Όχι γιατί με σόκαρε. Αλλά γιατί με άγγιξε εκεί που πονάει: στις πιο ήσυχες γωνιές της καθημερινότητας μας ως γονείς. Εκεί που δε μιλάμε εύκολα. Εκεί που η αγάπη μας για τα παιδιά μας συχνά χάνει τον δρόμο της, όχι από έλλειψη, αλλά από ταχύτητα, άγνοια ή απλή… κούραση.

Είναι μια σειρά που πρέπει να δουν όλοι οι γονείς, ειδικά εκείνοι που έχουν παιδιά στην εφηβεία ή που πλησιάζουν σε αυτήν. Γιατί δεν έχει δράματα και υπερβολές. Έχει κάτι χειρότερο: ρεαλισμό. Και αυτό πονάει.

Όπως έγραψε και το New York Magazine, το Adolescence μας βάζει χωρίς προσπάθεια μέσα στη ζωή του Jamie, ενός 13χρονου αγοριού με baby face, με εκείνη την αθωότητα που σε κάνει να θέλεις να τον προστατεύσεις από τον κόσμο. Και από τον ίδιο του τον εαυτό. Η οικογένειά του; Σχεδόν “κανονική”. Ένας πατέρας που δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ και μεταφέρει, χωρίς να το ξέρει, πρότυπα «αντρικού μεγαλώματος»: να είσαι δυνατός, να μην εκφράζεις τα συναισθήματά σου, να τα καταφέρνεις, να παίζεις καλή μπάλα. Μια μαμά που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες μέσα στο σπίτι, πιο ήρεμη, πιο γεφυρωτική, αλλά και η ίδια κουρασμένη.

Γιατί, όμως, προβλημάτισε η σειρά «Adolescence» τόσο πολύ τους γονείς;

Ίσως γιατί είδαν το παιδί τους. Ίσως γιατί ένιωσαν ότι το δωμάτιο με την κλειστή πόρτα, το βλέμμα που δεν τους κοιτάει πια στα μάτια, ο κόμπος στον λαιμό του παιδιού που δεν ξέρει πώς να τον ξεμπερδέψει… όλα αυτά τα έχουν ζήσει. Ίσως γιατί, όπως ο Jamie, έτσι και τα δικά τους παιδιά ζουν σε έναν κόσμο γεμάτο social media, likes, φίλτρα, συγκρίσεις.

Και ξέρεις τι κάνουμε συχνά; Κρυβόμαστε πίσω από τη φράση “έτσι είναι η νέα γενιά” ή “αυτά έχουν αλλάξει τώρα”. Κρυβόμαστε πίσω από την ίδια την τεχνολογία και την εξέλιξή της, χωρίς να αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά. Με ανθρώπους που διαμορφώνονται τώρα. Όπως τους μαθαίνουμε να τρώνε σωστά, να λένε “ευχαριστώ” και “συγγνώμη”, έτσι πρέπει να τους μάθουμε και πώς να χειρίζονται το internet, τα social media, την οθόνη. Γιατί δεν είναι κάτι που «θα μάθουν μόνα τους». Είναι κάτι που πρέπει να τους το διδάξουμε, πρώτα με το παράδειγμα και μετά με τον έλεγχο.

Το δικό μου παιδί είναι 13. Και δεν έχει Instagram. Όχι γιατί δε ζητάει. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνω την ανάγκη να είναι “μέσα”. Και εγώ είμαι. Του έχω, όμως, εξηγήσει τη σχέση μου με τα social media. Ξέρει ότι η δική μου παρουσία εκεί είναι καθαρά επαγγελματική. Ξέρει ότι όταν με βλέπει με το κινητό, είμαι στη δουλειά μου, όχι στο scroll. Και με τον ίδιο τρόπο του ζητάω να έχει επίγνωση και αυτοέλεγχο. Όχι επειδή “δεν πρέπει”, αλλά επειδή έχει επιλογή. Την επιλογή να είναι ακόμα παιδί.

Για να είμαι πιο ήρεμη αλλά και για να γνωρίζει ότι υπάρχουν όρια, εχω στο κινητό του το Family Link. Έχει συγκεκριμένο χρόνο καθημερινής χρήσης του internet, περίπου μία με μιάμιση ώρα τη μέρα, και μπορώ να ελέγχω ανά πάσα στιγμή πού μπαίνει, τι κατεβάζει, τι βλέπει. Δεν είναι θέμα αστυνόμευσης. Είναι θέμα εμπιστοσύνης με όρια. Γιατί η εμπιστοσύνη δε σημαίνει “άφησέ το να κάνει ό,τι θέλει”. Σημαίνει “είμαι εδώ, παρακολουθώ, καθοδηγώ”.

Και ναι, πολλές φορές σκέφτηκα πόσο viral θα μπορούσε να γίνει το παιδί μου. Είναι γεμάτος ενδιαφέροντα και ταλέντα, περιεχόμενο για μέρες και με πολλές καρδιές! Γιατί τα παιδιά “πουλάνε”! Αλλά επιλέγω να τον προστατεύσω. Όχι γιατί φοβάμαι. Αλλά γιατί τον σέβομαι.

Μήπως τελικά αυτή η σειρά μάς χτύπησε γιατί μας έβαλε μπροστά στον καθρέφτη;

Πόσες φορές έχουμε αγνοήσει ένα δάκρυ λέγοντας “ε, τώρα εφηβεία είναι”;
Πόσες φορές βολευτήκαμε όταν το παιδί μας έμεινε πίσω από μία οθόνη για να κάνουμε τις δουλειές μας ή απλά για να έχουμε λίγο την ησυχία μας;
Πόσες φορές είπαμε “αργότερα” και το “μετά” δεν ήρθε ποτέ;

Πόσες φορές ακούσαμε στ’ αλήθεια τι νιώθει το παιδί μας; Το αγκαλιάσαμε όταν δεν είχε λόγο να είναι καλά, το επιβραβεύσαμε όταν δεν τα κατάφερε, του σταθήκαμε χωρίς όρους;

Η σειρά «Adolescence» δε σου λέει τι να κάνεις. Δε σου δείχνει “το σωστό”.
Σου θυμίζει πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις. Και πόσο δύσκολο να είσαι εκεί παρών, ουσιαστικά, με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτά αυτιά.

Και ίσως αυτό είναι που τελικά μας πόνεσε τόσο πολύ.

Ίσως τελικά, αυτή η σειρά να μη μας μίλησε μόνο για την εφηβεία. Ίσως να μας ψιθύρισε κάτι πιο δύσκολο: ότι η αληθινή σύνδεση με τα παιδιά μας ξεκινά από τη δική μας ειλικρίνεια.

Διάβασε επίσης: Συγκρούσεις με το παιδί μου στην εφηβεία

Άγχος στην εφηβεία

The post «Adolescence»: Μια σειρά που δεν τη βλέπεις απλώς, τη νιώθεις appeared first on Miss or Madam.

Αν έχετε παιδιά σε αυτή την ηλικία σίγουρα έχετε βρεθεί στην πολύ δύσκολη θέση να αντιμετωπίσετε ξαφνικά ξεσπάσματα του παιδιού με θυμό, νεύρα, κρίσεις υστερίας και επιθετικές αντιδράσεις. Και ολ’ αυτά μπορεί να συμβούν σε δημόσιο χώρο με εσάς να προσπαθείτε να βγάλετε άκρη και να διαχειριστείτε την κατάσταση.

Πότε συμβαίνουν τα tantrum

Όπως μας εξηγούν οι ψυχολόγοι, τα tantrum τα συναντάμε συχνά στην πρώτη νηπιακή ηλικία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συνεχίζουν και ως την παιδική ηλικία του παιδιού. Ο αμερικάνικος χαρακτηρισμός των tantrum, ως “terrible twos, horrible threes”, δίνει πάντως με ευστοχία το ηλικιακό εύρος που τα συναντάμε συχνότερα, καθώς και την επιδείνωση της κατάστασης όσο οι γονείς αδυνατούν να τα αντιμετωπίσουν.

Χρειάζεται όμως προσοχή! Η κάθε αντίδραση του παιδιού σε οποιαδήποτε δική σας οδηγία, όπως και το απλό ξέσπασμα θυμού ή το κλάμα, δεν είναι tantrum. Στην ουσία πρόκειται για την έντονη έκρηξη θυμού που πιάνει το παιδί και την οποία δυσκολεύονται πολύ οι γονείς να αντιμετωπίσουν.

Για να το κατανοήσουμε καλύτερα, αυτή η έκρηξη οργής είναι μια μορφή κατάρρευσης κατά τη διάρκεια της οποίας το παιδί βρίσκετε εκτός ελέγχου. Το νευρικό του σύστημα δεν είναι σε θέση να χειριστεί την υπερφορτωμένη είσοδο αρνητικών συναισθημάτων τα οποία με την πάροδο του χρόνου αυξάνονται. Κατά τη διάρκεια μίας έκρηξης οργής, το παιδί βρίσκεται σε μια χαοτική κατάσταση και έτσι η αντίδρασή του είναι απρόβλεπτη.

