεια Μαυριανού: “Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά, μην εθελοτυφλείτε.”

Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο στην «Ελίζα», στην εταιρεία κατά της κακοποίησης του παιδιού, γι’ αυτό που έχουν καταφέρει. Όταν ένα περιστατικό καταγραφεί σ’ ένα νοσοκομείο ή στην αστυνομία, αμέσως ενεργοποιούνται όλες οι αρχές: αστυνομία, εισαγγελέας, ψυχολόγος, κοινωνικοί λειτουργοί. Όλοι αυτοί συγκεντρώνονται σ΄ ένα δωμάτιο με μονόδρομο καθρέφτη, και ένα άτομο, μόνο, ασχολείται με το παιδί, και οι υπόλοιποι απλώς ακούνε, χωρίς να τους βλέπει το παιδί.

Έτσι, όλοι παίρνουν τις απαντήσεις τους και δεν χρειάζεται αυτό το παιδί να περάσει από αστυνομία, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, ξεχωριστά, και να λέει την ιστορία του, ξανά και ξανά και ξανά! Κάτι που έκανα εγώ και πραγματικά, είναι πολύ τραυματικό, γιατί ζεις τον εφιάλτη σου, ξανά και ξανά…

Ποια στάση είχε η μητέρα σου σε όλο αυτό;

Η μητέρα μου ήταν σε αλλόφρονη κατάσταση. Φώναζε… «Μου πήρες τον άντρα μου, παλιοκόριτσο!». Ήμουν το ακάθαρτο παιδί μέσα στο σπίτι. Ήμουν κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο, ερχόταν μέσα με χτυπούσε, έβγαινε έξω και ούρλιαζε… Για πολλά χρόνια η σχέση μας ήταν εχθρική.

Όταν, πλέον, άρχισα να αντιδρώ, ομολογώ ότι ήταν υπομονετική απέναντι στις αντιδράσεις μου, έως και αδιάφορη, από ένα σημείο και μετά. Ωστόσο, ήταν και ένας άνθρωπος «βολεψάκιας». Επειδή δούλευα από μικρή, κάθε μήνα της άφηνα σχεδόν όλο τον μισθό μου και κρατούσα για εμένα ένα χαρτζιλίκι. Θεωρώ, λοιπόν, ότι η σχέση μας ήταν, τελικά, καθαρά οικονομική.

Ώσπου έγινες κι εσύ μανούλα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Ήμουν τότε με τον Χρήστο. Τον είχα γνωρίσει στην «Ιθάκη», στο πρόγραμμα απεξάρτησης. Ένας ήρεμος, ήσυχος και πάντα γελαστός άνθρωπος. Το θέμα του παιδιού ήταν ο μόνος και μόνιμος καβγάς μας. Είχαμε πάει μαζί σε γιατρούς και μας είχαν πει ότι «είναι αδύνατον αυτή η γυναίκα να κάνει παιδί, λόγω γυναικολογικών προβλημάτων από τη συνεχόμενη κακοποίηση». Ο Χρήστος επέμενε! Και, όμως, τελικά, τα καταφέραμε! Έμεινα έγκυος και, μετά από πολλές επιπλοκές, γέννησα ένα αγοράκι 1.540 γραμμαρίων. Ένας μαχητής από την ώρα της σύλληψής του!

Πώς ήσουν σαν μανούλα; Δεν είχες περάσει και λίγα από την οικογένειά σου, και μόλις είχες κάνει και εσύ τη δική σου!

Δεν άφηνα να τον πάρει κανείς αγκαλιά. Ξαφνικά, όλοι οι φόβοι μου επέστρεψαν… Δεν τον έδινα εύκολα, ούτε στον μπαμπά του ούτε στον πεθερό μου. Σιγά σιγά, με τη δική του βοήθεια, κατάφερα να ξεπεράσω αυτές τις ανησυχίες.

Ο Χρήστος ξανάρχισε να παίρνει ναρκωτικά. Ήμουν μόνη σε όλο αυτό. Δεν είχα έναν σύντροφο να μοιράζομαι τίποτα. Στην κοινότητα είχαμε μάθει να μοιραζόμαστε, να μιλάμε, να εκφράζουμε όλα τα συναισθήματά μας. Ο Χρήστος, όμως, άφαντος. Ο γιος μου, ο Μιθριδάτης, όσο μεγάλωνε έγινε ένα δύσκολο και απαιτητικό παιδάκι μ’ αυτά που αντιμετώπιζε στο σπίτι.