Τα παιδικά αυτά ξεσπάσματα εμφανίζονται ξαφνικά, με θεαματικές εκρήξεις θυμού, αποσυντονισμένη συμπεριφορά και ένα παιδί που κλαίει, τσιρίζει, κοπανιέται στα πατώματα, κρατάει την αναπνοή του, κάνει εμετό, σπάει πράγματα και πολλά άλλα τέτοια που μπορεί να σας φέρουν σε κατάσταση πανικού, χωρίς να ξέρετε πώς να φερθείτε.

Η αφορμή μπορεί να είναι απλή. Τόσο απλή, όπως το να πάρετε κάτι από τα χέρια του παιδιού ή απλώς να του φορέσετε τα παπούτσια του ή να του κλείσετε το μπουφάν.

Διάβασε επίσης: Πρέπει να κάνω στο παιδί μου όλα τα χατίρια;

Λόγοι για τις εκρήξεις θυμού

Γιατί συμβαίνει όλο αυτό; Για τον πολύ απλό λόγο ότι η συναισθηματική και κοινωνική ικανότητα των παιδιών ακόμη δεν έχει εξελιχθεί. Άρα αυτές οι εκρήξεις είναι ένας τρόπος για να εκφράσουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά αλλά και να κατανοήσουν η να αλλάξουν το περιβάλλον τους.

Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σε αυτή την μικρή ηλικία δεν βρίσκουν λόγια να εκφράσουν τα συναισθήματα που τα κατακλύζουν. Επίσης με αυτή τη συμπεριφορά τα νήπια μαθαίνουν ότι έχουν τη δύναμη να σας χειραγωγούν για να πετύχουν αυτό που θέλουν.

Συνήθως αυτό που προκαλεί αυτές τις συμπεριφορές ξεκινάει από το πολύ απλό ότι το παιδί μπορεί να πεινάει, είναι κουρασμένο, έχει παίξει πολύ και δεν μπορεί να ηρεμήσει, μέχρι το ότι κάποιος του πήρε το αγαπημένο παιγνίδι, ή το απομακρύνει από το πάρκο που παίζει, η άλλα πιο δυνατά αισθήματα όπως ντροπή, φόβος, ανησυχία, ζήλια, που δεν ξέρει πώς να τα διαχειριστεί.

Μπορεί όμως να υποκρύπτουν βαθύτερες αιτίες, όπως γενικότερη αδιαφορία του γονέα στα θέλω του παιδιού, μη αποδοχή των συναισθηματικών του αναγκών, ή ακόμη και ένα γονέα υπερβολικά υποχωρητικό, που έχει δώσει στο παιδί ευθύνες ασύμβατες με την ηλικία του.

Να σημειώσουμε βέβαια, πως τα tantrum δεν αποτελούν αναπτυξιακό στάδιο, δηλαδή δεν είναι μια κατάσταση που θα αντιμετωπίσουν ούτως ή άλλως όλοι οι γονείς. Σε μεγάλο ποσοστό η εμφάνιση τους έχει να κάνει με τη σύνδεση που υπάρχει με τον γονέα, το δεσμό του με το παιδί, και τη διάθεση του να ακούσει, να συνεργαστεί και να ασχοληθεί να βρει τον λόγο της εκάστοτε αντίδρασης του παιδιού, και όχι απλώς να σταματήσει το tantrum ή να αποφύγει την εκάστοτε αφορμή του ξεσπάσματος.

Διάβασε επίσης: Μεγαλώνοντας παιδιά και γονείς με όρια

Τρόποι Αντιμετώπισης

Οι συμβουλές για το πώς να διαχειριστείτε τα, βίαια, ξεσπάσματα του μικρού σας είναι αμέτρητες. Οι ειδικοί συμφωνούν σε ένα. Στο να διατηρήσετε τη ψυχραιμία σας και να μην τα βάλετε με τον εαυτό σας, καθώς τα temper tantrums είναι ένα άλλο ένα κομμάτι που ως γονιός πρέπει να μάθετε να αντιμετωπίζετε.

Ας δούμε λοιπόν πως θα το διαχειριστείτε:

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας

Παραμείνετε ήρεμοι σε όλη τη διάρκεια της έκρηξης. Αν νευριάσετε , θα χειροτερέψετε την κατάσταση και θα είναι πιο δύσκολο και για εσάς και για το παιδί σας. Όταν μιλάτε, μιλάτε με ήρεμη και χαμηλή φωνή , και με μαλακές κινήσεις. Κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος οργής το παιδί δεν ακούει πια. Πείτε λοιπόν μόνο τις απολύτως απαραίτητες λέξεις. Χρησιμοποιείστε ένα καθησυχαστικό και ήρεμο βλέμμα καθώς το παιδί παίρνει τα συνθήματα από τη γλώσσα του σώματος σας

Βεβαιωθείτε ότι τόσο το ίδιο το παιδί όσο και τα άλλα άτομα του περιβάλλοντος είναι ασφαλή

Η ασφάλεια είναι το πιο σημαντικό ζήτημα. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί δεν βάζει σε σωματικό κίνδυνο τον εαυτό του χτυπώντας το κεφάλι του ή άλλο μέρος του σώματος. Εάν είναι δυνατόν, μεταφέρετε το παιδί σε ασφαλές μέρος.

Μην υποχωρείτε στην απαίτηση του παιδιού

Το να ενδώσετε θα ήταν μεγάλο λάθος, γιατί αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ενίσχυση ή επιβράβευση για το παιδί και με αυτό τον τρόπο θα ενθαρρύνετε χωρίς να το θέλετε την έκρηξη να επαναληφθεί.

Ελαχιστοποιήστε τον ερεθισμό που προκάλεσε την έκρηξη

Δοκιμάστε να εξαλείψετε αν είναι εφικτό ή να ελαχιστοποιήσετε την αιτία του ξεσπάσματος.

Ανακατευθύνετε την προσοχή του σε κάτι διαφορετικό

Προσπαθήστε να παρακάμψετε το «κόλλημα» του παιδιού και να κατευθύνετε την προσοχή και το ενδιαφέρον του σε κάτι διαφορετικό που ξέρετε ότι το ενδιαφέρει.

Κάντε υπομονή

Μείνετε δίπλα του μέχρι να περάσει η έξαψη, πρέπει να σας βλέπει ότι είστε δίπλα του, όμως για κανένα λόγο μην προσπαθήσετε να του μιλήσετε λογικά και να εξηγηθείτε. Μην ντρέπεστε για τον περίγυρο, και μην δώσετε καμία υπόσχεση. Ξέσπασμα είναι, θα περάσει.

Πηγή: all4mama.gr

Διάβασε επίσης: Γονείς «ελέφαντες» ή γονείς «τίγρεις»: ποιος τύπος γονέα είσαι;

The post Tantrum: Πότε συμβαίνει και πως το αντιμετωπίζω appeared first on Miss or Madam.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Biological Psychology έδειξε ότι η έκθεση σε περιεχόμενο μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τη μητρότητα αυξάνει το στρες και τα αρνητικά συναισθήματα.

Η τάση που μελετήθηκε είναι ότι οι μαμάδες συγκρίνουν πολύ τους εαυτούς τους στο διαδίκτυο και αυτό πυροδοτεί μια σειρά αρνητικών συναισθημάτων.

Μητέρες – social media – άγχος

Η συγγραφέας της μελέτης Nataria T. Joseph και οι συνεργάτες της ξεκίνησαν τη μελέτη για να διερευνήσουν πώς οι κοινωνικές συγκρίσεις που συμβαίνουν στα social media μπορεί να επηρεάσουν τα στιγμιαία επίπεδα κορτιζόλης. Δεδομένου ότι η κοινωνική σύγκριση και η αυτοαξιολόγηση είναι κοινές κατά τη διάρκεια της μητρότητας, οι ερευνητές εστίασαν τη μελέτη τους στις μητέρες.

Οι συμμετέχουσες ήταν πολύ ενεργές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με το 55,3% να ξοδεύει τουλάχιστον 2 ώρες καθημερινά σε ιστότοπους για μητέρες και το 46,8% τουλάχιστον 4 φορές την ημέρα.

Αυτό μας έδωσε έναν τεράστιο όγκο δεδομένων σχετικά με τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις τους με γνώμονα την τεχνολογία, καθώς και τα βιολογικά τους δεδομένα σε διάφορα σημεία κατά τη διάρκεια της ημέρας,

τόνισε η συν-συγγραφέας Theresa de los Santos.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα υψηλότερα αρνητικά συναισθήματα συσχετίστηκαν με υψηλότερη κορτιζόλη. Οι συμμετέχουσες που ανέφεραν ότι περνούσαν περισσότερο χρόνο σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης ή διαδικτυακά φόρουμ είχαν υψηλότερα στιγμιαία επίπεδα κορτιζόλης.

Διάβασε επίσης: Social media: πώς επηρεάζονται οι νεαρές ηλικίες

Αρνητικά συναισθήματα

Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι σε αυτούς τους διαδικτυακούς ιστότοπους, οι μητέρες συχνά εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα όπως θυμό και θλίψη.

Η Joseph και οι συνεργάτες της προειδοποιούν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης τους έχουν ανησυχητικές επιπτώσεις για τις μητέρες, καθώς η αυξημένη κορτιζόλη μπορεί να βλάψει την υγεία ενός ατόμου με την πάροδο του χρόνου και ακόμη και να αυξήσει τον κίνδυνο θνησιμότητας. Επίσης οι μητέρες με υψηλά επίπεδα κορτιζόλης τείνουν να έχουν και παιδιά με υψηλά επίπεδα κορτιζόλης.

mothersblog.gr

Διάβασε επίσης: 5 συνήθειες που καταστρέφουν το μυαλό

The post Μητέρες: Πώς τα social media επηρεάζουν την ψυχολογία τους appeared first on Miss or Madam.

H Μαρία έρχεται κλαίγοντας και λέει:

– Η Κατερίνα δε με θέλει για φίλη και δε μου δίνει τα παιχνίδια της.

– Να μην της δίνεις και εσύ τα δικά σου, απαντά ο γονιός

ή μια άλλη πιθανή απάντηση μπορεί να είναι:

– Δεν είναι κάτι σοβαρό. Δεν αξίζει να στεναχωριέσαι για αυτό, μικρή μου.

Μετά από λίγες ώρες το παιδί ζητά να παίξει με τη φίλη της. Ο γονιός αναρωτιέται αν η συζήτηση που έκαναν προηγουμένως είχε κάποια χρησιμότητα και αρχίζει να αμφισβητεί είτε τον εαυτό του και την αποτελεσματικότητα του είτε να υποτιμά την ικανότητα του παιδιού να επεξεργάζεται τα συναισθήματά του.

Η επικοινωνία, το να ακούς και να ακούγεσαι, μέσα στην οικογένεια δεν είναι πάντα μία εύκολη υπόθεση.

Πόσες φορές νιώθουμε ότι τα λόγια και οι πράξεις δεν εκπροσωπούν αυτά που πραγματικά επιθυμούμε να πούμε; Πόσες φορές νιώθουμε ότι, τελικά, δε γίναμε ξεκάθαροι; Το να ακούς το παιδί φαίνεται αρκετά εύκολο. Όμως, ακούω σημαίνει κατανοώ, συναισθάνομαι και προσπαθώ να έρθω σε επαφή, όχι μόνο με τις δηλώσεις αλλά και με τα συναισθήματα του παιδιού. Σε συνθήκες πίεσης ο γονιός προσπαθεί να δώσει λύσεις, συμβουλές, οδηγίες, παρηγοριά στο παιδί, για να το βοηθήσει και έπειτα μπορεί να νοιώσει ότι η φωνή του δεν ακούγεται, παρά μόνο αν ανεβάσει την έντασή της.

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός γονέων που φαίνεται ότι επικεντρώνουν τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης των παιδιών σε ψυχολογικές μεθόδους και στρατηγικές και λιγότερο σε μεθόδους άσκησης σωματικής βίας με ξυλοδαρμούς ή χαστούκια, χωρίς να σημαίνει ότι αυτές οι πρακτικές έχουν παύσει.

Οι γονείς επιθυμούν να αναπτύσσουν τον διάλογο, επιτρέπουν στα παιδιά τους να εκφραστούν πιο ελεύθερα, δείχνουν κατανόηση, στοργή, αγάπη και φροντίδα, ασχολούνται με την επιμέλεια και δίνουν έμφαση σε εξωσχολικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Ο νέος γονιός αναζητά μία αυθεντική και αμοιβαία σχέση με το παιδί χωρίς, βέβαια, να ξεχνιούνται οι διαφορετικοί ρόλοι.

Ωστόσο, στην προσπάθεια του να επικοινωνήσει ο γονιός, μερικές φορές υιοθετεί τακτικές που δυσχεραίνουν την επικοινωνία και δε βοηθούν το διάλογο.

Έτσι, ο γονιός μπορεί να δίνει οδηγίες ή διαταγές στο παιδί και να του λέει τι να κάνει, μη βοηθώντας το να καλλιεργήσει την κριτική του ικανότητα στον έλεγχο των συνεπειών της συμπεριφοράς του και στη λήψη αποφάσεων.

Μπορεί να το προειδοποιεί ή απειλεί για τιμωρίες και συνέπειες που ποτέ δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει, με αποτέλεσμα το παιδί να αμφισβητεί τον γονεϊκό του ρόλο ή να μη μάθει να υποστηρίζει τον εαυτό του. Μπορεί να το κριτικάρει ή να μιλά για λογαριασμό του χωρίς να του δίνει τον χώρο να εκφραστεί, δείχνοντας ότι πάντα θα μιλά κάποιος άλλο για αυτό. Θέλοντας να το «προστατεύσει» από τα αρνητικά του συναισθήματα και να το απομακρύνει από αυτά, ελαχιστοποιεί το μέγεθος ή την αξία τους.

Η αυθεντική επικοινωνία με το παιδί δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί δεξιότητες και την υιοθέτηση τακτικών που ευνοούν τη γνήσια έκφραση συναισθημάτων.

Διάβασε επίσης: Γονείς «ελέφαντες» ή γονείς «τίγρεις»: ποιος τύπος γονέα είσαι;

Το να είσαι καλός ακροατής:

Οι Fine και Glasser αναφέρουν ότι καλός ακροατής είναι αυτός που ακούει τον άλλο και όσα του λέει και δε σκέφτεται ούτε λεπτό τον εαυτό του και τι να απαντήσει σε όσα ακούει. Τα παιδιά ψάχνουν καλούς ακροατές που δε θα τους δώσουν εμφανείς λύσεις και συμβουλές αλλά αυτούς που θα ακούσουν τα παράπονά τους και θα μοιραστούν τα συναισθήματά τους.

Δε χρειάζεται να υποτιμήσουμε τη Μαρία στο παραπάνω παράδειγμα, να σκεφτούμε ότι είναι ένα μικρό παιδί που δε ξέρει ότι μπορεί να σταματήσει να παίζει με την Κατερίνα. Αυτό που χρειάζεται είναι να ακούσουμε την ανάγκη της. Αν αναζητεί λύσεις, ας τη βοηθήσουμε μέσα από ένα σύνολο επιλογών να βρει αυτή που θα είναι η καταλληλότερη για αυτή. Έτσι θα ασκήσει την κριτική της ικανότητα και θα μάθει να παίρνει πρωτοβουλίες, να αναλαμβάνει ευθύνες και να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών της.

Ο καλός ακροατής μπορεί να είναι παθητικός, να παραμένει σιωπηλός όταν χρειάζεται.

Ο γονιός αφήνει το χώρο στο παιδί να εκφράσει τις ανησυχίες, τις διαφωνίες, τις συγκρούσεις, τον θυμό, τη λύπη, τη χαρά, τη ζήλεια, την ευχαρίστηση. Αφήνει τον χώρο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει τη φωνή του. Σε άλλες περιπτώσεις ο καλός ακροατής αποκτά ενεργητικό χαρακτήρα και γίνεται αυθεντικός απέναντι στο παιδί, χωρίς να προσπαθεί να επιβάλλει την άποψή του.

Δε διατηρεί το προσωπείο του παντογνώστη που μπορεί να βρει λύσεις στα πάντα, απεναντίας καλλιεργεί το διάλογο κάνοντας περισσότερες ερωτήσεις. Διαθέτει χρόνο και αφιερώνει όλη την προσοχή στο παιδί, ενισχύει τις πραγματικές ικανότητες του παιδιού, το εμπιστεύεται ότι μπορεί να βρει λύσεις και νοιώθει ασφαλής ότι το παιδί θα μπορέσει να λάβει αποφάσεις και να πάρει πρωτοβουλίες που αντιστοιχούν στις ικανότητες και την ηλικία του.

Τα αποτελέσματα της αυθεντικής επικοινωνίας δεν είναι άμεσα εμφανή.

Ο γονιός μπορεί να απογοητευτεί και να ματαιωθεί νιώθοντας ότι τα λόγια του και η συμπεριφορά του δεν έχουν κανένα όφελος. Οι καρποί αυτής της προσπάθειας έρχονται όταν το είδος αυτής της επικοινωνίας αποκτήσει γερά θεμέλια και συστατικό στοιχείο της σχέσης.

Ακούω και ακούγομαι σημαίνει σέβομαι τα συναισθήματα του άλλου, ακόμα και αν διαφωνώ, γνωστοποιώντας στον άλλο τη διαφωνία μου, την άποψη μου, ακόμη και αν γίνομαι δυσάρεστος. Έτσι, δε θα χάσω ποτέ τη δική μου φωνή. Το παιδί έχει ανάγκη να ξέρει ότι το αγαπούν για αυτό που είναι, ότι το εμπιστεύονται για τις ικανότητές του για να αποκτήσει συναίσθηση της αξίας του και των πραγματικών του δυνατοτήτων. Αφήνω στο άλλο τον χώρο να εκφράσει τα συναισθήματά του και να αποκτήσει τη φωνή του.

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στο ioannatsigganou.gr

Διάβασε επίσης: Χειριστικός γονέας: γιατί συμβαίνει και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του

Ο ρόλος του παιδοψυχολόγου. Το πότε, το πώς και το γιατί

The post Tο να ακούς και να ακούγεσαι μέσα στην οικογένεια δεν είναι μία εύκολη υπόθεση appeared first on Miss or Madam.

Οι ερευνητές των Τμημάτων Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης και του σουηδικού ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Σολ Χουάρεζ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet Public Health», πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση και συστηματική ανασκόπηση όλων των σχετικών μελετών. Συνολικά ελήφθησαν υπόψη 45 έρευνες από την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αυστραλία και την Ιαπωνία.