Του φώναξα αρκετές φορές, και για ένα πράγμα που έχω μετανιώσει πάρα πολύ είναι ότι κάποιες φορές τον χτύπησα.

Τελικά, όντως η βία που είχα πάρει σαν παιδί αναπαράχθηκε και στο δικό μου παιδί.

Όπως διάβασα στο βιβλίο, όταν ο Μιθριδάτης ήταν επτάμισι χρόνων, διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ένα ακόμα χτύπημα από τη ζωή για την Ιφιγένεια!

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον φόβο για την απώλεια του παιδιού σου! Στην αρχή τα είχα χαμένα. Έκλαιγα. Λιποθυμούσα. Αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος. Μίσησα τον εαυτό μου.

Τελικά, όμως, η θεραπεία των παιδιών αυτών είναι να είσαι ένας δυνατός κλόουν μπροστά τους. Να σε βλέπουν βράχο, για να στηριχτούν, χαρούμενη, υποστηρικτική και ήρεμη. Αυτή ήταν η θεραπεία του γιου μου!

Θέλω να δώσεις ένα μήνυμα στις μαμάδες που έχουν υποψία ότι τα παιδιά τους μπορεί κάποιος έστω να τα έχει αγγίξει.

Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά, μην εθελοτυφλείτε. Τα παιδιά πάντα αφήνουν ένα ίχνος μιας δύσκολης κατάστασης που βιώνουν. Μπορεί να μην το πουν τα χείλη τους, σίγουρα θα το…πουν τα μάτια τους. Ποτέ μην προσπεράσετε ένα, χωρίς λόγο, δάκρυ τους. Ίσως υπάρχει λόγος, και μπορεί να είναι σοβαρός. Να είναι ακόμη και τραγικός. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας.

Δεν χρειάζεται να τα φιλάτε στο στόμα και να τα αγγίζετε συνέχεια. Κάντε τα να νιώσουν την αγάπη σας με λόγια, με συζήτηση. Κάντε τα να νιώθουν ασφαλή, για να σας μιλήσουν για κάτι που τα απασχολεί. Απλά αγαπήστε τα παιδιά σας! Και προς Θεού μην αφήσετε κανέναν – μα κανέναν άλλον – να τα χαϊδέψει.

Και κάτι ακόμη: Όταν διαπιστώσετε πως κάποιος άπλωσε το χέρι του στο παιδί σας, μη διστάσετε να τον καταγγείλετε. Ακόμη και αν είναι συγγενής ή φίλος. Ακόμη και αν βρίσκεται στο ίδιο σας το σπίτι.

Πώς είναι η Ιφιγένεια τώρα;

Είμαι ερωτευμένη με τη ζωή και ταγμένη στο να βοηθήσω, με όποιον τρόπο μπορώ, παρόμοιες καταστάσεις! Είμαι πολύ δοτικός άνθρωπος απέναντι στους συνανθρώπους μου. Έχω οριοθετήσει τον εαυτό μου σε πάρα πολλά πράγματα, κάτι που χρειάστηκε πολλά χρόνια για να γίνει. Έχω καταλάβει ποια είμαι και τι θέλω.

Έχω δίπλα μου έναν υπέροχο άνθρωπο που αγαπώ υπερβολικά, και τον αγαπώ σαν άνθρωπο, όχι σαν άντρα. Έχω πολλούς καλούς φίλους που αγαπώ και εκτιμώ, και μετά από δύο δύσκολες περιπέτειες υγείας, ρουφάω τη ζωή, γιατί η ζωή είναι στιγμές, και από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να μην είμαι εδώ. Αισθάνομαι τυχερή που είμαι εδώ, υπάρχω και αναπνέω! Ό, τι και να πέρασα! Άρα, κάτι αξίζω, δεν νομίζεις?

Ιφιγένεια, δεν νομίζω απλώς…είμαι σίγουρη!!

Διάβασε επίσης: Η Σόνια Σαουλίδου μάς μιλάει για το νέο της βιβλίο και όχι μόνο…

Ακολουθήστε το Miss or Madam στο Facebook και στο Instagram.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.