Η γονική άδεια προστατεύει την ψυχική υγεία ιδίως των μητέρων

Η νέα μελέτη συμπεραίνει ότι η γονική άδεια προστατεύει έναντι των κινδύνων για την ψυχική υγεία, μεταξύ άλλων από συμπτώματα κατάθλιψης, ψυχικό στρες, αίσθημα ψυχικής εξάντλησης και υπερκόπωσης κ.α. Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια της γονικής άδειας, τόσο αυξάνει το ψυχικό όφελός της για τους γονείς. Μάλιστα η προστατευτική επίπτωση ιδίως για τις μητέρες μπορεί να συνεχιστεί και αργότερα στη ζωή τους.

«Το να γίνεται κανείς γονιός, μπορεί να αποδειχθεί στρεσογόνο και για τους δύο. Δεν είναι μόνο οι τεράστιες ορμονικές και σωματικές αλλαγές που βιώνει η μητέρα, αλλά γενικότερα η μετάβαση στη γονεϊκή ιδιότητα προκαλεί στρες στο ζευγάρι. Αυτό εξηγεί ίσως γιατί οι ψυχικές διαταραχές μετά τον τοκετό είναι σχετικά συχνές, επηρεάζοντας το 10% έως 20% των μητέρων και έως το 10% των πατέρων», δήλωσε ο δρ Χουάρεζ.

Τα ευρήματα για τους πατέρες, αναφορικά με τη γονική άδεια, είναι λιγότερο σαφή, εν μέρει επειδή έχει γίνει λιγότερη έρευνα γι’ αυτούς σε σχέση με τις μητέρες. Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές συμπέραναν ότι μια γενναιόδωρη γονική άδεια μετ’ αποδοχών ωφελεί σημαντικά την ψυχική υγεία των γονιών, κυρίως των μητέρων που συνήθως φέρουν και το μεγαλύτερο βάρος ανατροφής των παιδιών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Ψυχολόγος: Νέα τάση ή αναγκαιότητα;

Η συμπεριφορά σου ως γονιός προκαθορίζει τη ζωή των παιδιών σου

The post Η γονική άδεια προστατεύει την ψυχική υγεία ιδίως των μητέρων appeared first on Miss or Madam.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η θέσπιση ορίων στη συμπεριφορά των παιδιών είναι απαραίτητη τόσο για τη δική τους προσαρμογή όσο και για την ομαλή συμβίωσή τους στην κοινωνία. Παιδιά που δεν έχουν μάθει όρια, είναι παιδιά ανεξέλεγκτα και συγχυσμένα αφού οι γονείς τους έχουν χάσει τη σταθερότητα στο μεγάλωμά τους.

Είναι παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην αλληλεπίδρασή τους τόσο με τους συνομηλίκους όσο και με τους ενήλικες.

Μπορεί οι γονείς τους, να τους κάνουν όλα τα χατίρια, αλλά οι συμμαθητές τους και αργότερα ο/η σύντροφός τους δεν θα ακολουθούν τον ίδιο ρυθμό. Ως αποτέλεσμα, είναι πιθανό όταν το παιδί δεν έχει μάθει να οριοθετεί τη συμπεριφορά του, να καταλήξει μόνο του.

Ζούμε σε μία κοινωνία που δεν είναι ανεκτική ως προς την αθέτηση των κανόνων και την επίδειξη ανοριοθέτητης συμπεριφοράς, κάτι που γίνεται κατανοητό ήδη από μικρή ηλικία όταν το παιδί ξεκινά να αλληλεπιδρά με άλλα άτομα πέρα του στενού οικογενειακού κύκλου.

Όταν γίνεται αυταρχικό με άλλα παιδιά, οι μαμάδες τους θα του κάνουν παρατήρηση. Όταν δεν ακολουθεί κανόνες στο νηπιαγωγείο, η νηπιαγωγός θα το βάλει τιμωρία. Το ίδιο θα συμβεί και στο σχολείο. Όταν προσπαθεί να επιβάλλει τα θέλω του στους συνομηλίκους του και γίνεται αυταρχικό, δε θα έχει φίλους. Όταν εκνευρίζεται με την κοπέλα του που δεν του κάνει όλα τα χατίρια, εκείνη θα φεύγει από κοντά του.

Η εκμάθηση λοιπόν των ορίων ξεκινά από μικρή ηλικία. Να θυμάστε ότι μέχρι την ηλικία των 9-10 ετών, το παιδί ουσιαστικά συμμορφώνεται στα δικά σας όρια και των δασκάλων του.

Υπεύθυνοι για να μάθει ένα παιδί όρια είναι οι γονείς του

Στη συνέχεια, καλείται να βάζει τα δικά του όρια. Υπεύθυνοι για να μάθει ένα παιδί όρια είναι οι γονείς του, και οι δύο γονείς. Όχι η νηπιαγωγός, όχι η δασκάλα, όχι οι παππούδες. Οι υπόλοιποι θεωρούν de facto ότι το παιδί ξέρει τι σημαίνει όριο, αν δεν, επιβάλλουν τις ανάλογες συνέπειες.

Συνεπώς η εκμάθηση ορίων ωφελεί τόσο το παιδί, όσο και τους γονείς. Το παιδί αποκτά τα εφόδια για να γίνει αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο και οι γονείς θέτουν τα θεμέλια για επιτυχημένη επικοινωνία με το παιδί, αποφεύγοντας το ενδεχόμενο των κρίσεων εκ μέρους του με την παραμικρή αφορμή.

Ενδείκνυται κάθε φορά να προσαρμόζετε την πειθαρχία στο στάδιο ανάπτυξης του παιδιού. Τούτο σημαίνει πως θα επιλέγετε ανάλογα με την ηλικία του παιδιού τόσο τον τρόπο επιβολής των ορίων όσο και τις συμπεριφορές στις οποίες οι κανόνες θα επιβάλλονται.

Να θυμάστε ότι όσο νωρίτερα μάθετε στο παιδί σας ποιοι είναι οι κανόνες που ισχύουν στο σπίτι σας, τόσο πιο εύκολα θα τους κατανοήσει και θα τους ακολουθήσει.

Διάβασε επίσης: Μεγαλώνοντας παιδιά και γονείς με όρια

Ήδη από τον 8ο κιόλας μήνα οι γονείς οφείλουν να…

«δείχνουν» στο μωρό, ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται ή να μη γίνονται. Για παράδειγμα, όταν αρχίσει το μωρό να σας γρατζουνάει ή να σας τραβάει τα μαλλιά, δείξτε του ότι αυτό δεν σας αρέσει. Κρατήστε απαλά τα χέρια του και πείτε του ήρεμα: «Αυτό δεν μου αρέσει, σε παρακαλώ μην το κάνεις».

Σίγουρα θα το ξανακάνει και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αλλά εσείς οφείλετε να δείξετε τη δυσαρέσκειά σας χωρίς εκνευρισμό και φωνές.

Μετά τον 1ο χρόνο ζωής, το παιδί θέλει να…

μαθαίνει, να ακουμπάει, να δοκιμάζει, να εξερευνά τα πάντα. Πλέον είναι η κατάλληλη στιγμή για να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον. Η συμπεριφορά σας χρειάζεται να διέπεται από συνέπεια και σταθερότητα. Σε κανένα γονιό δεν του αρέσει να ακούει και να βλέπει το παιδί του να κλαίει. Ωστόσο σε περιστατικά όπως να βάλει τα χέρια του στα μάτια της κουζίνας ή να τρέξει στο δρόμο αφήνοντας το χέρι σας, οφείλετε να του δώσετε να καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό.

Να θυμάστε ότι:

Τα παιδιά σε μικρή ηλικία δεν έχουν αναπτύξει ακόμη, την αίσθηση του κινδύνου με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος σοβαρών τραυματισμών.

Όταν το παιδί κλαίει μετά από κάποια δική σας νουθέτηση, αφήστε το να κλάψει χωρίς να το πάρετε αμέσως αγκαλιά. Σε αντίθετη περίπτωση θα το μπερδέψετε και σε βάθος χρόνου δε θα λαμβάνει σοβαρά τις παρεμβάσεις σας.

Συνεπώς, όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα, να είστε απόλυτα σαφείς. Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και την αρνητική ενίσχυση για την κακή, το παιδί θα αρχίσει σιγά – σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.

Για να αποφύγετε τον τραυματισμό του ή το σπάσιμο του αγαπημένου σας βάζου, μπορείτε να εξαφανίσετε από το οπτικό του πεδίο οτιδήποτε εύθραυστο ή να στρέψετε την προσοχή του σε κάτι άλλο όταν πάει να κάνει μία ζημιά.

Τα παιδιά συνεχώς εξερευνούν τον περιβάλλοντα χώρο, ενώ παράλληλα δοκιμάζουν και αναπτύσσουν τις ικανότητές τους. Συνεπώς, όταν προσπαθούμε διαρκώς να τους απαγορεύσουμε κάτι, δε μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν σωστά τον κόσμο.

Γι’ αυτό να θυμάστε:

ότι η βάση για να δεχθεί ένα παιδί το «όχι» – οπότε να αποδεχθεί το όριο που του βάζουμε – είναι το «ναι».

Για παράδειγμα ένα μικρό παιδί μπορεί να θέλει να παίξει με τα μάτια της κουζίνας. Αντί να του απαγορεύσουμε να τα αγγίξει, μπορούμε να του ζητήσουμε να μας βοηθήσει να μαγειρέψουμε ένα φαγητό. Έτσι, θα ικανοποιήσει την περιέργειά του και θα αντιληφθεί ότι χρειάζεται βοήθεια κάθε φορά που θα δοκιμάζει να «παίξει» με τα μάτια της κουζίνας.

Μετά τον 3ο χρόνο, το παιδί σας πρέπει να…

είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί. Τώρα πλέον γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των πράξεών του. Το παιδί μπορεί πια να διακρίνει το σωστό από το λάθος.

Σε αυτή την ηλικία εδραιώνονται ο σεβασμός, ο αυτοέλεγχος και η συνέπεια. Η συνέπεια της πράξης του σε αυτή τη φάση μπορεί να είναι η απομόνωσή του στο δωμάτιό του με ανοιχτή πόρτα για λίγα λεπτά, μέχρι να το φωνάξετε εσείς, η λεγόμενη μέθοδος «time out».

Στις ηλικίες 3-5 ετών, μπορείτε να…

χρησιμοποιήσετε τη μέθοδο του «time out» καθώς και να επιχειρήσετε την πιθανότητα εφαρμογής λογικών συνεπειών. Για παράδειγμα, αν το παιδί έχει χρωματίσει το πάτωμα, μπορείτε να του πάρετε τις μπογιές και να καθαρίσει το πάτωμα, ώστε να κατανοήσει ότι είναι υπεύθυνο και πρέπει να επωμίζεται τις συνέπειες των πράξεών του. Μέχρι την ηλικία των 5 ετών τίθενται οι κανόνες που θα ακολουθούν το παιδί σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Χρήσιμο είναι να δίνετε πάντα στο παιδί σας τη δυνατότητα δράσης και επιλογής στα πλαίσια ορίων. Για παράδειγμα, μπορείτε να του πείτε:

«Πρέπει να φορέσεις κασκόλ, θέλεις το μπλε ή το μοβ;», αντί να του επιβάλλετε κάτι συγκεκριμένο χωρίς ελευθερία επιλογής. Έτσι, δέχεται πιο εύκολα τα όρια, βλέποντας ότι δεν του επιβάλλεστε στα πάντα.

Σημαντικό επίσης είναι να επιβραβεύετε τις επιθυμητές συμπεριφορές αντί να σχολιάζετε τις μη επιθυμητές, π.χ. Αντί για: «Μην κρατάς όλα τα παιχνίδια μόνο για τον εαυτό σου», πείτε: «Μπράβο που παίζεις ωραία με τον αδερφό σου! Πολύ σε χαίρομαι!».

Στις ηλικίες 6–12 ετών…

η μέθοδος του «time out», η εφαρμογή συνεπειών και η καθυστέρηση ή η απόσυρση προνομίων αποτελούν αποδεκτούς τρόπους πειθαρχίας. Για παράδειγμα, το παιδί δεν επιμελείται την σχολική του τσάντα. Αντί να το κάνετε εσείς, αφήστε το να υποστεί τη λογική συνέπεια. Αν αφήσει ατημέλητη την τσάντα του, θα ψάχνει μια ώρα να βρει τα τετράδια και τα βιβλία του.

Στην εφηβεία ενδείκνυται οι κανόνες να τίθενται έπειτα από συζήτηση. Γνωρίζοντας ότι το ρωτήσατε και ότι η γνώμη του υπολογίστηκε, ο έφηβος θα αισθάνεται μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Θα το σκέφτεται περισσότερο πριν αθετήσει μία συμφωνία.

Σε περίπτωση που την παραβεί, θα αποδεχτεί ευκολότερα ότι έκανε λάθος, χωρίς να εξεγείρεται για την αδικία. Σε τακτά χρονικά διαστήματα μπορείτε να επανεξετάζετε τα όρια που του έχετε θέσει. Συνήθως με την πάροδο του χρόνου, τα όρια μειώνονται και οι ελευθερίες αυξάνονται. Ωστόσο, σε περίπτωση που ο έφηβος επιδείξει ανωριμότητα, ίσως χρειαστεί τα όρια να γίνουν πιο αυστηρά.

Ανεξαρτήτως της ηλικίας του παιδιού σας, να θυμάστε ότι:

• Οι γονείς χρειάζεται να ακολουθούν κοινή πορεία στη διαπαιδαγώγηση, να υποστηρίζουν τις ίδιες αντιλήψεις και τους ίδιους τρόπους συμπεριφοράς. Ειδάλλως το παιδί μπερδεύεται και διακρίνει τους γονείς στον «καλό» που του κάνει μόνιμα τα χατίρια και στον «κακό», που του λέει συνέχεια όχι.
• Πολλές φορές θυμόμαστε την επιβολή ορίων όταν εκείνα ξεπερνιούνται. Τότε είναι η χειρότερη ώρα για να τη θέσπιση κανόνων. Η πιο κατάλληλη στιγμή είναι μία ουδέτερη, χαλαρή ή ευχάριστη στιγμή ή 2-3 ώρες αφότου έχει τελειώσει ο τσακωμός.
• Η τιμωρία δεν πρέπει να στρέφεται προς το παιδί αλλά προς την πράξη του, όπως και η επίπληξη. Αντί να πείτε: «Είσαι κακό παιδί», χρησιμοποιείστε εκφράσεις όπως: «Αυτό που έκανες δεν ήταν καλό».
• Να παίρνετε μερικές βαθιές ανάσες προτού ξεσπάσετε άγρια. Όσο απογοητευμένοι, εκνευρισμένοι, ή κουρασμένοι και αν είστε, αποφύγετε τη λεκτική ή σωματική επιθετικότητα στο παιδί. Με το ξύλο στέλνετε το μήνυμα στο παιδί ότι είναι αποδεκτό με τη βία να ελέγχεις τους άλλους. Ακόμη, μπορεί να αποδέχεται τη βία των άλλων προς εκείνο για το «καλό» του. Ενθαρρύνετε τη διαδικασία επίλυσης προβλημάτων με τα παιδιά.
• Η συχνή τιμωρία για ασήμαντα θέματα είναι επιβλαβής. Αφενός με την πάροδο του χρόνου η επιβολή συνεπειών για το πιο μικρό ζήτημα θα χάσει την ισχύ της, αφετέρου το παιδί δε θα καταλάβει τη σπουδαιότητα μιας πραγματικά ανεπιθύμητης ή επικίνδυνης συμπεριφοράς, αφού ανεξαρτήτως σημασίας όλες θα τιμωρούνται. Επιπλέον, οι μεγάλοι περιορισμοί δεν αφήνουν στο παιδί το περιθώριο να κάνει λάθη, οπότε να μάθει από αυτά και να αναπτύξει την προσωπικότητά του.
• Συνήθως είναι πιο εύκολο να καταλάβουμε πότε τα παιδιά παραβιάζουν τα όριά μας, παρά πότε εμείς παραβιάζουμε τα δικά τους. Αν το παιδί επιδεικνύει διαρκώς ανεπιθύμητες συμπεριφορές, αν καταπατά συνεχώς τα όρια που του έχετε επιβάλλει, πιθανώς αυτό να αποτελεί προειδοποίηση ότι τα συγκεκριμένα όρια είναι ασφυκτικά. Επικοινωνήστε μαζί του ώστε να εντοπίσετε την ακριβή αιτία αυτής της συμπεριφοράς. Αν δυσκολεύεστε στην επικοινωνία, αναζητείστε τη βοήθεια ενός ειδικού.

Το να έχεις όρια σημαίνει πάνω από όλα να σέβεσαι τα όρια του άλλου. Ένα παιδί που έχει μάθει να τηρεί τα όρια, δεν θα επιτρέψει εύκολα να καταπατήσουν τα δικά του.

ΑΝΔΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΟΝΤΗ
Διευθύντρια του ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ, Ανασυνδυασμένη Ψυχοθεραπεύτρια, Πρόεδρος του Ε.Ε.Α.Ψ.Ε.Σ, Δόκιμο μέλος της ΕΕΑΣΘΣΨ, Επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Μέλος της IARPP, Μέλος HCCMA
https://kidsproject.gr

The post Πρέπει να κάνω στο παιδί μου όλα τα χατίρια; appeared first on Miss or Madam.

Συνήθεις, οι αντιδράσεις των γονέων στις παραπάνω περιπτώσεις είναι να παρακαλούν το παιδί να ηρεμήσει, να προσποιούνται ότι δε συμβαίνει τίποτα ή να αντιμιλούν σε όποιον τύχει να κάνει παρατήρηση στο παιδί τους ή στους ίδιους, χρησιμοποιώντας εκφράσεις του τύπου:

«Ένα παιδάκι είναι, πως κάνεις έτσι;», «Και τι να κάνω, να το κλείσω μέσα;», «Πάμε να φύγουμε με την κομπλεξική!», μη γνωρίζοντας – ή μη θέλοντας να παραδεχτούν – ότι το παιδί τους δεν έχει μάθει όρια, και αύριο αυτήν την έλλειψη θα τη βρει μπροστά του.

Φυσικά, δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις που το παιδί θα εμφανίσει τις παραπάνω συμπεριφορές μια φορά, γιατί ναι παιδί είναι και θα τρέξει μέσα στην καφετέρια και δε θα ελέγξει τον τόνο της φωνής του και τα χαρτάκια προτεραιότητας θα θέλει να τραβήξει από το μηχάνημα της τράπεζας, γιατί είναι ένα νέο παιχνίδι για εκείνο, και στην παραλία θα πετάξει άμμο κατά λάθος σε άλλους και, και, και…

Αναφέρομαι στη συστηματική και επανειλημμένη εμφάνιση αντίστοιχων εκδηλώσεων, σε σημείο τέτοιο που να είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της συμπεριφοράς του «παιδιού -βασιλιά», του οποίου οι γονείς θεωρούν ότι όλα τα κάνει σωστά, και οι άλλοι είναι άδικοι μαζί του.

Είναι εκείνο το παιδί που, όταν πάει σχολείο, και η δασκάλα το βάζει τιμωρία επειδή δεν υπακούει σε κανόνες, η μητέρα του πηγαίνει να της «ζητήσει τα ρέστα», λέγοντάς της πόσο άπειρη είναι και πως δεν ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά της. Αν, δε, η δασκάλα είναι στη «δυσμενή» θέση να μην έχει παιδιά, θα έρθει αντιμέτωπη με όλη την άρνηση της μητέρας να συνεργαστεί μαζί της και να δεχτεί τις συμβουλές της, αφού: «Αυτή δεν έχει παιδιά, οπότε δεν ξέρει».

Οι οικογένειες των παιδιών – βασιλιάδων, παρουσιάζουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά…

Μητέρες παντοδύναμες που μόνο εκείνες γνωρίζουν τι είναι σωστό για το παιδί τους, που συνήθως θα έχουν διαβάσει βιβλία για το μητρικό ρόλο κρατώντας, όμως, μόνο τα χωρία εκείνα που συνάδουν με τις παιδαγωγικές τους μεθόδους.

Οι πατέρες, από την άλλη, συνήθως είτε εργάζονται πολλές ώρες οπότε η συμμετοχή τους στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι περιορισμένη, είτε θεωρούν πως η μητέρα έχει πάντα δίκιο, οπότε δεν προβάλλουν καμία αντίρρηση στις μεθόδους της. Σε περίπτωση που αντιταχθούν, έρχονται αντιμέτωποι με την αντίδρασή της και στο τέλος σιωπούν, αφήνοντας τη θέση τους ανυπεράσπιστη.

Το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά σε ζευγάρια που λειτουργούν αποκλειστικά ως γονείς, έχοντας παραμερίσει τον ρόλο των ερωτικών συντρόφων…

Σε αυτήν την περίπτωση συνήθως οι μητέρες, άθελά τους, τοποθετούν το παιδί στη θέση του συντρόφου, προσπαθώντας να καλύψουν το κενό, μετατρέποντας το παιδί στον απόλυτο βασιλιά της ζωής τους. Μία θέση που για το παιδί σημαίνει ανταγωνιστική σχέση με τον άλλο γονέα και ακύρωση του ρόλου του, λειτουργώντας ως υποκατάστατο συζύγου ή ως όπλο εναντίον του.

Οι γονείς στη θέση των υπηκόων έχουν μετατρέψει το παιδί σε βασιλιά, εκπληρώνοντας κάθε επιθυμία του – όποια και αν είναι αυτή – χωρίς καμία κριτική σκέψη για τις μελλοντικές συνέπειες της συγκεκριμένης συμπεριφοράς.

«Προστατεύουν» το παιδί από τα «κακόβουλα» σχόλια των άλλων, είτε είναι οι παππούδες του, που υποτίθεται ότι έχουν μια εμπειρία ζωής, έχοντας μεγαλώσει τους ίδιους και τα αδέρφια τους, είτε είναι η παιδίατρος που υποτίθεται ότι ξέρει από παιδιά, είτε είναι κάποιο άλλο πρόσωπο, που υποτίθεται ότι δε συναντά παιδί πρώτη φορά στη ζωή του έχοντας ζήσει για Χ χρόνια σε ένα σύνολο που ονομάζεται κοινωνία και στηρίζεται σε κάποιους κανόνες.

Έτσι, το παιδί – βασιλιάς μεγαλώνει με την εντύπωση πως ό,τι θέλει θα το έχει….

Πως μόνιμα θα είναι το επίκεντρο της προσοχής και της φροντίδας. Πως οι άλλοι υπάρχουν για να το υπηρετούν. Πως δε χρειάζεται καμία ειδική προσπάθεια εκ μέρους του, για τίποτα. «Ο ήλιος ανατέλλει, όταν ξυπνά», όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, και μόνο που υπάρχει, θα πρέπει να είμαστε όλοι ευγνώμονες και να συμμορφωνόμαστε στις απαιτήσεις του, όπως οι γονείς του.

Το παιδί – βασιλιάς δεν έχει μάθει όρια και διαρκώς απαιτεί από τους άλλους. Ως έφηβος και ενήλικας θα μετατραπεί σε «τύραννο» που περιμένει από τους υπηκόους του να συμμορφώνονται αναντίρρητα στις απαιτήσεις του, ανεξαρτήτως του πόσο ρεαλιστικές είναι. Οι δυσκολίες στις κοινωνικές του σχέσεις, εμφανίζονται, ήδη, από την προσχολική ηλικία, όπου συνειδητοποιεί ότι σε ένα περιβάλλον με άλλα 20 παιδιά, δε γίνεται να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

Τα άτομα που θα συναναστρέφονται μαζί του χρειάζεται να αφοπλιστούν με υπομονή προκειμένου να καταφέρουν να αντέξουν τα «νάζια» του. Ως ενήλικας, θα απαντά με θυμό σε οποιοδήποτε προσπαθεί να τον οριοθετήσει ή να αντιδράσει στη συμπεριφορά του, όπως ακριβώς έκανε και με τους γονείς του κάθε φορά που τολμούσαν να αντισταθούν στις αυταρχικές εντολές του.

Η σύντροφος, τα παιδιά και οι συνάδελφοί του θα τον φοβούνται. Πιθανώς οι στενοί συγγενείς του να κουραστούν κάποια στιγμή με τη συμπεριφορά του, προσπαθώντας να «δραπετεύσουν» από τη σχέση μαζί του. Η σύντροφος που θα επιλέξει το παιδί – βασιλιά είναι μία γυναίκα που θα τρέχει να ικανοποιήσει τις ανάγκες του προτού καν εκείνος τις εκφράσει και που θα δέχεται τα ξεσπάσματά του, κατηγορώντας τον εαυτό της για τη συμπεριφορά του.

Πιθανώς το παιδί – βασιλιάς στην εφηβική και ενήλικη ζωή να είναι ένα άτομο κοινωνικά απομονωμένο, αφού όσοι συναναστρέφονται μαζί του θα δυσανασχετούν με την τυραννική συμπεριφορά του και την καταπάτηση των ορίων τους. Θα έχει καθόλου ή λίγους φίλους παρόμοιους με εκείνον, οπότε οι συγκρούσεις θα είναι συχνές, αφού ο ένας θα περιμένει από τον άλλον να ικανοποιήσει τα υπερβολικά θέλω του.

Εκείνοι που δε θα συγκρούονται μαζί του θα είναι οι φίλοι που θα φέρουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τη σύντροφό του (αν βρεθεί κάποια να μπορεί να τον αντέξει), δηλαδή άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση που θα αναζητούν απεγνωσμένα την αποδοχή.

Ίσως το παιδί – βασιλιάς μεγαλώνοντας να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του και τον τρόπο αλληλεπίδρασης με τους γύρω του. Ωστόσο για να επιτευχθεί η συγκεκριμένη αλλαγή, χρειάζεται η συμβολή των δασκάλων και των γονέων του. Αν οι δάσκαλοι επισημάνουν στους γονείς την ανάγκη οριοθέτησης του παιδιού σε ηλικία τέτοια που, πλέον, και οι ίδιοι θα έχουν κουραστεί από τη συμπεριφορά του, πιθανώς να επιχειρήσουν την τροποποίησή της.

Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί – βασιλιάς θα εξελιχθεί σε έναν ενήλικα οριοθετημένο και κοινωνικά προσαρμοσμένο.

Σε μεγαλύτερη ηλικία και έχοντας λάβει ανατροφοδότηση από τον τρόπο αλληλεπίδρασής με τους γύρω του και τις συνέπειες αυτού στη ζωή του, ίσως να επιχειρήσει τη σταδιακή αλλαγή από μόνος του, ως έφηβος ή πιθανότερα ως ενήλικας, με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας.

Ποιοι είναι οι λόγοι που ένας γονιός δεν μπορεί να βάλει όρια στο παιδί του;

Οι γονείς συχνά ανησυχούν μήπως «χάσουν» την αγάπη του παιδιού τους ή αποφεύγουν να εφαρμόσουν τους κανόνες πειθαρχίας που δέχτηκαν οι ίδιοι ως παιδιά, θεωρώντας ότι ήταν υπερβολικά αυστηροί.

Άλλοι γονείς ανησυχούν μήπως περιορίσουν την ελευθερία έκφρασης και το πνεύμα του παιδιού τους, και εκείνο μετατραπεί σε άβουλο και πλήρως υποταγμένο.

Πιθανή, επίσης, είναι η πολύωρη απουσία των γονέων από το σπίτι και η ανάδυση ενοχών. Ως αποτέλεσμα, οι γονείς τις ελάχιστες ώρες που περνούν μαζί με το παιδί δεν τις «ξοδεύουν3 σε κανόνες πειθαρχίας και προσπαθούν να του κάνουν τα χατίρια, αναπληρώνοντας το χαμένο χρόνο. Ωστόσο, η σταθερότητα στην ανατροφή του παιδιού χάνεται και εκείνο καταλήγει ανεξέλεγκτο και συγχυσμένο.

Να θυμάστε ότι…

Tον έλεγχο της οικογένειας χρειάζεται να τον έχουν οι γονείς, και όχι το παιδί. Στην οικογένεια του παιδιού – βασιλιά εκείνο είναι στο κέντρο και όλοι οι άλλοι τριγύρω από αυτό. Το παιδί χρειάζεται να ξέρει ότι δεν είναι αρχηγός κανενός. Οι γονείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το φόβο τους για το πώς θα αντιδράσει το παιδί τους, αν του αφαιρέσουν τον έλεγχο, και να σταματήσουν να ικανοποιούν τις αυταρχικές εντολές του.

Όσο περισσότερο οι γονείς φοβούνται το παιδί τόσο περισσότερο έλεγχο εκείνο αποκτά. Σε μία απόπειρά τους να μην προκαλέσουν την οργή του, υποτάσσονται στις επιθυμίες του.

Σημαντικός είναι ο καθορισμός ενός συστήματος ανταμοιβής/τιμωρίας, ώστε να επιβραβεύουν τις αποδεκτές συμπεριφορές του παιδιού και οι μη αποδεκτές να τιμωρούνται άμεσα και ξεκάθαρα, χωρίς ωστόσο υπερβολές.

Οι γονείς εκπροσωπούν τα «πρέπει» στην οικογένεια. Πώς θα μάθει το παιδί να ακολουθεί κανόνες, ώστε να ανταποκριθεί επιτυχώς σε μια κοινωνία που δεν είναι ανεκτή στην παραβίαση των κανόνων, αν η εκπαίδευση δεν ξεκινήσει από μικρή ηλικία;

Kidsproject.gr

Διάβασε επίσης: Πολύτιμες συμβουλές για φοβερούς γονείς (βίντεο)

Κάθε χρόνο 3.000 παιδιά βιώνουν το πρώτο τους ψυχωτικό επεισόδιο

The post Μη φέρεσαι στο παιδί σου σαν «βασιλιά»! appeared first on Miss or Madam.

Οι νέες εξελίξεις που θα συναντήσουν τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας από φέτος είναι η επέκταση του Ολοήμερου Σχολείου ως τις 17:30, η εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων στη Γ΄ τάξη του Λυκείου και η εισαγωγή των εξετάσεων διαγνωστικού χαρακτήρα (ελληνική Pisa) σε όλα τα σχολεία. Επίσης, ξεκινά, όπως αναφέρει ο κ. Κόπτσης, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Διευρυμένο Ολοήμερο Σχολείο

Τη νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει η αναβάθμιση του Ολοήμερου Σχολείου. Πιλοτικά, το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί περίπου στο 50% των τμημάτων που λειτουργούν σήμερα ως ολοήμερα, δηλαδή σε σχεδόν 5.000 τμήματα νηπιαγωγείων και δημοτικών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και περιφέρεια. Το ωράριο θα επεκταθεί από τις 16:00, που ίσχυε μέχρι σήμερα, έως τις 17:30.

Οι γονείς θα ενημερωθούν για όλες τις λεπτομέρειες σχετικά με την εγγραφή των παιδιών τους στο διευρυμένο Ολοήμερο τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου και πριν από την έναρξη των μαθημάτων, από τους διευθυντές των σχολικών μονάδων, εξηγεί το υπουργείο.

«Με πλούσιες νέες θεματικές, με μελέτη στο σχολείο αναβαθμίζουμε το πρόγραμμα του Ολοήμερου, καθιστούμε εποικοδομητικό τον χρόνο παραμονής των μαθητών σε αυτό, και δίνουμε μία στήριξη επιπλέον στην οικογένεια», περιγράφει ο κ. Κόπτσης.

Τράπεζα Θεμάτων

Τη χρονιά που πέρασε εφαρμόστηκε η Τράπεζα Θεμάτων στις προαγωγικές εξετάσεις της Α’ και Β’ τάξης όλων των τύπων Λυκείου. Φέτος θα προστεθεί και στη Γ’ Λυκείου για τις απολυτήριες εξετάσεις.

«Εφαρμόσαμε με απόλυτη επιτυχία την Τράπεζα Θεμάτων, για την Α΄ και Β΄ τάξη Λυκείου ως μία δεξαμενή γνώσης, εμπειρίας, διδακτικών πρακτικών και ανατροφοδότησης εκπαιδευτικών και μαθητών», επισημαίνει ο κ. Κόπτσης.

Η Τράπεζα Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας αποτελεί βάση πληροφοριών από την οποία επιλέγεται με κλήρωση το 50% των θεμάτων, ενώ το υπόλοιπο 50% επιλέγεται από τον διδάσκοντα κάθε μαθήματος. Με απόφαση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής καθορίζεται σε ποια μαθήματα, κατά τη διενέργεια της κλήρωσης, επιλέγονται θέματα και σε ποια μαθήματα επιλέγεται ενότητα θεμάτων.

Ελληνική Pisa

Στις, εν λόγω, εξετάσεις πέρσι συμμετείχαν 6.000 μαθητές και μαθήτριες της ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού και της Γ’ τάξης Γυμνασίου από 600 σχολεία της χώρας, 300 Δημοτικά και 300 Γυμνάσια στα μαθήματα της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών.

Φέτος, η εφαρμογή θα είναι καθολική, πάντα στην τελευταία τάξη του Δημοτικού και του Γυμνασίου, καθότι σκοπός είναι να αποτυπωθούν οι βασικές γνώσεις που οι μαθητές πρέπει να έχουν κατακτήσει στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο, «με στόχο να αξιολογήσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα και να διαμορφώσουμε συνθήκες βελτίωσής του», τονίζει ο κ. Κόπτσης.

Αξιολόγηση

Πέρυσι πραγματοποιήθηκε η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, «που μοναδικός της στόχος είναι η αναβάθμιση και η βελτίωση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων», επισημαίνει ο κ. Κόπτσης.

Από τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών είχαν εκφραστεί αντιδράσεις για τον τρόπο που γίνεται η αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, κυρίως στη βάση ότι προωθείται η «κατηγοριοποίηση των σχολείων».

Ο κ. Κόπτσης σχολιάζει σχετικά, ότι «είναι γεγονός πως οι πολλές και ουσιαστικές καινοτομίες δημιούργησαν σε ένα βαθμό αντιδράσεις, κάποιες φορές μεγαλύτερες κάποιες φορές μικρότερες, αναίτια, ίσως λόγω έλλειψης πλήρους ενημέρωσης από κάποιους, ίσως εσκεμμένα και σκόπιμα σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως από φόβο για το νέο και άγνωστο».

Τη νέα σχολική χρονιά αρχίζει και η εφαρμογή της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Αποτελεί «μία ανατροφοδοτική διαδικασία που σκοπό έχει να συμβάλλει στη βελτίωση του παραγόμενου έργου χωρίς καμία μα καμία επίπτωση στους εκπαιδευτικούς», διευκρινίζει.

Νέα Προγράμματα Σπουδών

Κατά το σχολικό έτος 2022-2023, η πιλοτική εφαρμογή των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών θα συνεχιστεί σε όλα τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία της χώρας. Το 2023-2024, τα Νέα Προγράμματα Σπουδών θα εφαρμοστούν καθολικά, με την ταυτόχρονη έναρξη της εφαρμογής του «πολλαπλού βιβλίου», πλην της Β΄και Γ΄ Λυκείου. Στη Β΄Λυκείου θα εφαρμοστεί το σχολικό έτος 2024-2025 και στη Γ΄Λυκείου το 2025-2026.

«Τα 116 Νέα Προγράμματα Σπουδών, 123 που εκπονήθηκαν εκ νέου και 43 επικαιροποιημένα, εκφράζουν μία νέα, διαφορετική φιλοσοφία προσέγγισης της γνώσης, διαφοροποιώντας το πώς και το γιατί της μάθησης», σημειώνει ο κ. Κόπτσης και προσθέτει: «Διπλασιάσαμε τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία και εφαρμόζουμε σε αυτά τα Νέα Προγράμματα Σπουδών με σκοπό να διαχυθούν οι καλές αυτές πρακτικές στη συνέχεια σε όλα τα σχολεία της χώρας».

Εργαστήρια Δεξιοτήτων

Παράλληλα, συνεχίζονται τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων, που εφαρμόστηκαν πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 2021 στο υποχρεωτικό ωρολόγιο πρόγραμμα όλων των Νηπιαγωγείων, Δημοτικών και Γυμνασίων.

Στόχος των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων είναι, σύμφωνα με το υπουργείο, «η ενίσχυση των εγκάρσιων δεξιοτήτων και βασικών ικανοτήτων των μαθητών, μεταξύ των οποίων οι ψηφιακές ικανότητες, η κριτική σκέψη, η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και η ικανότητα για μάθηση», μέσω της εισαγωγής νέων θεματικών όπως ρομποτική, επιχειρηματικότητα, οδική ασφάλεια, σεξουαλική αγωγή, οικολογική συνείδηση, κ.ά.

Διορισμοί και κενά

«Στόχος μας είναι το φαινόμενο των αναπληρωτών να εξαλειφθεί σταδιακά από μόνιμους διορισμούς», επισημαίνει ο κ. Κόπτσης και σημειώνει ότι τα τελευταία δυόμισι χρόνια διορίστηκαν 25.000 εκπαιδευτικοί. «Έχουμε καλύψει το σύνολο των οργανικών κενών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και μένουν ελάχιστα οργανικά κενά στην Πρωτοβάθμια και την Ειδική Αγωγή».

«Εισάγαμε στον σχεδιασμό μας μία συμπεριληπτική εκπαίδευση, διορίζοντας ένα μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής και εισάγοντας νέο ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό για μαθητές με αναπηρία. Επίσης, εντάξαμε με έναν εξαιρετικό προγραμματισμό το σύνολο των προσφύγων μαθητών στην ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα με ίδρυση τμημάτων Υποδοχής και ΔΥΕΠ, προσλαμβάνοντας ταυτόχρονα και επιμορφώνοντας εκπαιδευτικούς για τους πρόσφυγες μαθητές μας», αναφέρει ο γγ Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Ειδικής Αγωγής και προσθέτει:

«Φέτος σε μία άριστη συνεργασία με τα συναρμόδια υπουργεία Εσωτερικών, Οικονομικών και Ανάπτυξης δημιουργούμε συνθήκες κάλυψης όλων των κενών από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Είμαστε πανέτοιμοι και βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο ώστε 31 Αυγούστου να είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί στη θέση τους, τα βιβλία στα θρανία τους και όλο το μεταρρυθμιστικό μας έργο σε εφαρμογή».

Σχετικά με το φαινόμενο καθηγητές να απασχολούνται σε δυο και τρία σχολεία μιας περιοχής, ο κ. Κόπτσης εξηγεί: «Κάποιες ειδικότητες δε συμπληρώνουν το ωράριό τους σε ένα σχολείο, εξαιτίας τού ότι υπάρχουν λίγες διαθέσιμες ώρες για τη διδασκαλία κάποιων διδακτικών αντικειμένων ή γιατί υπάρχουν επιπλέον εκπαιδευτικοί στην ειδικότητα αυτή. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να συμπληρώσουν το ωράριο. Λαμβάνεται μέριμνα, ώστε να απασχολούνται οι εκπαιδευτικοί αυτοί σε σχολεία όπου απαιτείται ελάχιστη μετακίνηση, δηλαδή σε όμορα σχολεία».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Το παιδί μου θα πάει στην Πρώτη Δημοτικού

Πώς προετοιμάζουμε ένα παιδί για τη νέα σχολική χρονιά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού;

The post Τι αλλαγές θα ισχύσουν τη νέα σχολική χρονιά appeared first on Miss or Madam.

Τα τέσσερα στυλ γονικής μέριμνας:

• απολυταρχικοί,
• επιτρεπτικοί,
• δημοκρατικοί και
• αμελείς.

Τα στιλ γονικής μέριμνας κυμαίνονται από ελεγχόμενα έως μη απαιτητικά, και από ψυχρά και αδιάφορα έως αγαπητικά και δεκτικά. Τα τελευταία χρόνια, οι υπερβολικά εμπλεκόμενοι γονείς, που είναι παρόντες σε κάθε πτυχή της ζωής του παιδιού τους, αναφέρονται συχνά ως το πέμπτο στυλ. Είναι επίσης γνωστοί ως «γονείς χιονοστιβάδα» ή «γονείς ελικόπτερο».

Για να καταλάβετε τα στιλ της γονικής μέριμνας και τα χαρακτηριστικά τους δείτε στο βίντεο τη ζωή τεσσάρων παιδιών και την εξέλιξη που έχουν στη ζωή. Ταυτίζεστε με κάποιον γονιό ή με κάποιο παιδί;

*Να σας υπενθυμίσουμε ότι για ελληνικούς υπότιτλους πρέπει να πάτε στις ρυθμίσεις ⚙️ και να πατήσετε Αυτόματη μετάφραση και Ελληνικά.

Διάβασε επίσης: Γονείς «ελέφαντες» ή γονείς «τίγρεις»: ποιος τύπος γονέα είσαι;

Όταν μια μητέρα μετατρέπει τον γιο στον άνδρα που δεν θα την αφήσει ποτέ

Ποια είναι η σχέση μητέρας παιδιού;

Αγαπητοί γονείς, να χαίρεστε για το παιδί που έχετε!

The post Τα στιλ γονικής μέριμνας και οι επιπτώσεις τους (βίντεο) appeared first on Miss or Madam.

Η μελέτη – επιδραστικός ο ρόλος του γονέα στα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας, το δείκτη μάζας σώματος και τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από τους Βασιλική Τσιλιμίγκα, Χαράλαμπο Κρομμύδα, Νικόλαο Ρίζο, & Νικόλαο Κομούτο του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Ειδικότερα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά του γονέα σχετίζονταν θετικά με τα αντίστοιχα σωματομετρικά χαρακτηριστικά του παιδιού τους.

Όσον αφορά στις διατροφικές συνήθειες μεταξύ γονέα και παιδιού, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κατανάλωση πρωινού, μεσημεριανού, βραδινού, λαχανικών και αναψυκτικών από το γονέα σχετιζόταν θετικά με την αντίστοιχη κατανάλωση των παραπάνω από το παιδί τους. Επίσης, βρέθηκε ότι οι γονείς καταναλώνουν περισσότερα λαχανικά και λιγότερα αναψυκτικά από τα παιδιά τους.

Αντίθετα, δε βρέθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των γονέων και των παιδιών τους στην κατανάλωση πρωινού, μεσημεριανού, βραδινού, φρούτων και γλυκών. Και αυτά τα αποτελέσματα έρχονται σε συμφωνία με μια σειρά μελετών που έχουν βρει ότι οι διατροφικές συνήθειες των γονέων σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους.

Διάβασε επίσης: «Δεκάλογος» υγιεινής διατροφής για παιδιά

Τα αποτελέσματα της μελέτης

Συνοψίζοντας, από τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης φαίνεται ότι οι γονείς επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό το δείκτη μάζας σώματος τον αντιλαμβανόμενο σωματότυπο, τη φυσική δραστηριότητα και τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους, λειτουργώντας πιθανότατα ως πρότυπα συμπεριφοράς.

Ως περιορισμός της παρούσας έρευνας μπορεί να θεωρηθεί το δείγμα της, το οποίο ήταν σχετικά μικρό και αποτελούνταν από γονείς και μαθητές/ τριες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της κεντρικής Ελλάδος. Ενδεχομένως, τα αποτελέσματά της να μην μπορούν να γενικευτούν σε άλλες πληθυσμιακές ομάδες που προέρχονται από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας ή ανήκουν σε μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες (π.χ., μαθητές/ τριες προσχολικής ηλικίας ή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης).

Η παρούσα έρευνα ήταν αποτέλεσμα της μεταπτυχιακής διατριβής της Βασιλικής Τσιλιμίγκα και αποτελεί μέρος μια μεγαλύτερης έρευνας με κύριους ερευνητές τον Νίκο Ντουμάνη και την CecilieThøgersen-Ntoumani από το UniversityofSouthernDenmark. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερο εύρος δείγματος και να περιλαμβάνουν μαθητές/ τριες πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης καθώς επίσης και την επίδραση των συνηθειών του πατέρα στις συνήθειες των παιδιών.

Σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Νικόλαος Κομούτος, αναπληρωτής καθηγητής και υπεύθυνος του προγράμματος τόνισε: «Η ενασχόληση των παιδιών με τη γυμναστική αλλά και των γονέων, μιας και αποτελούν πρότυπα για αυτά, καθώς και η υγιεινή διατροφή, παίζουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος των παιδιών αλλά και των γονέων.

Η πανδημία ανέδειξε πόσο σημαντικό είναι ένα γερό ανοσοποιητικό σύστημα αλλά και το ρόλο του δείκτη μάζας σώματος, που επηρεάζεται τόσο από την άσκηση όσο και από την διατροφή, στην καταπολέμηση του covid-19. Η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής με άσκηση σε καθημερινή βάση αλλά και μιας ισορροπημένης μεσογειακής διατροφής αποτελούν όπλα για τη σωματική αλλά και την ψυχική υγεία των παιδιών και των γονέων».

Α. Ζώη, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διάβασε επίσης: Διατροφή: η μέθοδος του πιάτου

The post Επιδραστικός ο ρόλος του γονέα στις διατροφικές συνήθειες και στη φυσική δραστηριότητα των παιδιών appeared first on Miss or Madam.